บทที่ 2 ลูกจ้างคนใหม่ - 70% -

นวัชนั่งรอไม่นาน ทับทิมก็เดินมายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าบ้านของเขา แล้วตะโกนเรียกเขาด้วยเสียงที่ไม่ดังนัก

“เฮียวัชคะ หนูเองค่ะ”

ชายหนุ่มเดินออกมา พยักหน้าเป็นเชิงให้เธอเข้ามาในบ้าน “เข้ามาสิ”

ทับทิมถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าบ้าน นวัชจึงชี้ไปที่โซฟาตัวยาวหน้าโทรทัศน์ “นั่งสิ”

เขานั่งบนโซฟาเดี่ยว เมื่อเห็นทับทิมนั่งลงดีแล้ว เขาจึงถามเข้าเรื่องทันที “อยากทำงานหรือเรา”

“อยากทำค่ะ ตอนนี้หนูปิดเทอม อยู่ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำก็เลยอยากหาเงินไว้ใช้” เธอตอบฉะฉาน ไม่ได้มีท่าทีเคอะเขิน หรือประหม่าแม้แต่น้อย

“ทำอะไรได้บ้างล่ะ” เขาอยากรู้ขอบเขตความสามารถของเธอ เพราะงานในบ่อปลา จะว่าหนักก็หนัก จะว่าเบาก็เบา เขาจะได้จัดสรรให้ถูกว่าทับทิมควรไปทำจุดไหน

“เอ่อ...จริง ๆ แล้วเฮียจะให้หนูทำอะไรหนูก็ทำได้ทั้งนั้นนะคะ บอกตามตรงว่าหนูเองก็ไม่รู้ว่างานที่บ่อแสนบุศย์มีอะไรบ้าง แต่ตอนอยู่หอ หนูเลิกเรียนก็จะไปทำงานที่ร้านก๋วยเตี๋ยวค่ะ ทำทุกอย่างเลยตั้งแต่ลวกเส้นไปจนถึงล้างจานและเก็บร้าน”

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเชื่องช้า อธิบายตรงนี้ ไม่สู้พาเธอไปเห็นด้วยตาดีกว่าว่าที่นั่นต้องทำอะไรกันบ้าง คิดได้ดังนั้นจึงบอกเธอว่า “งั้นลองไปดูที่บ่อปลาไหมล่ะ จะได้รู้ว่าเขาทำอะไรกันบ้าง เราเองก็จะได้ดูด้วยว่าไหวหรือไม่ไหว”

ทับทิมพยักหน้ารัวพร้อมกับคลี่ยิ้มกว้าง “ดีค่ะดี งั้นหนูขอไปเอาจักรยานที่บ้านก่อนนะคะ”

“จะกลับไปเอาทำไมเล่า ก็ไปกับเฮียนี่แหละ เฮียจะไปที่นั่นพอดี” พูดจบเขาจึงลุกขึ้น เดินไปหยิบกุญแจรถจากลิ้นชักตู้ข้างโทรทัศน์ หันไปมองทับทิม เห็นเธอเดินออกไปยืนรออยู่หน้าประตูบ้านแล้ว

เขามีรถสองคัน เป็นรถเอสยูวีหนึ่งคันกับรถกระบะอีกหนึ่งคัน เวลาไปบ่อปลาเขาจะขับแต่รถกระบะเสมอ เผื่อว่าต้องบรรทุกของกลับมาที่บ้าน ส่วนรถเอสยูวีนั้น เขาจะใช้ขับไปทำธุระต่าง ๆ ทั้งติดต่อคุยงาน หรือขับเข้ากรุงเทพฯ

นวัชเดินนำทับทิมไปยังรถกระบะที่จอดอยู่ในเต็นท์ผ้าใบ เขากดปลดล็อกรถแล้วขึ้นไปนั่ง แต่กลับไม่เห็นทับทิมเปิดประตูขึ้นมานั่งสักที จึงมองหาไปรอบ ๆ แต่แล้วเขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อเห็นเจ้าตัวปีนขึ้นไปนั่งอยู่ท้ายกระบะเรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มลงจากรถ พูดกลั้วหัวเราะกับเธอว่า “จะไปนั่งทำไมตรงนั้น เข้ามานั่งในรถสิ”

“นั่งได้หรือคะ หนูเกรงใจเฮีย หนูนั่งตรงนี้ก็ได้ค่ะ ลมเย็นดี” เธอยิ้มจนตาโค้ง ดวงหน้าอ่อนเยาว์กับดวงตาใสซื่อภายใต้แสงอาทิตย์ร้อนแรงของยามเที่ยง ทำให้เขาเห็นแล้วอดเอ็นดูกับความเจียมเนื้อเจียมตัวของเธอไม่ได้

“ไม่เป็นไร ลงมาเถอะ มานั่งตากแอร์เย็น ๆ ในรถดีกว่า นั่งข้างหลังแดดมันร้อน เฮียจะได้มีเพื่อนคุยด้วย” เขาตะล่อมให้ทับทิมมานั่งคู่กับเขาข้างหน้า เขาไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่างที่จะให้ลูกจ้างไปนั่งท้ายกระบะทั้งที่ข้างหน้าก็ยังมีที่นั่งว่างอยู่ อีกทั้งหากคนอื่นเห็นเขา จะมองเขาเป็นคนยังไง ตัวเองนั่งตากแอร์สบายอยู่ในรถ แต่ให้เด็กสาวคนหนึ่งทนร้อนตากแดดอยู่ท้ายกระบะ

“ก็ได้ค่ะ” ในที่สุดทับทิมก็ยอมรับปาก เธอลุกขึ้นทำท่าจะปีนลงโดยที่ไม่คิดเอาฝาท้ายกระบะลง นวัชไม่วางใจ กลัวหญิงสาวจะพลัดตกลงมาจึงรีบเดินไปตรงนั้น ทว่าเขาเพิ่งเดินไปถึง ทับทิมก็สะดุดขาตัวเองตอนจะเหยียบที่วางเท้าเสียแล้ว

“ว้าย!” หญิงสาวร้องลั่นด้วยความตกใจ แต่นวัชก็ไวพอที่จะปรี่เข้าไปรับตัวเธอไว้ได้ทันก่อนที่ร่างของเธอจะกระแทกพื้น

และไม่รู้ว่าชายหนุ่มเองก็เสียหลักหรืออย่างไร เพราะหลังจากที่กางแขนรับเธอเอาไว้ ตัวเขาก็ล้มลงกับพื้นไปด้วยโดยมีร่างอรชรนอนหงายทับอยู่บนตัวเขา!

แง้ว!

เสียงร้องของลูกแมวตัวน้อยดังลอดมา ดูท่ามันคงตกใจเช่นกัน จึงดิ้นขลุกขลักพยายามจะออกมาจากกระเป๋าผ้าของทับทิม จนในที่สุดก็ออกมาสำเร็จ เจ้าถุงทองรีบวิ่งไปยืนห่าง ๆ ทันที

หญิงสาวไม่ทันได้คิดว่าตอนนี้ตนเองนั่งทับนวัชอยู่ และมือของเขาก็กอดเอวเธอไว้อยู่เช่นกัน ด้วยเพราะมัวแต่ห่วงลูกแมว ทับทิมจึงรีบลุกขึ้นเดินไปหาเจ้าถุงทอง แต่ยิ่งเข้าใกล้มันก็ยิ่งวิ่งหนีจนหญิงสาวเริ่มหน้าเสีย

“ถุงทอง! มาหาแม่เร็ว ไม่ต้องกลัวนะ ไม่มีอะไรแล้ว มาเร็ว เมี้ยว ๆ”

นวัชมองคนที่สนใจแต่ลูกแมว แต่ไม่สนใจคนที่อุตส่าห์เอาตัวไปรับแรงกระแทกให้แล้วได้แต่อ่อนใจ เขาลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินเศษหญ้าออกจากตัวพลางเอ่ยว่า

“อย่าเพิ่งเข้าไปหามัน ยืนอยู่กับที่แล้วเรียกมันมาก็พอ มีอาหารหรือขนมอะไรติดมือมาบ้างรึเปล่า จะได้ล่อมันมาได้”

ทับทิมหันมามองหน้าเขา เธอส่ายหน้า พูดว่า “หนูไม่ได้เอาอะไรมาเลยค่ะ เพราะตอนแรกคิดว่าแค่มาคุยเรื่องงานเฉย ๆ”

นวัชลอบถอนหายใจแผ่วขณะมองร่างเล็กจ้อยของลูกแมวตัวน้อยที่ยืนห่างออกไป มันมองพวกเขาอย่างลังเล แต่ท่าทางของมันก็คล้ายว่าพร้อมพุ่งตัววิ่งหนีหายเข้าป่ารกด้านหลังไปทันทีเช่นกัน เขาจึงไม่กล้าเดินเข้าไปตะครุบตัวมัน เพราะรู้ว่าอย่างไรเสียก็ไม่มีทางจับมันได้แน่

ทันใดนั้น ชายหนุ่มจำได้ว่าในรถมีเชือกฟางสีแดงอยู่ เขาจึงเดินไปหยิบมาทั้งม้วน ชูขึ้นระดับอกแล้วปล่อยชายเชือกให้ยาว จากนั้นกระตุกเบา ๆ ให้เชือกปัดไปมาเพื่อดึงความสนใจของเจ้าแมวน้อย

เป็นไปตามคาด เจ้าถุงทองจ้องเขม็งที่เชือก ทั้งยังส่ายหน้ามองตามอีกด้วย

“เดี๋ยวพอมันเดินมาเล่นกับเชือกแล้ว รีบอุ้มมันไว้เลยนะ แต่ตอนนี้ยืนเฉย ๆ ไปก่อน ไม่งั้นเดี๋ยวมันจะวิ่งหนีไป” เขาพูดเบา ๆ กับทับทิม เธอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

และเมื่อแมวน้อยค่อย ๆ เดินเข้ามาติดกับ ขณะที่มันกำลังยืนสองขาเพื่อเล่นกับเชือกอยู่นั้น ทับทิมก็ก้มลงคว้าตัวมันไว้อย่างรวดเร็ว 

“จับได้แล้ว! แหม เผลอไม่ได้เลยนะแกเนี่ย” ทับทิมยื่นหน้าเข้าไปจะเอาจมูกถูกับจมูกของมัน แต่กลับถูกมันใช้เท้ายันหน้าเอาไว้ นวัชเห็นภาพนี้ก็อดขำไม่ได้ 

“ไป ขึ้นรถเถอะ จะได้รีบไปที่บ่อปลากัน” เขาเอ่ยพลางใช้มือปัดเศษดินตามขากางเกงไปด้วย แต่พอเงยหน้าขึ้นมองทับทิมก็เห็นเธอทำตาโต เขาจึงเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

“เมื่อกี้...หนูล้มทับเฮียหรือคะ” เจ้าตัวถามเขาหน้าตาเฉย จนเขาไม่รู้จะขำหรือจะอะไรดี

“ก็ใช่น่ะสิ! นี่ไม่รู้ตัวเลยรึไง”

หญิงสาวยกมือไหว้เขาทั้งที่อุ้มแมวอยู่ “หนูขอโทษค่ะเฮีย หนูไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวหนูช่วยปัดให้นะ”

ทับทิมรีบเก็บแมวใส่กระเป๋าแล้วเดินเข้ามาหาเขา จากนั้นก็ลงมือช่วยปัดเศษดินเศษหญ้าตามตัวให้เขาทันที

นวัชจะห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะมือข้างหนึ่งของเธอวางอยู่ใต้เข็มขัดของเขา อีกข้างก็ปัด ๆ ตบ ๆ อยู่แถว ๆ ก้นเขาราวกับลืมไปแล้วว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่อายุสามสิบกว่าปี ไม่ใช่เด็กตัวเล็ก ๆ 

เฮ้ย! มะ…มือ ต่ำเกินไปแล้ว!

ชายหนุ่มรีบจับมือเธอเอาไว้ไม่ให้เผลอซุกซนไปมากกว่านี้ จากนั้นก็รีบดันหลังให้หญิงสาวไปขึ้นรถ

“ไม่ต้องปัดแล้ว รีบไปขึ้นรถเถอะ” เขาเดินไปทางฝั่งคนขับทันที เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถแล้วจึงสตาร์ตรถ ไม่นานนักทับทิมก็ขึ้นมานั่งที่เบาะด้านข้าง เมื่อปิดประตูดีแล้ว รถจึงค่อย ๆ เคลื่อนที่ออกไป