ทวงแค้น ลิขิตชะตารัก

เสียงร่ำไห้ของทหารและประชาชนดังกึกก้องไปทั่วเมืองเหออัน โลงศพของหยวนหมิงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉินกำลังถูกทหารพากลับไปยังเมืองหลวงในฐานะวีรบุรุษ การต่อสู้ที่กล้าหาญครั้งสุดท้ายของท่านแม่ทัพ ทหารแคว้นฉินทุกคนล้วนจดจำเอาไว้ในใจสงครามระหว่างแคว้นฉินและแคว้นเซี่ยนั้นมีมาช้านานทำให้ชาวเมืองที่อาศัยอยู่ในแถบชายแดนได้รับความลำบากยากแค้นขึ้นไปทุกวัน ชาวเมืองส่วนใหญ่อพยพพาครอบครัวเดินทางออกจากเหออันเพื่อหนีภัยสงคราม แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังคงปักหลักอยู่ที่นั่นเช่นเดิมไม่มีใครไม่เสียใจที่ต้องสูญเสียผู้นำทัพที่ห้าวหาญเช่นเขา ตลอดสิบกว่าปีมานี้ไม่มีครั้งใดเลยที่ทัพฉินจะพ่ายแพ้จนหมดรูปเช่นนี้ เพราะแม่ทัพคนใหม่ของแคว้นเซี่ยที่ทั้งเยาว์วัยและเก่งกาจผู้นั้นเขามีร่างกายสูงใหญ่ทั้งที่อายุยังน้อย และกระบวนท่าการต่อสู้ของเขาก็ดุดันเหนือกว่าแม่ทัพฉินหลายส่วน ทำให้ศึกครั้งนี้แม่ทัพฉินที่อายุมากกว่าต้องกลายเป็นผู้ที่พ่ายแพ้ไป นั่นเป็นรายงานของรองแม่ทัพหลี่ที่ส่งมายังเมืองหลวงพร้อมกับร่างอันไร้วิญญาณของแม่ทัพหยวนหมิงร่างบอบบางในชุดไว้ทุกข์ยืนอย่างสงบแผ่นหลังตั้งตรงดูเด็ดเดี่ยวไม่ต่างจากผู้เป็นบิดายามออกศึก หย

หัวไหล่ที่ตั้งตรงของหยวนชิงหลิงรู้สึกหนักอึ้ง ตอนนี้นางเหมือนแบกโลกทั้งใบเอาไว้บนบ่า ไม่ว่าจะหันไปทางไหนล้วนแล้วแต่เป็นทางตันทั้งนั้น นางจะต้องจากบ้านเกิดจากมารดาและน้องชายของนางไปอย่างนั้นหรือคนที่นางเคยรักและพึ่งพาที่สุดตอนนี้เขาได้ปล่อยมือของนางแล้ว น้ำตาของหยวนชิงหลิงที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วค่อยๆ ไหลออกมาอย่างสิ้นหวัง นางอยากทำลายทุกอย่างที่บิดาใช้ทั้งชีวิตปกป้อง นางอยากทำลายตระกูลฉินที่มองเห็นแค่ผลประโยชน์แต่ไม่เคยสนใจชีวิตของผู้อื่น นางอยากจะทำลายแคว้นฉินทิ้งไปซะมือเล็กๆ ของใครคนหนึ่งยื่นผ้าเช็ดหน้าให้นาง หยวนชิง หลิงชะงักไปเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่ส่งผ้าเช็ดหน้าให้ตน เด็กหญิงตัวเล็กที่มีผ้าสีขาวไว้ทุกข์ผูกเอาไว้ที่หน้าผากนั่งอยู่ในอ้อมแขนของมารดา กำลังมองมาที่นางด้วยดวงตาซื่อตรงกระจ่างใสและบริสุทธิ์นั่นสินะ ประชาชนแคว้นฉินทำสิ่งใดผิดกัน นางถึงต้องไปโกรธแค้นพวกเขา ทุกคนที่มาที่นี่ล้วนต่างก็เคารพนับคือบิดาของนาง พวกเขาตามมาส่งท่านพ่อเพราะท่านเป็นวีรบุรุษที่ปกป้องพวกเขามานับสิบปี มิใช่ฮ่องเต้เลวผู้นั้น แต่ท่านก็จะยังคงอยู่ในใจของพวกเขาตลอดไป แม้ว่าร่างของท่านจะถูกฝังลงดิ

หยวนชิงหลิงที่กำลังจะตะโกนขอความช่วยเหลือ จำต้องเงียบปากไป ไม่รู้เพราะอะไรทำให้นางเชื่อว่าบุรุษผู้นี้จะทำตามที่พูดจริงๆ นางพยักหน้าให้เขาในความมืด“เจ้าเข้ามาที่นี่ต้องการสิ่งใด สิ่งของมีค่าเครื่องประดับหรือ ถ้าหากเจ้าต้องการข้าจะหยิบให้แต่อย่าทำอะไรข้าเลย”หยวนชิงหลิงเอ่ยออกมาเสียงสั่น ท่านพ่อพึ่งจะจากไปไม่นานตระกูลหยวนก็ถูกคนรังแกเสียแล้ว สวรรค์ท่านช่างใจร้ายต่อพวกเรานัก น้ำตาแห่งความน้อยใจในโชคชะตาของนางหลั่งออกมาเงียบๆชายชุดดำร่างสูงใหญ่ก้มลงอุ้มนางขึ้นเหมือนเด็กน้อยก่อนที่จะเดินมาที่เตียง หยวนชิงหลิงคิดว่าเขากำลังจะทำมิดีมิร้ายต่อนาง จึงพยายามดิ้นรนเพื่อหนีเอาตัวรอดแต่สตรีร่างเล็กอย่างนางมีหรือจะสู้แรงของบุรุษได้ ชายชุดดำกอดนางเอาไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว และมืออีกข้างของเขาก็ปิดปากของนางเอาไว้“เจ้ากำลังคิดเหลวไหลอันใดกัน ข้าเพียงต้องการให้เจ้าช่วยทำแผลให้เท่านั้น เลิกดีดดิ้นเสียทีก่อนที่ข้าจะมีความคิดอย่างอื่น”เสียงทุ้มต่ำแต่แหบพร่าเอ่ยขึ้นเบาๆ หยวนชิงหลิงได้ยินดังนั้นจึงหยุดดิ้น นางที่นั่งอยู่บนตักของเขาค่อยๆ หันไปมองใบหน้าที่อยู่ภายใต้ผ้าสีดำปิดบังเอาไว้ ดวงตาคมกริบแลดูลึกล

หยวนชิงหลิงตะโกนออกไปด้วยความสิ้นหวัง เวลานี้นางคิดที่จะสู้ตายกับองค์ชายห้าเพราะคิดว่าตนเองไม่มีสิ่งใดจะให้เสียแล้ว แต่ก่อนที่เขาจะทันได้แตะต้องตัวนาง ร่างขององค์ชายห้าก็กระเด็นออกห่างลอยละลิ่วกระแทกผนังเสียงดังสนั่น องค์ชายห้ากระอักเลือดออกมาทันทีหยวนชิงหลิงอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง นี่!!เขา บุรุษชุดสีเขียวใบไผ่ผู้ที่ยืนจังก้าขวางระหว่างนางและองค์ชายห้าเอาไว้เขาคือชายชุดดำที่นางช่วยเอาไว้ก่อนหน้านี้ เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร นางนึกว่าเขาหนีออกไปจากที่นี่แล้ว ก่อนที่ทหารจากวังหลวงจะเข้ามาความจริงเขาออกไปจากจวนตระกูลหยวนแล้ว แต่เขารู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างจึงได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ในตอนนั้นเขากลับมาทันได้เห็นหยวนชิงหลิงโดนองค์ชายห้าตบที่ใบหน้าจนถลาลงไปกองกับพื้นเหมือนนกปีกหัก ภาพที่เห็นกระตุ้นความโกรธภายในใจของเขาให้ปะทุพุ่งขึ้นสูงเทียมฟ้าทันทีบุรุษผู้นั้นพยุงหยวนชิงหลิงขึ้น เขาจับใบหน้าของนางพลิกไปด้านข้างเพื่อดูรอยแดงที่เกิดจากฝ่ามือ โทสะที่มีอยู่แล้วยิ่งเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคมกริบของชายผู้นั้นแดงก่ำแลดูอำมหิตและกระหายเลือด แต่หยวนชิงหลิงกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเขาเลยสักนิดนิ้ว

หยวนชิงหลิงเงยหน้ามองอ๋องเจ็ดก่อนที่จะทำท่ารอคอยคำพูดต่อไปของเขา“อะแฮ่ม!! ข้ามาคิดดูแล้วนะ ท่านแม่และท่านย่าของเจ้าเป็นเพียงสตรีที่บอบบางไม่เคยเดินทางไปที่ใดนอกจากเมืองหลวงแห่งนี้ หากต้องเดินทางไกลไปถึงแคว้นเซี่ยย่อมไม่เป็นผลดีต่อพวกนาง อีกอย่างเจ้าไปอยู่ที่นั่นยังไม่รู้เลยว่าจะไปได้ดีหรือไม่ หากปล่อยให้พวกนางไปกับเจ้าจะกลายเป็นภาระของเจ้าเสียมากกว่า เอาอย่างนี้เถอะ เรื่องของครอบครัวเจ้าข้าจะเป็นธุระให้เอง อยู่ที่อาณาเขตของข้า ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาต้องลำบากแน่นอน ขอใช้ตำแหน่งอ๋องของข้าเป็นประกัน”สิ่งที่หยวนชิงหลิงได้เดิมพันเอาไว้กับอ๋องเจ็ดผู้นี้ ถือว่านางชนะแล้ว นางแค่ต้องการรู้ว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อมารดาของนางว่ามีมากมายเพียงใด จึงได้เอ่ยเพื่อกระตุ้นความรู้สึกของเขาเมื่อตอนอยู่ที่สุสานของบิดาดูเหมือนความรู้สึกของอ๋องเจ็ดผู้นี้แทบจะเรียกได้ว่า รักจนบ้าคลั่งเลยก็ว่าได้ เขามีความรักต่อมารดาของนางอย่างลึกซึ้งจนนางคิดว่าบางทีแม้แต่ท่านพ่อของนางก็ไม่สามารถทำได้อย่างเขาหยวนชิงหลิงฉีกยิ้มให้อ๋องเจ็ดอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก นางลุกขึ้นคารวะให้กับเขาอีกครั้ง ก่อนที่จะเล่าเรื่องที่องค์