ตอนที่ 14 อาหารมื้อพิเศษ

            “คือว่าคุณให้คนอื่นทำให้ทานเถอะนะคะ คือว่าอิงทำอาหารไม่เก่งส่วนมากเป็นลูกมือช่วยป้านาและพวกพี่ๆในครัวหยิบจับเฉยๆค่ะ”

            “คนอื่นๆเขาน่าจะกลับไปพักผ่อนกันหมดแล้วล่ะ ตรงนี้ก็มีแค่เธอที่ยังไม่นอน”

            “คือว่าอิงทำได้แต่เมนูธรรมดาๆ อาหารธรรมดาๆคุณทานไม่ได้หรอกค่ะ”

            “แล้วทำไมฉันจะกินไม่ได้ล่ะ”

            “เอ่อ........คือออ”

            “พอๆไม่ต้องเถียงแล้วน้ำอิง ฉันกินได้หมดนั่นแหละ”

            ผมนึกมันเขี้ยวยัยเด็กคนนี้ที่หาข้ออ้างนู่นข้ออ้างนี่เพื่อที่จะไม่ทำอาหารให้ผมกิน ทำไมผมจะดูเธอไม่ออกว่าเธอเกร็งขนาดไหนตอนนี้ เธอคงไม่อยากอยู่ใกล้ผมนะสิ แต่แล้วไงผมชอบเห็นยัยเด็กนี่ลนลานทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ใกล้ผม มันดูน่ารัก ไม่ใช่สิมันดูตลกดีต่างห่างพลอยทำผมอารมณ์ดีไปด้วย

            “ค่ะ”

            แล้วฉันเลือกอะไรได้มั้ย คำตอบคือไม่ได้ค่ะ ฉันต้องตอบตกลงและเดินตามคุณแพกซ์ไปทางคฤหาสน์ เพื่อที่จะไปทำอาหารให้เขาทาน ไม่รู้เขาเป็นอะไรอาหารในงานต้องเยอะตั้งแยะทำไมไม่กิน เวรกรรมของยัยน้ำอิงจริงๆไม่น่ามาหาที่เปลี่ยนบรรยากาศอ่านหนังสือเลย เห้อออออ คิดแล้วอยากจะร้องไห้แค่นี้ฉันก็จะหายใจไม่ออกตายอยู่แล้วเนี่ย

            ผมเดินนำยัยเด็กน้ำอิงมาทางคฤหาสน์ ผมได้แต่ยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจ ที่ได้แกล้งยัยเด็กนี่ จนเราทั้งคู่เดินมาถึงคฤหาสน์คุณแพกซ์เดินไปยังโซนห้องรับแขกฉันจึงเดินตามเขาไปเพื่อจะถามว่าเขาอยากทานอะไร

            “คุณอยากทานอะไรคะ”

            “อะไรก็ได้เธอทำมาเลย”

            “คุณแพ้อะไรมั้ยคะ”

            “ไม่อะ ฉันกินได้หมด”

            “ค่ะ ถ้าอย่างนั้นข้าวผัดกุ้งก็แล้วกันนะคะ”

            “อืม”

            “ถ้างั้นคุณรอสักครู่นะคะ อิงทำไม่นานแป๊บเดียวค่ะ”

            พูดจบฉันก็สาวท้าวออกจากห้องรับแขกไปยังโซนห้องครัวอย่างเร็ว ฉันต้องรีบทำจะได้รีบกลับห้อง

            ผมมองตามแผ่นหลังของน้ำอิงที่เดินออกจากห้องรับแขกจนสุดสายตา แต่พอผมนึกคิดอะไรขึ้นมาได้ ผมก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินตามเธอออกไป ผมเดินมาถึงโซนห้องครัวก็มองดูเธอก้มๆเงยๆกำลังเตรียมทำอาหาร ด้วยความตั้งใจ ผมยืนอิงประตูมองดูเธอทำอาหารอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยไม่ละสายตาไปไหน จนเหมือนเธอจะรู้สึกได้ว่ามีคนมองเธออยู่ เธอถึงหันหลังกลับมามองทางประตูทางเข้าห้องครัวที่ผมยืนมองเธออยู่ จนเธอสะดุ้งตกใจ

            เฮือก... “คุณแพกซ์มายืนทำอะไรตรงนี้คะ ตกใจหมดเลยค่ะ”

            ฉันตกใจมากที่อยู่ๆเขาก็มายืนพิงประตูมองฉันทำอาหาร ถึงว่าฉันถึงรู้สึกว่ามีคนจ้องมองฉันอยู่ตอนแรกก็นึกว่าคิดไปเองซะอีก หัวใจยัยน้ำอิงจะวาย