บทที่8

"น้ำฝนทานข้าวสักหน่อยนะ"ข้าวต้มร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมจากฝีมือผู้เป็นสามีไร้ความหมายเมื่อภรรยาไม่คิดจะสนใจคิดจะอ้าปากทานเหมือนกับอาหารมื้อก่อน ๆ ที่ผ่านมา

"ฝน คุณทานข้าวสักหน่อยเถอะนะถ้าคุณไม่ทานอะไรเลยแบบนี้ต้นน้ำจะรู้สึกยังไง"

"..."เพียงแค่ได้ยินชื่อของบุญสาวน้ำตาของคนเป็นแม่ก็หลั่งรินไหล ไม่มีใครยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นของต้นน้ำได้ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาการจากไปของต้นน้ำยังคงกลายเป็นฝันร้ายเกาะกินหัวใจของผู้ให้กำเนิด

"ผมรู้ว่าคุณเสียใจ ผมเองก็ไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้"

"ฮึก"

"แม้ว่าลูกจะจากไปแต่ต้นน้ำยังอยู่ในหัวใจของเรานะ ลูกไม่เคยไปไหนลูกยังอยู่ตรงนี้"

"ฮึก ฝนคิดถึงลูก"ภรรยาโผเข้ากอดสามีด้วยความโศกเศร้าเสียงสะอื้นร่ำไห้ไม่ต่างอะไรจากมีดปลายแหลมฝังลึกลงภายในใจของคนฟัง

"ทำไมต้นน้ำถึงได้ทำแบบนี้ ฮึก ฝนเลี้ยงลูกไม่ดีใช่ไหมต้นน้ำถึงได้ทิ้งพวกเราไป"ทุกวินาทีเธอเฝ้าฝันคิดถึงแต่ลูกร่ำไห้โทษว่าเป็นความผิดของตัวเองที่เลี้ยงลูกได้ไม่ดีพอ

"ภรรยาของผมเก่งที่สุดแล้ว อย่าโทษตัวเองเลยนะที่รัก ถ้าจะให้โทษก็คงต้องโทษผม"คนเป็นพ่อน้ำตาไหลโดยไร้เสียงสะอื้นย้อนกลับไปตอนนั้นเขายังรู้สึกผิด แทนที่จะโอบกอดแล้วปลอบลูกกลับผลักไสตัดลูกสาวออกไปจากโลกของตัวเอง

'พ่อขอโทษนะ ต้นน้ำ'

คนเป็นภรรยาน้ำตานองหน้าทุกวันหัวใจของคนเป็นแม่เฝ้าคิดถึงแต่ลูกสาว ยิ่งนานวันเข้าร่างกายผอมเล็กยิ่งซูบผอมจนเห็นกระดูก ความเสียใจกัดกินเกินกว่าจะเยียวยาไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ยังเห็นภาพของลูกสาวคอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ

"ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างลูกต้นกล้า"

"ก็ดีครับพ่อ ช่วงนี้ทางโรงเรียนกำลังใกล้จะสอบปิดเทอม"

"โตขึ้นอีกปีแล้วสิ แล้วนี่คิดเอาไว้แล้วหรือยังว่าจะต่อมหาวิทยาลัยที่ไหน"

"ยังไม่รู้ก่อนครับ ตอนนี้ผมยังไม่ได้คิด"ต้นกล้าตอบอย่างไม่เต็มเสียง แม้เขาอยากจะไปเรียนที่เดียวกับแฟนสาวแต่สถานการณ์เงินของที่บ้านในตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม เพราะพ่อต้องเอาเงินมารักษาแม่ที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้าแถมตอนนี้ยังไม่ได้เข้าไปบริหารบริษัทและไหนยังมีเรื่องมากมายที่ต้องใช้จ่าย เขาคิดว่าถ้าหากสอบเข้ามหาวิทยาลัยโดยใช้ทุนนักกีฬาได้ก็จะหางานทำไปด้วยเพื่อจะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายภายในบ้าน

"ลูกก็ไปสมัครเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับหนูวาดฝันสิ จะได้เจอกันบ่อย ๆ เรื่องค่าเทอมเดี๋ยวพ่อจัดการให้"ต้นกล้าเงยหน้าจากจานข้าวมองหน้าผู้เป็นพ่อ แม้สีหน้าของท่านจะแสดงบอกว่ายังสู้ไหวแต่ดวงตาคมคู่นั้นมันไม่สามารถหลอกเขาได้

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะครับ ตอนนี้ผมอยากรู้ว่าอาการของแม่เป็นยังไงบ้าง"

"ก็อย่างที่ลูกเห็น แม่ยังคงยึดติดกับพี่ต้นน้ำจนหมอต้องให้ยานอนหลับ"

"แม่ไม่ได้ป่วยเป็นแค่โรคซึมเศร้าใช่ไหมครับพ่อ"

"อืม ตอนนี้แม่เข้าข่ายผู้ป่วยจิตเวชแม้จะยังไม่ร้ายแรงแต่เราจำเป็นต้องช่วยรักษากันให้หาย"เมื่อรู้อาการของผู้เป็นแม่อาหารตรงหน้าก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่อร่อยสำหรับสองพ่อลูก ต่างคนต่างนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

"ผมไม่เรียนต่อมหาวิทยาลัยได้ไหมครับพ่อ"ต้นกล้าเอ่ยปากโพล่งความคิดของตัวเองออกมา ผู้เป็นพ่อเงยหน้ามองลูกชายที่เหลือเพียงคนเดียวอย่างคิดไม่ถึงว่าลูกชายจะกล้าพูดประโยคนี้ออกมา

"ทำไมลูกถึงไม่อยากเรียนต่อ พอจะบอกพ่อได้ไหม"

"ผมเป็นห่วงแม่ ยิ่งแม่มีอาการแบบนี้ผมคงไม่สามารถเรียนต่อได้สู้ให้ผมออกมาดูแลแม่ที่บ้านเสียดีกว่า"เมื่อได้ฟังเหตุผลของลูกชายก็พานจะทำให้ผู้เป็นพ่อน้ำตาไหล

"กล้าเรียนต่อเถอะลูก พ่อยังสู้ไหวตอนนี้ที่บริษัทของเราก็กำลังไปได้สวยส่วนเรื่องแม่พ่อจะดูแลแม่ของเราให้ดีที่สุด"

"แต่พ่อครับ"

"เชื่อพ่อสักครั้งเถอะนะลูก พ่อจะหาหมอเก่ง ๆ มารักษาแม่ของเราให้หาย เราสามคนจะได้ไปถ่ายรูปสวย ๆ ตอนลูกได้รับปริญญา"

"..."

"แม่กับพ่อจะภูมิใจในตัวลูกมากที่สุดเมื่อถึงวันนั้น"

"กล้า ต้นกล้า"

เฮือก

"ว่าไงฝัน"

"เป็นอะไรไป ฝันเรียกตั้งนานแล้ว"

"ปะ...เปล่า กล้าไม่ได้เป็นอะไร"

"จริงเหรอ แน่ใจนะ"วาดฝันคิ้วขมวดมองหน้าแฟนหนุ่มผ้าหน้าจอโทรศัพท์ในขณะที่ทั้งสองvideo callคุยด้วยกันทุกคืนก่อนเวลาเข้านอน ซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันของทั้งคู่

"อื้ม กล้าไม่เป็นอะไรขอโทษด้วยนะ"ริมฝีปากหนาส่งยิ้มบาง ๆ เป็นเชิงขอโทษให้แฟนสาว เพราะเขามัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อตอนเย็นเพลินไปหน่อยกว่าจะได้สติขึ้นมาก็ตอนแฟนสาวตะโกนเรียกชื่อเสียงดัง

"ช่วงนี้ใจลอยบ่อยนะ ชิ"

"โอ๋ ๆ อย่างอนเลยนะที่รักเขาผิดไปแล้ว เขาขอโทษ"

"หึ ไม่ต้องมาพูดเลยช่วงนี้กล้าอะไม่ค่อยสนใจฝันเลย วันนี้ที่โรงเรียนฝันไปดักรอว่าจะชวนไปทานข้าวเที่ยงพร้อมกันแต่พ่อหนุ่มนักบาสก็ดันขยันซ้อมเสียเหลือเกิน"วาดฝันว่าด้วยน้ำเสียงฉุนขึ้นจมูก เพราะช่วงนี้ทั้งเขาและเธอมีเวลาไม่ค่อยจะตรงกันแถมยังเป็นช่วงใกล้สอบนักเรียนทุกคนต่างพากันติวหนังสือเพื่อสอบปิดเทอมใหญ่และไหนจะต้องติวเพิ่มเพื่อเข้าสอบมหาวิทยาลัย เวลาของทั้งคู่แทบจะไม่ตรงกันเจอกันอีกทีก็ตอนถึงเวลาเลิกเรียน

"โอ๋ ๆ ไม่โกรธเขานะตัวเอง"

"ไม่ต้องมาโอ๋เลย คนเขาคิดถึงรีบเดินไปหาแต่เจ้าตัวกลับไม่อยู่ไปซ้อมบาสโชว์หุ่นให้นักเรียนผู้หญิงพวกนั้นมองอยู่ได้ หึ มันน่าน้อยใจชะมัด"ดวงหน้าสวยสะบัดมองไปทางอื่นริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูหวานยื่นแต่สายตายังคงเหลือบมองคนในหน้าจอว่าเขาจะง้อเธอยังไง

"อย่าน้อยใจเลยนะกล้าไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงพวกนั้นสักหน่อย"

"กล้าไม่คิดแต่ก็ใช่ว่าผู้หญิงพวกนั้นจะไม่คิด ดูสิขนาดทุกคนทั้งโรงเรียนรู้ว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน ผู้หญิงพวกนั้นก็ยังตามกรี๊ดหอบขนมไปให้กล้าอยู่ได้"ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลารวมโครงสร้างของทั้งพ่อและแม่มาแถมยังเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลของโรงเรียน ต้นกล้าถือว่าเป็นผู้ชายที่ฮอตร้อนฉ่าเป็นที่จับตาของนักเรียนสาวทั้งโรงเรียน

"แล้วจะให้กล้าทำยังไงล่ะ ก็ผู้หญิงพวกนั้นเขามาเองกล้าไม่ได้เป็นคนไปชวนมาสักหน่อย"

"เหอะ พ่อคนหล่อ พ่อนักบาส"

"อย่างอนกล้าเลยนะฝันเอาอย่างนี้ไหมล่ะ อาทิตย์หน้าก็จะถึงวันครบรอบเป็นแฟนกันของเรา ฝันอยากจะไปไหนอยากจะทำอะไรกล้าตามใจทุกอย่าง"

"แน่นะ"

"แน่ กล้าเคยโกหกฝันหรือไง"

"ให้ลองโกหกเถอะ ฝันจะสับกล้าให้เป็นชิ้น ๆ เลยคอยดู แล้วอย่าให้รู้นะว่าแอบไปกินขนมที่พวกผู้หญิงให้มาเมื่อตอนเที่ยง"

"หึ ๆ กล้าเอาทิ้งไปหมดแล้วครับ อะไรที่ทำให้ฝันไม่สบายใจกล้าไม่ทำหรอก"

"น่ารักจัง แฟนใครเนี่ยะ"

"ต้นกล้าครับ แฟน วาดฝัน"