เข้าสู่ระบบส่วนเด็กหญิงผู้ปลอมตัวเป็นเด็กชายก็ได้อาศัยจังหวะนี้ หนีออกไปจากกลุ่มของผู้คนอย่างว่องไว กระนั้นก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาคมดุจเหยี่ยวของคนผู้หนึ่งซึ่งอยู่ในวัยสิบห้าปี กงล้อแห่งโชคชะตาของนาง ผู้ที่เคยลิขิตให้ผู้อื่นได้เริ่มต้นขึ้นกับตนบ้างแล้ว สองเท้าของคนตัวเล็กวิ่งไปทางซ้าย ทะลุซ
เมื่อชายชราเห็นศิษย์คนโปรดถูกพี่ชายต่อว่าอย่างเย็นชา เขาจึงได้เอ่ยปากแทน เพื่ออธิบายให้คนผู้นี้ได้รับรู้ถึงเรื่องราวแต่หนหลังในโทษของเด็กหญิง “นางได้รับโทษแล้ว จากการฝ่าฝืนกฎของสวรรค์ นางจึงได้รับโทษลงทัณฑ์ด้วยการรับสายฟ้าเป็นจำนวนสามครั้ง ตอนนี้ร่างกายของนางกำลังจะสลาย อีกไม่นานดวงจิตขอ
หลายปีผ่านไปหมิงหมิงผู้อยู่ในวัยชรา กำลังนอนอยู่บนเตียงโดยมีลูกหลานรายล้อม เสียงร้องไห้ของคนเหล่านั้นทำให้เจ้าตัวอดที่จะเอ่ยปากตำหนิออกมาไม่ได้ “ร้องทำไม ทุกชีวิตมีเกิดย่อมมีดับ เรื่องนี้ไม่มีใครหลีกหนีข้าเองก็เป็นเช่นเดียวกัน สำหรับตัวข้านั้นดีใจมากกว่าที่จะได้เดินทางไปพบกับพี่สาว” น้ำเ
มู่เทาจึงได้นำเงินที่ตัวเองมีพาบุคคลที่ตนช่วยเอาไว้ไปรักษา จือฉีนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงหมอถึงสามวันเต็มอาการของเขาจึงได้ทุเลา และเมื่อรู้ว่าใครได้ช่วยเหลือตนเองเอาไว้ คนทั้งคู่ก็ทำความรู้จักและหลังจากทราบเรื่องราวของกันและกันต่างคนก็เห็นว่าชะตาชีวิตของพวกเขานั้นช่างอาภัพเหมือนกันไม่มีผิด
ย้อนกลับไปยังครั้งอดีต ได้มีเด็กชายตัวน้อยในห่อผ้าเก่าสีซีดที่ไม่อาจทราบสีเดิมของมันได้ว่าเป็นสีอะไร ใบหน้าซีดเหลืองของเด็กคนนั้นพร้อมกับน้ำตาปริ่มบริเวณหางตา ทำให้ชายวัยกลางคนผู้มีสติไม่ค่อยสมประดีได้เกิดความรู้สึกสงสารหรืออาจจะสมเพชก็สุดจะทราบได้ เจ้าตัวจึงได้อุ้มเด็กน้อยขึ
“เรียนนายท่านผู้สูงส่ง เผื่อท่านลืมข้ามีหนังสือตัดขาดออกจากตระกูลอยู่ในมือ อีกทั้งข้าได้ละทิ้งแซ่ของท่านไปนานแล้วนับตั้งแต่วันที่ข้าออกจากจวนหลังนั้นชีวิตข้าก็ถือว่าได้ตายตกลงไปแล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงนี้หาได้มีแซ่ใด ๆ และมีความเกี่ยวข้องกับท่านไม่ ข้าคงมีเพียงชื่อที่มารดาตั้งให้เพียงเท่านั้นลาก่อน” คำ
(เห็นทีข้าจะต้องหัดขี่ม้า) เด็กหญิงคิด และเมื่อสองเท้าของคนตัวเล็กเดินเข้าไปในลานบ้านนางก็มองเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของท่านปู่กับอาชิงแต่ไม่เห็นป้าสะใภ้รอง ‘เฮยเฮยคงไม่ใช่อย่างที่ข้าคิดใช่ไหม’ อันอันถามพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดหวั่น ‘เป็นอย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ รีบเข้าเถอะท่านป้
หมีทั้งสามมีหรือจะกล้าขัดนายน้อยตัวเล็ก อีกทั้งเวลาไปกับนายหญิงพวกมันก็มักจะได้เจอสิ่งแปลก ๆ ทำให้ไม่รู้สึกเบื่อหน่าย ดังนั้นหนิงอันกับมู่ตานจึงได้ลงจากหลังของฉงฉงเพื่อมาขึ้นหลังของฉงซาน ส่วนหลังของฉงเหมาก็เป็นของอานเจิงกับ ยงฮ่าวที่ลงจากหลังของเจ้าลายปู่กับหลานแซ่ซุยก็ไปนั่งหลังของฉ
“ศิษย์น้อย/เด็กน้อย/น้องสาว เจ้าเป็นอะไร” คำถามจากผู้ที่มาด้วยกันรีบวิ่งเข้ามาหานางถามขึ้นอยางเป็นห่วง หนิงอันหอบหายใจทำเพียงชี้นิ้วของตนไปยังด้านหลัง ฉู่เกอตาลุกวาวเมื่อเห็นสิ่งที่สัตว์ทั้งห้าคาบมา “ข้าได้ยาอีกแล้ว ว่าแต่เหตุใดที่นี่จึงมีงูมากแบบนี้ ศิษย์น้อยข้าว่าเจ้าคงต้อง
ข้าอยากจะซื้อต้นฉบับของท่านยิ่งหนัก เจ้าคิดว่าอาจารย์อันจะขัดข้องหรือไม่” หูอิวพูดอย่างตรงไปตรงมา “ท่านอาจารย์อันบอกว่าเขาจะขอส่วนแบ่งจากการขายส่วนเรื่องลิขสิทธิ์นั้นจะยังคงเป็นของเขาตามเดิม” คำพูดของ อันอันทำให้ชายชราได้พูดแทรกขึ้นกลางคัน“เด็กน้อยลิขสิทธิ์คือสิ่งใด” อันอันชะงักเมื







