คนนี้เด็กเฮีย

นวัชมองคนที่ก้มหน้าเซ็นเอกสารด้วยสายตาเรียบเฉย ทั้งที่ในใจไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ผู้ชายคนนี้เอาบ้านและที่ดินมาจำนองกับเขาไว้หลายปีแล้วไม่มีเงินมาไถ่ถอนออกไป ดอกเบี้ยก็ไม่เคยส่ง สุดท้ายเขาจึงต้องใจร้าย ทำการยึดที่ดินผืนนั้นเสีย“ไม่คิดเสียดายบ้างรึไง”เขารู้ว่าถามไปก็เท่านั้น เพราะชายตรงหน้าคลุกคลีกับการพนันจนเป็นเกิดเรื่องวุ่นวายไปหมด“โธ่ เฮียครับ ไอ้เสียดายมันก็เสียดายอยู่ แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ผมไม่มีเงินมาไถ่ออกไปนี่นา” สุชาติเอ่ยเสียงอ่อย ก่อนจะถอนหายใจราวกับกลัดกลุ้มเสียเต็มประดา เอ่ยต่ออีกว่า“ห่วงก็แต่นังทับทิมลูกผมนั่นแหละครับเฮีย ถ้ามันรู้ว่าอีกหน่อยจะไม่มีบ้านไว้ซุกหัวนอนอีก ไม่รู้จะทำยังไง ผมกับเมียยังไปเช่าห้องถูก ๆ อยู่ได้ แต่ผมเป็นห่วงลูกสาวจริง ๆ”นวัชเริ่มรู้สึกได้ถึงความนัยบางอย่างที่อีกฝ่ายกำลังสื่อออกมา ทับทิม บุตรสาวคนเดียวของสุชาติไม่ใช่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่จะเอาไปฝากฝังไว้บ้านญาติ หรือให้ไปอยู่สถานสงเคราะห์เหล่านั้นได้ แต่โตเป็นสาวสะพรั่ง กำลังเรียนอยู่ปีสี่ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในตัวเมือง“ก็ให้ลูกไปเช่าหอพักแถวมหาลัยเอาสิ สมัยนี้ทำงานไปด้วย เรียนไปด้วยมีเยอะแยะไป” เขาห

“บ้านหนูอยู่หลังนั้นไงคะ” เธอชี้ไปยังบ้านสองชั้นที่ปลูกถัดไปจากเขตรั้วบ้านของเขานวัชพยักหน้าร้องอ้อทันที เพราะบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของสุชาติกับอรดี สองผัวเมียนักพนันเช่นนั้น...เด็กสาวคนนี้คงเป็นบุตรสาวของสุชาติกระมัง เพราะเขาเคยได้ยินมาว่าสุชาติมีบุตรสาวกับภรรยาเก่าหนึ่งคน และไปเรียนหนังสืออยู่ที่ตัวเมือง แต่บุตรสาวของสุชาติในจินตนาการของเขาคือเด็กหญิงวัยประถม หรือมัธยมต้น ไม่ใช่สาวน้อยหน้าตาน่าเอ็นดูแบบนี้นวัชชี้ไปที่ลูกแมวพลางเอ่ยว่า “หากรงหรือกั้นคอกให้มันอยู่ดีกว่าไหม อย่าให้หลุดออกมาเดินแถวนี้ ถ้าเจอหมาตัวโตเข้าจะแย่เอานะ เพราะหมาบางตัวมันไม่ชอบแมว”เขาพูดจบเธอก็ทำหน้าเศร้า เอ่ยเสียงเบาว่า“หนูเลี้ยงมันไม่ได้หรอกค่ะ พ่อกับแม่ไม่ให้เลี้ยง นี่หนูแอบเลี้ยงมันไว้ตรงข้างรั้วหลังบ้าน เอาสุ่มไก่ครอบไว้เพราะกลัวมันเดินเพ่นพ่าน ไม่คิดว่ามันจะหลุดออกมาจนได้ คราวนี้คงต้องหาอะไรหนัก ๆ ไปวางทับไว้บนสุ่มแล้ว ไม่อย่างนั้นคงแอบหนีออกมาอีก”“แล้วแอบเลี้ยงไว้ข้างรั้วแบบนี้ พ่อกับแม่จะไม่รู้รึไง”เธอแค่เอาสุ่มไก่มาครอบ ไม่ว่าเป็นใครก็ต้องเห็นอยู่แล้วถ้าอยู่ในรั้วบ้านของตนเอง แต่หญิงสาวกลับยิ้มเล็

ทับทิมพยายามโทรศัพท์หาบิดากับแม่เลี้ยงตั้งแต่เมื่อวาน แต่ไม่ว่าจะกดโทร. ไปกี่ครั้งก็ไม่เคยติด ราวกับว่าทั้งคู่ปิดเครื่องไว้เพื่อไม่ให้ใครติดต่อได้ หญิงสาวถอนหายใจแผ่วขณะวางโทรศัพท์มือถือไว้ข้างตัว แล้วเอนหลังพิงไปกับพนักโซฟา เงยหน้ามองพัดลมติดเพดานอันแสนเก่าคร่ำคร่าที่กำลังหมุนเพื่อคลายความร้อนเจ้าถุงทองเดินต้วมเตี้ยมเข้ามาหาหญิงสาว มันพยายามกระโดดขึ้นมานั่งบนโซฟา แต่พลาดเป้าจึงทำให้ตัวไถลลงพื้น กระนั้นมันยังไม่ละความพยายาม ลองกระโดดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันสามารถขึ้นมายืนบนโซฟาได้อย่างมั่นคง“เก่งมากถุงทอง” ทับทิมยิ้มพลางยื่นมือไปลูบหัวเกาคางมัน แมวน้อยก็เอาหัวถูไถมือของเธออย่างออดอ้อน“ยังติดต่อพ่อกับแม่ไม่ได้เลยถุงทอง จะทำยังไงดี อาทิตย์หน้าต้องจ่ายค่าหน่วยกิตแล้วด้วย”ทับทิมยิ่งคิดยิ่งกลัดกลุ้ม ค่าหอพักกับค่าหน่วยกิตของตนนั้นบิดาจะเป็นคนรับผิดชอบ แต่ก็ใช่ว่าท่านจะมีเงินมาให้เธอได้ทุกครั้ง ดังนั้นหญิงสาวจึงต้องทำงานพาร์ตไทม์ในร้านก๋วยเตี๋ยวข้างมหาวิทยาลัย ซึ่งจะเปิดตั้งแต่แปดนาฬิกาไปจนถึงสามทุ่ม แต่เธอไปทำงานตอนสิบหกนาฬิกาจนกระทั่งร้านปิด ได้ค่าแรงวันละสองร้อยบาทเพราะทำแค่ไม่กี่ชั

ระยะทางจากบ้านไปบ่อปลาแสนบุศย์ไม่ไกลมากนัก แค่ห้ากิโลเมตรเท่านั้น ระหว่างที่อยู่ด้วยกันบนรถ นวัชจึงชวนหญิงสาวคุยเพื่อทำความคุ้นเคย“ตอนนี้เราเรียนอะไรอยู่ เห็นบอกว่าปีสามแล้วใช่ไหม”“ใช่ค่ะ ปีสามแล้ว หนูเรียนบัญชีค่ะ” ชายหนุ่มพยักหน้าช้า ๆ “บัญชีงั้นหรือ ก็ดีนะ แล้วเคยฝึกงานรึยัง” ถ้าทับทิมยังไม่เคยฝึกงาน เขาเดาว่าเทอมหน้า เธอคงต้องหาที่ฝึกงานเป็นแน่ คิดแล้วก็ช่างเหมาะเจาะเหลือเกิน เขาจะได้ให้หญิงสาวมารับหน้าที่นี้เสียเลย เพราะบริษัทของเขาไม่มีพนักงานประจำในแผนกบัญชี เนื่องจากเขาใช้บริการของสำนักงานบัญชีในตัวเมืองทำให้อยู่ ซึ่งเป็นบริษัทของเพื่อนเขาเอง“ยังเลยค่ะ ฝึกเทอมหน้านี้ ตอนเปิดเทอมหนูต้องไปหาที่ฝึกงานด้วย ก็คงหาบริษัทในตัวเมืองทำค่ะ จะได้ไม่ไกลจากหอพักที่หนูเช่าอยู่”“แล้วปิดเทอมเรากลับมาอยู่บ้านแบบนี้ หอพักต้องคืนให้เขารึเปล่า” เขาไม่รู้เหตุผลที่ทับทิม

และไม่ใช่แค่เขาที่ได้ยิน ทับทิมก็ได้ยินเช่นเดียวกัน เพราะหญิงสาวหันไปทางคนพูดทันที เธอเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้ชายคนนั้น แล้วถามว่า“อ้าวอายิ่ง ทำงานที่นี่เหมือนกันหรือ”“ทำมาเป็นปีแล้ว ว่าแต่เอ็งเถอะมาทำอะไรที่นี่” ยิ่งยงถาม หากแต่สายตากลับมองที่เจ้านายของตนอย่างเกรงใจ“หนูก็จะมาทำงานที่นี่เหมือนกัน เฮียวัชกำลังพาเดินดูรอบ ๆ ว่ามีอะไรบ้างน่ะ” เธอเงยหน้ามองนวัชพร้อมกับยิ้มแป้น นวัชยิ้มตอบ แล้วหันไปพยักหน้าให้ยิ่งยง จากนั้นจึงพาทับทิมเดินต่อหลังจากเดินผ่านไปประมาณสามบ่อ นวัชสังเกตเห็นทับทิมขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายครุ่นคิดบางอย่าง จึงถามไปว่า“ทำไมหรือ สงสัยอะไร”“หนูสังเกตว่าปลาในบ่อจะตัวเท่ากันหมดเลย ตอนแรกหนูนึกว่าในแต่ละบ่อจะมีทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ปนกันเสียอีก”“ที่นี่ก็เหมือนฟาร์มเลี้ยงปลาทั่วไปนั่นแหละ