ตอน 2

วันแต่งงาน

หม่าหลันที่วันนี้ต้องตื่นตั้งแต่ยามอิ๋น(ประมาณ03.00-05.00) เพื่อขัดสีฉวีวรรณให้สมกับเป็นวันงานมงคลของนาง ทั้งที่ปกติหม่าหลันไม่ชอบเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่ นางนั้นรักสวยรักงามก็จริง แต่ไม่ถึงกับจะต้องขัดเนื้อตัวจนแทบเปื่อยเช่นนี้ เรื่องหน้าตานางก็ไม่ชอบที่จะแต่งหน้าทาปากเหมือนบุตรีขุนนางคนอื่น ปกตินางมักจะปล่อยให้คนอื่นเห็นหน้าตาตามธรรมชาติของนางมากกว่าการแต่งหน้าหนาเตอะจนแทบไม่เห็นเค้าเดิมของหน้าตาตนเอง ถึงแม้ว่าจะถูกนินทาอยู่บ่อย ๆ นางก็ไม่สนใจขี้ปากชาวบ้าน นางมั่นใจว่าหน้าตาปกติของนางนั้นดีกว่าหญิงสาวบางคนที่แต่งหน้าทาปากเสียอีก แต่ในเมื่อวันนี้เป็นวันแต่งงานของนาง นางจึงต้องจำใจให้บ่าวทำตามหน้าที่ของพวกเขา เพื่อไม่ให้เสียหน้าในฐานะเจ้าสาว

บ่าวไพร่ในจวนแม่ทัพพิทักษ์เมืองหลวงเองก็ต่างยุ่งวุ่นวายไม่น้อยในการจัดเตรียมขบวนสินเดิมที่ยาวเกือบสิบลี้ ด้วยว่าคุณหนูของพวกเขาเป็นบุตรีเพียงคนเดียวของจวน ทำให้สินเดิมนั้นมีมากกว่าบุตรีขุนนางคนอื่นที่มีสามภรรยา สี่อนุมากนัก อีกทั้งหม่าเทียนยังรั้งตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์เมืองหลวงมาหลายสิบปี ทรัพย์สินที่มีแต่เดิมของฮูหยินเองก็ไม่น้อย นางบริหารเงินที่ได้รับมาจากสามีโดยซื้อร้านค้าเพื่อทำกำไรต่อในหลายเมือง โดยให้เถ้าแก่ของแต่ละเมืองที่นางจ้างมา ดูแลร้านค้าให้มาตลอดหลายปี พ่อบ้านใหญ่ซึ่งมีบุตรชายเป็นบัณฑิตคนหนึ่งก็ช่วยทำหน้าที่ตรวจตราร้านค้าตามเมืองต่าง ๆ แทนผู้เป็นพ่อ เขาไม่คิดจะเป็นขุนนางเหมือนบัณฑิตคนอื่น ด้วยว่าเพียงแค่นายท่านกับนายหญิงเมตตาให้เขาเล่าเรียนมาตลอดหลายปี เขาก็ชดใช้บุญคุณนี้ไม่หมดแล้ว และท่านพ่อของเขาเองยังสั่งเอาไว้ว่าให้กตัญญูต่อนายท่านทั้งสองที่มีบุญคุณชุบเลี้ยงพวกเขาพ่อลูกที่ถูกภรรยาเก่าทิ้งไปเพราะความยากจน หากไม่ได้นายท่านเห็นเข้าเสียก่อน เขากับลูกคงต้องไปเป็นขอทานนานแล้ว

หม่าเหว่ยที่วันนี้จะต้องทำหน้าที่น้องชายเจ้าสาวเพื่อส่งนางขึ้นเกี้ยวแปดคนหามตามฐานะของฮูหยินน้อยจวนเสนาบดีหวังก็ตื่นขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่เช้าเช่นกันกับคนอื่น ๆ พิธีรับตัวเจ้าสาวจะเริ่มขึ้นในปลายยามเฉิน(ประมาณ07.00-09.00) ซึ่งเขาต้องแบกพี่สาวออกจากห้องตามธรรมเนียม

จวนเสนาบดีหวังเองก็วุ่นวายไม่แพ้กัน ด้วยฤกษ์ที่ขอมาเป็นช่วงเช้าตรู่ทำให้ทุกคนในจวนต้องรีบตื่นขึ้นมาเตรียมตัวสำหรับการจัดงานแต่งงานครั้งใหญ่เพื่อไม่ให้เสียหน้าจวนเสนาบดีกรมอาญาอย่างหวังเฉากวง บรรดาฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรองและอนุทั้งหลายของเขาแบ่งหน้าที่กันดูแลการจัดงานแต่งงานในครั้งนี้โดยไม่มีใครกล้าทะเลาะเบาะแว้งกันให้เสนาบดีหวังต้องโมโห ถึงแม้ปกติพวกนางมักจะกลั่นแกล้งกันไปมา แต่วันนี้พวกนางจำเป็นต้องสามัคคีกันเพื่อหน้าตาของจวนเสนาบดีเช่นเดียวกัน ไม่เช่นนั้นพวกนางคงถูกนินทาเป็นแน่

หวังฮัวโต๋ที่มีความสุขกับเสิ่นหลิงมาทั้งคืน ตอนนี้เขากำลังให้นางแต่งตัวให้ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเพื่อเตรียมไปรับเจ้าสาวที่จวนแม่ทัพพิทักษ์เมืองหลวงตามฤกษ์ที่ได้รับมา ถึงแม้เสิ่นหลิงจะเจ็บแค้นใจเพียงใด ภายนอกนางยังคงยิ้มแย้มและอวยพรสามีให้งานวันนี้ราบรื่น เพื่อให้เขาตายใจว่านางไม่มีความอิจฉาริษยาเหมือนกับอนุคนอื่นของพ่อสามีนาง

“ขอบใจเจ้ามากที่ดูแลข้าเป็นอย่างดี รอพรุ่งนี้หลังออกจากห้องหอแล้ว ข้าจะไปบอกท่านพ่อ ท่านแม่เรื่องของเรา” หวังฮัวโต๋ลูบหัวเสิ่นหลิงอย่างหลงใหล เพราะเมื่อคืนนี้นางบริการเขาดีจริง ๆ จนเขาแทบไม่อยากลุกจากเตียงเสียด้วยซ้ำไป

“นี่เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว ท่านพี่วางใจเถิดเจ้าค่ะ” เสิ่นหลิงยิ้มหวานให้สามี

“เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ เมื่อคืนเจ้าก็แทบไม่ได้นอนเช่นกัน”

“ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ ข้าจะไปพักผ่อนก่อน ขอให้ท่านพี่ทำพิธีผ่านพ้นไปด้วยดีนะเจ้าคะ” เสิ่นหลิงหันหลังเดินออกจากห้องของหวังฮัวโต๋ที่คืนนี้จะใช้เป็นห้องหอด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ เพียงแต่นางไม่อยากให้หวังฮัวโต๋เห็นเท่านั้น

หลังเห็นว่าเสิ่นหลิงจากไปได้สักพักแล้ว เขาก็เรียกบ่าวให้มาทำความสะอาดห้องเพื่อเตรียมใช้เป็นห้องหอในคืนนี้ทันที ก่อนที่เขาจะออกจากห้องไปยังห้องโถงรับแขกเพื่อรอขบวนเกี้ยวเจ้าสาวที่บ่าวในจวนกำลังเตรียมกันอยู่ รวมทั้งยังรอแม่สื่อที่ต้องทำหน้าที่นำขบวนไปรับเจ้าสาวในวันนี้อีกด้วย

หวังเฉากวงกับฮูหยินใหญ่ผู้เป็นมารดาของหวังฮัวโต๋ต่างนั่งคุยกับฮูหยินรองเรื่องพิธีการในวันนี้ เมื่อเห็นหวังฮัวโต๋ก้าวเข้ามานั่งฟังด้วย พวกเขาจึงเลือกที่จะกำชับเรื่องพิธีการไปรับเจ้าสาวในวันนี้กับเขา

“เจ้าทำหน้าที่ให้ดี รู้หรือไม่ฮัวโต๋ อย่าทำให้ข้าขายหน้าเล่า”

“ข้าทราบแล้วขอรับท่านพ่อ ท่านอย่ากังวลไปเลย รับรองว่าเราจะได้เจ้าสาวมาจากจวนแม่ทัพพิทักษ์เมืองหลวงตรงเวลาแน่นอนขอรับ”

“เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว กว่าพ่อจะกล่อมแม่ทัพหม่าจนเขาตอบตกลงให้เจ้าแต่งงานกับนางได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เจ้าอย่าทำให้เสียเรื่องเล่า หลังจากนี้เจ้าจะได้มีพ่อตาช่วยสนับสนุนเรื่องหน้าที่การงานในภายหน้า”

“ขอรับ ท่านพ่อ นี่ก็ใกล้ถึงเวลาแล้วนะขอรับ ข้ายังไม่เห็นแม่สื่อมาถึงเลย”

“นางรออยู่ที่หน้าขบวนเกี้ยวที่จะออกไปรับเจ้าสาวแล้ว ประเดี๋ยวเจ้าก็รีบออกไปได้แล้วล่ะ พวกเรายังต้องอยู่รอต้อนรับแขกเหรื่อที่น่าจะกำลังเดินทางมากันอีกมาก”

“ขอรับ ท่านแม่ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับ” หวังฮัวโต๋คำนับลาทุกคนก่อนเดินจากไปขึ้นม้าที่หน้าเรือนหลัก แล้วสั่งขบวนให้ออกเดินทางไปยังจวนแม่ทัพพิทักษ์เมืองหลวงในทันที

หวังเฉากวงที่เห็นว่าวันนี้บุตรชายคนโตช่างเชื่อฟังนักก็พอใจไม่น้อย งานแต่งงานครั้งนี้เขาตั้งใจจะอวดให้เหล่าขุนนางคนอื่นรู้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับแม่ทัพหม่าจะยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น เพราะใคร ๆ ต่างรู้ดีว่าแม่ทัพหม่านั้นไม่ค่อยสนิทกับขุนนางคนใดมากนัก เขาทำหน้าที่ของตนเองอย่างตรงไปตรงมามาโดยตลอดหลายสิบปี เสียดายที่บุตรชายเขามีคู่หมั้นแล้ว ไม่เช่นนั้นเขาก็คงให้บุตรสาวสักคนแต่งเข้าจวนแม่ทัพพิทักษ์เมืองหลวงไปสักคน

หวังฮัวโต๋พร้อมขบวนรับเจ้าสาวต่างมีบ่าวร้องเพลงแสดงความยินดีไปตลอดทางตามธรรมเนียมจนกระทั่งพวกเขาไปถึงหน้าจวนแม่ทัพพิทักษ์เมืองหลวงก่อนถึงฤกษ์รับเจ้าสาวเพียงหนึ่งเค่อเท่านั้น หวังฮัวโต๋รีบลงจากหลังม้าไปคารวะพ่อตากับแม่ยายที่รอขบวนของเขาอยู่ที่หน้าจวนอย่างนอบน้อม

“คารวะท่านพ่อตา แม่ยายขอรับ ข้ามารับฮูหยินของข้าขอรับ ขอท่านพ่อท่านแม่โปรดอนุญาตด้วย” หวังฮัวโต๋กล่าวตามธรรมเนียมที่แม่สื่อกระซิบบอก

“อืม… เจ้ารอสักครู่ ข้าสั่งบ่าวไปตามพวกเขาแล้ว” แม่ทัพหม่าพูดด้วยเสียงนิ่งเรียบ

“ขอบคุณท่านพ่อตาขอรับ” หวังฮัวโต๋ที่เกรงกลัวแม่ทัพหม่าอยู่แล้วไม่อยากพูดอะไรมากนักเช่นกัน ด้วยกลัวว่าที่พ่อตาจะพังงานแต่งของเขาเสียก่อน

บ่าวที่ได้รับคำสั่งให้ไปตามสองพี่น้องรวมทั้งขบวนสินเดิมและบ่าวสองคนที่จะติดตามนางไปยังจวนเสนาบดีหวังใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงหน้าเรือน

“เรียนคุณหนู นายน้อย ตอนนี้ขบวนรับเจ้าสาวมาถึงแล้วขอรับ”

“อืม… ข้ารู้แล้ว เจ้าสั่งคนในขบวนสินเดิมให้เตรียมตัวได้ ข้าจะแบกพี่ใหญ่ออกไปด้วยตัวเอง”

“ขอรับนายน้อย”

หม่าหลันที่ได้ยินทุกอย่างได้แต่ยิ้มผ่านผ้าปิดหน้าเจ้าสาว นางยังบอกน้องชายให้แบกนางให้ดี ไม่เช่นนั้นนางจะลงโทษเขาอย่างหนักในวันกลับมาเยี่ยมบ้านเจ้าสาวในอีกสามวันข้างหน้า

“โธ่ พี่ใหญ่ ข้าจะกล้ากลั่นแกล้งท่านได้อย่างไร หากท่านตกลงไป ข้ามิต้องถูกท่านเฆี่ยนตีเอาหรือ ข้ามิกล้า ๆ”

“ฮ่า ฮ่า พี่ใหญ่รู้แล้ว ข้าแค่แกล้งเจ้าก่อนจากกันเท่านั้นเอง หลังจากนี้ฝากเจ้าดูแลท่านพ่อท่านแม่ด้วยนะ หากพี่ใหญ่สามารถออกมาเยี่ยมบ้านได้ พี่ใหญ่จะมาบ่อย ๆ”

“ขอรับ พี่ใหญ่ เราไปกันเถอะขอรับ ประเดี๋ยวพวกข้าจะต้องตามไปที่จวนเสนาบดีหวังเพื่อทำพิธีของท่านต่ออีก”

“ตกลง ไปกันเถอะ” หม่าหลันปีนขึ้นหลังน้องชายอย่างสบาย ๆ ก่อนที่หม่าเหว่ยจะแบกพี่สาวที่ตัวเบาหวิวของเขาออกจากเรือนไปและเดินนำขบวนสินเดิมอันยาวเหยียดไปยังหน้าจวน