โซ่รัก พันธะลวง

โซ่รัก พันธะลวง

last updateLast Updated : 2026-03-23
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
70Chapters
335views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

สี่ปีก่อน ‘โม่เฉวียน’ ซุป’ตาร์หนุ่มฉายาของดีเมืองกว่างโจว ฝากฝังความเจ็บปวดแสนสาหัสไว้ให้ ‘หยางหลิน’ ปีนี้เธอกลับมาพร้อมลูกน้อยที่เป็นดังชีวิตและจิตใจ ลูกน้อยที่เขาไม่เคยรับรู้ว่ามีตัวตน เด็กแฝดที่เป็นดังโซ่ทองคล้องใจ นำพาให้เขาและเธอกลับมาพานพบกันอีกครั้ง ครั้งนั้นจากไปเพราะไม่ต้องการผูกมัดเขา เพราะรู้ทั้งรู้ว่าเขามีใครอีกคนในใจ ครั้งนี้เล่าเธอจะหนีรอดจากพันธนาการของโม่เฉวียนได้หรือไม่ เพราะทันทีที่เขารับรู้ว่าตัวเขาเป็นคุณพ่อของเด็กแฝด เขากลับพาตัวเข้ามาพัวพันไม่ยอมออกห่าง ใจหนึ่งกลับหวั่นไหวให้เขาไปแล้วโดยไม่ตั้งใจ แต่ใจหนึ่งกลับลังเลและหวาดกลัวความไม่มั่นคง หยางหลิน หนอ หยางหลิน ในเมื่อเลือกแล้วว่าจะจากมา เพราะอะไรวันนี้กลับยังคงโหยหาเขา แค่นี้ชีวิตยังวุ่นวายไม่พออีกหรือ!!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1.1

Baru tiga minggu bekerja sebagai seorang pelayan, Binar malah memergoki tuannya sedang menuntaskan hasratnya seorang diri.

Hari itu, Binar yang biasanya hanya mengurusi lantai bawah, mendadak terpaksa mengantarkan sarapan ke kamar majikannya yang berada di lantai dua. Hal tersebut terjadi karena pelayan lainnya sedang sangat sibuk.

Biasanya, sarapan akan disiapkan di meja makan. Nyonya Celia akan duduk dengan wajah malas, sementara Tuan Bhaga sibuk membaca tablet dengan dahi mengernyit. 

Tetapi, sudah dua malam ini nyonya rumah tidak pulang.

“Duh, Tuan marah enggak ya kalau aku yang antar?” Binar bergumam sendiri, terlebih saat matanya sudah bisa melihat pintu kamar utama yang terbuka sedikit.

Dia membasahi tenggorokan dengan susah payah dan menghela napas. “Ayo, Binar. Kamu bisa.”

Namun, langkah Binar yang tadinya mantap, perlahan memelan ketika mendengar suara rintihan dari dalam kamar. Dia mengernyit. “Apa tuan sakit ya?”

Dia meletakkan nampan di meja terdekat dan kembali berjalan cepat. Tangannya membuka pintu dengan terburu-buru. “Tuan, ada apa—”

Seketika, napas Binar tertahan, matanya melotot, dan tubuhnya membeku saat melihat pemandangan di dalam kamar. 

Di atas tempat tidur, Baju Bhaga tersingkap ke atas, memperlihatkan otot perut yang terbentuk indah. Celananya melorot sampai paha dan kepalanya menengadah ke atas dengan mata terpejam.

Tangannya bergerak naik turun di antara kedua pahanya, dan dia melenguh penuh kenikmatan.

Melihat bibir pria itu terbuka dan mendesahkan uap panas, Binar tanpa sadar menggigit bibirnya sendiri. Tanpa berkedip, Binar memperhatikan tangan tuannya yang sedang memuaskan dirinya sendiri!

“T-Tuan…”

Saat suara terkesiap Binar terdengar, Bhaga menoleh dengan cepat. Dia terkejut setengah mati. Menunduk sesaat sebelum menarik apa pun di dekatnya untuk menutupi tubuh.

"KELUAR!" suara Bhaga meninggi, penuh malu dan amarah.

Sontak, Binar berbalik, tubuhnya gemetar. Tapi ada yang mengusik dadanya, mata yang sedang marah itu kelihatan kesepian.

Lupa akan sarapan yang belum diantar, Binar berlari turun. Dadanya saat ini berdebar cepat dan pikirannya berisik. 

Apa itu barusan?! Kenapa tuan sampai melakukan hal seperti itu? Kenapa tidak menunggu nyonya pulang?

Sampai di lantai bawah, Binar cepat berjalan menuju dapur. Memikirkan apa yang dia lihat tadi, mendadak dia kembali menggigit bibir dan menyandarkan tubuhnya pada dinding di samping lemari es.

“Aku bakal dipecat enggak ya?” Binar mengerjap. “Kalau dipecat, aku tinggal di mana?”

Pikiran Binar kembali pada masa kecilnya. Dia ditinggalkan oleh orang tua yang bercerai pada usia sepuluh tahun. Ayahnya pergi meninggalkan hutang, sedangkan ibunya yang tak tahan harus banting tulang akhirnya menikah lagi dengan pejabat desa dan melupakannya.

Sejak saat itu, Binar tinggal bersama neneknya. Dia sibuk sekolah dan berjualan kue basah yang akan dititipkan ke warung saat berangkat sekolah dan diambil saat pulang. Lalu saat lulus SMA, neneknya sakit keras, akhirnya berpulang di usia Binar yang ke dua puluh tahun.

Selama bertahun-tahun, dengan usaha jualan kue basah, Binar hanya mampu membayar bunga dari hutang ayahnya, dan tak bisa berkutik saat rumahnya disita penagih hutang. Hingga salah satu tetangga jauhnya, mengajak untuk ikut bekerja di rumah ini.

Tapi, baru tiga minggu bekerja, Binar justru membuat majikannya marah dengan menyaksikan adegan pribadinya.

Bayangan ekspresi tuannya tadi masih terbayang dan membuatnya gelisah.

"Binar! Kamu melamun lagi? Ini sarapan Tuan Bhaga, kenapa belum diantar?!" Maryam, kepala pelayan, menghampiri Binar dengan tatapan tajam.

“Ma-maaf, Bu. Saya lupa.” Dia membasahi tenggorokan dengan susah payah.

Tangannya yang memegang nampan berkeringat. Mengantar sarapan berarti harus bertatap muka dengan Tuan Bhaga lagi. Aduh, bagaimana ini, pikirnya.

"Lupa? Dasar anak baru. Cepat bawa ke kamarnya! Tuan sudah menunggu!" hardik Maryam.

Binar melirik ke arah ruang makan. Perutnya tiba-tiba mules. Dia tidak bisa. Tidak sekarang.

"Bu, em ... boleh... boleh saya minta tolong?" pintanya, suara bergetar takut. "Saya janji akan melakukan tugas apa pun. Saya... saya mules." Itu bohong, dan dari raut wajah Maryam, Binar tahu wanita itu tak percaya sepenuhnya.

Maryam mendengus, kesal tapi juga iba melihat wajah pucat Binar. “Dasar. Baiklah. Tapi sebagai gantinya, kau urus Ardan.”

Mendengar nama Ardan, beban di pundak Binar terasa sedikit lebih ringan.

Ardan. Anak Tuan Bhaga dan Nyonya Celia. Di rumah seluas dan semegah ini, bocah lima tahun itu adalah satu-satunya penghuni yang tidak membuatnya merasa terancam. Justru, dialah yang membuatnya betah.

Sayangnya anak itu justru yang paling kesepian. Binar pertama kali bertemu Ardan di taman belakang. Saat itu Ardan sedang main sendiri.

“Kenapa main sendiri, Tuan Muda?”

Ardan tak menoleh, tetap melanjutkan bermain, dan menjawab dengan malas. “Tidak ada yang mau main denganku.”

Binar tersenyum. “Kalau begitu saya temani ya?” tawarnya.

Ardan menoleh. “Benar?”

“Iya. Kapanpun Tuan Muda mau main, panggil saya saja. Oke?”

Suasana hati Binar sudah lebih baik setelah menghabiskan banyak waktu bersama Ardan. Ternyata, di balik sikap pendiam, Ardan adalah anak yang cerdas dan haus perhatian. Kemarin mereka melakukan banyak hal, mulai dari menggambar, main tebak-tebakan, dan bermain puzzle.

Untuk pertama kalinya, Binar mendengar suara tawa Ardan yang begitu hangat.

Keesokan harinya, sejak bangun tidur tadi, Ardan sudah mencari Binar. Kini mereka sedang di taman samping rumah.

“Ayo, Tuan Muda. Suap lagi, biar makin kuat,” bujuk Binar sambil menyuapi makan Ardan.

Ardan membuka lebar mulut, tapi matanya tidak lepas dari mainan barunya. Sebuah bola kristal berisi salju yang bisa berputar dan menyala dengan boneka kecil menari di dalamnya. Di sekelilingnya mainan lain berserakan, tapi Ardan tak peduli.

"Nanti saljunya turun banyak ya, Kak Bin? Seperti di TV," celetuk Ardan dengan mulut penuh.

"Bisa saja, asalkan Tuan Muda habiskan makannya dulu," jawab Binar sambil tersenyum.

Ardan mengangguk antusias dan mengunyah dengan lahap. Saat akan menyuap suapan terakhir, tangannya yang memegang bola kristal terlepas. Bola itu lepas dari tangannya, memantul di karpet tebal, dan menggelinding dengan cepat lalu melewati ruang keluarga.

"Yah!" seru Ardan, wajahnya berubah cemas.

"Jangan khawatir, Kakak ambilkan," tenang Binar. Dia meletakkan piring dan beranjak dari sana.

Dia mengikuti lintasan bola kristal itu yang ternyata berhenti persis di depan pintu ruang kerja Tuan Bhaga yang sedikit terbuka. Saat dia membungkuk untuk mengambilnya, suara itu tiba-tiba mengoyak kesunyian rumah yang biasanya hening.

Suara itu bukan desahan Tuan Bhaga seperti pagi itu, bukan juga teriakan Ardan yang ceria. Suara itu adalah perempuan yang dipenuhi amarah.

“BRENGSEK KAMU, BHAGA!”

Prang!

Diikuti suara barang-barang yang dilemparkan dan pecah.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
70 Chapters
บทที่ 1.1
“เสี่ยวเหยียนเหยียนอย่าวิ่งสิลูกเดี๋ยวหกล้ม”เสียงอุทานพร้อมกับร่างรีบคว้าเด็กชายวัยสี่ขวบที่วิ่งไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น ทำเอาหยางหลินยิ้มพร้อมกับรุนรถเข็นสัมภาระออกมาจากช่องผู้โดยสารขาเข้าบรรยากาศท่ามกลางผู้คนที่ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋อวิ๋น ยังคงวุ่นวายและคึกคัก เหมือนกับวันนั้น...วันที่หยางหลินเพิ่งมาเยือนครั้งแรก“พี่เสี่ยวเหยียนอย่าวิ่งสิคะ”เด็กสาวที่หน้าตาเหมือนกันกับเด็กชายคนแรกกล่าวตามผู้เป็นแม่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งสองคนเป็นฝาแฝดกันอย่างไม่ต้องสงสัย“เร็วๆ สิฮะแม่ เร็วเข้าเสี่ยวเซวียนเซวียน คุณป้าอยู่ตรงหน้านั่นแล้ว” เหยียนเหยียนตะโกนพร้อมกลับหันมามองด้านหลังอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นว่าเหลียนเซียนยืนรออยู่ไม่ไกล“คุณป้าครับ!” เหยียนเหยียนตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาเป้าหมาย“คุณป้า!” ตอนนี้แม้แต่เซวียนเซวียนเองก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเหลียนเซียน เพื่อนรักของผู้เป็นแม่ซึ่งเคยเดินทางไปเยี่ยมที่อเมริกาสี่ปีแล้วที่หยางหลินตัดสินใจเดินทางไปหาพี่ชายที่อเมริกา ทั้งนี้ก็ไปให้พ้นบางสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวด ใครบางคน ทว่าท่ามกลางความเจ็บปวดนั้น ก็ยังมีสองชีวิตน้อยๆ ที่ช่วยทำให้เธอผ่
Read more
บทที่ 1.2
“เราจะทำอะไรกินกันดีคะคุณป้า” เซวียนเซวียนเอ่ยถามเฉียวอิงที่เดินตามมา เมื่อทั้งหมดเดินเข้ามาในซุปเปอร์มาเก็ตไม่ไกลจากบ้านนัก“อันนี้คงจะต้องถามคุณแม่ครัวสองคนข้างหน้าโน้นนะจ้ะเพราะป้าน่ะแค่ลูกมือ” เฉียวอิงหัวเราะ“ว่าง่ายๆ ว่าทำอาหารไม่เป็นว่างั้นเถอะ” ซวงซวงแขวะ“แล้วเธอทำเป็นหรือไง” เฉียวอิงมองเพื่อนรักตาขวาง“จะแต่งงานอยู่แล้วยังทำอาหารไม่เป็น สงสารเจ้าบ่าวแล้วสิ”“ก็ฉันจะแต่งงานกับคนที่ทำอาหารเก่งนี่นา ฉะนั้นฉันก็ไม่ต้องทำอาหาไง” เฉียวอิงหัวเราะ ตอนนี้แม้แต่หยางหลินเองก็พลอยขำไปด้วย“เอาละเรามาแบ่งเป็นสองฝั่งละกัน จะได้ซื้อของเสร็จเร็วๆ” หยางหลินแบ่งลิสต์ที่จะต้องซื้อออกมาเป็นสองแผ่น“ได้ งั้นฉันกับเสี่ยวเหยียนจะไปซื้อของสด” เฉียวอิงเสนอตัว“เอางั้นก็ได้ งั้นเราสามคนไปซื้อของอื่นๆ ใครเสร็จก่อนก็มารอกันด้านหน้า” หยางหลินจูงมือเซวียนเซวียน ส่วนซวงซวงรับหน้าที่เลือกของลงรถเข็น“พี่เสี่ยวเหยียน คุณป้า อย่าลืมแตงโมของเซวียนเซวียนนะคะ” เซวียนเซวียนเรียกตามผู้เป็นพี่“ได้เลย” เหยียนเหยียนชะโงกหน้าตอบกลับมา“เอาละเสี่ยวเซวียนเราจะต้องชนะพวกนั้นนะจ้ะ เราไปกันเลย” ซวงซวงหัวเราะและหยอกล้อไปก
Read more
บทที่ 1.3
“เราไปแล้วนะคะคุณพ่อ” เซวียนเซวียนกับเหยียนเหยียนหันไปบอกกรอบรูปใบเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ มันเป็นรูปแต่งงานของหยางหลินกับโม่เฉวียนนั่นเองก่อนหน้านี้เมื่อเธอค้นรูปนี้ออกมา เด็กทั้งสองแย่งกันจนถึงกับทะเลาะกันหลายครั้ง ดังนั้นเธอจึงเอาไปใส่กรอบวางไว้ให้ในห้องนอนของทั้งสองคนละอัน แต่วันนี้น่าจะเป็นเหยียนเหยียนที่ถือออกมาวางเอาไว้ที่ห้องรับแขกที่ร้านทำผมในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เซวียนเซวียนกำลังถูกจับแต่งหน้าอ่อนๆ เพื่อให้เหมาะกับชุดนางฟ้าตัวน้อยส่วนเหยียนเหยียนนั้นหล่อเหลาอยู่ในชุดสูท พร้อมที่จะถ่ายรูปแล้วหยางหลินรับโทรศัพท์ก่อนเดินออกไปคุยข้างนอกร้าน เธอไม่รู้เลยว่าเหยียนเหยียนมองเห็นใครบางคนเดินผ่านหน้าร้านทำผมไป ก่อนจะได้คิดอะไรเด็กน้อยก็วิ่งตามออกไปโดยที่ไม่มีใครเห็น“พ่อฮะ”เหยียนเหยียนวิ่งเข้าไปกอดใครบางคนจากด้านหลังโม่เฉวียน... อดีตนักแสดงนำชายดีเด่นหลายปีซ้อนซึ่งตอนนี้ผันตัวไปทำงานเบื้องหลังชายหนุ่มหันกลับมามองพร้อมกับก้มลงมองเด็กน้อยที่ใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขางงๆ“เด็กที่ไหนกัน” แอนจี้อุทานเมื่อได้ยินว่าเด็กชายตรงหน้าเรียกโม่เฉวียนว่าพ่อ ทั้งยังกอดขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“ตามหา
Read more
บทที่ 1.4
“คุณแม่คะ” เซวียนเซวียนกับเหยียนเหยียนเงยหน้ามองหยางหลินกับโม่เฉวียนสลับกัน“แล้วคุณพ่อละครับ” เหยียนเหยียนเอาแต่มองโม่เฉวียน“เสี่ยวเหยียนเด็กดี ตามคุณป้ากับคุณลุงไปก่อนนะจ้ะ”หยางหลินยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน“แล้วเราสองคนจะได้เจอคุณพ่ออีกใช่ไหมครับ” เหยียนเหยียนยังคงดื้อดึง“จ้ะ”“คุณแม่สัญญานะฮะ”“จ้ะ แม่สัญญา”“คุณพ่อฮะแล้วเจอกันนะฮะ” เหยียนเหยียนยิ้มและหันมาเอ่ยกับโม่เฉวียน“งั้นก็เอ่ยลาผู้ใหญ่ก่อนเร็วเข้า เซวียนเซวียน” หวังฮ่าวหันหน้ามามองโม่เฉวียน“คุณพ่อ เราไปก่อนนะคะ”“คุณน้า ลาก่อนครับ” เด็กสองคนโค้งคำนับให้แม้กระทั่งแอนจี้“เดี๋ยว...” โม่เฉวียนจะเดินตามไปทว่าหยางหลินกลับเข้ามาขวางทางเขาเอาไว้“โม่เฉวียนคะ เราสายแล้วนะคะ” แอนจี้ยืนขมวดคิ้วไม่พอใจ “ทำไมพี่ไม่ไปซะละคะ” หยางหลินพูดจบก็หมุนตัวจะเดินหนี แต่ติดที่โม่เฉวียนเดินเข้ามาคว้าข้อมือเธอเอาไว้“เสี่ยวหลิน อธิบายมาก่อน ทำไมเด็กสองคนนั้นถึงบอกว่าพี่เป็นพ่อ พวกเขา...เด็กสองคนนั้น...” โม่เฉวียนคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ “หรือว่าตอนนั้นเธอไม่ได้...แท้ง”โม่เฉวียนเสียงแผ่วลงเรื่อยๆ เริ่มเข้าใจในที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงอย่างนั้นยังไม่ทั
Read more
บทที่ 1.5
แต่งตัวแบบนี้ท่ามกลางคนในสนามบิน แถมแฟนคลับบางคนกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ชัดเลย!!! ดาราตัวเป็นๆ เธอต้องรีบเผ่นก่อนจะโดนเหยียบจนแบนติดพื้น“ขอบคุณค่ะ” หยางหลินรีบรับกระดาษในมือของเขามาแล้วเร่งฝีเท้าออกไปให้ห่างชายร่างสูงมากที่สุด ขืนอยู่มีหวังได้ซวยขึ้นมาแน่ๆหญิงสาวรักความสงบอย่างเธอ ไม่มีทางรับมือกับแฟนคลับสาวๆ ของดารานักแสดงได้แน่ๆ เห็นอยู่ทุกวันในทีวี เธอจะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อความเข้าใจผิดอย่างแน่นอน“เสี่ยวเฉวียน นายมาทำอะไรตรงนี้” เสียงใครบางคนเรียกชื่อเขาด้วยความสนิทสนม“ครับพี่ ไปเดี๋ยวนี้”‘โม่เฉวียน’ ละสายตาจากแผ่นหลังลนลานไปมองเจ้าของเสียง แต่เมื่อหันกลับมาอีกครั้งคนก็หายตัวไปแล้ว “นั่นมัน...ที่อยู่กับเบอร์โทรบ้านของเราหรือเปล่า เอ หรือว่าจะดูผิด”เขาพึมพำกับตัวเองพร้อมก้าวเท้าออกเดิน ถึงอย่างนั้นเท้าข้างหนึ่งกลับเหยียบเข้ากับสร้อยข้อมือเชือกหนังสีแดงที่ถูกร้อยเอาไว้กับแหวนเงิน เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็มองเห็นข้อความสลักอยู่บนแหวน‘LITTLE LIN’“นั่นอะไร ว้าว สร้อยข้อมือสวยดีนี่ จากแฟนคลับเหรอ” เจียงรุ่ยนักแสดงรุ่นน้องต้นสังกัดเดียวกับเขาเดินตามมาโม่เฉวียนไม่ตอบแต่ยัดมันลงไปในกระเป๋าแล้
Read more
บทที่ 1.6
หยางหลินคล้ายดูออกว่าสวีลั่วมีแผนจับคู่ตนกับโม่อวิ๋น โม่อวิ๋นเองก็เหมือนจะเข้าใจดี เขายังเย้าแม่ตัวเองเล่นๆ ว่ากำลังทำตัวเป็นแม่สื่อ“พี่ว่าแม่คงอยากจับคู่เธอกับพี่ใหญ่มากกว่า แต่ดูตารางงานของเขาแล้ว...” โม่อวิ๋นส่ายหน้า“ฉันยังอย่างมีชีวิตที่สงบสุขนะคะ”โม่อวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา “นั่นสินะ แฟนคลับเขาน่ากลัวน้อยเสียเมื่อไหร่”หลังอาหารค่ำสวีลั่วย้ำแล้วย้ำอีกให้โม่อวิ๋นส่งหยางหลินกลับบ้านอย่างปลอดภัย กำชับว่าหากหญิงสาวว่างให้มาเยี่ยมเยียนที่บ้านให้ได้ อีกทั้งยังมอบของว่างกับของกินมากมายให้กลับมากินที่อพาร์ทเม้นคืนวันนั้นหยางหลินมากระจ่างก็เป็นตอนที่ผู้เป็นแม่โทรศัพท์มาหา“ลูกว่าโม่อวิ๋นเขาเป็นยังไงบ้างจ้ะ” เหมยเซียนถามอย่างมีนัย“ก็ดีนี่คะ พี่เขาก็ใจดี ทำไมเหรอคะ” หญิงสาวอมยิ้มเพราะรู้ดีว่าแม่ของตนกับคุณป้าโม่ต้องพูดคุยกันก่อนหน้านี้แน่นอน“เปล่าจ้ะ แม่แค่อยากรู้”“คุณนายหยางคะ” หญิงสาวถอนหายใจออกมาเสียงยาว “หนูรู้นะคะว่าแม่กับคุณป้ากำลังทำอะไรอยู่ เราเพิ่งจะเจอกันวันแรกเองนะคะ”“แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่จ้ะ”“แม่เปิดสปีกเกอร์อยู่เหรอคะ”“ใช่จ้ะ”“พ่อคะ ดูคุณนายหยางสิคะ” ห
Read more
บทที่ 1.7
โม่อวิ๋นไม่เห็นว่าเป็นเรื่องเสียหาย อีกทั้งเขาเอ็นดูหยางหลินอยู่บ้าง แม้ไม่ใช่ในแบบที่แม่กับพ่อต้องการ แต่เขาก็รู้สึกสบายใจเหมือนพาน้องสาวออกมาเที่ยว เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีใครที่กว่างโจว“ฉันละไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกผู้ใหญ่คิดอะไรอยู่”“แม่พี่เอาแต่พูดเรื่องเธอไม่หยุด ตั้งแต่ปีนั้นที่ไปเที่ยวฉางซา แม่เอาแต่บอกว่าเธอน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ ยังบอกด้วยว่าถ้าพี่ใหญ่ไม่ได้เป็นคนมีชื่อเสียง แม่จะให้เธอกับพี่ใหญ่นัดบอดเจอกันซะเลย” โม่อวิ๋นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“งั้นตอนนั้นฉันก็โชคดีน่ะสิคะที่พี่เขาเป็นนักร้อง”“คงจะอย่างนั้น” ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน“พี่ก็ชอบเธอนะแต่ชอบแบบน้องสาวเพราะพี่ไม่มีน้องสาว งั้นเธอมาเป็นน้องสาวพี่แล้วกัน ตกลงตามนี้นะ”“ตกลงตามนี้ค่ะ”“เรื่องผู้ใหญ่พี่จะจัดการเอง”เมื่อโม่อวิ๋นพูดอย่างนั้นหยางหลินก็พยักหน้าอย่างวางใจ “ความจริงแบบนี้ก็ดีค่ะ ที่นี่ฉันรู้จักคนไม่มากมีพี่คอยช่วยก็อุ่นใจดี อย่าลืมมารับฉันไปเที่ยวบ้างนะคะ ฉันยังไม่ค่อยคุ้นกับเมืองกว่างโจว”“แน่นอนอยู่แล้วความพยายามที่จะจับคู่ของคุณนายทั้งสองล้มเหลวในที่สุด เพราะทั้งเห็นชัดว่าโม่อวิ๋น และหยางหลินกล
Read more
บทที่ 1.8
ห้าเดือนแรกของการทำงานผ่านไปอย่างหนักหน่วง การปรับตัวครั้งยิ่งใหญ่ทำให้หยางหลินอดทึ่งตัวเองไม่ได้ ส่วนความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของสองครอบครัวก็กำลังไปได้สวย ซึ่งนั่นทำให้เหมยเซียนวางใจ เพราะนัยหนึ่งในระหว่างที่ลูกสาวห่างจากอ้อมอก ถึงอย่างนั้นก็จะมีสวีลั่วคอยเป็นหูเป็นตาให้เหลียนเซียนกับเฉียวอิงเดินเข้ามาภายในห้องพักระหว่างเวลาพักเที่ยง ในมือมีของกินหลายอย่างมาด้วย เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวเอาแต่ง่วนอยู่กับงาน งาน งาน และงาน ก็ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า“ถามจริงนี่ถึงฤดูกาลประกาศพนักงานดีเด่นแล้วเหรอไง” เหลียนเซียนแดกดัน“ได้ก็ดีสิ” หยางหลินหัวเราะ“พวกเราจะไปเที่ยวกันช่วงวันหยุด เธอจะไปด้วยหรือเปล่า” เฉียวอิงวางถุงของกินแล้วหันมาถาม “ถ้าจะให้ดีพาสุดหล่อคนนั้นมาด้วยจะดีมาก”“ช่วงไหนนะ” ยังคงก้มหน้าอยู่เอกสาร“อาทิตย์หน้าน่ะ วันหยุดยาวสามวัน” เหลียนเซียนเดินไปดึงเอกสารออกมาจากมือหยางหลิน “อาทิตย์หน้าเหรอ” หยางหลินเงยมามองเหลียนเซียนและหันหน้าไปมองปฏิทินในที่สุด“ไม่ได้หรอก ช่วงวันหยุดอาทิตย์หน้าตรงกับวันเกิดพี่อวิ๋น”หยางหลินยิ้มเมื่อนึกถึงกล่องของขวัญที่เธอออกไปเดินเลือกซื้อ หลังจากวางแผนกับค
Read more
บทที่ 2.1
โม่เฉวียนขยับลงจากเตียงด้วยท่าทีเกียจคร้าน หลังจากการทำงานหนักตลอดสามเดือน ในที่สุดเขาก็ได้พักและได้นอนหลับเต็มอิ่มจากนี้ตารางงานของเขาจะไม่แน่นเท่าช่วงสามเดือนที่ผ่านเพราะซีรีส์เรื่องล่าสุดเพิ่งปิดกล้อง จะเหลือก็แค่เดินสายถ่ายรายการต่างๆ เพื่อโปรโมทนิดๆ หน่อยๆก่อนหน้านี้หลายเดือนเขาแจ้งกับผู้จัดการเอาไว้แล้วว่าอยากขอหยุด เขารับปากคุณนายโม่เอาไว้แล้วว่าจะกลับบ้านเพื่อร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของน้อยชายให้ได้ ดังนั้นสองวันนี้จึงนับเป็นวันหยุดของเขาหลังจากอาบน้ำและเดินออกมาดูข่าวสารทั้งทางทีวีและสื่อออนไลน์ เขากลับได้รับโทรศัพท์จากฮานน่า คนรักเก่าของเขาที่ต่างคนต่างก็ตกลงที่จะเลิกรากันไปด้วยดี เนื่องจากในยามที่คบกันนั้นหญิงสาวกำลังเป็นนักแสดงที่เริ่มโด่งดัง ส่วนเขาเป็นเพียงแค่นักร้องหน้าใหม่ที่ยังไม่เป็นที่รู้จักโม่เฉวียนยอมรับว่าค่อนข้างลำบากใจที่จะออกไปพบคนรักเก่า เนื่องจากทั้งคู่เลิกรากันไปหลังจากที่ฮานน่านั้นยอมรับสภาพที่คบกันแบบเปิดเผยไม่ได้เธอเป็นฝ่ายบอกเลิกเขา ทั้งยังจากไปอย่างไม่ไยดี แม้ว่าเขาจะบอกว่าให้เธอคบกันโดยที่ไม่ต้องเปิดเผยก็ได้ฮานน่ากับเขาคบกันมาตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลาย
Read more
บทที่ 2.2
“เรื่องงานฮานน่า” เขาเตือนหญิงสาวกรอกเบียร์ลงไปทั้งขวด “ดื่มก่อนสิคะ ฉันแค่อดไม่ได้ อยากจะรู้ว่าคุณไม่คิดถึงฉัน อย่างที่ฉันคิดถึงคุณทุกวันบ้างเลยเหรอ”ท่าทีเจ็บปวดนั้นไม่ใช่การเสแสร้ง โม่เฉวียนรู้จักฮานน่าดี แต่จุดประสงค์ในการนัดพบกันก็ยังทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ “พอเถอะฮานน่า นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะเตือนคุณ เรื่องงานเท่านั้นที่เรายังพอมีเรื่องให้พบและพูดคุย” เขาลุกขึ้นช้าๆ“โม่เฉวียน คุณจะใจร้ายกับฉันแบบนี้ให้ได้เลยหรือคะ ทั้งที่ฉันก็ยอมลงให้คุณขนาดนี้ ฉันง้อคุณนานจนเหนื่อยแล้วนะ ทำไมไม่ยอมให้อภัยฉันสักที คุณก็รู้ว่าวงการนี้เป็นยังไง”“ผมให้อภัยคุณนานแล้วฮานน่า แต่คนเราต้องก้าวต่อไป โม่เฉวียนในวันนั้นตายไปแล้ว ผมในวันนี้ไม่ใช่คนเดิมที่คุณรู้จัก” เขาลงเสียงเข้ม เห็นท่าทีน่าสงสารของฮานน่าเขาได้แต่พยายามข่มกลั้นไม่ให้ตัวเองใจอ่อน“คุณรู้อะไรมั้ย ไม่ว่าวันนี้หรือวันนั้นอะไรที่ไม่เปลี่ยนไปเลย ...คุณ...ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะรั้งฉันเอาไว้” ฮานน่าเอ่ยเสียงสั่นโม่เฉวียนชะงักงันความจริงก็คือเขาไม่เคยรั้งอีกฝ่ายไว้จริงๆ อาจเพราะเขายังเด็กมาก หรืออาจเพราะรักมากจนไม่อาจเห็นอีกฝ่ายสูญเสีย ฮาน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status