บทที่ 9

           “ขอบคุณทั้งสามท่านครับ เชิญแขกผู้มีเกียรติทุกท่านเพลิดเพลินไปกับงานเลี้ยงคืนนี้ต่อได้เลยครับ  ขอบคุณครับ” 

            พิธีกรพูดจบทั้งสามคนก็พากันเดินลงจากเวที นักดนตรีก็เริ่มบรรเลงดนตรีขับกล่อมผู้คนในงานต่อ ทั้งสามคนก็พากันเดินไปพูดคุยกับแขกในงานและแนะนำลูกชายให้กับแขกได้รู้จักหลังจากพูดคุยกับแขกในงานพอสมควร ผมก็เดินแยกออกมาหาเพื่อนรักทั้งสองคนที่มันนั่งดื่มกันอยู่ ส่วนพ่อกับแม่ผมก็เดินไปพูดคุยกับแขกคนอื่นๆต่อ

            “ไงท่านประธาน พัชรดนย์ ยินดีด้วยครับสำหรับตำแหน่งท่านประธาน”

            เจ้าเก่าเจ้าเดิมไอ้คชาเพื่อนรักผมเองปากมันพูดยินดีแต่หน้าตามันสวนทางกับคำพูด ผมไม่รู้ว่าผมทนคบมันมานานขนาดนี้ได้ยังไงหรือเพราะไม่มีใครคบกับพวกผมเลยต้องทนคบกันสามคน ยังไม่ทันที่ผมจะตอบกลับไอ้คชาไอ้คิมก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

            “ยินดีด้วยมึง”

            “อืม ขอบคุณพวกมึงสองคนมาก ขอบใจที่มาร่วมงานเลี้ยงคืนนี้ด้วย”

            ผมกล่าวขอบคุณพวกมันสองคนเสร็จก็เดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆไอ้คิมและก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอึกใหญ่และทอดสายตามองพวกมันสองคนและมองไปรอบๆบริเวณงานเลี้ยงที่ตอนนี้ผู้คนก็กำลังพูดคุยและดื่มกันอย่างสนุกสนาน แต่ผมก็ดันหันไปเจอกับเพลงผู้หญิงที่พ่อแม่ผมแนะนำให้รู้จักตั้งแต่ช่วงค่ำ หญิงสาวยิ้มให้ผมเล็กน้อย ผมก็ยิ้มบางๆให้เธอตามมารยาทกลับไป แต่มันก็จะมีคนนึงที่มองตามผม

            “แค่ไม่กี่ชั่วโมงมึงก็ตกสาวได้แล้วเหรอวะ ไม่เบาเลยนะมึงไอ้แพกซ์”

            “มึงชอบน้องเค้าเหรอวะ แต่แม่งสวยฉิบหายเลยว่ะ”

            “มึงเบาๆลงบ้างเรื่องผู้หญิงน่ะ ไอ้คชา”

            เป็นเสียงของไอ้คิมที่เอ่ยตอบกลับไอ้คชาที่เห็นคนสวยเป็นไม่ได้อาการมันออก ก็ไอ้คชามันชอบหลีสาวไปเรื่อยเจ้าชู้ตัวพ่อ

            “เปล่า กูไม่ได้ชอบแต่พ่อกับแม่กูเหมือนจะจับคู่ให้กู แนะนำให้กูรู้จักเมื่อช่วงค่ำ”

            ผมตอบกลับเพื่อนว่าผมไม่ได้ชอบเธอและบอกพวกมันว่าพ่อกับแม่จับคู่ให้

            “สวยขนาดนี้ยังไม่ถูกใจอีกเหรอวะ มึงนี่มันเรื่องมากจริงๆ”

            “ก็กูไม่ได้ชอบมั้ย ต่อให้สวยกว่านี้ถ้ากูไม่ชอบไม่ถูกใจก็เท่านั้นมั้ย”

            “แล้วแต่ท่านเลยครับ กระผมไม่ขอยุ่ง แต่น้องเขาสวยถูกใจกูว่ะ”

            พูดจบไอ้คชามันก็ยิ้มเจ้าเล่ห์มองไปทางเพลงที่ก็หันมามองทางนี้เหมือนกันแต่ผมสังเกตุเห็นว่าเพลงไม่ได้มองผมแต่มองไปที่ไอ้คชา

            ฉันมองไปยังตรงกลุ่มของพี่แพกซ์ที่เขานั่งกันอยู่สามคน แต่ฉันไม่ได้สนใจมองไปที่พี่แพกซ์ ฉันเอาแต่จับจ้องมองไปทางผู้ชายที่นั่งริมสุด เพราะด้วยบุคลิกหน้าตาที่หล่อแต่ก็เจ้าเล่ห์จนฉันเผลอมองเขานานไปเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาหันมาสบตากับฉันแต่ดันเป็นฉันเองที่หลบสายตาเขาไม่กล้ามองเขาต่อ มันรู้สึกใจสั่นและเต้นเร็วผิดกว่าปกติ ฉันจำต้องทำเป็นหันกลับมาเหมือนว่าแค่เราบังเอิญหันไปสบตากันเฉยๆทั้งที่จริงฉันนั่งมองเขานานแล้ว

            “เขาเป็นใครกันนะ”

            ฉันพูดออกมาเบาๆกับตัวเอง แล้วคิดว่าผู้ชายคนนั้นคือใครกันแต่ก็ไม่กล้าหันไปถามแม่กลัวว่าท่านจะสงสัยว่าฉันจะอยากรู้ไปทำไม ทั้งๆที่ผ่านมาฉันไม่เคยสนใจใครเลยตั้งใจเรียนและตั้งใจทำงานมาโดยตลอด จนตอนนี้ฉันอายุ 23 ปีแล้วยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน คนเข้ามาจีบก็มีมาเรื่อยๆแต่ฉันไม่ได้สนใจใครแต่กับเขาคนนี้ ทำไมฉันถึงได้รู้สึกแบบนี้กันนะ