บทที่ 2 ลูกจ้างคนใหม่ - 100% -

ระยะทางจากบ้านไปบ่อปลาแสนบุศย์ไม่ไกลมากนัก แค่ห้ากิโลเมตรเท่านั้น ระหว่างที่อยู่ด้วยกันบนรถ นวัชจึงชวนหญิงสาวคุยเพื่อทำความคุ้นเคย

“ตอนนี้เราเรียนอะไรอยู่ เห็นบอกว่าปีสามแล้วใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ ปีสามแล้ว หนูเรียนบัญชีค่ะ” 

ชายหนุ่มพยักหน้าช้า ๆ “บัญชีงั้นหรือ ก็ดีนะ แล้วเคยฝึกงานรึยัง” ถ้าทับทิมยังไม่เคยฝึกงาน เขาเดาว่าเทอมหน้า เธอคงต้องหาที่ฝึกงานเป็นแน่ คิดแล้วก็ช่างเหมาะเจาะเหลือเกิน เขาจะได้ให้หญิงสาวมารับหน้าที่นี้เสียเลย เพราะบริษัทของเขาไม่มีพนักงานประจำในแผนกบัญชี เนื่องจากเขาใช้บริการของสำนักงานบัญชีในตัวเมืองทำให้อยู่ ซึ่งเป็นบริษัทของเพื่อนเขาเอง

“ยังเลยค่ะ ฝึกเทอมหน้านี้ ตอนเปิดเทอมหนูต้องไปหาที่ฝึกงานด้วย ก็คงหาบริษัทในตัวเมืองทำค่ะ จะได้ไม่ไกลจากหอพักที่หนูเช่าอยู่”

“แล้วปิดเทอมเรากลับมาอยู่บ้านแบบนี้ หอพักต้องคืนให้เขารึเปล่า” เขาไม่รู้เหตุผลที่ทับทิมตัดสินใจกลับมาอยู่บ้าน เพราะตลอดสองปีที่เขามาปักหลักอยู่ที่นี่ตั้งแต่ละทิ้งตัวตนของทนายปราบต์ไป เขาไม่เคยเห็นบุตรสาวของสุชาติเลย จึงเดาว่าหญิงสาวน่าจะหางานทำตลอดช่วงปิดเทอมเพื่อหาเงินไว้เป็นค่าเทอมและค่ากินอยู่

“ไม่ได้คืนห้องหรอกค่ะ หนูกลัวว่าถ้าคืนห้องให้ทางหอพักไป แล้วถ้าเปิดเทอมจะกลับไปเช่าอีก เขาจะไม่มีห้องว่างให้น่ะสิคะ ก็เลยต้องยอมจ่ายค่าห้องฟรี ๆ ไป”

“แล้วนึกยังไงถึงกลับมาอยู่บ้านล่ะ ทุกทีไม่เคยเห็นมา ไม่ใช่อะไรหรอก เฮียมาอยู่ที่นี่ได้สองปีแล้วยังไม่เคยเห็นเราน่ะ ก็เลยแปลกใจ” เขาพยายามสร้างความคุ้นเคยกับทับทิมด้วยการชวนคุยเรื่องงานและการเรียนของเธอ แต่ละเว้นไม่เอ่ยถึงบิดามารดา เพราะรู้ดีว่าเธอเองก็คงไม่อยากเอ่ยถึง

“แถวมหาลัยร้านอาหารปิดไปหลายร้านเลยค่ะ ร้านก๋วยเตี๋ยวที่หนูทำประจำก็ปิด...จริง ๆ แล้วก็ไม่ปิดหรอกค่ะ แค่เลิกจ้างเพราะเขาบอกว่าต้องประหยัดค่าใช้จ่ายในร้าน หนูก็เข้าใจเจ๊เจ้าของร้านแหละค่ะ หนูเห็นเขาเริ่มซื้อของมาตุนไว้น้อยลงเพราะทุกอย่างขึ้นราคาหมดเลย อย่างเส้นก๋วยเตี๋ยว ปกติจะซื้อไว้วันละไม่ต่ำกว่าสิบกิโล ตอนนี้ก็ลดลงเหลือแค่ไม่ถึงสิบกิโล หมูก็แพงขึ้น พอร้านขึ้นราคาก๋วยเตี๋ยวชามละห้าบาท ลูกค้าก็เริ่มมากินน้อยลง”

นวัชถอนหายใจแผ่ว “อืม ทุกอย่างมันแพงขึ้นจริง ๆ”

ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้าไปในอาณาเขตของบ่อปลาแสนบุศย์ ทับทิมยืดคอมองออกไปจากนอกรถ เห็นสระน้ำกลางแจ้งหลายสระเรียงกันไปสุดตา ดูแล้วเหมือนทุ่งนา หากแต่ที่นี่เป็นบ่อเลี้ยงปลา ไม่ใช่ที่นาปลูกข้าว แต่ละสระมีกังหันหมุนขึ้นลงหลายอันเพื่อเพิ่มออกซิเจนในน้ำ 

“ถึงแล้วละ ลงไปดูกัน” เขาดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูลงไปยืนข้างรถ เธอรีบลงตามไปด้วยความตื่นเต้น เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้เห็นฟาร์มเลี้ยงปลาที่มีขนาดใหญ่แบบนี้ แตกต่างจากที่เธอจินตนาการไว้มากทีเดียว เมื่อก่อนเธอเคยแต่นั่งรถผ่านไปมา จึงมองไม่เห็นข้างในเพราะมีกำแพงกั้นเอาไว้อยู่ 

“โห หนูไม่คิดเลยค่ะว่าที่นี่จะกว้างขวางใหญ่โตขนาดนี้” เธอพูดออกไปจากใจจริง เพราะมองจากปากทางเข้า ไม่มีทางรู้เลยว่าข้างในนั้นกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตามากเพียงใด

“ไม่ใหญ่ขนาดนั้นหรอก ที่นี่แค่สิบห้าไร่เท่านั้น มีหลายฟาร์มที่ใหญ่กว่านี้ พวกนั้นเขาเลี้ยงแล้วส่งขายไปทั่วประเทศนั่นเขาเลี้ยงกันหลายสิบไร่เลย” ชายหนุ่มพูดไปยิ้มไป

นวัชเดินนำไปทางอาคารสองชั้นหลังหนึ่งที่อยู่ใกล้กับที่จอดรถ ทับทิมเดินตามเขาไปติด ๆ เขาดันประตูให้เปิดค้างไว้แล้วพยักหน้าให้เธอเดินเข้าไป เมื่อเธอเข้าไปยืนในอาคารแล้วเขาจึงปล่อยมือจากประตู ซึ่งมันก็ปิดงับเองอย่างนุ่มนวล

“ที่นี่เป็นออฟฟิศ พนักงานที่ทำงานที่นี่ก็จะมีฝ่ายการตลาด ฝ่ายจัดซื้อ ฝ่ายบุคคลเหมือนกับบริษัททั่วไปนั่นแหละ ยกเว้นฝ่ายบัญชีที่ไม่มี เพราะเฮียจะจ้างให้สำนักงานบัญชีเขามาดูแลเรื่องนี้ให้โดยตรง”

นวัชอธิบายให้เธอฟังคร่าว ๆ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าพนักงานทุกคนที่นั่งอยู่ประจำโต๊ะนั้นต่างพากันมองมาที่เธอกับเขาเป็นตาเดียวจนเธออดประหม่าไม่ได้ สุดท้ายเธอจึงยกมือไหว้เพื่อทักทายก่อน เพราะอย่างไรเสียทุกคนก็ดูอายุมากกว่าเธอทั้งนั้น และจากการนับดูคร่าว ๆ แล้วออฟฟิศที่นี่มีพนักงานไม่ถึงสิบคน

ทับทิมไม่กล้าถามว่าจะให้ตนทำแผนกไหน เพราะตอนแรกที่เธอคิดเอาไว้ นึกว่าจะได้เป็นคนงานที่ต้องทำงานในฟาร์มเสียอีก แต่เขาพาเธอมาที่นี่ ย่อมหมายความว่าเขาจะให้เธอทำงานในส่วนของออฟฟิศเป็นแน่

“ทุกคนครับ เฮียพาน้องเขามาดูงานที่นี่ ถ้าน้องเขาตกลงจะทำงาน พรุ่งนี้เฮียก็จะให้เขามาทำเลย อ้อจริงสิ  น้องเขาชื่อทับทิมนะ เขามาทำชั่วคราวช่วงปิดเทอมน่ะ” นวัชบอกพนักงานทุกคนให้รับทราบ จากนั้นก็หันมาพูดกับเธอว่า

“อยากออกไปเดินดูบ่อปลาไหม”

“ไปค่ะ” ทับทิมตอบรับเสียงใส แววตาเป็นประกายอย่างตื่นเต้น

“งั้นรอเฮียตรงนี้แป๊บหนึ่ง” ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง ทิ้งให้หญิงสาวยืนอยู่คนเดียวตรงนั้น

ทับทิมทำตัวไม่ถูก ได้แต่อาศัยการยิ้มนำไปก่อน เมื่อเห็นทุกคนยิ้มตอบกลับมาจึงค่อยโล่งใจ และหนึ่งในนั้นก็เอ่ยถามเธอว่า “น้องเรียนที่ไหนคะ”

ทับทิมบอกชื่อมหาวิทยาลัยที่ตนกำลังศึกษาอยู่ ตามด้วยชั้นปี “หนูเรียนบัญชีค่ะ”

ทุกคนพยักหน้าช้า ๆ พลางหันมองหน้ากัน เป็นเวลาเดียวกับที่นวัชเดินลงบันไดมาพร้อมกับหมวกคาวบอยสีน้ำตาลเข้ม ครั้นพอเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทับทิม จู่ ๆ เขาก็สวมหมวกใบนั้นไว้บนศีรษะให้เธอด้วยตนเอง

“ใส่ไว้ ข้างนอกแดดมันร้อนมาก ไปกันเถอะ” เขาเอ่ยเพียงแค่นั้นแล้วเปิดประตูค้างไว้เพื่อให้หญิงสาวเดินออกไปก่อนเช่นเคย ทับทิมรีบก้าวออกไปเพราะอยากเดินดูฟาร์มปลาแห่งนี้ให้ทั่ว

เมื่อประตูปิดลง คล้อยหลังนวัชกับทับทิมแล้ว ทุกคนในออฟฟิศต่างพากันลุกจากโต๊ะของตนเองเพื่อมากระจุกรวมกันอยู่ที่โต๊ะหน้าสุด เพราะเป็นโต๊ะของฝ่ายประสานงาน ผู้ซึ่งรู้เรื่องเกี่ยวกับผู้เป็นเจ้านายมากที่สุด เพราะได้คุยกับนวัชมากที่สุด

“ไอ้โต้ง น้องคนนั้นเป็นใคร” วรวีย์ ผู้ทำหน้าที่เป็นฝ่ายบุคคลให้กับบริษัทเอ่ยถามเป็นคนแรก

“ผมจะรู้ได้ไงล่ะพี่วี ก็เพิ่งเคยเห็นวันนี้วันแรกเหมือนกันนี่แหละ” โต้ง ศุภสิทธิ์ตอบไปตามความจริง

“เฮียเอาหมวกให้น้องเขาใส่ด้วยละ หมวกเชียวนะเว้ย” จุ๋ม จันทร์จิรา ฝ่ายจัดซื้อของบริษัททำตาโต ซึ่งเมื่อทุกคนได้ฟังก็ทำตาโตเช่นกัน เพราะต่างรู้กันดีกว่าเฮียนวัชไม่ชอบให้ใครมาใช้หมวกของตนเอง ไม่เพียงแค่หมวก ของใช้ที่เป็นของส่วนตัวต่าง ๆ นวัชก็ไม่ใช้ร่วมกับคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นรองเท้า เสื้อผ้า แก้วน้ำ หรือแม้กระทั่งห้องน้ำบนชั้นสองของอาคาร นวัชก็ใช้เพียงคนเดียว

“เอางี้ เดี๋ยวผมถามไอ้น้ำให้ว่าน้องคนนี้เป็นใคร” ศุภสิทธิ์เอ่ยขึ้น ทว่าหลังจากพูดจบ ประตูออฟฟิศก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของคนที่เขากำลังพูดถึงเดินเข้ามาพอดี

“ไอ้น้ำ! แกมานี่หน่อยสิ เมื่อกี้แกเห็นเฮียรึเปล่า เฮียเดินไปกับผู้หญิงคนหนึ่ง...น้องผู้หญิงคนนั้นเป็นใครวะ” ทุกคนต่างพร้อมใจกันถามด้วยคำถามเดียวกัน 

นราเทพได้แต่ยิ้ม เพราะตอนเดินมาที่ออฟฟิศ เขาเห็นแล้วว่านวัชกำลังพาทับทิมเดินทัวร์ดูบ่อปลา ซึ่งเขารู้ดีว่าเจ้านายของตนจะทำแบบนี้ก็ต่อเมื่อมีคู่ค้า หรือผู้หลักผู้ใหญ่คนสำคัญมาเยี่ยมเยือนที่ฟาร์ม

เขานึกถึงท่าทางของนวัชเมื่อเช้า ที่ดึงคอเสื้อตนไว้เพื่อไม่ให้ไปหาหญิงสาวที่บ้าน ก็พอเริ่มเดาได้ว่าอะไรเป็นอะไร กระนั้นเขาเองก็ยังไม่แน่ใจนัก เพราะอายุของทับทิมกับนวัช นับว่าห่างกันมากอยู่

ทว่า แม้จะไม่ค่อยแน่ใจ แต่นราเทพก็ยังป้องปากเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบให้ทุกคนได้ฟัง

“รู้แล้วเหยียบไว้เลยนะ ห้ามพูดที่ไหน ห้ามพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเฮีย รับปากมาก่อนเร็ว”

เมื่อเห็นทุกคนพยักหน้า นราเทพจึงกระซิบต่อไปว่า “น้องทับทิมน่ะ เป็นเด็กเฮีย”