สามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว

สามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-06
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
82Bab
5.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

โปรย:ทะลุมิติมาเป็นภรรยาได้วันเดียวก็โดนสามีขอหย่า เพราะความจำเป็นหย่าแล้วจำต้องอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกัน ทว่าเขายังทำท่าคล้ายหึงหวงเธออีก สามี… นี่เราหย่ากันแล้วนะ

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 ป่วยโรคประหลาด

~이지벨~

"15분, 이지벨." 나는 혼잣말을 중얼거렸다.

퇴근할 때까지 남은 시간이었다.

일분의 일분씩 카운트다운을 하는 것만이 교대 근무의 끝을 견뎌낼 수 있는 유唯一한 방법이었다.

나는 왼손에 뜨거운 커피가 담긴 쟁반을 들고 균형을 잡으며 붐비는 카페 안을 누비고 있었다. 통로를 가득 채운 사람들의 팔꿈치를 요리조리 피하는 동안 손가락이 컵 아래에서 타들어 가는 것 같았다.

카운터에 있는 거의 모든 사람이 등록금보다 더 비싼 옷을 입고 오버프라이스된 디저트를 사기 위해 화려한 카드를 휘두르고 있었다.

그때 앞치마 주머니 속에서 전화기가 진동했다.

일하는 동안 전화기를 확인하면 안 된다는 것을 잘 알고 있었지만, 어쨌든 아래를 내려다보았다. 그냥 습관이었다. 일초. 필요한 건 그게 전부였다.

쟁반이 기울어졌다.

손목을 급히 뒤로 젖히며 컵을 잡으려 했지만, 커피가 테두리 위로 쏟아져 나왔다.

금발 소녀의 흰색 드레스 위로 사방으로 튀었다.

"아 안돼, 안돼! 내 드레스를 망쳤잖아!" 그녀가 비명을 질렀다.

진열대 옆에서 그녀가 나를 노려보았고, 우리 둘 다 얼룩이 드레스를 따라 번져가는 것을 바라보았다.

젠장. 내가 무슨 짓을 한 거지?

모든 대화가 순식간에 끊겼다. 공간 전체가 조용해졌고, 모두가 돌아서서 지켜보았다.

"네가 한 짓을 봐!" 그녀가 다시 소리치며 뒤에 서 있는 키 큰 남자에게 몸을 돌렸다. "윌리엄, 봐! 이 여자애가 내 드레스를 망쳤어!"

"정말 죄송합니다," 나는 얼굴이 불타오르는 것을 느끼며 소곤거렸다. 바닥이 꺼져서 나를 삼켜버렸으면 좋겠다고 생각했다.

"사고였어, 줄리아나. 네가 먼저 부딪쳤잖아."

그의 목소리는 평온했다. 마치 이 모든 일이 자신에게는 전혀 중요하지 않다는 듯이.

고개를 들어 올렸을 때 손이 너무 심하게 떨려 쟁반 위의 나머지 컵들이 달그락거렸다.

그가 조명 아래로 걸어 나오자 머릿속이 하얗게 비워졌다. 숨 쉬는 법조차 잊어버렸다. 구김 하나 없는 하얀 셔츠, 어두운 바지, 단 한 가닥도 흐트러지지 않은 완벽하게 정돈된 머리. 잡지에서나 보던 종류의 금시계가 그의 손목에서 반짝였다.

하지만 그는 나를 바라보지 않았다. 지루하다는 듯 나를 지나쳐 바라보았다. 마치 내가 치워야 할 치워야 할 치워야 할 쓸모없는 물건에 불과한 것처럼. 그 같은 사람에게 커피를 쏟는 건 완벽한 하루 중 아주 작고 짜증 나는 일에 불과했을 것이다.

"주의를 기울였어야지!" 줄리아나가 쏘아붙였다. "미안하다는 말로 내 드레스가 원상복구되진 않아!"

"화장실에 가서 착색되기 전에 지워보자," 그가 그녀를 이끌며 말했다. 그는 단 한 번도 뒤돌아보지 않았다. 단 한 번도.

나는 여전히 얼굴이 달아오른 채 주방으로 서둘러 들어갔다. 기계를 닦고, 컵을 쌓고, 부스러기를 쓸어 담으며 남은 교대 시간을 자율주행 모드로 마쳤다. 매니저가 마침내 고개를 끄덕일 때까지 홀로 나가지 않았다.

"집에 가. 끝났어."

나는 차가운 공기가 감도는 뒷문을 열고 나와 거친 벽돌 벽에 기댄 채, 그 난리를 칠 만한 가치가 있었는지 확인하기 위해 전화기를 꺼냈다.

엄마에게서 온 부재중 전화 다섯 건. 문자 한 건.

'나 결혼했어!'

나는 그것을 세 번 읽었다. 귀전에서 내 심장 소리만이 크게 들릴 때까지 거리의 소음이 사라져갔다.

결혼? 엄마는 항상 "운명의 상대"를 찾아 헤매곤 했지만, 이건? 아무런 경고도 없이. 누군가에 대한 언급도 없이. 그냥 어디선가 느닷없이 날아온 문자라니.

직후에 또 다른 문자가 떠올랐다.

'그 사람 이름은 아서 스털링이야. 네 비행기 표 예약했어. 이틀 뒤에 런던으로 떠나.'

글씨가 흐릿해질 때까지 그것을 노려보았다.

"괜찮아, 벨?"

다른 서빙 직원인 데이브가 걱정스러운 눈빛으로 문을 열고 서 있었다. 나는 전화기를 다시 주머니에 쑤셔 넣고 강제로 미소를 지었다.

"응. 그냥 피곤해서."

한 시간 뒤 나는 집에 돌아와 나의 작은 침대에 앉아 있었다. 움직일 때마다 스프링이 삐걱거렸다. 방 전체에 아래층 조이 이모의 미용실에서 올라오는 헤어스프레이와 저렴한 샴푸 냄새가 진동했다.

낡은 가구와 금 간 창문, 모서리의 칠이 벗겨진 이 좁디좁은 공간은 내가 열두 살 때부터 유일한 안식처였다. 그때는 엄마가 아이를 갖는 것이 자신의 계획에 방해가 된다고 결정했던 때였다.

전화가 다시 울렸다. 그녀는 대답을 기다릴 생각이 없었다!

나는 화면을 밀었다. "엄마?"

"벨! 다행이다, 전화를 받아줘서!"

그녀의 목소리는 뭔가를 원할 때 항상 그렇듯 아주 달콤하고 밝았다. 배경에서는 잔 속의 얼음이 달그락거리는 소리와 부드러운 음악 소리가 들렸다.

"내 메시지 봤어? 믿겨져? 나 이제 스털링 가문 사람이야!"

"스털링? 아서 스털링 할 때 그 스털링? 억만장자?" 내가 물었다. "엄마, 런던에 간 지 겨우 4개월밖에 안 됐잖아. 어떻게 그 사람을 알고, 그것도 그렇게 빨리 결혼까지 한 거야?"

"운명이야, 얘야! 그 사람은 내가 원했던 모든 것을 갖췄어. 단단하고, 영리하고, 우리를 보살펴주고 싶어 해. 이제 이런 작은 집은 안녕이야, 벨. 바닥을 문질러 닦거나 커피를 나르는 일도 끝이라고."

나는 속이 꽉 꼬이는 것을 느끼며 눈을 감았다. "난 여기에서의 내 삶이 좋아. 조이 이모를 사랑하고. 나한테는 계획이 있어. 대학에 가려고 3년 동안 일 세 개를 뛰었어. 날 구해줄 사람은 필요 없어."

"유난 떨지 마, 이지벨. 지루하니까." 그녀의 목소리에서 달콤함이 싹 사라졌다. "네 통장에 얼마 있는지 알아. 3천 파운드가 부족하잖아. 학교는 이달 말이 지나면 네 자리를 유지해주지 않을 거야. 아서가 확인해봤어."

몸에 소름이 돋았다. "그 사람이 내 개인 계좌를 들여다봤다고? 그 사람 상관할 바가 아니잖아."

"너를 도와주고 싶어서 그런 거야! 자기 회사에 인턴 자리를 마련해줬어. 등록금이랑 그 이상을 충당할 수 있을 만큼 지급해준대. 저택에서 우리와 함께 살게 될 거야. 비행기를 타야 해. 곧 출발하니까."

곧? 머릿속이 하얗게 비워졌다. 어떻게 이렇게 짧은 시간에 여기에서의 내 삶을 떠날 수 있단 말인가.

"조이 이모를 두고 갈 순 없어. 엄마가 없을 때 이모는 내 곁에 있어줬단 말이야."

"조이는 괜찮을 거야. 아서가 이모 미용실에 자금을 대줄 거거든. 하지만 네가 협조할 때만이야. 네 미래를 생각해. 정말 영원히 서빙이나 하며 살고 싶어?"

나는 내 손을 바라보았다... 거친 거친 거친 마디... 청소하느라 깨진 손톱. 허리가 아팠고... 발이 아팠다... 가끔은 제대로 생각조차 할 수 없을 정도로 지쳐 있었다.

그때 카페에서 본 그 남자가 떠올랐다. 윌리엄. 마치 내가 존재하지도 않는 것처럼 나를 통과해 바라보던 그 눈빛.

"거기서 누구 밑에서 일하게 되는데?" 내가 물었다.

"아서의 아들. 성격이 강렬해. 그렇지만 정말 영리하지. 그 아이 밑에서 일하게 될 거야. 네가 바랄 수 있는 최고의 시작이지."

"생각해볼게," 나는 소곤거렸다.

"너무 오래 걸리지 마. 내일 오후 4시에 네 집 앞에 차가 대기할 거야. 짐 싸 둬. 사랑한다, 벨. 다 너를 위한 거야."

내가 무슨 말이라도 더 하기 전에 전화가 끊겼다.

나는 내 방 문이 열릴 때까지 그저 앉아서 벽을 노려보았다…

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

จันจิรา แก้วมณี
จันจิรา แก้วมณี
เรื่องนี้สนุกค่ะ อ่านทุกเรื่องของนักเขียนคนนี้ที่มีการย้อนเวลา
2026-03-03 21:48:47
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกมากค่ะ ปกติไม่ค่อยอ่านนิยายไทย แต่เรื่องนี้ดีนะ
2026-01-23 19:42:39
0
0
82 Bab
ตอนที่ 1 ป่วยโรคประหลาด
รถยนต์คันสีดำเลี้ยวเข้าไปจอดในวัดแห่งหนึ่งแถบชานเมืองขอนแก่น วัดแห่งนี้เป็นวัดขนาดใหญ่มีผู้คนมาทำบุญไม่เคยขาดฝนทิพย์สาววัยสี่สิบก้าวขาลงจากรถทางฝั่งคนขับแล้วเดินไปพยุงร่างเพื่อนที่อยู่ฝั่งคนนั่งพลางเอ่ยถาม “แกแน่ใจนะว่าอยู่ได้” “แน่ใจสิฉันอยู่วัดนี้มาตั้งสิบห้าปีเชียวนะ” ปานตะวันตอบ เดิมทีเธอเป็นเด็กกำพร้า ที่มีคนนำมาทิ้งไว้หน้าวัดแห่งนี้ เจ้าอาวาสจึงเอามาเลี้ยง หลังจากเรียนจบชั้นมอสาม เธอจึงออกไปทำงานส่งตนเองเรียนจนจบปวส. ชีวิตตกระกำลำบากเรียนรู้จากประสบการณ์ไปเรื่อย ๆ กระทั่งอายุยี่สิบแปดปีเธอกลายเป็นเจ้าของร้านขายขนมจีบและซาลาเปาชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองขอนแก่น ปานตะวันมีบ้านหลังใหญ่มีเงินเก็บเป็นล้านก็เพราะขายขนมจีบกับซาลาเปาแต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกเมื่อจู่ ๆ เธอก็ล้มป่วยเป็นโรคประหลาดที่หมอยังระบุชื่อของโรคไม่ได้ รู้เพียงว่าตามร่างกายของเธอมีตุ่มพุพองขึ้นเต็มตัว ร่างกายซูบผอมเพราะกินได้น้อย ตอนนี้เธอป่วยมาสามปีแล้วเรี่ยวแรงจะเดินยังแทบไม่มี เธอรู้ตัวเองดีว่าเหลือเวลาอีกไม่มาก ก่อนจากโลกนี้ไปเธอจึงอยากกลับมาที่ที่เป็นเหมือนบ้านของเธออีกสักครั้ง เพื่อทำจิตใจให้สงบสักสิ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ตกบันได
ภายในบ้านไม้สภาพเก่าโทรมหลังหนึ่ง ละอองผู้เป็นลูกสะใภ้ที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านในยามบ่ายวันนี้ ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ เมื่อไม่พบว่ามีใครอยู่บ้านจึงย่องเบาขึ้นไปบนบ้านเพื่อค้นหาเงินในห้องของสามี แล้วรีบรื้อค้นข้าวของและผ้าห่มหมอนมุ้งในห้อง ดวงตากลมเบิกโตขึ้นเมื่อพบเงินอยู่ใต้ที่นอนของสามี “นี่แอบมีเงินตั้งหนึ่งพันบาทเชียวหรือ” มุมปากฉีกยิ้มดวงตาทอประกายแวววาว “ดีละ จะได้มีเงินไปต่อทุน” ว่าแล้วจึงจัดที่นอนสามีไว้ดังเดิมจากนั้นสาวเท้าออกจากห้องนอนโดยเร็ว “เธอมาทำอะไรที่นี่” น้ำเสียงดุดันอันคุ้นเคยเอ่ยถาม ละอองสะดุ้งโหยงเหลือบมองคนที่ยืนถามเธออยู่ด้านล่าง ในใจพลันร้องว่าแย่แล้ว เท้าที่กำลังจะก้าวลงบันไดพลันเหยียบพลาดเพราะความกลัวระคนตกใจ “ว้าย!” เสียงกรีดร้องพร้อมกลับหงายท้องตีลังกาลงจากบันได ร่างหล่นลงสู่พื้นดินศีรษะตกกระแทกกับหินก้อนใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่รอบต้นเล็บครุฑตรงทางขึ้นบันได “ออง” แก่นคูณเรียกภรรยาด้วยความตกใจพร้อมทิ้งของป่าที่ตนหามาได้ไว้ที่พื้นแล้วรีบถลาเข้าหาร่างที่นอนคอพับอยู่ที่พื้น ศีรษะด้านหลังที่กระแทกเข้ากับก้อนหินอย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 ครอบครัวในความฝัน
คืนนั้นหลังจากแก่นคูณป้อนยาภรรยาเสร็จจึงอุ้มเธอขึ้นไปนอนในห้องด้วยกัน เพราะบ้านหลังนี้มีเพียงสองห้องนอน คือห้องของเขากับห้องของแม่เท่านั้น ซึ่งลูกทั้งสองจะนอนกับแม่อยู่แล้ว เขาให้ภรรยานอนด้านใน ส่วนเขานอนด้านนอก แก่นคูณนั่งมองภรรยาพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนดับตะเกียงเจ้าพายุ แล้วล้มศีรษะลงนอน กายขยับออกห่างจากภรรยามากกว่าที่เคยเป็น วันต่อมาแก่นคูณตื่นแต่เช้าเพื่อมานึ่งข้าวแทนผู้เป็นแม่ เกือบปีมาแล้วที่แม่มีอาการปวดเข่าปวดขา ต้องคอยซื้อยามากินอยู่เสมอ เหตุผลที่แม่ยังไม่หายขาดก็เพราะเขาไม่มีเงินซื้อยามาให้แม่กินอย่างต่อเนื่อง ทำให้แม่เดินเหินไม่ค่อยสะดวก และเดินไปไหนไกล ๆ ไม่ค่อยได้ แต่แค่เลี้ยงหลานอยู่บ้านสองคนแม่ก็เหนื่อยมากแล้ว ตะวันเริ่มสาดแสงออกมาจากปลายเขาลูกใหญ่ ภาคภูมิกับพอใจจึงเดินออกไปหาพ่อที่อยู่ในครัว ซึ่งเป็นพื้นที่ค่อนข้างโล่งติดกับลานอเนกประสงค์ที่ใช้สำหรับนั่งเล่น กินข้าว และรับแขกไปในตัว ด้านหน้าเป็นชานบ้านและมีบันไดสำหรับขึ้นลง “พ่อครับ แม่ฟื้นหรือยังครับ” ภาคภูมิถามพ่อ “ยัง” “ผมไปหาแม่นะครับ”
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 อาหารอันคุ้นเคย
ละอองใช้มือเปิบข้าวเหนียว แล้วจิ้มลาบกระต่ายเข้าปาก หยิบผักกาดนกเขาลวกม้วนแล้วส่งเข้าปากตาม คำที่สองก็กินอีก ครั้งนี้เด็ดยอดผักแว่นอวบสดม้วนให้เรียบร้อยแล้วส่งเข้าปากเช่นกัน โอย! ไม่เคยกินลาบกระต่ายป่าที่อร่อยเท่านี้มาก่อนเลย จากนั้นสายตามองไปยังกบทอดเกลือตัวใหญ่ กบภูเขาเธอก็ไม่เคยกินเหมือนกัน เคยกินแต่กบตามทุ่งนาและตามร้านขายอาหารป่าเท่านั้น วันนี้กบภูเขาทอดสีเหลืองน่ากินจริง ๆ ละอองหยิบต้นขาของกบขึ้นมาฉีกเนื้อแปะลงบนคำข้าวเหนียวของตน แล้วจิ้มน้ำจิ้มแจ่วในถ้วยเล็ก สองมือประคองคำข้าวเข้าปากอย่างทะนุถนอมแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ ความนัวของปลาร้าในน้ำจิ้มบวกกับความเผ็ดนิดเปรี้ยวหน่อยของน้ำมะขามเปียก ทำให้ละอองกินกบทอดอย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าของเธอดูมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง อาหารแบบนี้คิดถึงโลกเดิมที่จากมาสุด ๆแก่นคูณกับน้อยนั่งมองละอองตาค้าง ก่อนหน้าละอองไม่เคยกินอาหารพวกนี้มาก่อน ถ้าทำอาหารอย่างหนึ่งเธอจะกินอีกอย่าง มีปลาจะกินไข่ ไม่กินผักตามท้องไร่ท้องนา ไม่กินกบเขียด ไม่กินปลาสดนอกจากปลาตากแห้งและต้องเป็นปลาขาวอย่างเดียว และไม่กินของป่าทุกชนิดนอกจากเห็ดป่าเท่านั้น อีกอย่างเธอไม่กินปล
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ขอหย่า
แก่นคูณรับเงินมาแล้วจึงตัดสินใจพูดคำที่คิดว่าไตร่ตรองมาดีแล้วออกไป “วันจันทร์เราจะไปหย่ากัน” วันนี้วันศุกร์ อีกทั้งละอองยังบาดเจ็บ ให้เธอได้พักผ่อนสองวันจากนั้นค่อยไปจัดการเรื่องหย่าให้เรียบร้อยละอองทำปากเอ่ออ่าจะพูดอยู่หลายคราเพราะไม่รู้จะพูดคำใดออกไป ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากสามี สามีแค่วันเดียวอีกต่างหาก ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพูดคำนี้เลยนี่นา แล้วทำไมความซวยถึงได้มาตกอยู่ที่เธอเล่า“ฉัน…” คิดจะพูดต่อแต่เขาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน“ฉันทนเธอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอเห็นฉันเป็นตัวอะไร อยากมาก็มา อยากไปตอนไหนก็ไป เธอไม่สงสารลูกบ้างเหรอ” แก่นคูณยังพูดเสียงราบเรียบและควบคุมโทนเสียงให้สงบเพราะเกรงว่าลูกกับแม่จะได้ยิน “อีกอย่างเธอเคยเห็นหัวแม่ฉันบ้างไหม เธอเห็นแม่เป็นอะไร ไปไม่เคยลามาไม่เคยไหว้ ฉันเป็นลูกแท้ ๆ ฉันยังไม่กล้าทำเหมือนเธอเลย” ไม่เห็นหัวเขาเขาไม่ว่า แต่นี่ทุกครั้งที่ลูกสะใภ้หนีไปและกลับมาบ้าน แม่ของเขาไม่เคยบ่นเคยว่าลูกสะใภ้สักคำ มีครั้งนี้ซึ่งเป็นครั้งที่สี่แล้วที่เธอทำเช่นนี้ และเป็นครั้งที่เธอจากไปนานที่สุด แม่ของเขาก็เลยทนไม่ได้จึงได้ว่ากล่าวลูกสะใภ้ออกไปทุกครั้งที่ละอองหนีไป เข
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ทำความสะอาดบ้าน
แก่นคูณเดินออกจากห้องนอนด้วยความรู้สึกสับสนเล็กน้อย วันนี้เขาได้พูดทุกอย่างที่เขาอยากพูดออกไปทั้งหมดแล้ว แต่เหตุใดเขาถึงไม่รู้สึกโล่งใจเลยสักนิด ละอองเองก็ดูแปลกไปอย่างน่าประหลาด ปกติถ้าทั้งสองมีปากเสียงกัน เขาผู้เป็นสามีไม่เคยได้อ้าปาก เพราะละอองจะถลึงตาเถียงฉอด ๆ จนคอเป็นเอ็น ไม่มีทางที่เขาจะได้พูดเกินสามคำ และทุกครั้งเธอต้องทำลายข้าวของในบ้านจนพังย่อยยับไปข้างหนึ่ง แต่ครั้งนี้ละอองกลับรับฟังอย่างสงบ ไม่มีตอนไหนที่เธอขึ้นเสียงกับเขาเลยคนนี้ใช่ละอองจริง ๆ หรือแก่นคูณเดินไปไกลแล้ว แต่ก็ยังหยุดคิดเรื่องพฤติกรรมอันสงบเสงี่ยมของภรรยาไม่ได้ หลังจากสามีขึ้นเขาไปแล้ว ละอองมองสำรวจไปทั่วห้อง ข้าวของวางระเกะระกะตามประสาคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่ต้องทำงานทุกอย่างเพื่อครอบครัว คงไม่มีเวลาเก็บกวาดห้องเท่าไรนัก ละอองส่ายศีรษะน้อย ๆ เอาเถอะ! ขอนอนพักเอาแรงสักงีบก่อน แล้วค่อยตื่นขึ้นมาทำงาน เพราะตอนนี้รู้สึกปวดหัวเหลือเกิน ใครจะคาดคิดว่าจะได้เกิดใหม่เร็วปานนี้ มิหนำซ้ำยังต้องมารับกรรมที่ตนไม่ได้ก่อ แต่คิดในแง่ดีเข้าไว้ อย่างไรร่างนี้ก็ไม่เจ็บป่วยเหมือนในชาติก่อน เธอยังกินข้าวอร
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 บ้านมิติ
ละอองเดินไปยังลำธารที่มีน้ำใสไหลลงมาจากภูเขา ชาวบ้านเรียกภูเขาลูกนี้ว่าภูโน ซึ่งเป็นภูเขาที่สามีของเธอเข้าไปหาของป่าตอนนี้เธอใช้ถังตักน้ำเพื่อไปนั่งซักผ้าในร่ม ซักเสร็จล้างให้สะอาดแล้วจึงถือตะกร้าผ้ากลับไปตากที่บ้าน หลังจากตากผ้าเสร็จจึงไปตักน้ำในลำธารมาใส่โอ่งไว้สำหรับอาบและล้างสิ่งของ ไม่ลืมที่จะนำมีดมาด้วย ละอองเห็นบอนขึ้นอยู่ข้างริมธารเธอรู้ว่ามันเป็นบอนหวานจึงตัดกลับไปด้วย เสร็จจากตักน้ำใช้ก็ไปตักน้ำดื่มข้าง ๆ บ้านยายเมี้ยน ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ถัดกันไป และบ่อน้ำดื่มแห่งนี้คนในหมู่บ้านก็ใช้ร่วมกัน ทั้งหมู่บ้านจะมีบ่อน้ำดื่มอยู่สามบ่อ และบ่อนี้ก็อยู่ใกล้บ้านเธอตักน้ำดื่มเสร็จละอองจึงแหงนหน้ามองท้องฟ้า ดวงตะวันคล้อยต่ำลงมากแล้ว น่าจะใกล้ห้าโมงเย็นแล้วกระมัง ตอนทำความสะอาดครัวเธอเห็นฟืนอยู่บนบ้านไม่กี่ดุ้นเท่านั้น พอมองเข้าไปใต้ถุนบ้านก็ไม่มีฟืนเหลืออยู่แล้ว ละอองจึงตัดสินใจผ่าฟืนก่อนจะไปนึ่งข้าวมือเรียวยาวลากฟืนท่อนยาวท่อนหนึ่งที่สามีแบกลงมาจากภูเขา จากนั้นจึงใช้มีดอีโต้หั่นครึ่งให้สั้นลงอีก ก่อนจะนั่งลงบั่นฟืนท่อนใหญ่ให้ได้อีกท่อนละสามดุ้น ขณะที่บั่นฟืนอยู่นั้นล
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ทำอาหาร
“อาบน้ำก่อนดีไหม” เนื้อตัวลูกชายค่อนข้างมอมแมมกว่าทุกวัน เสื้อและกางเกงยังเปื้อนดินโคลนดูท่าถนนหนทางน่าจะลื่นจริง ๆ น้อยจึงรู้สึกเป็นห่วง เกรงว่าเขาจะเหนียวเหนอะหนะตามตัวแล้วกินข้าวไม่อร่อย“ไม่เป็นไรครับแม่” เขาเองก็ไม่อยากให้ลูกกับแม่รอกินข้าวนาน จึงพูดออกไปเช่นนั้น“งั้นล้างมือล้างเท้าก่อน”“ครับ”ละอองลุกไปยกถาดอาหารมาอย่างรู้หน้าที่ ภาคภูมิกับพอใจเดินไปช่วยแม่หิ้วกระติบข้าวเหนียว ทุกคนนั่งล้อมวงกันบนเสื่อกก และเริ่มลงมือกินอาหาร“แม่ตำน้ำพริกปลาอะไรเหรอครับ อร่อยดี” แก่นคูณถามแม่ วันนี้ฝีมือการทำอาหารของแม่อร่อยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“แม่ไม่ได้ทำ”“เหรอครับ” แก่นคูณอึ้งไปครู่หนึ่ง งั้นก็คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากละออง ปกติเธอไม่กินปลาเขาจึงไม่รู้ว่าเธอจะทำน้ำพริกอร่อย“วันนี้แม่ไม่ได้เข้าครัว” เป็นครั้งแรกที่ลูกสะใภ้ทำเองหมดทุกอย่างเหมือนกันคราแรกน้อยคิดว่าลูกชายแสร้งพูดเธอจึงลองกินดู แต่มันกลับอร่อยอย่างที่เขาว่าจริง ๆ เธอจึงนั่งกินข้าวอย่างเดียวโดยไม่พูดอะไร จากไปเป็นปี เพิ่งรู้ว่าลูกสะใภ้ไปฝึกทำอาหารมาด้วย ก็ดียังรู้จักปรับตัวละอองก็กินทุกอย่างที่ตนเองทำเช่นกัน รวมถึงป้อนข้าวลูกกั
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ได้รับบาดเจ็บ
ร่างสูงใหญ่เปลือยท่อนบน ท่อนล่างสวมกางเกงขายาว ก้าวเท้าเดินไปที่หน้ากระจกแล้วหันหลังตนเองเข้าหากระจกเพื่อมองบางอย่างบนแผ่นหลัง เขาลูบคลำมันเล็กน้อยแต่ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ จากนั้นหยิบหวีขึ้นมาหวีผม ละอองจึงมองเห็นแผ่นหลังแน่นเครียดที่มีรอยแผลสดลากผ่านแผ่นหลังฝั่งขวา เธอถามขึ้นทันที “หลังไปโดนอะไรมา” แผลนั้นค่อนข้างน่ากลัวอยู่สักหน่อย แค่มองยังรู้สึกหวาดเสียว “ลื่นตกเขา” เขาบอกอย่างไม่ปิดบัง เพราะวันนี้หนทางบนภูเขาลื่นมาก ขณะที่เขากำลังแบกฟืนลงมาจากภูเขา แก่นคูณจึงลื่นตกเขาชายเสื้อเลิกขึ้น แผ่นหลังโดนรากไม้แข็งครูดเข้า จึงทำให้เป็นแผลค่อนข้างลึกและยาว “มียาทาไหม เดี๋ยวฉันทาให้” “ไม่เป็นไร อีกสองสามวันก็หาย” “เดี๋ยวมันจะอักเสบ ให้ฉันไปเอายากับหมอเผื่อนมาให้ไหม หรือพี่จะกินยาแก้ปวดของฉันก็ได้” ยาแก้ปวดของเธอยังเหลืออีกหลายเม็ด มันคงพอทุเลาลงได้ “ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง พูดมากอยู่ได้ น่ารำคาญ” เขาพูดเสียงเข้ม “ปกติก็ไม่เคยห่วงอยู่แล้ว จะมาแสร้งทำอะไรตอนนี้ มันไม่มีประโยชน์หรอก แผลแค่นี้ไม่ถึงตายหรอกน่า” พูดแล้วก็ดับต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 หย่า
เช้าวันรุ่งขึ้นแก่นคูณยังคงลุกขึ้นมาแต่งตัวเตรียมเข้าตลาดตามปกติ ละอองเห็นแล้วจึงพูดกับเขา “เอาไว้แผลพี่หายดีแล้วค่อยไปก็ได้ วันนี้ฉันจะเข้าตลาดไปซื้อของก่อน” ของใช้ในบ้านเริ่มหมดแล้ว วันนี้เธอต้องซื้อของหลายอย่าง อีกทั้งยังต้องไปดูทำเลเพื่อทำร้านขายขนมจีบกับซาลาเปาด้วย “ไม่เป็นไร รีบทำจะได้รีบเสร็จไม่ต้องมาคาราคาซัง ฉันไม่ชอบทำอะไรให้ค้างคา” ปล่อยไว้นาน ๆ ไป ๆ มา ๆ ก็ไม่ได้หย่ากันอีก พอละอองอยากหนีไปอีกก็จากไปแบบดื้อ ๆ เขาไม่อยากให้มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีก ละอองผ่อนลมหายออกมาเบา ๆ ไม่รู้จะรีบอะไรนักหนา ตัวเองก็บาดเจ็บอยู่แท้ ๆ คงอยากหย่ามากเลยสินะ “ได้ รอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บนึง” “แม่กับพ่อจะไปไหนเหรอคะ” พอใจแหงนหน้ามองพ่อตาแป๋ว สามีภรรยาลอบสบตากันแวบหนึ่ง ละอองจึงบอกลูก “แม่กับพ่อจะเข้าตลาดไปซื้อขนมมาให้ลูกจ้ะ” เรื่องหย่าคงให้ลูกทั้งสองรู้ไม่ได้ แต่ในวันที่เธอจากไป พ่อกับย่าคงอธิบายให้เด็กทั้งสองฟังเอง พูดแค่นั้นเธอก็ปลีกตัวไปเปลี่ยนชุด “เย้ พี่ภูมิพวกเราจะได้กินขนมแล้ว” พอใจกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เพราะนานมากแล้วที
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status