Novels by เสี่ยวหลัน / พลอยรดา

และในที่สุดมู่หรงอวี้ก็ตามมาทัน เขารีบกระโดดลงจากหลังม้าไปดูอาการของภรรยา และให้คนไปคุมตัวมู่หรงเย่าเอาไว้" เสี่ยวหนิง! "ร่างสูงจับตัวภรรยาพลิกขึ้นมา สภาพของนางในตอนนี้ดูอิดโรยจนเขารู้สึกใจเสีย มือหนาแตะแก้มนุ่มเบาๆ เพื่อเรียกสตินางให้ตื่นขึ้นมาตอบหว่านเสี่ยวหนิงหรี่ปรือมองหน้าสามี ครั้นได้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจน หยาดน้ำตามากมายก็พรั่งพรูออกมา นางพูดกับสามีอย่างสะอึกสะอื้นว่า " ท่านอ๋อง อึก! ฮือๆ ถิงถิงกับจื่ออันตายแล้ว ทั้งหมดมันเป็นเพราะเขา "มู่หรงอวี้มองตามนิ้วเรียวยาวที่ชี้ไปหามู่หรงเย่า พอได้ยินนางร้องไห้เสียงดังเช่นนี้ ตัวเขาก็พลันรู้สึกเศร้าตาม ไม่รู้จะหาคำพูดใดมาปลอบประโลมนาง ด้วยสิ่งที่นางพบเจอในวันนี้ มันไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก" ฮือๆ ข้าอยากฆ่าเขา " มือเล็กกำเสื้อชายหนุ่มแน่น ใบหน้าอาบนองไปด้วยหยาดน้ำตาซบที่แผงอกแกร่ง ปลดปล่อยทุกความเสียใจออกมาให้สามีฟัง" เจ้าฆ่าเขาไม่ได้หรอก"ที่เขาพูดไม่ใช่เพราะเข้าข้างมู่หรงเย่าแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะฮ่องเต้ต่างหาก ถึงอย่างไรมู่หรงเย่าก็ได้ชื่อว่าเป็นพระโอรสขององค์จักร

มือเรียวเอื้อมไปหยิบมีดสั้นที่มู่หรงอวี้เคยให้ออกมา ก่อนจ้วงแทงไปที่ท้องแกร่งเต็มแรง มู่หรงเย่าตาเบิกโพลง ชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนค่อยๆ ก้มมองหน้าท้องฝั่งขวาของตน" นี่เจ้า...กล้าแทงข้าอย่างนั้นหรือ"" อึก!"ฝ่ามือใหญ่คว้าบีบลำคอเล็กอย่างฉับไว ร่างเล็กดิ้นรนขัดขืน มือเรียวข่วนจิกที่ลำแขนหนาไปมา แต่เรี่ยวแรงของนางไม่อาจสู้กับแรงช้างสารอย่างมู่หรงเย่าได้ใบหน้านวลเนียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ดูทุรนทุรายจนน่าสงสาร แต่ผู้กระทำหาได้มีความเห็นใจไม่ แม้เขาอยากครอบครองนางมากเพียงใด แต่ทว่าความรักตัวกลัวตายย่อมมีมากกว่า ในเมื่อนางพยศกับเขานัก เช่นนั้นเขาก็จะสั่งสอนให้นางหลาบจำเอง...ตู้มมม!เสียงกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งปฐพี ราวกับภูเขาลูกนี้กำลังจะระเบิดอย่างไรอย่างนั้น มือใหญ่ค่อยๆ ผละออกจากหญิงสาว รีบเปิดม่านไปดูเสียงที่เกิดขึ้นเมื่อครู่" แค่กๆ" หว่านเสี่ยวหนิงสำลักไอจนหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู นางรีบประคองสติ แล้วหันไปแกะเชือกออกให้จื่ออันในช่วงที่มู่หรงเย่าเผลอหลังกองดินระเบิดออก คนที่อยู่ฝั่งหน้าก็สามารถเดินท

ยังไม่สิ้นคำพูดของหญิงสาว จู่ๆ หูของนางก็ได้ยินเหมือนมีเสียงอะไรถล่มลงมา แรงสะเทือนทำให้คนที่นั่งในรถม้าเกิดการโคลงเคลง ร่างของหว่านเสี่ยวหนิงกระแทกเข้ากับผนังรถม้าอย่างแรง จนรู้สึกเจ็บร้าวไปทั่วร่างกายทางฝั่งซ้ายครั้นเสียงนั้นสงบลง นางก็ค่อยๆ ประคองร่างกายที่บอบช้ำออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น มีก้อนหินใหญ่และดินถล่มลงมาปิดช่องเขาพอดี ทำให้ขบวนแบ่งออกเป็นสองฝ่าย แยกนางออกจากผู้เป็นสามี" ท่านอ๋อง"ขอบตานางร้อนผ่าว กลัวว่ามู่หรงอวี้จะเป็นอะไรไป แต่ยังไม่มีเวลาให้ห่วงหากันมาก จู่ๆ ก็มีกลุ่มชายชุดดำปรากฏตัวขึ้น พวกมันพุ่งตัวเข้ามาจู่โจมทหารที่คุ้มกันนาง เสียงปะทะกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หว่านเสี่ยวหนิงรีบกลับเข้าไปอยู่ในรถม้าและคิดหาทางรอดทว่า.....พอนางกลับเข้าไปพลันเห็นถิงถิงจับจื่ออันมัดมือมัดปาก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกตะลึง ริมฝีปากสั่นพร่าเอ่ยถามสาวใช้ที่นางรักประดุจน้องสาวว่า" นั่นเจ้ากำลังทำอะไร " หยาดน้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงเผาะ นางเลือกที่จะถาม ทั้งที่คำตอบทุกอย่างมันเด่นชัดอยู่แล้ว" จะทำอะไรเสียอีกเล่า ก็จะจัดการกับพวก

วันเวลาผันผ่านไป เขื่อนและคลองที่มู่หรงอวี้ทุ่มแรงกายแรงใจทำไป บัดนี้ได้สำเร็จเสร็จสิ้นแล้ว และก็ได้เวลาที่เขาต้องพาภรรยากลับเมืองหลวงก่อนไป นางได้ไปร่ำลาเสิ่นหมิงตัวน้อยและจางฮุ่ยหลิงมา ทั้งสองอวยพรให้นางกับมู่หรงอวี้เดินทางโดยปลอดภัย และถ้ามีโอกาสให้กลับมาพบกันใหม่ ซึ่งนางก็รับปากว่าจะมาอีก ทั้งยังฝากฝังจางฮุ่ยหลิงให้ช่วยดูแลสองคนย่าหลานให้ด้วยครั้นได้เวลาออกเดินทาง เหล่าชาวบ้านที่ได้รับการช่วยเหลือจากหนานผิงอ๋องต่างก็พากันมาโปรยดอกไม้สีสดเป็นทางยาวอวยชัยให้แก่เขา ทั้งยังส่งเสียงสรรเสริญจนดังก้องกังวานไปทั่วทั้งปฐพีของเมืองชิงชวน หว่านเสี่ยวหนิงได้ยินเช่นนั้นก็พลันรู้สึกตื้นตันใจแทนสามีนางเห็นทุกสิ่งที่เขาทำ ว่าลงแรงลงใจไปมากเพียงใด และทั้งหมดที่ทำก็เพื่อผลประโยชน์ของราษฎรทั้งสิ้น ดังนั้นนางจึงอดปลาบปลื้มใจแทนไม่ได้" ท่านได้ยินหรือไม่ พวกเขาพากันเรียกชื่อท่านด้วยนะ" นางแอบอิงซบไหล่สามี พลางช้อนตามองเขาตาปริบๆใบหน้าคมคายก้มมองใบหน้าเนียนใส ก่อนระบายยิ้มตรงมุมปาก " ข้าชอบให้เจ้าเป็นคนเรียกชื่อข้ามากกว่า"รอยยิ้มมีเลศนัยนั้น

หลังจากพูดคุยกันจนเข้าใจแล้ว มู่หรงอวี้กับจางฮุ่ยหลิงก็พากันเดินมาที่ห้องรับแขก ครั้นเปิดประตูเข้าไปกลับเห็นหว่านเสี่ยวหนิงกับกู้หมิงเยว่ร่ำสุรากันอยู่ ใบหน้าของหญิวสาวแดงเถือก ดวงตาดูฉ่ำลอยแปลกๆ" เสี่ยวหนิง" ปากเรียกภรรยา แต่สายตากลับหันไปตำหนิคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับนาง " เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้นางดื่ม"" ข้าพยายามห้ามนางแล้ว แต่นางไม่ฟังข้าเลย บอกว่าจะดื่มให้ได้ ข้าจึงมานั่งดื่มเป็นเพื่อนนางเหมือนอย่างที่ท่านเห็นในตอนนี้นี่แหละ" กู้หมิงมีท่าทีลนลานด้วยกลัวว่าภรรยาจะตำหนิ แต่พอเห็นนางยิ้มให้ตัวเขาก็เริ่มเบาใจ บนโลกใบนี้ใครจะโกรธจะเกลียดเขาก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่จางฮุ่ยหลิงภรรยาสุดที่รักของเขา" ดูท่านางคงเข้าใจผิดเรื่องของท่านกับข้าแล้วกระมัง " จางฮุ่ยหลิงเอ่ย นางรู้ว่าทำไมหว่านเสี่ยวหนิงถึงมีอาการแบบนี้ ทุกอย่างก็เป็นเพราะมู่หรงอวี้นั่นแหละ" เช่นนั้นวันนี้ข้าคงต้องพานางกลับก่อน เอาไว้โอกาสหน้าค่อยว่ากันใหม่ "พอหว่านเสี่ยวหนิงได้ยินแบบนั้นก็รีบโพล่งขึ้นว่า " ไม่! ข้าไม่อยากกลับกับคนใจร้ายเช่นท่าน ""ไม่กลับไม่ได้ "ร่า

ร่างเล็กขยับถอยห่างออกจากบริเวณนั้น ไม่อยากได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคนกำลังจะพูดคุยกัน ด้วยกลัวว่าถ้อยคำเหล่านั้นจะบาดลึกมาถึงขั้วหัวใจนางให้ตายสิ้นระหว่างเดินเลี่ยงมาอีกทาง กลับเห็นกู้หมิงเยว่กำลังเดินสวนมาพอดี นางจึงหยุดเดินเพื่อรอเขา" แม่นางหว่าน เหตุใดท่านจึงมาอยู่ตรงนี้เล่า ข้านั่งรอท่านให้ห้องรับแขกตั้งนานแน่ะ" กู้หมิงเยว่พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม" ข้าแค่อยากเดินชมเรือนของท่านเสียหน่อย ไม่ทราบว่าท่านพอจะเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่ "" ย่อมได้อยู่แล้ว เช่นนั้นเชิญทางนี้เถิด " ชายหนุ่มผายมือเชื้อเชิญหญิงสาวเดินไปอีกฝั่ง ซึ่งเป็นฝั่งตรงข้ามกับจุดที่มู่หรงอวี้กับจางฮุ่ยหลิงยืนอยู่ด้วยไม่อยากให้กู้หมิงเยว่เกิดความคับข้องใจเฉกเช่นเดียวกันกับนาง ดังนั้นนางจึงใช้อุบายนี้แยกตัวเขาออกไปจางฮุ่ยหลิงบอกให้พี่เลี้ยงพาบุตรชายไปพักทานขนมในห้องรับแขกก่อน ด้วยนางมีเรื่องอยากจะพูดคุยกับแขกผู้มาเยือนสักครู่สีหน้าของชายหนุ่มยังดูตกตะลึงไม่เปลี่ยน ผิดจากหญิงสาวที่มีสีหน้าสดใส นางคลี่ยิ้มให้เขาน้อยๆ ก่อนก้าวนำไปที่โต๊ะหินอ่อน

ครั้นเห็นว่าภรรยากำลังโกรธจัด​ เฉินอวี้ก็ยอมสงบนิ่ง​ ไม่ขยับเข้าไปกวนใจนางอีก เพราะกลัวว่าหากแกล้งนางมากไปกว่านี้ เกรงว่าตนเองจะได้นอนนอกห้อง...นับว่าเป็นความโชคดี​ของเขา ที่รู้จัก​เอาใจสตรีเป็น มิเช่นนั้น​คืนนี้เจียงซู่คงให้อีกฝ่ายนอนนอกห้องไปแล้ว" ชอบหรือไม่? " เฉินอวี้ถามเจียงซู่พยักหน้า​ " ชอบเพคะ "นัยน์ตา​คู่สวยทอดสายตา​มองทิวทัศน์​เบื้องหน้า​ สถานที่ที่เขาพานางมา คล้ายกับสถานที่ที่นางเคยฝันถึง​ไม่มีผิดเพี้ยน​ ทุ่งหญ้า​กว้างใหญ่​สีเขียวขจี​ ห้อมล้อม​ไปด้วยเทือกเขาหลายลูก พอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็จะเห็นเมฆสีขาวก้อนใหญ่​ลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะ​ สายลมเย็นพัดเอื่อยมาเป็นระยะ นำพาความหอมสดชื่น​ของกลิ่นหญ้าและกลิ่นดิน​ขึ้นมาปะทะปลายจมูก​เฉินอวี้ปล่อยให้ภรรยาตัวน้อยได้วิ่งเล่นในทุ่งหญ้า​จนกว่าจะพอใจ ส่วนเขาขอแค่ได้เดินตามหลังนาง มองดูความสดใสของนาง​ก็พอ" ท่านอ๋อง!" เจียงซู่กวักมือ​เรียกชายหนุ่มเฉินอวี้ก้าวเท้าไปหาภรรยาอย่างเร่งรีบ​ ครั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า เจียงซู่ก็สวมมงกุฎ​ดอกหญ้าลงบนศีรษะ​ของเขาทันที" หม่อมฉัน​ทำมาเผื่อเพคะ " เจียงซู่ฉีกยิ้มจนเต็มใบหน้า พลางสวมมงกุฎดอกหญ้า​อีกอั

หลายวันผ่านไป ได้เวลาที่เจียงซู่จะต้องเดินทาง​กลับไปเยี่ยมบ้านเก่า ซึ่งก็คือบ้านของท่านย่าที่เมืองอวี๋โจว นางออกเดินทาง​พร้อมกับ​เฉินอวี้ เขาบอกนางว่าจะพาไปยังสถานที่ที่ต้องใช้ชีวิต​ร่วมกัน ​ เฉินอวี้ตัดสินใจ​ไม่อยู่ที่เมืองหลวงต่อ​ ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากอยู่อย่างสงบกับภรรยาสองคน ในวังมีกฎระเบียบ​มากมายจนจำแทบไม่หมด หากรั้งอยู่มีแต่จะทำให้เจียงซู่ใช้ชีวิต​ลำบาก​ เพราะนางชอบอิสระ​มากกว่าการผูกมัด​ " ได้ยินว่าน้องสาวของเจ้าจะแต่งงานกับซื่อจื่ออู่ผิงโหวงั้นรึ?" เฉินอวี้เอ่ยถามสตรีข้างกาย ใบหน้าหวานผละออกจากอกแกร่ง ช้อนตาขึ้นมองเจ้าของอ้อมอก​อุ่น " เพคะ! เห็นว่าไม่มีสตรีนางใดยอมแต่งงานกับเขาสักคน ท่านโหวก็เลยมาสู่ขอเจียงเจียวให้ไปเป็นภรรยาของซื่อจื่อเพคะ " ตอนแรกทางนั้นไม่ยอมมาสู่ขอเจียงเจียวไปเป็นภรรยาเอก เพราะรู้สึก​อับอายขายหน้า​กับเรื่องที่เคยเกิดขึ้นที่จวนสกุลเจียงคราวก่อน​ ทว่ายามนี้กลับเป็นบุตรชายของฝ่ายนั้นเสียเองที่ทำเรื่องเสื่อมเสีย​ชื่อเสียง​ จนไม่มีสตรีนางใดกล้าแต่งเข้าไปในจวนอู่ผิงโหว มีเพียงเจียงเจียวคนเดียวที่ตอบรับไมตรีจากคนพวกนั้น ส่วนหนึ่ง​อาจเป็นเพราะนางกำลัง

นิ้วสากเคลื่อนเข้าใกล้กลางกายสาวที่ชุ่มฉ่ำ​ไปด้วยหยาดน้ำหวานสีใส ท้องนิ้วสากลูบวนส่วนนั้นจนน้ำเมือกสีใสชโลม​ทั่วกลีบบุปผา​" ไม่ได้ อ๊า! " หญิงสาวนอนบิดเร่า​ไปมา พยายามส่งเสียงห้ามปราม​อีกฝ่าย ทว่าเสียงที่เปล่งออกมากลับมีแต่เสียงร้องครวญคราง​ปลายนิ้วเรียวยาวสอดใส่เข้าไปในร่องฉ่ำแฉะ เพียงแค่สอดนิ้วเข้าไป ร่างบางก็พลันกระตุกสั่น แอ่นสะโพก​ขึ้นรับสัมผัส​วาบหวาม​จนแผ่นหลังลอยไม่ติดพื้นเฉินอวี้ยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะขยับนิ้วเข้าออกอย่างเชื่องช้า​ รอจนเจ้าของร่างปรับตัวได้ เขาจึงสอดนิ้วเข้าไปเพิ่มอีกนิ้วปลายนิ้วร้ายกาจ​งัดเสยจุดอ่อน​ไหวภายใน บดคลึง​จุดเสียวอย่างหนักหน่วง​ จนหยาดน้ำสีใสไหลทะลัก​ออกมาจากร่องแคบราวกับเขื่อนแตก" อ๊ะ!"ดวงหน้า​งามเชิดครางดังลั่น มือขยำผ้าปูที่นอนจนยับย่น ปลายเท้าทั้งสองข้างจิกเกร็งระบายความเสียวซ่าน​ปลายนิ้วร้อนเปลี่ยนมาเกลี่ยวนเกสรบุปผา​ เคล้นคลึงแผ่วเบาก่อนจะเร่งจังหวะ​เขี่ยเกาแรงขึ้น จนร่างบางสั่นสะท้าน ก่อนจะ​กรีดร้องอย่างสุขสมอีกครั้งดวงตาคมกริบก้ม​มองกลีบบุปผา​ที่กำลังแย้มบาน ขับหยาดน้ำหวานสีใสไหลออกมาอย่างเชิญชวน​ให้เข้าไปลิ้มลอง ปลายลิ้นหนาเลียขอบปา

หลายวันผ่านไป เจ้าสาว​เข้ามารอเจ้าบ่าวอยู่ในห้องหอที่จัดเตรียมไว้ในตำหนัก​ชิงหลิง เจียงซู่รู้สึก​ประหม่าเป็นอย่างมาก รอคอยช่วงเวลาที่จะได้อยู่กับสามีอย่างใจจดใจจ่อ​ หลังจากผ่านคืนนี้ไป นางกับเขาก็จะกลายเป็นสามีภรรยา​กันโดยสมบูรณ์​ ครั้นได้ฤกษ์​ยามเข้าหอแล้ว หญิงสาวก็รีบยกพัดกลมสีแดงขึ้นมาปิดบังใบหน้า รอให้เจ้าบ่าวเปิดประตู​เข้ามา ผ่านไปไม่นาน เฉินอวี้ก็เปิดประตู​เข้าไปในห้อง ดวงตาคมกริบ​จับจ้อง​อยู่ที่สตรีในชุดอาภรณ์​สีแดง ซึ่งกำลัง​นั่งรออย่างสงบเสงี่ยม​อยู่บนเตียง รอยยิ้มปลื้มปิติพลัน​ฉายชัดบนใบหน้าคมคาย​ ร่างกำยำก้าวเดินไปยังเตียงนอน มือหนายื่นออกไปจับข้อมือเล็กให้ลดพัดกลมลง นัยน์ตา​สีดำขลับจับจ้องใบหน้าเกลี้ยงเกลา​ของหญิงสาว เขากำลังจะโน้มกายลงประกบจูบ ทว่า... " ต้องดื่มสุรามงคลก่อนเพคะ" มือนุ่มดันใบหน้าสามีไว้ เฉินอวี้ชะงัก​ ก่อนจะยืดตัวตรง เอื้อมมือไปประคองภรรยาให้ลุกขึ้นยืน " เช่นนั้นเรารีบดื่มกันเถอะ " เจียงซู่มองหน้าคนรีบร้อน​พร้อมกับ​ส่ายศีรษะ​ด้วยความเอ็นดู​ สองสามีภรรยา​พากันเดินไปที่โต๊ะ​กลม ซึ่งมีสุรามงคล อาหารและผลไม้วางไว้อยู่ ก่อนหน้านี้​เจียงซู

หนึ่งเดือนผ่านไป ภาพเฉินอวี้เดินตามหลังเจียงซู่ต้อยๆ คล้ายกับลูกสุนัข กลายเป็นภาพชินตาแก่ผู้ที่พบเห็น มาดผู้นำกองทัพผู้เก่งกาจ​หายไปในชั่วพริบตา​ ยามเฉินอวี้ได้อยู่กับคนรัก ผู้มีสายเลือด​เดียวกัน​กับเฉินอวี้ มองภาพสองชายหญิงกำลังเดินเล่นในสวนดอกไม้ด้านหลังตำหนัก​ชิงหลิงด้วยสีหน้าเบิกบานใจ​ เจียงซู่ได้รับอนุญาต​เป็นกรณีพิเศษ​จากฮ่องเต้​ สามารถ​เข้าออกวังหลวงได้ตลอดเวลา และไม่มีการตรวจค้นรถที่ใช้นำส่งนาง​ ซึ่งองค์​รัชทายาท​เป็นผู้รับผิดชอบ​เรื่องนี้ เขาต้องคอยส่งคนไปรับเจียงซู่มาหาเฉินอวี้ทุกวัน หากวันใดนางไม่ได้มา เฉินอวี้จะอาละวาด​จนวังแทบแตก และแน่นอน​ว่า​วิธีที่จะทำให้เฉินอวี้สงบลงได้ คือเขาต้องรีบไปนำตัวเจียงซู่มา ยิ่งคิดก็คิดยิ่งแปลกใจ เขามีตำแหน่ง​เป็นถึงองค์รัชทายาท​ เหตุใด​น้องชายจึงปฏิบัติ​ต่อเขาราวกับเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา​เยี่ยงนี้ ไม่ใช่ว่าเฉินอวี้ต้องเป็นฝ่ายเชื่อฟังเขาหรือ? " พี่ใหญ่! ท่านดูอะไรของท่าน? " องค์​ชายสามเอ่ยถามพี่ชาย พลางชะเง้อ​มองตามอีกฝ่าย " เปล่า! ข้ามองพี่รองกับว่าที่พี่สะใภ้​ของเจ้าอยู่ " องค์​รัชทายาท​เอ่ย " พวกเขาดูรักใคร่กันดีเสียจ

ฝ่ามือหยาบเร่งจังหวะ​ชักรูดท่อนเนื้อหนักหน่วง​ขึ้น เพียงแค่ได้กลิ่นหอมจากตัวนาง ส่วนนี้ของเขาก็พลันลุกชันขึ้นมา หากไม่รีดเค้น​นำน้ำกามออกมา มีหวังเขาได้ปวดหน่วงจนนอนไม่หลับเป็นแน่ถึงพยายาม​เท่าไร เขาก็ไม่เสร็จ​สมเสียที ด้วยว่ายามหดเกร็งหน้าท้อง เขาจะรู้สึก​เจ็บแผล จนไม่สามารถ​ออกแรงได้ในเมื่อทำเองไม่ได้ เช่นนั้นก็เหลือเพียงทางเดียว" ซู่ซู่! ช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่ ข้าทรมาน​เหลือเกิน​" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยอ้อนวอนหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้อยู่" ชะ...ช่วยสิ่งใดเพคะ" เจียงซู่ถามตะกุกตะกัก​ ภายในใจเต้นกระหน่ำ​ราวกับกลองออกศึกเฉินอวี้จับไหล่บางหันกลับมา เจียงซู่หลับตาแน่น นางไม่กล้ามองภาพตรงหน้า ดวงตาสีเข้มก้มมองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว รู้สึก​เอ็นดู​ในท่าทางไม่ประสีประสา​ของนางยิ่งนัก" ลืมตาสิ! "" ไม่เพคะ! ท่านอ๋องจะให้หม่อมฉัน​ช่วยสิ่งใดก็รีบทำเถิดเพคะ! " เจียงซู่ยืนกรานหนักแน่นให้ตายนางก็ไม่ลืมตาเด็ดขาด!ในเมื่อนางว่ามาเช่นนั้น เขาก็ไม่อยากฝืนใจนาง ชายหนุ่ม​ประคองมือหญิงสาวไปกอบกุมส่วนร้อนรุ่ม​ของตนเอง แค่เพียงปลายนิ้วของนางสัมผัส​ลง ความเสียวซ่าน​ก็พลันแล่นปราดไปทั่วร่าง จนเผลอส่งเสียง

เพื่อชี้ทางให้หลี่เจินเจิน หวังซินเหยียนถึงขั้นทุ่มเงินซื้อยาบางอย่างมาให้อีกฝ่าย พร้อมอาสาส่งจดหมายไปเชิญเฉิงอิ๋นมาที่จวน จากนั้นก็แล้วแต่หลี่เจินเจินจะลงมือทำ หลังสะสางงานเสร็จแล้ว เฉิงอิ๋นก็รีบเร่งมาที่จวนเสนาบดีหวังทันที แต่พอก้าวขาเข้ามาในจวนกับพบหลี่เจินเจินดักรออยู่แล้ว " ซื่อจื่อ " หญิงสาวร่างเพรียวบางยอบกายทำความเคารพอีกฝ่าย " อืม " เฉิงอิ๋นตอบรับในลำคอ เตรียมก้าวขาไปที่ห้องโถงใหญ่เพื่อขอพบเสนาบดีหวังกับภรรยาของอีกฝ่ายก่อนไปหาหวังซินเหยียน แต่ไม่ทันได้เดินไปไหน หลี่เจินเจินกลับพูดขึ้นว่า " น้องซินเหยียนบอกให้ท่านไปนั่งรอที่ศาลาเจ้าค่ะ " คิ้วเข้มขมวดอย่างแปลกใจ สองคนนี้ญาติดีกันตั้งแต่เมื่อใด มิใช่ว่าหวังซินเหยียนเกลียดหลี่เจินเจินหรอกหรือ " นางบอกงั้นหรือ " เขาถามอย่างไม่เชื่อ หลี่เจินเจินคลี่ยิ้มน้อยๆ " เจ้าค่ะ " เฉิงอิ๋นรู้สึกฉงนหลายอย่าง กระนั้นก็ยอมตามอีกฝ่ายไปที่ศาลากลางสวนบุปผาใกล้กับเรือนพักของหวังซินเหยียน หลี่เจินเจินแสดงฝีมือชงชาให

หวังซินเหยียนยกมือกอดอก เอนหลังพิงกรอบประตู และเชิดหน้าขึ้น " ข้าอุตส่าห์ไม่ขวางทางรักเจ้าตั้งสองปี ไยเจ้าไม่พยายามยึดครองใจเขาสักหน่อยเล่า ไม่แน่ว่าป่านนี้เจ้าอาจได้เป็นนายหญิงจวนเว่ยโหวไปแล้วก็เป็นได้ " นางรู้ดีว่าหลี่เจินเจินกำลังนึกคิดสิ่งใดอยู่ ต่อให้ต้องกลายเป็นอนุอีกฝ่ายก็ไม่เกี่ยง ขอเพียงได้เข้าไปในจวนเว่ยโหว และได้ใกล้ชิดกับเฉิงอิ๋น นั่นก็ถือว่าประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งแล้ว แต่ต้องเสียใจด้วย ถ้าที่ใดมีนาง ที่นั่นก็ไม่ควรมีหลี่เจินเจิน เพราะนางไม่มีทางใช้สามีร่วมกับอีกฝ่ายอย่างแน่นอน " อย่าพูดเช่นนั้นเลย ข้ากับซื่อจื่อทุกข์ใจกันมามากแล้ว ยามได้ยินว่าเจ้าถูกไล่ต้อนจนตกหน้าผาไปเช่นนั้น " หลี่เจินเจินบีบน้ำตาให้ตนดูน่าสงสาร หวังซินเหยียนมองหญิงสาวนางนั้นด้วยสายตาเหยียดหยันปนเย็นชา ช่างแสดงละครได้เก่งยิ่งนัก " ไม่ใช่ว่าดีใจหรอกหรือ " หวังซินเหยียนเปลี่ยนท่าทาง นางก้าวขาไปข้างหน้าเข้าใกล้หลี่เจินเจินเรื่อยๆ สายตาที่แฝงไปด้วยความโกรธแค้นจับจ้องไปที่คนผู้นั้น นางไม่ได้ใจกว้างถ

หลายวันแล้วนับตั้งแต่หวังซินเหยียนถูกส่งตัวกลับจวนสกุลหวัง นางขลุกตัวอยู่แต่ในห้องตัวเองไม่ออกไปพบผู้ใด แม้แต่มารดามาขอเยี่ยมนางก็ไม่ให้เข้า ด้วยไม่พร้อมเจอหน้าใครในตอนนี้ ได้ยินบ่าวรับใช้บอกว่า ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนการแลกดวงชะตากันระหว่างนางกับเฉิงอิ๋น อีกไม่นานก็คงได้ข้อสรุปว่าจะให้แต่งงานกันเมื่อใด ชายผู้นั้นส่งนางกลับมาพร้อมองครักษ์เงาคอยคุมเข้ม หากนางหนีออกไปเมื่อใดคนพวกนั้นจะตามจับตัวนางกลับมาทันที แต่ไม่ใช่ว่านางไม่เคยลอง นางเคยแล้วครั้งหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ข้ามไม่พ้นธรณีประตูจวนสกุลหวังอยู่ดี เพราะทุกคนในที่แห่งนี้ต่างเฝ้าจับตาดูนาง " คุณหนูหลี่ คุณหนูใหญ่ยังไม่ต้องการพบผู้ใดเจ้าค่ะ " บ่าวที่เฝ้าหน้าประตูห้องของหวังซินเหยียนกล่าวกับโฉมสะคราญที่ยืนอยู่ตรงหน้า " ขอข้าเข้าไปดูนางสักหน่อยก็ไม่ได้เลยหรือ " หลี่เจินเจินตีหน้าเศร้าเหมือนว่าเป็นห่วงหวังซินเหยียนจนแทบทนไม่ไหวจึงอยากไปดูให้เห็นกับตาตนเองว่าอีกฝ่ายยังสบายดี " บ่าวต้องขอโทษด้วย พอดีว่าคุณหนูของพวกเราไ

" ข้าจะไปพานางกลับมา ท่านแม่เอาเงินนั่นมาให้ข้า ข้าจะเอาไปคืนเขา " " ข้าให้ลูกชายป้าจางไปซื้อบ้านในเมืองซีเป่ยหมดแล้ว " เสิ่นซื่อกล่าวอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เงินที่ได้มานางนำไปใช้จ่ายเกือบหมดแล้ว ที่เหลืออยู่มีไม่ถึงสองหมื่นตำลึงด้วยซ้ำ นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้าง " ท่านว่าอะไรนะ เงินสามหมื่นตำลึงท่านใช้หมดแล้วงั้นหรือ " เสิ่นซื่อทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางลุกจากเก้าอี้และเดินไปหาบุตรชาย ก่อนยื่นมือไปแตะที่ต้นแขนของเขา " เจี้ยนเอ๋อร์ เงินนั่นมันสามารถซื้ออนาคตของเจ้าได้เลยนะ นึกดูสิหากเจ้าสอบเป็นขุนนางได้ เงินแค่สามหมื่นตำลึงไม่ว่าหาเมื่อไรก็ย่อมได้ แต่ตอนนี้เจ้าไม่มีอะไร อีกทั้งยังจะไปพาตัวนางกลับมาลำบากด้วยกันอีก หากเจ้ารักนางจริง เจ้าก็ควรปล่อยนางไป ให้นางกลับไปยังที่ของตัวเอง " เสิ่นซื่อพยายามเกลี้ยกล่อมให้เสิ่นเจี้ยนตัดใจจากซินเหยียน ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงบัดนี้ เดิมทีทั้งสองคนก็ไม่ใช่คู่ที่เหมาะสมกันอยู่แล้ว ลูกสะใภ้ที่นางต้องการคือคนที่ว่านอนสอนง่าย ทำงานทุกอย่างในเรือนเป็น มิใช่คนเกียจคร้านเช่

" ข้าบอกไปแล้วอย่างไรเล่าว่านางหนีตามชู้รักของนางไป ข้าเห็นกับตาตอนที่พวกเขาจูบปากกันอย่างดูดดื่ม นังสารเลวคนนั้นพาชายชู้เข้ามานอนในห้องของเจ้า บนเตียงเจ้า เป็นเช่นนี้แล้วเจ้ายังจะอาลัยอาวรณ์นางอยู่อีกหรือ " เสิ่นซื่อเอ่ยกับบุตรชายที่นั่งซึมประหนึ่งไก่ป่วย ตั้งแต่กลับมาจากล่าสัตว์ เขาก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้อง หรือไม่ก็ออกไปตามซินเหยียนตามที่ต่างๆ ไม่หลับไม่นอนมาหลายคืนจนขอบตาหมองคล้ำ " ไม่! ข้าไม่เชื่อ ซินเหยียนไม่มีทางทำเช่นนั้น ท่านแม่แสร้งทำดีกับนางเพื่อใส่ร้ายนางใช่หรือไม่ " เขาขึ้นเสียงใส่มารดา เพราะตั้งแต่ซินเหยียนหายตัวไป นางก็เอาแต่พูดกรอกหูเขาหาว่าภรรยาเขามีชู้ ทั้งที่ไม่หลักฐานเลยด้วยซ้ำ ซึ่งสิ่งที่เขากังวลมากที่สุดเห็นจะเป็นความปลอดภัยของนาง กลัวว่าคนที่เคยทำร้ายรู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่แล้วมาพาตัวนางไป นั่นคือสิ่งที่เขากังวลและไม่สบายใจที่สุด ไม่ได้คิดถึงเรื่องชู้รักอย่างที่มารดาเล่าให้ฟังสักนิด เสิ่นซื่อโกรธในความโง่งมของบุตรชายจนหน้าแดงก่ำ " เจ้าลูกโง่ หลงเมียจนลืมหูล

เขาปล่อยมือนางครู่หนึ่ง ก่อนล้วงบางอย่างออกมาจากสาบเสื้อของตน " เจ้าดูนี่สิ นี่เป็นหนังสือหย่าที่เขาเขียนขึ้นมาให้เจ้า " นางมองหนังสือที่ปกถูกห่อหุ้มด้วยผ้าแพรเนื้อดี ด้านในมีกระดาษที่เขียนด้วยลายมือที่ตวัดเส้นคมชัด ตรงขอบกระดาษด้านล่างมีลายนิ้วมือสีแดงประทับอยู่ หวังซินเหยียนสั่นหน้า นางไม่เชื่อว่าเสิ่นเจี้ยนจะเป็นคนเขียนมันขึ้นมา " ไม่มีทาง พี่เจี้ยนเขา...." หลายวันก่อนตอนที่นางเดินทางไปเมืองซีเป่ย นางได้เอ่ยปากบอกกับเสิ่นเจี้ยนว่า อยากได้หนังสือรับรองการเป็นสามีภรรยากันจากทางการ เพื่อที่นางจะได้กลายเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องเสียที ตอนแรกเสิ่นเจี้ยนบ่ายเบี่ยง อ้างว่ารอความทรงจำของนางกลับมาก่อนค่อยมาขอที่หลังก็ได้ ทว่าหวังซินเหยียนกลับไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว เนื่องจากมั่นใจแล้วว่าต่อจากนี้ไปเสิ่นเจี๋ยนคือผู้ที่นางจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต แต่ทำไม...ถึงมีหนังสือหย่าที่มีชื่อและรอยนิ้วมือของเขาประทับได้ " ไม่จริง " ดวงตากลมโตที่ประดับไปด้วยแพขนตางอนยาวช้อนมองคนพูดอย่างเคียดแค้น

หลังจากวันนั้นหานอิงหลันก็ขอแยกห้องนอนกับสามี โดยใช้เหตุผลว่า.. เขาทำให้นางเหนื่อย จนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนเกือบจะทุกคืน ซึ่งห่าวอี้ก็พูดแย้งขึ้นมาว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดจากความต้องการของเขาเพียงฝ่ายเดียว มันเป็นเพราะนางทำให้เขาหลงรักและหลงใหลต่างหาก จึงทำให้เขาหักห้ามใจตนเองเอาไว้ไม่อยู่แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น หานอิงหลันกลับไม่ยอมคล้อยตาม​อยู่ดี เพราะห่าวอี้ทำแต่ละครั้ง นางแทบจะลุกเดินไปไหนไม่ได้เลย ฉะนั้นนางจึงยืนกราน​คำเดิมว่าจะขอแยกห้องนอน ห่าวอี้จนปัญญา​ที่จะเอ่ยห้าม เขาจึงยอมตกปากรับคำ​นางทว่าพอตกกลางคืน... ห่าวอี้ก็แอบเข้ามาในห้องของหานอิงหลันเหมือนเดิมเขารีบสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม จากนั้นก็โอบกอดเอวบางจากทางด้านหลัง ปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมอ่อนจากเรือนผมของนาง แค่ได้กลิ่นหอมจากตัวนาง เขาก็รู้สึกอยากทำขึ้นมาอีกแล้ว" ขยับออกไป คนบ้าตัณหา! " หานอิงหลันสัมผัสได้ถึงส่วนแข็งขืนที่มันกำลังถูไถกับร่องสะโพกของนางอยู่" ก็เจ้าตัวหอม " ยิ่งนางห้าม เขาก็ยิ่งบดเบียดร่างกาย​เข้าหานางมากขึ้น" รัชทายาท! เหตุใดท่านจึงตามข้ามาที่นี่อีก ข้า

เสียงดูด​เลียหยาดน้ำหวานดังกึกก้อง​ทั่วห้อง ท่อนขาเรียวยาวถูกอีกจับชันขึ้น เจ้าของกลุ่มผมสีดำกำลังซุกใบหน้าเข้าหาส่วนนั้นของภรรยาอย่างเผลอไผล​ ใบหน้าของเขาแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว​กัน หานอิงหลันนอนครวญคราง​ไม่เป็นภาษา ยามถูกสามีปลุกเร้าอารมณ์​ให้รู้สึก​เร่าร้อน​คนเรือนร่าง​ขาวบิดเร่าไปมา ยามถูกอีกฝ่ายใช้ปลายลิ้นรุกล้ำ​เข้าไปด้านใน" อ๊ะ! ห่าวอี้ พอแล้ว อ๊างงงง!" ลิ้นสากเลียละเลง​ตรงติ่งเสียว พลางสอดนิ้วมือเข้าไปในร่องรักอย่างช้าๆ ยามเรียวนิ้วของเขาสอดใส่เข้ามาภายใน หานอิงหลันรู้สึก​คับแน่นตรงร่องไปหมด เขายังคงสอดนิ้วเข้าออกอย่างใจเย็น เพราะต้องการปรับตัว​ให้นางคุ้นชินทว่าพอเขายิ่งสอดเข้ามาลึกเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึก​แปลกๆ ความเสียวซ่าน​แผ่ขยาย​ไปทั่วทุกส่วนบนร่างกาย ปลายนิ้วเท้าของนางเริ่มหงิกงอ เมื่อถูกสามีกระแทกนิ้วเข้ามาลึกจนมันโดนจุดอ่อนไหว​ของนาง" อ๊าาา! ไม่ได้นะ อ๊างงงง " มือเรียวกำผ้าปูที่นอน​แน่นจนเกิดรอยยับ สมองขาวโพลน​ไปหมด สะโพกขาวอวบกระเด้าขึ้นไปบนอากาศ​ ยามอีกฝ่ายถอดถอน​เรียวนิ้วออก" ตรงนี้ของเจ้ารัดนิ้วข้าเสียแ

หนึ่งเดือนผ่านไปพิธีมงคลสมรส​ถูกจัดขึ้นในวัง เกี้ยวเจ้าสาวถูกยกมาที่ตำหนัก​บูรพา​ หญิงสาวในชุดสีแดงแกมเขียวก้าวขาลงมาจากเกี้ยวอย่างระมัดระวัง​ โดยมีสาวใช้อย่างซูหลิงคอยประคองมือเดินอยู่ข้างๆใบหน้าหวานภายใต้ผ้าเนื้อบางสีแดงเงยขึ้นมองป้ายชื่อตำหนักที่ตนจะต้องอยู่ถาวร ในใจของหานอิงหลันเริ่มเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมา นางไม่นึกเลยว่าตนเองจะมาถึงขั้นนี้ได้ นางเข้าใจว่าห่าวอี้จะพานางไปอยู่ที่หัวเมืองเป่ยเสียอีกทว่าหลังจาก​อีกฝ่ายได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้​ ตำแหน่ง​ที่เคยเป็นอยู่ก็เริ่มเปลี่ยนไป นางยังจำได้อยู่เลยว่าตนเองแสดงสีหน้าเช่นไร ยามได้ยินราชโองการ​ที่ฮ่องเต้​ทรงร่างขึ้นมา บิดาของห่าวอี้พระราชทาน​สมรสให้แก่นางและเขา อีกทั้งยังสถาปนา​ห่าวอี้ขึ้นเป็นองค์​รัชทายาท​ หากนางไม่ตกใจน่ะสิ! จึงจะเรียกว่าแปลกหานอิงหลันถูกพาตัวมาที่ห้องหอ พิธี​การต่างๆ ทำเสร็จ​ตั้งแต่​อยู่หน้าท้องพระโรง​แล้ว พิธีการยิ่งใหญ่​อลังการ​เสียจนหานอิงหลันรู้สึก​เหนื่อย แต่พอได้มองใบหน้าของเจ้าบ่าว นางกลับรู้สึก​ยินดีและตื้นตันใจ​อย่างบอกไม่ถูก " หิวหรือไม่? " ห่าวอี้เดินตามอี

หลังจากห่าวอี้หายดีแล้ว เขาก็เข้ามาในวังหลวง​ตามพระประสงค์​ของฮ่องเต้​ ดวงตาคมกริบ​ทอดสายตา​มองบรรยากาศ​ที่เขาเคยคุ้นเคย​ แม้ว่าจะไม่ได้กลับมาหลายปีแล้วก็ตาม มีหลายสิ่งหลายอย่าง​เปลี่ยนไป แต่กระนั้น​ก็ยังมีบางสิ่งที่ไม่เปลี่ยนชายหนุ่ม​เดินมายังตำหนักประทับของฮ่องเต้​ เมื่อมาถึงขันทีที่เฝ้าอยู่หน้าประตู​ก็แย้มยิ้มให้เขาพร้อมกับ​เปิดประตู​อย่างเร็วไวพอเข้ามาในห้องโถง​ได้แล้ว สายตาของห่าวอี้ก็เหลือบมองหาเจ้าของตำหนัก อีกฝ่ายกำลัง​นั่งตัดกิ่ง​ก้านของไม้ประดับ​อยู่" ถวายบังคม​พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท " เขารีบทำความเคารพ​อีกฝ่าย โดยที่สายตายังคงหลุบมองพื้นไม่เงยหน้าขึ้นมาระยะห่างระหว่าง​เขากับบิดามีไม่ถึงสองฉื่อ แต่ทว่าในความรู้สึก​ของเขามันช่างห่างไกลเหลือเกิน ห่าวอี้ยังไม่รู้เรื่องราว​ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ฉะนั้นความน้อยเนื้อต่ำใจ​ในตัวของบิดายังคงหลงเหลือ​อยู่" บาดแผล​ของเจ้าหายดีแล้วหรือ? " ฮ่องเต้​วางของมีคมที่อยู่ในมือลง เขาหันหน้ามามองบุตรชายที่เอาแต่ยืนก้มหน้า​ " ทำตัวตามสบายเถิด วันนี้ที่ข้าเรียกเจ้ามาไม่ได้เกี่ยวกับ​การงานของเจ้าหรอก ข้าแค่อ

ใครจะคิดเล่าหานอิงหลันจะใจกล้าจุมพิต​บุรุษ​ก่อน แต่สำหรับ​ตัวของหานอิงหลันนั้น... นางไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เพราะในยามนี้นางแค่อยากแสดงความรักที่นางมีต่อเขา ให้เขาได้เห็นก็เท่านั้นเองริมฝีปาก​อวบอิ่มกดจูบกลีบปากหนาอย่างแผ่วเบา นางไม่ชำนาญ​เรื่องแบบนี้สักเท่าไร​ จึงทำได้อย่างเงอะงะ  ผ่านไปสักพักหานอิงหลันผละตัวออก นางจ้องตาอีกฝ่ายก่อนจะพูดบางอย่างออกมา​ " ช่วยหม่อมฉัน​หน่อยสิเพคะ หม่อมฉัน​ทำไม่เป็....อื้อออ! " ห่าวอี้ไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดจบ เขาจู่โจม​ริมฝีปากเข้า​ประชิดนางในทันที โดยที่ครั้งนี้เขาเป็นฝ่ายนำ กลีบปากอิ่มถูกชายหนุ่ม​บดคลึงด้วยริมฝีปาก​ของเขา ปลายลิ้นร้อนสอดเข้าไปด้านใน เขากวาดต้อนลิ้นเล็กให้จนมุม ก่อนจะตวัดรัดหยอกดูดดึง จนเนื้อตัวของนางเริ่มอ่อนแรง ฝ่ามือหนารีบพยุงร่างของอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนจะใช้แรงทั้งหมด​ดึงนางมานั่งที่ตัก โดยที่ริมฝีปาก​ยังไม่ถอดถอน​ออกจากกันเสียงเปียกแฉะ​ดังกึกก้อง​อยู่ในหู คล้ายกับสติของหานอิงหลันกำลังหลุดลอยไป อารมณ์​ของนางและเขากำลัง​พลุ่งพล่าน​ได้ที่ และกำลัง​จะเตลิดไปไกล.. " แฮ่ก! หยุดทำไมเพคะ?" นางนึกว่าเขาจะ

หานอิงหลันลักลอบ​ออกจากวังภายในคืนนั้น นางรีบนำจดหมายที่ฮ่องเต้​ทรงเขียนขึ้นมา นำไปให้พี่ชายของนาง" ท่านพี่! ฝ่าบาททรงรับสั่ง​ว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ? " หานอิงหลันไม่รู้ว่าเนื้อหาภายในเขียนไว้ว่าอย่างไร นางมีหน้าที่แค่นำมาให้พี่ชายตามที่ฮ่องเต้​รับสั่ง แต่ถึงอย่างนั้น​นางก็อยากรู้อยู่ดี" ให้เตรียมกองกำลัง​ให้พร้อม " น้ำเสียงราบเรียบ​เอ่ยออกมา พลางมองใบหน้าของน้องสาว คราวนี้ให้เป็นหน้าที่ของเขาเอง หานอิงหลันไม่ควรมาเสี่ยงชีวิต​อีก" จะเกิดเหตุ​นองเลือด​กันหรือ? " น้ำเสียงและสีหน้าของนางบ่งบอก​ว่ากำลัง​เป็นกังวล" ไม่หรอก! " ฝ่ามือหนาเอื้อมไปลูบผมของน้องสาวเพื่อปลอบประโลม​นาง พร้อมกับ​กล่าวบางอย่างขึ้นมา " ส่วนเจ้าก็รีบไปนำตัวท่านอ๋องออกมาได้แล้ว ยามนี้เขาคงรอเจ้าอยู่ " " เจ้าค่ะ " หานอิงหลันยังเหลือสิ่งที่จะต้องทำอีกหนึ่งอย่าง นั่นก็คือนำราชโองการ​ของฮ่องเต้​ไปนำตัวเป่ยอ๋องออกมา " หากพาตัวเขาออกมาได้แล้ว อย่าเพิ่งพากลับเข้าไปในวังหลวง​เด็ดขาด​ พาเขามาพักที่จวนของเราก่อน ประเดี๋ยวข้าจะแจ้งท่านแม่ไว้ให้ "หานอิงหลันพยักหน้