เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 1-1 ชีวิตใหม่
วันที่เผยแพร่:
2026-09-27 17:00:21ร่างกายบอบช้ำจากการถูกทำร้ายของสตรีนางหนึ่ง ร่วงหล่นลงจากหน้าผาสูงชันราวกับใบไม้แห้งที่ปลิดปลิวออกจากต้น
ทั้งที่รู้ว่าตกลงไปนางต้องตายแน่นอน ทว่าใบหน้ากลับเคลือบไปด้วยรอยยิ้ม โล่งใจที่ท้ายที่สุดนางก็หลุดพ้นจากความเจ็บปวดนี้เสียที ' หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอไม่รักท่านอีก ' นั่นคือสิ่งที่นางกล่าวในใจ ระหว่างมองไปยังผู้ที่ชะเง้อและยื่นแขนลงมา สีหน้าเขาดูตื่นตกใจเป็นอย่างมาก คล้ายเสียใจที่คว้าตัวนางไม่ทัน แต่แล้วอย่างไร ในตอนที่นางอยู่ดีมีสุขเขาไม่เคยเหลือบแลหรือให้ความสนใจสักนิด แต่บัดนี้กลับทำเหมือนว่าเสียใจนักหนา เขาควรดีใจสิที่ตัวน่ารำคาญเช่นนางไม่อยู่แล้ว สองปีผ่านไป " ซินเหยียน ข้าบอกว่าจะทำเองอย่างไรเล่า " บุรุษร่างสูงรีบไปแย่งถังน้ำจากหญิงสาวและนำมาถือเอง นางยิ้มให้เขา ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อให้อีกฝ่าย " พี่เจี้ยนเหงื่อท่านออกแล้ว " ภาพสองสามีภรรยายืนเช็ดเหงื่อให้กันอย่างหวานชื่นตกอยู่ในสายตาคนที่เดินผ่านไปผ่านมา เพื่อตักน้ำจากลำธารไปใช้สอย " ดูเจ้าเสิ่นเจี้ยนสิ " หญิงชาวบ้านนางหนึ่งสะกิดแขนสหายที่มาด้วยกันมองไปยังสองสามีภรรยาที่ยืนอยู่ข้างลำธาร " ช่างได้ภรรยาดีจริงๆ " " ใครว่าเล่า ซินเหยียนเองก็ได้สามีดีเช่นกัน เจ้าไม่เห็นขาของนางหรือ " ทั้งสองมองไปที่ขาของหญิงสาว แม้หน้าตาและรูปร่างของนางจะงดงามเกินบรรยาย ทว่าขาข้างหนึ่งกลับใช้การได้ไม่ปกติ เวลาเดินจะเดินกะเผลกเหมือนคนเจ็บขาตลอดเวลา แต่ข้อเสียนั้นกลับทำให้ทุกคนมองข้าม โดยเฉพาะกับเสิ่นเจี้ยน เขาไม่เคยรังเกียจที่มีภรรยาขาพิการ กลับรู้สึกเห็นอกเห็นใจนางเสียมากกว่า " น่าสงสารยิ่งนัก เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นไปได้นะ " " ข้าได้ยินว่านางได้รับบาดเจ็บตกจากหน้าผาเมื่อสองปีก่อน เสิ่นเจี้ยนพาตัวนางมารักษาตัว จากนั้นก็แต่งงานกัน " นางรู้เพราะสามีนางพอมีวิชาแพทย์อยู่บ้าง และเป็นคนช่วยรักษาซินเหยียนกับมือ ยามนั้นมีแต่คนบอกว่าหญิงนางนี้ไม่น่ารอดจากความตาย แต่ใครจะคิดเล่าว่า ผ่านไปสามวันชีพจรของนางจะกลับมาเต้นเป็นปกติดังเดิม " เรื่องนั้นข้าก็รู้ แต่อยากรู้ว่านางตกลงมาได้อย่างไรมากกว่า เหมือนว่านางจะจำอะไรไม่ได้ด้วยนะ " ครั้นซินเหยียนฟื้นตัว ทุกคนต่างรุมถามนางว่าเป็นใคร มาจากที่ไหน ชื่อแซ่อะไร แต่นางกลับตอบแค่ว่า จำไม่ได้ " ข้าได้ยินยายแก่เสิ่นบอกว่า นางน่าจะเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่มาจากเมืองหลวง " ดูจากเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่นางสวมใส่แล้ว ย่อมไม่ใช่สิ่งของที่จะหาได้ง่าย หากไม่ใช่ผู้ที่มีฐานะร่ำรวยอยู่แล้ว จะบอกว่านางเป็นชาวบ้านธรรมดาที่ปลอมตัวเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็ยิ่งไม่ใช่เพราะมือและเท้าของนางนุ่มนวลเหมือนไม่ใช่ผู้ที่เคยทำงานหนักมาก่อน
บทล่าสุด
ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน ตอนที่ 23-2 สุขสันต์นิรันดร
หลายปีผ่านไป เฉิงหว่านหนิงพาพี่ชายมางานชมบุปผาที่เมืองหลวงด้วยกัน เนื่องจากได้รับคำสั่งจากบิดาว่า ภายในปีนี้ต้องหาภรรยาให้เฉิงรุ่ยให้ได้ " พี่ใหญ่ อย่าทำหน้าเช่นนั้นสิ ยิ้มหน่อย เดี๋ยวพวกคุณหนูทั้งหลายก็ไม่กล้าเข้าหาท่านหรอก " เฉิงหว่านหนิงตำหนิพี่ชาย เขาทำสีหน้าขึงขังประหนึ่งจะไปสังหารผู้อื่นอย่างไรอย่างนั้น " ช่างพวกนางสิ ข้าไม่ได้สนใจสักหน่อย " ดวงตาคมกริบเหลือบมองน้องสาวตัวน้อยที่สูงเพียงอกเขา " ปีนี้ท่านอายุสิบเก้าแล้วนะ ยังคิดจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวอีกหรือ " นางพูดพลางดึงมือพี่ชายเดินไปอีกทาง " ไม่ได้อยู่คนเดียวเสียหน่อย ยังมีเจ้า แล้วก็ท่านพ่อท่านแม่อีก จะเรียกว่าใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้อย่างไร " เฉิงรุ่ยกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เขาถูกบิดามารดาพูดกรอกหูทุกวันว่าให้รีบหาภรรยาเสียที มิเช่นนั้นจะกลายเป็นตาแก่ขึ้นคาน แต่ถึงเป็นอย่างนั้นเขาก็หาได้สนใจไม่ " แต่ท่านก็ต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเองนะ " " หึ อย่าห่วงข้าเลย ห่วงเจ้าด
ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน ตอนที่ 23-1 สุขสันต์นิรันดร
สามเดือนผ่านไป เฉิงอิ๋นฉีกยิ้มอย่างเบิกบานใจ ใช้มือลูบวนหน้าท้องแบนราบของภรรยาด้วยความอิ่มเอม " เจ้ายังแพ้ท้องอยู่อีกหรือไม่ " ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หวังซินเหยียนพยักหน้า " ข้าอยากกินน้ำผึ้ง " ตั้งแต่ตั้งครรภ์เข้าสู่เดือนที่สามนางมักอยากกินของแปลกๆ อย่างเช่นรังผึ้งที่มีตัวอ่อนของมันอยู่ด้วย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน " น้ำผึ้งอย่างนั้นหรือ ในครัวก็มี ไยปี้จูไม่นำมาให้เจ้า " เขาอุตส่าห์ย้ำกับทุกคนแล้วว่าให้ดูแลนายหญิงให้ดี นางอยากกินสิ่งใดก็ให้ไปหามาให้นาง อย่าปล่อยนางอดเด็ดขาด มือนุ่มยื่นไปกุมมือสามี ด้วยกลัวเขาจะไปตำหนิพวกบ่าวรับใช้ " ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าไม่ได้อยากกินน้ำผึ้งพวกนั้น แต่อยากกินสดใหม่ที่มาจากรังของมันโดยเฉพาะ " " เป็นเช่นนั้นเองหรอกหรือ " เฉิงอิ๋นพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเคยได้ยินจากมารดาว่า ยามสตรีตั้งครรภ์มักอยากกินของที่ตนไม่เคยได้ลิ้มรสมาก่อน ดังนั้นแล้ว เขาจะกล้าทำให้ภรรยาผิดหวังได้อย่างไร " ได้! ในเมื่อเจ
ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน ตอนที่ 22-2 ลิ้นกับฟัน
หวังซินเหยียนถึงกับร้อนรน ตั้งแต่แต่งงานกันนางไม่เคยอยู่ห่างจากเขาถึงครึ่งวัน แต่ยามนี้เขากลับบอกว่าจะค้างแรมที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านของตนเองสักพัก เช่นนี้แล้วจะให้นางใจเย็นอย่างไรไหว " แต่...." " ข้าง่วงแล้ว " ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดจากเก้าอี้ตรงดิ่งไปยังเตียงไม้ที่ถูกปูด้วยหนังสัตว์ แม้ไม่อ่อนนุ่มเท่าฟูกที่จวน กระนั้นก็พอนอนพักเอาแรงได้ หวังซินเหยียนมองตามหลังสามีตาละห้อย ได้ยินจากหานซวี่ว่าเฉิงอิ๋นโหมงานหนักมาตลอดทั้งคืน เห็นเขาเหนื่อยล้าจนขอบตาดำคล้ำเช่นนี้แล้ว นางก็ไม่อยากรบกวน " งั้นท่านก็นอนเถิด ไว้ตื่นขึ้นมาแล้วค่อยคุยกัน " " อืม " หญิงสาวเดินไปนั่งตรงขอบเตียงที่มีร่างสูงใหญ่นอนอยู่ ดวงตาพิศมองใบหน้าทรงเสน่ห์ คิ้วของเขาดกดำและเรียงตัวสวย ปลายจมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากอวบหนากำลังพอดี ปลายคางกลมมนรับกับใบหน้าได้อย่างลงตัว ดูโดยรวมคือหล่อเหลาเอาการ นางไม่แปลกใจสักนิดที่ตกหลุมรักเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างเล็กถอดรองเท้าของตนออก ก่อนเอนตัวนอนลงข้างๆ ผู้เป็นสามี ท่อนแขนเรียวเ
ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน ตอนที่ 22-1 ลิ้นกับฟัน
" ตรงนั้นคือกระโจมของซื่อจื่อขอรับ " หานซวี่ องครักษ์คนสนิทของเฉิงอิ๋นชี้ไปยังกระโจมหลังที่ตั้งอยู่ห่างออกไปไกลประมาณครึ่งลี้ได้ " เหตุใดเขาจึงตั้งกระโจมไกลเช่นนั้น " นางมองไปยังกระโจมหลังใหญ่ที่อยู่ใกล้ลำธาร และฉากหลังเป็นภูเขาเขียวชอุ่มร่มรื่นไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ " ซื่อจื่อบอกว่าอยากอยู่อย่างสงบไม่มีเสียงใดมารบกวนขอรับ " หวังซินเหยียนพยักหน้าบ่งบอกว่าเข้าใจแล้ว " โชคดีที่เป็นทางเรียบ ข้าจึงเดินเหินได้สะดวกหน่อย " นางพูดกับหานซี่ด้วยรอยยิ้ม ขณะพากันเดินไปข้างหน้า ซึ่งจุดหมายก็คือกระโจมสีทองหลังนั้น " ซื่อจื่อ คิดไว้เผื่อฮูหยินน่ะขอรับ " หานซวี่พลั้งปากพูดเรื่องที่เฉิงอิ๋นสั่งห้าม ครั้นนึกได้เขาก็รีบหุบปากฉับ ทว่าหวังซินเหยียนกลับได้ยินหมดแล้ว " หมายความว่าเช่นไร คิดไว้เผื่อข้า?" ร่างเพรียวระหงหยุดเดิน หันหน้าไปพูดกับหานซวี่ " เอ่อคือ....." ชายหนุ่มอึกอักไม่ยอมตอบ จนหญิงสาวเป็นฝ่ายพูดเปิดทางเอง " เขารู้ว่าข้าจะมางั้นหรือ? " ดวงตากลมโ
ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน ตอนที่ 21-2 มรสุมชีวิต
ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ ต่อให้นางอ้อนขอ เขาก็ไม่ยอมให้นางไปพบกับเสิ่นเจี้ยนอยู่ดี เกิดทั้งสองรำลึกถึงความหลังที่มีมาด้วยกัน และนึกอยากกลับไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง เขาจะทำเช่นไร เขาคงอยู่ไม่เป็นสุข และคลุ้มคลั่งจนอยากตายเหมือนเมื่อก่อนแน่ " นั่นแหละ คือเหตุผลที่ข้าไม่บอกท่าน " ดวงตาคู่งามประสานกับนัยน์ตาสีดำทมิฬอย่างไม่ยำเกรง เฉิงอิ๋นใบหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่นสั่นด้วยโทสะที่แผดเผา มองภรรยาด้วยสายตาผิดหวังและเสียใจอย่างสุดซึ้ง เสี้ยววินาทีที่กำลังสบตากัน หวังซินเหยียนรู้สึกเหมือนลมร้อนบางอย่างวิ่งเฉียดหน้านางไป หญิงสาวตัวแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นสามีรัวหมัดใส่ผนังเรือนจนเนื้อส่วนนั้นแตก " นี่ท่าน...อื้อ " ร่างบอบบางปลิวเข้าสู่วงแขนร้อนแผ่วของชายหนุ่ม นางตัวสั่นสะท้านยามแนบชิดกับร่างสูงใหญ่ เรียวปากงามถูกอีกฝ่ายจุมพิตอย่างหิวกระหาย มือหนาเลื่อนลูบไปทั่วผิวกายนุ่มนวล หวังซินเหยียนดิ้นขัดขืน พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวาม นางใช้มือทั้งผลักทั้งดันเขาออก แต่กลับไม่เป็นผล
ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน ตอนที่ 21-1 มรสุมชีวิต
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าถึงเวลาให้รัตติกาลมาเยือน กำหนดกลับจวนช้าไปหนึ่งชั่วยาม ทำให้นางมาถึงในตอนที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาแล้ว หวังซินเหยียนเร่งฝีเท้ากลับเรือนหลุนซีอย่างเร่งรีบ เมื่อครู่สอบถามบ่าวเฝ้าหน้าประตูจนแน่ใจแล้วว่าเฉิงอิ๋นยังไม่กลับมา นางพลันโล่งใจ หากเขากลับมาก่อน เขาต้องถามแน่ว่านางไปที่ใดมา ทว่า... ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด นางมาถึงเรือนพักของตน เห็นร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นสามีนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนหลังตรงเฉลียงบ้าน ใบหน้างามเผยความตื่นตระหนกหยุดฝีเท้าที่กำลังเดินไปข้างหน้าด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น ดวงตาสีดำทมิฬจ้องเขม็งท่ามกลางความมืด ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเยือกเย็นยิ่ง " กลับมาแล้วหรือ " " ท่านพี่ " ร่างกายนางพลันแข็งค้าง ขนคอพากันลุกเกรียวเสียววาบไปถึงแผ่นหลัง หัวใจดวงน้อยเต้นหนักหน่วง ยามเห็นสายตาที่เขาใช้มองมา " ทะ..ท่านกลับมานานแล้วหรือ " นางกล่าวตะกุกตะกัก พลางเดินเข้าใกล้อีกฝ่าย " เมื่อครึ่งชั่วยามที่แล้ว " น้ำเสียงของเฉิงอิ๋นยังคงเรี
บางทีคุณอาจจะชอบ
ชายาหมอเทวดาตัวแสบ: ดื้อรักท่านอ๋องเทพสงคราม
เย่ชิงขวง133.0K viewsทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ76.1K viewsอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู1.0M viewsแต่งกับขุนนาง
หอมดังเดิม123.8K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของบัณฑิตยากจน
ภัสสพิชชา846 viewsบำบัดรักต่างมิติ
JustMoonLight127 viewsกู้หรันซี ชายาตกอับแห่งแดนเหนือ
น้ำพริกหวาน329 viewsโปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม
นามปากกาหมึกบ้านสวน89 views
