เข้าสู่ระบบตอนพิเศษที่ : 3เริ่มต้นชีวิตคู่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยณ ห้องหอของบ่าวสาวคู่ใหม่ในวังปีศาจ สองบ่าวสาวคล้องแขนกันดื่มสุรามงคลที่เถาฮวาเฉินเป็นผู้ทำขึ้นมาเอง แน่นอนว่ารสชาติที่ได้ย่อมต่างจากสุราทั่วไปที่นางให้ผู้อื่น“รู้หรือไม่ว่าสุราที่เราให้ฉางฉ่างดื่มจะทำให้ฉางฉ่างไม่สามารถไปดื่มสุราที่ใดได้อีก”“ข้า
ตอนพิเศษที่ : 2องค์ชายเล็กของแดนปีศาจ“ว้าว~นี่เป็นครั้งแรกเลยกระมังที่เราได้มาเยือนพระราชวังของแดนปีศาจ ใหญ่โตดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบเหมือนกันนะฉางฉ่าง”หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาแนบชิดกันมาสามวัน คำเรียกของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปแล้ว จาก ‘หยิ่นฉาง’ ก็เป็น ‘ฉางฉ่าง’ และจากเถาฮวาก็เป็น ‘เถาเถ่า’“ต่อไปที่นี่ก็คื
ตอนพิเศษที่: 1กิจกรรมที่คนคบกันเขาทำกัน ณ พระราชวังแคว้นชิงชิว “ท่านว่าเรามองนางอยู่เช่นนี้มานานแค่ไหนแล้ว”“ไม่รู้สิ หนึ่งชั่วยามได้แล้วหรือไม่ ถ้าท่านรู้สึกว่าเสียเวลาก็ไปทำงานที่คั่งค้างไว้ก่อนได้เลย ข้าขอดูนางต่ออีกหน่อย”หยิ่นฉางส่ายหน้าเบาๆ “ได้ใช้เวลาอยู่กับท่าน เช่นนี้ไม่เรียกว่าเสียเวลาห
เถาฮวาเฉินพูด :“อื้อ~สบายจัง”ข้าบิดขี้เกียจพร้อมกล่าวเสียงอู้อี้ออกมาขณะที่ดวงตายังคงปิดสนิทอยู่ ข้ารู้สึกที่นอนนั้นช่างหนานุ่ม สามารถดูดวิญญาณของข้าให้อยู่บนนี้ได้ทั้งวัน แต่เดี๋ยวก่อนนะ…“ข้ามีเตียงแบบนี้ด้วยหรือ”“...จากที่ข้าลอบเข้าไปดูที่แดนดอกท้อ ไม่มีนะท่าน”เฮือก!เพียงแค่ได้ยินเสียงของเขา
สิ้นคำที่หยิ่นฉางปฏิเสธว่าตนไม่ใช่ ‘สุภาพชน’ เขาก็แสดงอาการตรงข้ามกับคำพูดนี้ทันทีโดยการอุ้มร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนแล้วหายวับกลับถิ่น ณ ดินแดนปีศาจในทันทีตุบ!“โอ๊ย!”หยิ่นฉางวางเถาฮวาเฉินลงบนเตียงอย่างแรงจนร่างบางรู้สึกเจ็บจนต้องร้องออกมา ใบหน้างามชักสีหน้าใส่เขา แต่หยิ่นฉางหรือจะสน ร่ายมนตร์สร้างอา
“หึ! โดนเสด็จพ่อของพวกเจ้าลงโทษเรื่องใดมาเล่า ถึงได้มากวาดลานวัดเช่นนี้”“ท่านน้า”องค์ชายแฝดทั้งสองทิ้งไม้กวาดแล้ววิ่งเข้าไปหา ‘ท่านน้าหยิ่นฉาง’ ผู้ที่เวลาไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย เมื่อก่อนมีรูปลักษณ์เช่นไรตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นเดิมไม่แปรเปลี่ยน“พวกเจ้านี่นะ โตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวเหมือนกับลูกลิงอยู่
การรับเช่อเฟยตำแหน่งสุดท้ายเข้าวังคือสิ่งที่กำหนดไว้มาหลายเดือนแล้ว เหลือเพียงหลิวหงเถาตอบตกลงเท่านั้น ทุกอย่างก็พร้อมดำเนินการตามพิธีที่วางไว้ด้วยหลิวหงเถาเป็นเพียงพระชายารองเท่านั้น จึงไม่มีธรรมเนียมขึ้นเกี้ยวแปดคนหาม กราบไหว้ฟ้าดินรูปแบบเต็มพิธีการก็ไม่มี แต่พิธีการส่งตัวเจ้าสาวและงานจัดเลี้ยงใด
คำพูดของเขาหลับตาฟังก็ดูซึ้งใจอยู่ แต่เพราะสายตาของเขามันว่างเปล่าเอามาก ๆ หลิวหงเถาจึงไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวใด ๆ ทั้งสิ้น“ขอข้าคิดดูก่อนแล้วกัน ดึกแล้ว ขอตัวกลับเรือนก่อน”หลิวหงเถาหันหลังใส่เขาทันที ไม่รอดูว่าเขาจะมีท่าทีอย่างไรต่อจากนี้ ร่างงามเดินเข้าห้องนอนตัวเองได้ก็ให้สาวใช้ช่วยผลัดผ้าเตรียมอา
หลิวหงเถาหูอื้ออึงไปหมดแล้ว คำที่หลุดออกมาจากปากไท่จื่อไม่ได้ทำให้นางรู้สึกเขินอายใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะว่านางรู้สึกหวั่นไหวให้กับบุรุษอีกผู้หนึ่งไปแล้วกลับกันหากนางไม่มีใครในใจมาก่อน นางก็คงเปิดใจรับไท่จื่อทั้งหัวใจ ซึ่งในอนาคตมันอาจจะทำให้นางต้องเจ็บปวดเอามาก ๆ ด้วยตำแหน่งของเขา ไม่สามารถจะมีสตรีเพี
ก่อนจะลงมือวาด หลิวหงเถาพยายามสอดส่ายสายตามองศิลปินท่านอื่น ๆ ว่าเขียนงานกันออกมาในลักษณะใดบ้าง ซึ่งเท่าที่เห็นทุกคนจะเน้นเป็นการวาดทิวทัศน์โดยรวมของทุ่งบุปผาอันประกอบไปด้วยภูเขาอยู่ไกลสุดของภาพ แล้วไล่ระดับความใกล้มาที่บุปผา “จินตนาการล้ำแท้”หลิวหงเถาถึงกับทำหน้าไม่ถูก เมื่อมองไปเห็นบุรุษผู้หนึ่ง







![ต้าหวางอย่ามารักข้าเลย [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)