บทที่7

"ทานข้าวสักหน่อยนะครับแม่เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งเอา"ต้นกล้าเอ่ยพูดกับผู้เป็นแม่ที่เอาแต่นั่งร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ตรงหน้าโลงศพของต้นน้ำด้วยความเสียใจเมื่อลูกสาวคิดสั้นแขวนคอตายหมายจบชีวิตพร้อมทิ้งจดหมายคำว่า"ขอโทษ"ไว้ก่อนจะจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

"แม่ครับทานข้าวสักหน่อยเถอะนะ"

"แม่ยังไม่หิว กล้าเอาไปเก็บเถอะลูก"

"แต่แม่ไม่ทานอะไรมาหลายวันแล้วนะครับ"ตั้งแต่ต้นน้ำตัดสินใจจบชีวิตผู้เป็นแม่ก็เอาแต่นั่งร้องไห้ไม่ยอมกินอะไรเอาแต่โทษตัวเองที่เลี้ยงลูกไม่ดีจนต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้

"กล้าอย่าบังคับแม่เลยนะลูก ฮึก แม่ทานอะไรไม่ลงจริง ๆ "ต้นกล้ามองหน้าผู้เป็นแม่สลับกับมองรูปของพี่สาวฝาแฝดในกรอบสีทองก็พลันน้ำตาจะไหล 

'พรุ่งนี้แล้วสินะที่ต้นน้ำจะต้องจากพวกเราไปยังที่ไกลแสนไกลและจะไม่มีวันได้หวนกลับมาพบกันอีก'

"เป็นยังไงบ้างลูก"

"เหมือนเดิมครับพ่อ แม่ไม่ยอมทานอะไรเลย"เด็กหนุ่มบอกกับผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงสื่อถึงความหนักใจอยู่ไม่น้อย ไม่ต่างอะไรกับผู้เป็นสามีจ้องมองแผ่นหลังของภรรยาที่นั่งอยู่บนศาลา

"การที่ต้นน้ำตัดสินใจจากพวกเราไปมันเกินกว่าที่จะรับไหว คงต้องใช้เวลา ต้นกล้าลูก"

"ครับพ่อ"

"อย่าคิดน้อยใจ พ่อกับแม่ยังคงรักลูกเหมือนเดิมต่อจากนี้ไปพ่อออยากให้ลูกเข้มแข็งเข้าไว้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนะลูก"

"พ่อพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ"

"ไม่มีอะไรหรอกลูก พ่อแค่อยากจะบอกว่าพ่อกับแม่รักลูกมากนะต้นกล้า"บิดามองหน้าลูกชายน้ำตาก็พานจะไหล ตอนนี้อะไร ๆ มันก็ไม่เหมือนเดิมแล้วตั้งแต่เขาได้สูญเสียลูกสาวอีกคนไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา

การจากลาเป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ยากต่อการทำใจ เช่นเดียวกับครอบครัวนี้

"นั่นลูกจะไปไหนวาดฝัน"สองเท้าเล็กหยุดชะงักก่อนที่คุณหนูของบ้านจะหันไปมองยังทิศทางของเสียง 

"หนูจะไปร่วมงานศพของพี่ต้นน้ำค่ะคุณพ่อ"วาดฝันหญิงสาวผู้มีความสวยงามกิริยาอ่อนหวานน่ารักถอดแบบออกมาจากผู้เป็นแม่สาวเข้าเดินเข้าไปใกล้ผู้เป็นพ่อ ใบหน้าอ่อนเยาว์ซบลงบนไหล่ของท่านอย่างออดอ้อนเรียกรอยยิ้มจากผู้เป็นพ่อได้ทุกครั้ง

"ให้หนูไปเถอะนะคะ พรุ่งนี้ก็จะถึงวันเผาแล้ว"

"พ่อก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ดีเสียอีกที่ลูกไปร่วมงาน"ริมฝีปากเล็กคลี่ยิ้มกว้างอย่างน่ารัก

"ขอบคุณนะคะ ว่าแต่คุณพ่อไม่ไปร่วมงานกับหนูด้วยเหรอคะ"คนถูกถามถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งแต่สามารถกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม แววตาอ่อนโยนมองใบหน้าของลูกสาวฝ่ามือใหญ่ลูปแผ่วเบาบนผมนุ่มลื่นด้วยความเอ็นดูบุตรสาว

"วันนี้พ่อมีนัด เอาไว้วันเผาพรุ่งนี้พ่อจะไปก็แล้วกัน"

"ถ้าอย่างนั้นหนูไปก่อนนะคะ อาจจะกลับดึกคุณพ่อจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง"

"ถ้าอย่างนั้นให้คนของพ่อไปส่งแล้วรอรับกลับเลยก็แล้วกันนะลูก"

"ก็ได้ค่ะ"

วาดฝันเดินทางมาถึงวัดที่ตั้งบำเพ็ญศพ บรรยากาศเย็นยะเยือกหนาวเหน็บบริเวณวัดให้ความร่มรื่นมีผู้คนต่างพากันทยอยมาร่วมงานไม่ขาดสายด้วยความโศกเศร้าเสียใจ

"ฝัน"เสียงแตกหนุ่มเอ่ยเรียกชื่อ วาดฝันรีบเดินเข้าไปหาแฟนหนุ่มเมื่อเห็นเขาเดินมารับตรงบริเวณลานจอดรถ

"ขอโทษด้วยนะที่มาช้า"

"ไม่เป็นอะไรหรอก กล้ารู้ว่าฝันมีงานต้องทำ"ต้นกล้าไม่คิดโทษ การเป็นลูกคนเดียวของอภิมหาเศรษฐีทำให้วาดฝันต้องเสียสละเวลาศึกษาเรียนรู้งานต่อจากผู้เป็นพ่อซึ่งข้อนี้ต้นกล้าก็รับรู้มาตลอด

"ฝันต้องขอแสดงความเสียใจเรื่องพี่ต้นน้ำด้วยนะกล้า"เธอแทบจะไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินข่าวการจากไปอย่างกะทันหันของต้นน้ำ นับว่าเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

"ขอบใจนะ และขอบคุณมากที่มา"

"อยากกอดเราไหม กอดเราได้นะ"

พรึ่บ

ความอ่อนแอภายในใจไม่สามารถเก็บมันไว้ได้อีกต่อไป ต้นกล้าวินาทีนี้หัวใจแตกสลายเขาต้องพยายามทำตัวเข้มแข็งมากแค่ไหนใครจะรู้ 

น้ำตาของลูกผู้ชายไหลหยดลงบนเสื้อตัวเล็กจนเปียกชุ่ม ความเสียใจของคนในอ้อมกอดวาดฝันสัมผัสมันได้ทั้งหมด สายเลือดของสองพี่น้องที่คลานตามกันออกมามันยากที่จะตัดให้ขาดแค่ภายในไม่กี่วัน

"ต้นน้ำทิ้งกล้าไปแล้วฝัน ฮึก"

"อย่าร้องไห้เลยนะกล้า ถ้าหากพี่ต้นน้ำมองลงมาจากสวรรค์ก็คงจะไม่สบายใจ"แม้แต่วาดฝันเองน้ำตาก็ไหล เห็นมาตั้งแต่จำความได้ไม่คิดเลยว่าต้นน้ำที่เธอเคารพเปรียบเสมือนพี่สาวจะคิดสั้น

วาดฝันโอบกอดร่างของแฟนหนุ่มเอาไว้แน่นถึงแม้ว่าจะช่วยอะไรไม่ได้มากแต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ต้นกล้าได้รู้ว่าเธอจะไม่มีวันทิ้งจะยื่นอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน

"เสียใจด้วยนะเรื่องลูกสาวของมึง และต้องขอโทษด้วยที่กูไม่ได้มาร่วมงานช่วงนี้ยุ่ง ๆ จนได้มาวันเผาเลยทีเดียว"เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนมาร่วมงานศพลูกสาวเพื่อนพร้อมกับบอกกล่าวถึงสาเหตุที่ตนไม่ได้มาร่วมงาน

"ขอบใจมึงมาก กูรู้ว่ามึงงานเยอะแค่มึงมากูก็ดีใจแล้ว"

"กูเห็นข่าวแล้วก็ตกใจ ทำไมหลานสาวของกูถึงได้คิดสั้นแบบนี้"ผู้เป็นพ่อถอนหายใจมองไปยังเมรุ อีกไม่นานก็จะถึงเวลาทำพิธีฌาปนกิจของบุตรสาว

"ก็อย่างที่ทุกคนเขารู้ ๆ เรื่องที่ต้นน้ำตั้งท้อง"

"อืม กูก็พอจะได้ยินเรื่องข่าวนี้มาบ้าง มันคงส่งผลกระทบต่อต้นน้ำอยู่ไม่น้อยเลยสินะ"

"อืม ตอนนั้นกูโกรธต้นน้ำมากเผลอตัวพูดทำร้ายจิตใจลูก ขังลูกเอาไว้ในห้องเพราะต้นน้ำไม่ยอมบอกว่าเด็กในท้องเป็นลูกของใคร"มุมปากหยักกดยิ้มนัยน์ตาสีดำแวววับพึงพอใจในสิ่งที่ได้ยิน

"แล้วมึงคิดจะทำยังไงต่อหลังจากเสร็จงานศพของต้นน้ำ"นี่คงเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ทำให้คนเป็นพ่อและสามีถึงกับแสดงสีหน้าลำบากใจ

"ตอนนี้ฝนกำลังเสียใจและจิตตก กูก็คงต้องดูแลเธอ"

"แล้วงานที่บริษัทของมึงล่ะใครจะทำ"

"กูก็มอบหน้าที่นี้ให้เลขาดูแลงานไปก่อน"

"เลขาของมึงไว้ใจได้ถึงขนาดนั้น?"

"แล้วมึงจะให้กูทำยังไงล่ะ ในเมื่อตอนนี้กูแทบไม่เหลือทางให้เดิน"เขาถอนหายใจออกมาด้วยความอัดอั้นเรื่องราวทุกอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกันเกินกว่าที่เขาจะรับไหว

"งั้นเอาอย่างนี้ ในระหว่างที่มึงดูแลเมียกูจะเข้าไปดูแลบริษัทให้มึงเอง มึงอย่าลืมสิว่ากูก็เป็นผู้ถือหุ้นในบริษัทของมึงอยู่เหมือนกัน"

"เอาอย่างที่มึงว่าก็ได้ กูไว้ใจมึงนะเพื่อนขอบใจมึงมากนะ"แม้จะรู้สึกเกรงใจแต่คงไม่มีหนทางอื่นที่ดีไปกว่านี้แล้ว

"ไม่เป็นไร กูกับมึงเป็นเพื่อนกันมานานมีอะไรก็ต้องพึ่งพากันอยู่แล้ว"

"ว่าแต่กูอยากขอร้องอะไรมึงอีกสักอย่างจะได้ไหมวะ"สีหน้าของคนที่สูญเสียลูกเริ่มกลับมามีความหวังอีกครั้ง เมื่ออำนาจมากไปด้วยพวกพ้องของเพื่อนสนิทอาจจะทำให้เขารู้ได้ในเรื่องที่สงสัยและค้างคาใจมานาน

"มึงอยากจะขอร้องอะไร"

"มึงช่วยสืบให้กูที กูอยากรู้ว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้องต้นน้ำ"

"ได้สิ ไม่มีปัญหา"

"กูต้องขอขอบใจมึงมาก ๆ เลยนะ"

"ไอ้ชัชชัย เพื่อนรัก"