บทที่ 1 ไร่ของเราอยู่ติดกัน 2

เด็กชายทั้งสองถูกส่งไปเรียนที่โรงเรียนอนุบาลในตัวอำเภอซึ่งอยู่ไม่ไกลจากไร่มากนัก

ทั้งคู่ไป - กลับบ้านด้วยกันโดยรถรับส่งของโรงเรียน มีเพียงแค่เวลาเรียนที่พวกเขาจะเรียนคนละห้องกันเท่านั้น 

เมื่อขึ้นชั้นประถมทั้งสอง ยังคงอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ไม่ได้เรียนห้องเดียวกันอีกเช่นเคย สาเหตุเป็นเพราะทานตะวันค่อนข้างมีผลการเรียนที่ดีกว่าออโต้ โดยเฉพาะวิชาคำนวณ

เมื่อกลับบ้านทั้งสองผลัดกันสอนการบ้านโดยไม่ต้องให้ดาวเรืองมา สอนอีก ออโต้มักจะขอความช่วยเหลือหากทำการบ้านวิชาคณิต ศาสตร์ไม่ได้ในขณะเดียวกันออโต้จะช่วยทานตะวันทำงานประดิษฐ์ หรือกิจกรรมที่ต้องใช้ฝีมือ 

จนกระทั่งจบชั้นประถม ความเปลี่ยนแปลงจึงเริ่มเกิดขึ้น 

“ตะวัน แม่เราบอกว่าตะวันจะไปเรียนกรุงเทพฯ เหรอ”

 ออโต้ถามทานตะวัน

ขณะที่กำลังเดินเล่นในไร่องุ่นของบ้านไร่จินตรา 

ทานตะวันชะงัก เขาหันมามองหน้าออโต้

“อืม ใช่ พ่อกับแม่ตะวันจะให้ไปเรียนที่กรุงเทพฯ ”

“แล้วไปนานไหม” ออโต้ถามด้วยความอยากรู้ ในความคิดของเขา ทานตะวันคงไปเรียนแค่ช่วงเปิดเทอม พอปิดเทอมก็คงกลับมา 

แต่

“พ่อบอกว่าจะให้ย้ายไปอยู่ที่กรุงเทพฯ จนกว่าจะเรียนจบ แล้วค่อยว่ากันอีกที”

ทานตะวันบอกเล่าให้ออโต้ฟังตามที่แม่เขาบอกมาอีกที

ออโต้ใช้ความคิด จากที่ทานตะวันพูด 

‘ย้าย’ มันหมายถึงไปอยู่ยาวไม่กลับมาเลยนั่นเอง

ซึ่งเขาคิดถูก เขาคงต้องเล่นแต่กับลูกคนงานซึ่งพักหลัง ๆ พวกนั้นก็แยกตัวไปเล่นกันโดยไม่บอกเขาซึ่งอาจจะเป็นเพราะเห็นว่าเขาเป็นลูกเจ้าของไร่ก็ได้ 

“คงเหงาแย่”

ออโต้กำลังรู้สึกว่าคนสำคัญคนหนึ่งของเขากำลังหายไปไกลแสนไกล

ทานตะวันยิ้มอ่อนให้เมื่อเห็นว่าออโต้ทำหน้าหงอย สำหรับทานตะวันแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่อยากไป มันเป็นสังคมที่เขาไม่รู้จัก และไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

“ออโต้เรียนในจังหวัดนี่แหละ แม่ไม่อยากให้ไปไหน แล้วอีกอย่าง เราก็ไม่อยากไปที่อื่นอยู่แล้วด้วย”

ทั้งสองตกลงกันว่าจะไปเดินที่ลำธารหลังไร่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะ แยกย้ายกันไปเรียนต่อตามเส้นทางที่ผู้ใหญ่วางไว้ 

ทางเดินจากประตูไร่กรุณาธรทอดยาวตรงไปยังท้ายไร่มองดูเหมือนตกท้องช้าง เส้นทางสายนี้ พวกเขาทั้งสองวิ่งเล่นกันมาตั้งแต่จำความได้  วันนี้พวกเขาตัดสินใจว่าจะไปที่ลำธารโดยไม่ชวนดาวเรืองไปด้วย 

น้ำในลำธารใสแจ๋วไหลเอื่อยเฉื่อยมาจากป่า พวกเขาทั้งสองลงวักน้ำใส่หน้าเพื่อให้คลายร้อน หลังจากที่เดินทางไกลมาจากหน้าไร่

“ชื่นใจ”

“อืม อยากชื่นใจกว่านี้ไม๊” 

“ไม่ รู้นะ คิดอะไรอยู่”

“ไม่ทันแล้ว”

“เฮ้ย”

ออโต้วักน้ำใส่ทานตะวันมีหรือหนุ่มน้อยทานตะวันจะยอมแพ้ เขาเอามือประสานกันแล้ววักน้ำสาดกลับออโต้โดยเร็ว

“หนอย นี่แน่ะ” ออโต้ใช้ฝ่ามือดันน้ำใส่ทานตะวัน

“โหดเว้ย”  ทานตะวันร้องเสียงหลง ก่อนจะหัวเราะดัง ๆ ออกมา

ออโต้หัวเราะตาม เขาทั้งสองมีความสุขทุกครั้งที่มาเล่นน้ำกันที่นี่

“สัญญาไหมว่าจะไม่ลืมกัน”

 ออโต้หยุดวักน้ำใส่ หันไปพูดด้วยเสียงที่นิ่งเรียบจริงจัง

“โอ๊ยไม่ลืมอยู่แล้วน่า”

ทานตะวันโบกมือไปมา

เขาไม่รู้ว่าทำไมรู้สึกว่าหน้าตัวเองมันร้อนผ่าวขึ้นมาได้อย่างไร 

“สัญญาก่อนดิ” ออโต้ย้ำเพื่อขอสัญญาจากทานตะวัน

“เออ สัญญาก็ได้” ทานตะวันยื่นนิ้วก้อยออกไป

ออโต้เกี่ยวก้อยของเขาเข้ากับทานตะวัน

“สัญญาแล้วนะ”

“...”

ขณะนั้นเองฝนเริ่มลงเม็ดหนักขึ้น

 “แย่แล้ว” ทานตะวันร้อง

“เรารีบกลับกันเถอะ”

ออโต้คว้ามือของทานตะวันไว้แล้วออกวิ่งนำ 

“เฮ้ย…เดี๋ยวล้ม”

ทานตะวันรีบออกวิ่งตามแรงฉุดของออโต้  เขารู้ดีว่าหากไม่ออกวิ่งตามคงได้มีหน้าคะมำกันบ้างล่ะ

นี่เป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของเด็กชายทั้งสอง เด็กชายคชา หรือออโต้ กับเด็กชายอากร หรือทานตะวัน

หลังจากวันนั้นอีกสามวันทานตะวันต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯ  เขาไม่มีโอกาสได้ไปลาออโต้อีกครั้งเพราะในวันที่ทานตะวันจะเดิน ทางนั้น

ออโต้ต้องไปสอบที่โรงเรียนมัธยมในตัวจังหวัด

‘สัญญาแล้วนะ’