ตอนที่ 1-2 ชีวิตใหม่

พอมองใบหน้าและรูปร่างก็ยิ่งได้ข้อสรุปชัดเจน หากเป็นชาวบ้านธรรมดาคงไม่มีปัญญาซื้อเครื่องบำรุงมาดูแลร่างกายจนผิวพรรณผุดผ่องเช่นนี้ได้

" หากเป็นเช่นนั้นจริง ไยไม่ส่งตัวนางกลับไปหาครอบครัว "

" ได้ยินว่านางขอร้องพวกเขาไว้ว่าอย่าส่งนางกลับไป "

เสิ่นเจี้ยนเคยจะพานางส่งกลับบ้านเกิด พอนางได้ยินสีหน้าก็พลันแสดงอาการตื่นตระหนกขอร้องว่าอย่าส่งนางกลับไปที่นั่นอีก ส่วนเหตุผลนั้นนางไม่ยอมบอกใคร แต่น่าจะมีความจำเป็นบางอย่างจึงไม่อยากกลับไป

" งั้นก็หมายความว่านางไม่ได้ความจำเสื่อมซะทีเดียวน่ะสิ "

" คงหนีอะไรสักอย่างมากระมัง มิเช่นนั้นขานางคงไม่เป็นเยี่ยงนั้นหรอก " ประโยคนี้พวกนางพยายามเบาเสียงลง เพราะกลัวสองสามีภรรยาคู่นั้นได้ยิน

" เจ้าว่านางหนีอะไรมา "

" ข้าว่า...."

ระหว่างนั้น หญิงสาวที่ถูกพูดถึงก็ค่อยๆ ก้าวขาเข้ามาใกล้หญิงวัยกลางคนทั้งสอง นางฉีกยิ้มทักทายอย่างอารมณ์ดี

" ป้าจ้าว ป้าหลี่ อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ "

สองร่างสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงสดใสกล่าวทักทาย " ซินเหยียน เจ้าออกมาช่วยเสิ่นเจี้ยนหรือ "

" เจ้าค่ะ ข้าอยากมาช่วยเขา แต่เขาไม่ยอมให้ข้าช่วย " ใบหน้าหวานหันไปทางสามีที่หาบถังน้ำสองถังขึ้นบ่า

" ก็ข้ากลัวเจ้าล้มนี่นา " เขาอยากให้นางออกมาเปิดหูเปิดตา ไม่ใช่มาหาบถังน้ำที่หนักเกือบเท่าตัวนางเช่นนี้

" ไม่ล้มหรอกน่า ข้าจะระวัง "

" ไม่ได้ " เสิ่นเจี๋ยนปฏิเสธหนักแน่น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ยอมให้นางทำงานหนักเด็ดขาด ทุกอย่างที่ใช้แรงงานเขาจะเป็นคนทำเองทั้งหมด

ป้าจางทนฟังสองสามีภรรยาโต้เถียงกันไปมาไม่ไหว จึงเอ่ยแทรกขึ้นว่า " โธ่เอ๊ย สองผัวเมียคู่นี้นี่ พวกเจ้าจะเถียงกันทำไม ซินเหยียน งานหนักเช่นนี้เจ้าก็ให้สามีเจ้าทำไปเถิด ขาของเจ้ายิ่งไม่ดีอยู่ด้วย "

" ข้าแค่อยากแบ่งเบาภาระเขา "

ตั้งแต่นางตัดสินใจอยู่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้กับเสิ่นเจี้ยน เขาไม่เคยให้นางแตะต้องสิ่งใด แม้แต่อาหารเขาก็เป็นคนหุงหาด้วยตนเอง จนแม่สามีกล่าวตำหนินางว่าบกพร่องในการทำหน้าที่ภรรยา กระนั้นเสิ่นเจี้ยนก็คอยออกหน้าแทนนางเสมอ เขาบอกว่าเขาอยากทำเองทั้งหมด ส่วนนางกับแม่สามีมีหน้าที่กินให้อิ่มนอนให้หลับก็พอ

แม้จะได้สามีช่วยพูดให้ ถึงอย่างนั้น แม่สามีนางก็ยังไม่หยุดเหน็บแนมหาว่านางเป็นภาระของลูกชายอีกฝ่าย มาอยู่ผลาญข้าวปลาอาหารไปวันๆ

ดังนั้นนางจึงอยากแบ่งเบาภาระหนักอึ้งของเขาบ้าง แต่ก็เป็นอย่างที่เห็น เสิ่นเจี้ยนไม่ยอมให้นางทำสิ่งใดสักอย่าง

" เช่นนั้นช่วยอยู่บ้านเฉยๆ ได้หรือไม่ แบบนั้นข้าย่อมสบายใจมากกว่าที่เห็นเจ้ามาที่นี่คนเดียว "

เขาคลาดสายตาไปเพียงนิด นางก็หอบถังน้ำมาที่ลำธารเสียแล้ว เกิดพลาดท่าตกลงน้ำไปจะเป็นเช่นไร ขาข้างหนึ่งยิ่งไม่ดีอยู่ด้วย ซึ่งไม่มีทางที่นางจะว่ายน้ำขึ้นฝั่งมาได้ด้วยตนเองหากไม่มีผู้ใดช่วย

ป้าจ้าว ป้าจางเข้าใจถึงความกังวลของเสิ่นเจี้ยนดี ทั้งสองจึงช่วยพูดเสริมอีกแรง " ซินเหยียน เจ้าก็เชื่อฟังสามีเจ้าเถิด "

ดวงตาคู่งามเหลือบมองใบหน้าดำทะมึนของสามี เขาคงโกรธมากที่นางฝ่าฝืนคำสั่งเขา ด้วยเหตุนี้ นางจึงขยับขาเข้าใกล้ร่างสูงใหญ่สอดแขนคล้องกับท่อนแขนข้างหนึ่งของเขา ก่อนเผยอริมฝีปากยิ้มเอาใจผู้เป็นสามี

" ก็ได้ ข้าจะเชื่อฟังพี่เจี้ยน "

" ดีแล้วๆ " ป้าจางกล่าว

" เช่นนั้นพวกเราขอตัวกลับก่อน " เสิ่นเจี้ยนลาหญิงวัยกลางคนทั้งสองคน ก่อนพาภรรยาเดินกลับเรือนตนเอง

พอเดินพ้นประตูเรือนเข้ามา คำแรกที่ซินเหยียนได้ยินก็คือคำพูดเหน็บแนมของแม่สามี

" ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ ไปตักน้ำแค่นี้ก็ยังทำเองไม่ได้ "

หญิงชราเอ่ยตำหนิลูกสะใภ้ต่อหน้าบุตรชาย นางเคยห้ามแล้วว่าไม่อยากได้หญิงพิการนางนี้เป็นลูกสะใภ้ แต่เสิ่นเจี้ยนก็ดันทุรังไม่เชื่อฟังนาง เอาสตรีที่ไร้ประโยชน์ผู้นี้มาเป็นภรรยาจนได้

" เป็นท่านแม่หรอกหรือที่บอกให้นางไปหาบน้ำมา " เสิ่นเจี้ยนวางถังน้ำบนบ่าลง ก่อนเดินเข้าใกล้มารดาที่นั่งอยู่บนเฉลียงบ้านโดยมีซินเหยียนเดินตามอยู่ข้างหลัง

" หากใช่แล้วจะทำไม " เสิ่นซื้อกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ การที่นางจะเรียกใช้สะใภ้ที่แต่งเข้าบ้านมามันผิดด้วยหรือ

หรือว่าซินเหยียนสูงส่งจนแม้แต่นางก็ห้ามใช้งานอีกฝ่าย

เสิ่นเจี้ยนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดเรื่องนี้กับมารดา แต่มันถูกพูดคุยและเจรจามานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว กระนั้นก็ยังไม่ได้ข้อสรุปเสียที

" ลูกเคยบอกแล้วมิใช่หรือว่าลูกจะทำเอง "

" เจ้ามีสิบมือสิบแขนหรือไร หากไม่ช่วยกันทำแล้วเมื่อไรจะเสร็จ "

" ท่านแม่ "

หญิงชราลุกพรวดจากเก้าอี้ ใช้สายตาเยือกเย็นมองไปยังลูกสะใภ้ที่ยื่นหลบอยู่ข้างหลังผู้เป็นสามี ก่อนหันมาโน้มน้าวบุตรชายด้วยโทนเสียงที่อ่อนโยนกว่าเมื่อครู่

" เจี้ยนเอ๋อร์ หย่ากับนางแล้วส่งนางกลับไปยังที่ของนางเถิดนะ เจ้าอย่าได้ฝืนอยู่กับนางอีกเลย "

สองสามีภรรยาเบิกตาอย่างตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อว่าเสิ่นซื่อจะกล้ากล่าวถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจพวกเขาทั้งสองคนเช่นนี้ออกมา

" ท่านแม่ ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ซินเหยียนเจ้าอย่าไปฟังนาง "

แผ่นไหล่บอบบางสั่นสะท้าน ใบหน้าอาบคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ยอมรับว่าคำพูดที่แม่สามีพูดมันกระทบกระเทือนจิตใจนางจริงๆ นางไม่ได้หวังให้อีกฝ่ายทำดีกับนางเสมือนลูก นางหวังเพียงให้นางกับเสิ่นเจี๋ยนได้อยู่อย่างสงบสุขบ้าง

มิใช่ทุกวันมีแต่เสียงก่นด่าและบอกว่านางไร้ค่า ไร้ประโยชน์ ไม่เหมาะสมกับการเป็นภรรยาของเขา

" ท่านพี่ ข้าอยู่แล้วเป็นภาระของท่านจริงๆ นั่นแหละ แต่ว่าข้าไม่อยากหย่า " ซินเหยียนพูดกับสามีพลางโผกอดเขา ใบหน้างามซุกกับแผงอกกำยำ ท่าทางออดอ้อนออเซาะของนาง ทำเสิ่นซื่อเดือดพล่านจนกระทืบเท้าเสียงดัง

" สารเลว! เจ้าคิดจะสร้างความลำบากให้ข้ากับลูกไปถึงไหน กลับไปยังที่ของเจ้าได้แล้ว " เสิ่นซื่อเตรียมจะพุ่งเข้ามาทำร้ายลูกสะใภ้ แต่เสิ่นเจี้ยนรีบเบี่ยงตัวพาซินเหยียนหลบไปอีกด้าน

" หยุดเถิดท่านแม่ ข้าจะไม่ยอมหย่ากับนางเด็ดขาด แล้วท่านก็เลิกพูดทำร้ายจิตใจภรรยาข้าเสียที "

" เจี้ยนเอ๋อร์ "

เป็นครั้งแรกที่เสิ่นซื่อถูกบุตรชายตำหนิด้วยสีหน้าและท่าทางจริงจังเช่นนี้ สายตาเขาที่มองนางดูเย็นชาเสียจนนางเจ็บแปลบในใจ เหตุใดบุตรที่นางประคบประหงมเลี้ยงดูมาอย่างดีจึงเห็นผู้อื่นดีกว่ามารดาตนเองเสียได้

" ซินเหยียน เรากลับเข้าห้องกันเถิด ข้างนอกบรรยากาศย่ำแย่เกรงว่าเจ้าจะไม่สบายเอา "

เสิ่นเจี้ยนประคองภรรยาเข้าไปในบ้าน โดยไม่สนว่ามารดาจะก่นด่าอะไรตามหลังมา