ตอนที่ 15

            “ฉันก็มายืนดูเธอทำอาหารไง”

            ผมตอบกลับเธอมุมปากยกยิ้มน้อยๆด้วยความชอบใจที่ทำเธอตกใจได้มากขนาดนี้ หน้าเหวอขนาดนั้นสงสัยจะตกใจจริงที่เห็นผมยืนพิงประตูมองเธออยู่ตรงนี้

            “ดะดะ..ดูทำไมคะ คุณหิวเหรอคะ จะเสร็จแล้วค่ะ คุณไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารเถอะค่ะ เดี๋ยวอิงยกไปให้ค่ะ”

            “ไม่อะฉันจะยืนตรงนี้”

            “เอ่อ...ค่ะ”

            เขาเป็นบ้าอะไรของเขาจะยืนมองฉันทำอาหารทำไมแค่นี้ฉันก็เกร็งจะตายอยู่แล้ว สาบานเลยถ้าผ่านวันนี้ไปได้ฉันจะไม่เฉียดเข้าใกล้เขาเลย คนอะไรอยู่ใกล้แล้วเหมือนจะหายใจไม่ออก ถ้าขืนฉันอยู่ใกล้เขามากกว่านี้ฉันคงหายใจไม่ออกตายเข้าสักวันจริงๆ พูดจบจบฉันก็หันมาผัดข้าวต่อจะได้เสร็จ ฉันจะได้ออกไปจากตรงนี้สักที

            “เสร็จแล้วค่ะ เชิญคุณแพ็กซ์ที่โต๊ะรับประทานอาหารค่ะ”

            พอฉันพูดจบเขาก็หันหลังเดินนำฉันไปยังโต๊ะอาหาร ฉันยกจานข้าวผัดกุ้งพร้อมน้ำดื่มเย็นๆ 1 แก้ว ใส่ถาดและยกขึ้นถือเดินตามเขาไปยังโต๊ะอาหาร พอถึงโต๊ะอาหารฉันก็ยกจานข้าวผัดและน้ำดื่มลงวางตรงหน้าให้เขา

            “ขอบใจ”

            “ค่ะ”

            ฉันยืนลุ้นว่าเขาจะทานข้าวผัดกุ้งฝีมือฉันได้มั้ย ยืนเอามือประสานกันแน่นด้วยความตื่นเต้น จนเหงื่อออกเต็มมือ

            ผมนั่งมองดูข้าวผัดกุ้งในจานหน้าตาดูพอใช้ได้ทั่วๆไป แต่กลิ่นหอมชวนชิมมากผมตักข้าวใส่ปากแล้วเคี้ยวด้วยหน้าตานิ่งเฉย แต่ความจริงแล้วรสชาติถูกปากผมมากแต่ผมก็เอ่ยบอกกับเธอว่าพอกินได้

            “รสชาติพอกินได้”

            “ขอบคุณค่ะ”

            ฉันนี่ยืนเกร็งมากรอฟังเขาว่าอาหารที่ฉันทำเป็นยังไงบ้างฉันกลัวเขาจะกินไม่ได้ พอได้ยินเขาบอกว่าพอกินได้ฉันก็รู้สึกโล่งอกและฉันก็ยืนมองเขาทานไปเรื่อยๆ เพื่อรอเก็บจานตอนเขากินเสร็จ

            “ฉันอิ่มแล้ว”

 เขาเอ่ยบอกกับฉันหลังเขาทานจนหมดจาน สงสัยเขาจะหิวจริงๆกินซะหมดจานไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียว ฉันจึงเดินเข้าไปเก็บจานแต่จังหวะฉันจะเอื้อมมือไปเก็บแก้วน้ำเขาก็ดันจับแก้วก่อน ฉันเลยจับเข้าที่มือของเขาแทน ฉันเลยรีบปล่อยมือออก แล้วรีบเอ่ยขอโทษเขาแบบลนลาน

“ขอโทษค่ะ”

ฉันก้มหน้าเอ่ยขอโทษเขาที่เริ่มรู้สึกว่าใจไม่ค่อยดี มือก็สั่นๆด้วยนี่ฉันใกล้ตายแล้วจริงๆใช้มั้ย

“หึ”

ผมขำในลำคอให้กับยัยเด็กที่ลนลาน ทำตัวไม่ถูกแค่แตะโดนมือผมยังขนาดนี้ถ้าเกิดแตะอะไรที่มากกว่านี้ไม่ชอคตายเลยหรือยังไง

พอฉันกล่าวขอโทษเขาเสร็จก็รีบเก็บแก้วเก็บจานใส่ถาดเดินไปห้องครัวโดยเร็ว ฉันอยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว พอมาถึงห้องครัวฉันเลยถอนหายใจออกมาแล้วรีบล้างแก้วล้างจานเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย และเดินออกจากห้องครัว มองไปรอบๆก็ไม่เห็นเขาแล้ว จึงรีบเดินออกจากคฤหาสน์ตรงไปยังห้องพักของตัวเองโดยเร็ว

แต่ไม่ทันที่น้ำอิงจะสังเกตเห็นมีสายตาคู่หนึ่งมองผ่านมาจากหน้าต่าง ยืนดูเธอเดินไปยังโซนที่พักของคนงาน แบบไม่ละสายตา เขายกยิ้มมุมปากจ้องมองเธอหายลับสายตาเข้าที่พักไป

“หึ ยัยเด็กน้อย”