บทที่ 5

“เว่ยชิงเฟิง ขอโทษนะ ฉันไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันทำจะสร้างความเดือดร้อนให้นายมากขนาดนี้ ต่อไปฉันจะไม่ทำอีกแล้ว คำพูดของนายฉันจะจำไว้ให้ขึ้นใจ ต่อไปจะไม่ตามตื๊อนายอีกแล้ว สำหรับเรื่องที่ผ่านมา ฉันขอโทษนายต่อหน้าพ่อแม่ของฉันและคุณน้าคุณอา หวังว่านายจะยกโทษให้ฉัน”

ฉันฝืนทนความอัปยศ โค้งตัวลงต่ำ “ฉันหลานเยว่ขอสาบานไว้ตรงนี้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปจะไม่ตามพัวพันเว่ยชิงเฟิงอีกเป็นอันขาด”

ที่ผ่านมา ฉันเป็นฝ่ายผิดจริงๆ

สิ่งที่ฉันเคยคิดว่าจะยืนยาวไปชั่วชีวิต ความชอบที่ฉันเคยเชื่อมั่น ที่แท้ก็เป็นเพียงเรื่องของฉันคนเดียว เป็นฉันที่คิดไปเอง เป็นฉันที่หวังอยู่ฝ่ายเดียว

ฉันกัดริมฝีปากแน่น รสคาวของเลือดแผ่กระจายในปาก

เว่ยชิงเฟิง ถ้านี่คือสิ่งที่นายต้องการ ฉันก็จะทำให้นายสมปรารถนา

แต่น้ำตาเจ้ากรรมก็ยังไหลลงมา หยดกระทบพื้นแล้วซึมแผ่ออกอย่างรวดเร็ว กลายเป็นดอกไม้ไร้สีดอกเล็กๆ ดอกแล้วดอกเล่า

“ชิงเฟิงเขาจะทำอะไรกันแน่?” น้ำเสียงของคุณน้าฟังดูทำอะไรไม่ถูก

“เสี่ยวเยว่ ลุกขึ้นเถอะ ลูกไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษหรอก มา กลับบ้านกับแม่นะ เรากลับบ้านกัน” แม่สะอื้นพลางเข้ามาพยุงฉันขึ้น นิ้วมืออุ่นๆ เช็ดคราบน้ำตาทั่วใบหน้าฉันออก “เด็กดีของแม่ ไม่ร้องนะ แม่ปวดใจ”

“เวิ่นเหอ เสี่ยวเยว่ทำถูกแล้ว สิ่งที่แกทำเห็นได้ชัดว่าสร้างความกดดันทางใจให้ชิงเฟิงอย่างมาก แกควรขอโทษนะ เสี่ยวเยว่ ในเมื่อลูกรู้แล้วว่าตัวเองผิด ต่อไปต้องระวังให้ดี ห้ามทำผิดแบบนี้อีกเด็ดขาด เข้าใจไหม? ลูกสาวตระกูลหลานของเราต้องกล้าทำกล้ารับ รู้ว่าผิดก็ต้องแก้ไข”

พ่อเดินเข้ามาโอบฉันกับแม่ไว้ในอ้อมแขน พลางตบเบาๆ เพื่อปลอบโยน

ฉันเห็นแล้ว ดวงตาของพ่อแดงก่ำไปหมด

“พ่อคะ แม่คะ เราช่วยคุณน้าเก็บกวาดกันเถอะ บ้านรกเสียขนาดนี้ เป็นความผิดของหนูเอง” ฉันปาดน้ำตาจนแห้งด้วยความดื้อดึง แล้วฝืนยิ้มออกมา

“ได้ เราช่วยกันเก็บกวาดนะ” แม่ทัดปอยผมของฉันที่ตกลงมาไว้หลังหูอย่างเอ็นดู

ฉันไปหยิบถังขยะมาจากห้องครัว พ่อย่อตัวลงเก็บเศษภาชนะที่แตกทีละชิ้นใส่ลงไป ส่วนแม่ใช้กระดาษซับน้ำมันเช็ดคราบน้ำมันบนพื้น

“ไม่ต้อง เหล่าหลาน ไม่ต้องจริงๆ…” คุณอาเว่ยรีบพุ่งเข้ามาจับมือพ่อฉันไว้ ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้พ่อทำต่อ

คุณน้าก็ลุกขึ้นมาเช่นกัน เธอเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของเว่ยชิงเฟิง อยากไปดูเขา แต่ก็ไม่อาจยืนดูพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกเก็บกวาดห้องอาหารทั้งน้ำตาได้

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าไปแย่งม้วนกระดาษจากมือแม่ฉัน แล้วพูดว่า เวิ่นเหอ เธอไม่ต้องทำ ฉันทำเอง วางไว้เถอะ ฉันทำเอง

ครอบครัวของลุงใหญ่และครอบครัวของอารองทั้งสองครอบครัวต่างก็พากันเข้ามาสมทบช่วย พร้อมบอกว่า ทุกคนช่วยกันทำ เดี๋ยวเดียวก็เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว

แม่ปฏิเสธอีกครั้ง เธอยืดหลังตรง สายตาหยุดอยู่ที่คราบสกปรกบนพื้น ก่อนเอ่ยเรียบๆ ว่า “ไม่ต้องมีใครมาช่วยหรอก เรื่องนี้เสี่ยวเยว่ของบ้านเราเป็นคนก่อ แน่นอนว่าพวกเราก็ควรเป็นคนเก็บกวาดเอง วางใจเถอะ ฉันรู้นิสัยของเหม่ยน่าดี รับรองว่าเก็บกวาดได้ตามมาตรฐานของเธอแน่นอน”

คุณน้ามองพวกเราที่กำลังนั่งยองๆ เก็บกวาดอยู่บนพื้น ก่อนยกมือปิดหน้าร้องไห้ เธอสะอื้นพลางกล่าวขอโทษซ้ำๆ “เวิ่นเหอ เสี่ยวเยว่ ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ เรื่องวันนี้เป็นความผิดของชิงเฟิง ฉันจะให้เขามาขอโทษแน่นอน เวิ่นเหอ พวกเธออย่าทำแบบนี้เลย ฉันรู้สึกแย่นะ”

“เหม่ยน่า เธอรู้สึกแย่ แล้วฉันไม่รู้สึกแย่เหรอ? เสี่ยวเยว่โตมากับตาเธอ เสี่ยวเยว่เป็นคนยังไง เธอย่อมรู้ดีที่สุด เธอทำอะไรลงไป ถึงต้องถูกพูดเสียจนดูแย่ขนาดนี้? ฉันปฏิบัติกับชิงเฟิงเหมือนลูกชายแท้ๆ ตระกูลหลานของเราเคยทำอะไรผิดต่อเขาตรงไหน เขาถึงได้ดูหมิ่นลูกรักของฉันขนาดนี้? เหม่ยน่า ถ้าเธอเป็นฉัน เธอจะรู้สึกยังไง?”

แม่เช็ดพื้นไปพลาง ใช้ไหล่เสื้อซับน้ำตาไปพลาง

ฉันปวดใจแทนแม่เหลือเกิน

คุณน้ากอดแม่ไว้ พร่ำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของชิงเฟิง

พอคิดไปถึงที่สุดแล้ว ก็คงยังเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรชอบเว่ยชิงเฟิง