บทที่ 6

ฉันจะเปลี่ยน!

วาสนาร้ายระหว่างฉันกับเว่ยชิงเฟิงถูกลิขิตไว้ตั้งแต่ยังอยู่ในท้องแม่

น้าเว่ยกับแม่ฉันเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก ด้วยความบังเอิญทั้งสองครอบครัวอาศัยอยู่ในยูนิตเดียวกัน ชั้นเดียวกัน และห้องอยู่ตรงข้ามกัน ทั้งสองบ้านจึงคบหากันสนิทสนมราวกับเป็นครอบครัวเดียวกัน

ตอนแม่เพิ่งตั้งท้องฉัน เว่ยชิงเฟิงก็ยังเป็นเพียงเจ้าหนูตัวกระจ้อยที่ใส่ผ้าอ้อม กำลังหัดเดินเตาะแตะไปทั่ว

คุณน้ามองลูกชายที่กำลังไล่จับแสงเงาอยู่ใต้ร่มไม้ แล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมา “เวิ่นเหอ ถ้าท้องนี้ของเธอได้ลูกสาว เรามาเป็นดองกันเถอะ ของดีอย่าให้ตกไปถึงมือคนนอกเลย”

แม่ฉันพูดอย่างมีหลักการว่า “เรื่องนี้ฉันตัดสินใจแทนไม่ได้หรอก ไว้แกคลอดออกมาแล้ว ให้แกตัดสินใจเองเถอะ”

“ลูกเอ๋ย มานี่สิ ให้น้องในท้องคุณน้ามาเป็นเจ้าสาวตัวน้อยของลูก ดีไหม?”

เว่ยชิงเฟิงนอนคว่ำอยู่บนตักแม่ งับนิ้วโป้งอย่างเพลิดเพลินพลางหัวเราะคิกคัก พลางพึมพำไม่ชัดว่า เจ้าสาว เจ้าสาว!

ภาพนั้นทำเอาแม่กับคุณน้าหัวเราะฮ่าๆ อย่างมีความสุข คุณแม่ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองท่านจึงตบฝ่ามือให้คำมั่นกันทันที และจัดการเรื่องคู่ครองของฉันเสร็จสรรพตั้งแต่ตอนที่ฉันยังมีขนาดเท่ากระดุมเม็ดเล็กๆ

กว่าฉันจะเข้าใจว่าคำว่าเจ้าสาวหมายถึงอะไร ต่อให้อยากคัดค้านอะไรก็สายเกินไปแล้ว

อีกอย่าง ฉันไม่เคยคิดจะคัดค้านอะไรอยู่แล้ว

ตั้งแต่เล็กจนโต ฉันยึดมาตรฐานของการเป็นภรรยาที่ดีมาคอยกำกับตัวเอง และให้เว่ยชิงเฟิงมาก่อนในทุกเรื่อง

แม้แต่ตอนกินขนมเซมเบ้ ฉันก็จะกินเพียงแผ่นเดียว อีกแผ่นเก็บใส่กระเป๋าไว้ให้เขา มองดูเขารับขนมเซมเบ้ไปอย่างไม่เต็มใจแล้วเอาเข้าปาก ฉันก็ดีใจจนแทบแย่

พอโตขึ้นอีกหน่อย ตอนเขาไปชกต่อยกับคนอื่นที่หลังโรงเรียน ฉันก็อุ้มกระเป๋านักเรียนของพวกเรายืนอยู่ข้างๆ ดูการต่อสู้นั้น คอยให้กำลังใจและส่งเสียงเชียร์เขา

ตอนเขาเหงื่อไหลราวสายฝนอยู่ในสนาม ฉันก็นั่งเซ่อๆ อยู่ข้างแปลงดอกไม้ คอยเฝ้ากระเป๋านักเรียนให้เขา เอาน้ำกับผ้าเช็ดตัวไปให้ ตะโกนเชียร์เป็นระยะ แล้วสิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือการกลอกตาอย่างไม่ชอบใจจากเขา

ฉันมองเขาเป็นดั่งเทพเจ้า คอยใส่ใจ คอยอยู่เคียงข้าง และชอบเขาอย่างลึกซึ้ง

ฉันคิดว่าตัวเองดีกับเขาถึงขนาดนี้ ในใจและสายตาของฉันล้วนมีแต่เขา งั้นเขาก็คงต้องเป็นเหมือนฉันเช่นกัน

จนกระทั่งงานรวมตัววันไหว้พระจันทร์ ตอนที่เขาระเบิดอารมณ์ต่อหน้าทุกคน ฉันถึงได้เข้าใจขึ้นมา ในใจของเขา ฉันเป็นเพียงน้องสาวข้างบ้านที่ติดเขาจนทำให้เขาจนปัญญาเท่านั้น เขาเบื่อหน่ายฉันมานานจนถึงที่สุดแล้ว

มิน่าเล่า เวลาเขาเจอฉัน เขาถึงมักขมวดคิ้วอยู่เสมอ แทบไม่ค่อยยิ้ม และแม้แต่สายตาก็ยังเย็นชา

“เสี่ยวเยว่ เรื่องวันนี้...” แม่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาที่บ้าน กอดฉันไว้พร้อมกับน้ำตาไหลไม่หยุด ท่านอยากพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลอบใจฉัน แต่กลับหาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้

แม่เองก็คงคาดไม่ถึงเช่นกันว่า ลูกสาวที่เธอทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก เติบโตมาด้วยความรักราวกับประคองไว้บนฝ่ามือ จะถูกคนอื่นใส่ร้ายและปฏิเสธถึงเพียงนั้นต่อหน้าผู้คน ในฐานะแม่ที่รักและเอ็นดูลูกสาว ฉันคิดว่าความเสียใจของแม่คงไม่ได้น้อยไปกว่าฉันอย่างแน่นอน

แม่กับคุณน้าเป็นเพื่อนสนิทกันมาก ด้วยเหตุบังเอิญจึงซื้อบ้านที่อยู่ตรงข้ามกัน พอมาอยู่ก็อยู่กันมานานเกือบยี่สิบปีแล้ว

พูดได้เลยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างน้ากับแม่ไม่ได้ด้อยไปกว่าพี่น้องแท้ๆ

หลังเกิดเรื่องนี้ ไม่เพียงความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเว่ยชิงเฟิง แม้แต่ความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับคุณน้าก็จะได้รับผลกระทบอย่างมาก

แม่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพระหว่างแม่กับคุณน้ามากถึงขนาดนั้น ฉันไม่อยากให้แม่ต้องลำบากใจและเสียใจ

แม้ฉันจะยังเด็ก แต่ก็เข้าใจว่า เรื่องของความรู้สึกนั้นไม่อาจฝืนกันได้

นิสัยของฉันเหมือนแม่ เป็นคนตรงๆ สบายๆ ไม่ค่อยคิดซับซ้อนหรือมีเล่ห์เหลี่ยม แต่เป็นคนที่มีศักดิ์ศรีในตัวเองสูงมาก เมื่อไหร่ที่ตัดสินใจเรื่องอะไรแล้ว ฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ ถ้าชอบก็จะชอบอย่างเปิดเผย ทุ่มเทโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด หากไม่ชอบก็จะถอยออกมาอย่างตรงไปตรงมา ไม่ยื้อไม่พัวพันเด็ดขาด

เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ฉันบอกตัวเองว่า ฉันจะต้องกำจัดเว่ยชิงเฟิงออกไปจากหัวใจให้ได้

เพียงแต่ว่า กระบวนการนี้เจ็บอยู่บ้างและใช้เวลาค่อนข้างนานเท่านั้น