บทที่ 5 ทับทิมเป็นเด็กผม - 70% -

วันนี้ทับทิมทำงานเป็นวันแรก นวัชจึงปล่อยให้หญิงสาวทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงานให้เต็มที่ อย่างไรเสียเธอก็ต้องทำงานที่นี่ยาวไปจนกระทั่งหมดเทอมหน้า ช่วงพักกลางวันเขาก็ให้ไปเธอนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับพนักงานคนอื่นเพื่อทำความคุ้นเคย เนื่องจากที่บ่อปลาแสนบุศย์จะเลี้ยงอาหารกลางวันให้ทุกคนกินฟรีอยู่แล้ว ส่วนเจ้านายอย่างเขาก็นั่งแยกจากคนอื่น ไม่ค่อยมีใครกล้าร่วมโต๊ะด้วยนอกจากนราเทพ 

“รั้วลวดหนามผมให้คนมาทำเสร็จแล้วนะครับเฮีย ส่วนกล้องวงจรปิดเขาจะมาติดตั้งวันนี้ตอนบ่ายโมง” นราเทพรายงานเรื่องที่ตนได้รับมอบหมายให้ผู้เป็นนายได้รับทราบ

“อืม ดี” นวัชตอบกลับสั้น ๆ เขายกน้ำขึ้นดื่มแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบว่า

“เฮียคิดจะติดกล้องวงจรปิดเพิ่มในฟาร์ม น่าจะเกือบสิบตัว คงต้องเพิ่มจอมอนิเตอร์ในห้องกล้องด้วย ให้เขาเสนอราคามาให้หน่อยละกัน ตีเป็นสักสิบตัวก็ได้ กินข้าวเสร็จเฮียจะไปเดินรอบฟาร์มสักหน่อย จะได้รู้ว่าต้องติดตรงไหนบ้าง”

“ทำไมคิดจะติดเพิ่มล่ะครับ” นราเทพยังไม่รู้เรื่องที่ปรีญาดามาหานวัชเมื่อเช้า เพราะตลอดครึ่งวันเช้า เขาคอยคุมคนงานทำรั้วลวดหนามให้บ้านเจ้านาย เสร็จตอนใกล้เที่ยงชายหนุ่มจึงขับรถมากินข้าวที่นี่เพื่อเป็นการประหยัดเงินค่าข้าว

“เมื่อเช้าคุณเปิ้ลมาถามเรื่องพนักงานบัญชีคนใหม่ เฮียบอกไปว่าทับทิมเป็นแฟนเฮีย เขาเลยโกรธมาก ถ้าเฮียโบ้รู้เรื่องที่เฮียหักหน้าน้องสาวเขา คิดว่าเรื่องนี้คงไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่ ก็เลยอยากป้องกันเอาไว้ก่อน”

นวัชเอ่ยถึงตรงนี้ก็เหลือบตามองไปยังโต๊ะที่ทับทิมนั่งกินข้าวอยู่กับพนักงานคนอื่น ๆ เห็นเธอกำลังคุยเจื้อยแจ้วกับบรรดารุ่นพี่ในออฟฟิศ เขาก็วางใจ เพราะหญิงสาวเป็นคนคุยเก่ง เข้ากับคนง่ายอยู่แล้ว

นราเทพมองตามสายตาของเจ้านาย จึงเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองใครอยู่ เขาแกล้งกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า

“เรื่องนี้...เฮียเตี๊ยมกับน้องทับทิมรึยังครับ”

นวัชหันหน้ากลับมา เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม “เรื่องอะไร เรื่องที่บอกเป็นแฟนเฮียน่ะหรือ ยังไม่ได้พูดเลย เอาไว้คืนนี้ค่อยพูดละกัน”

นราเทพทำตาโต สีหน้าล้อเลียนเต็มที่ “คืนนี้หรือครับ!”

นวัชรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรจึงมองเขม่น “มึงคิดไปไหนเนี่ย กูหมายถึงตอนเลิกงาน สบช่องไม่ได้เลยนะมึงเนี่ย ชงเก่งนัก”

นราเทพหัวเราะร่า แต่พอแหงนหน้าดูนาฬิกาบนผนัง ใกล้บ่ายโมงตรงแล้วจึงรีบลุกขึ้นเพื่อไปจานไปเก็บ

“ผมไปก่อนนะเฮีย ช่างติดกล้องคงใกล้มาถึงแล้ว”

นวัชพยักหน้า เมื่อนราเทพไปแล้ว เขาจึงลุกขึ้นบ้าง นำจานที่กินแล้วไปวางไว้ในอ่างแล้วกลับเข้าออฟฟิศไปหยิบหมวกมาใส่ก่อนจะเข้าไปในฟาร์มปลา

พื้นที่ของบ่อปลาแสนบุศย์โดยรวมแล้วมีทั้งหมดสิบห้าไร่ แบ่งเป็นส่วนของอาคารสำนักงาน ที่จอดรถ โรงครัวหรือโรงอาหาร อาคารห้องเย็น และเก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ก็เกือบห้าไร่ ที่เหลือจะเป็นบ่อปลาทั้งหมดสิบสองบ่อ ไม่รวมบ่อที่ใช้สำหรับบำบัดน้ำเสียอีกสามบ่อ

นวัชมีจุดที่คิดจะติดตั้งกล้องวงจรปิดเอาไว้ในใจอยู่แล้ว เพราะทุกตารางนิ้วของที่นี่เขารู้จักเป็นอย่างดี แต่ที่มาเดินดูก็เพื่อเช็กความเป็นไปได้ว่าระยะการมองเห็นของแต่ละกล้องน่าจะประมาณกี่เมตร และยังมีจุดที่เขาคิดจะซ่อนกล้องเอาไว้ไม่ให้คนอื่นเห็นอีกด้วย เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแต่ละจุดเอาไว้ เสร็จเรียบร้อยจึงเดินกลับออฟฟิศ

หลังจากที่ทับทิมศึกษาบัญชีของบริษัทมาตลอดช่วงเช้า หญิงสาวจึงพอเข้าใจว่างานที่ตนต้องรับผิดชอบนั้นมีอะไรบ้าง

บัญชีของบ่อปลาแสนบุศย์ไม่มีอะไรซับซ้อนจริงเช่นที่นวัชบอกไว้ เป็นเพียงการซื้อมา ขายไป ลูกค้ารายใหญ่ไม่ใช่บรรดาร้านอาหารหรือโรงแรมอย่างที่ตนเคยเข้าใจ แต่เป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ และบริษัทที่เปรียบเสมือนพ่อค้าคนกลางต่างหาก

และเธอเพิ่งรู้วันนี้เองว่าในหนึ่งบ่อที่ตนเห็นนั้น เมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้อวนจับปลาขึ้นมา น้ำหนักรวมกันทั้งหมดของปลาที่ขายได้ร่วมตันกว่าเลยทีเดียว

ทั้งที่หญิงสาวกำลังนั่งดูแฟ้มเอกสารควบคู่ไปกับเพจบ่อปลาแสนบุศย์อยู่นั้น คำพูดหลายประโยคของกลุ่มรุ่นพี่ในที่ทำงานที่ได้คุยกันตอนกินข้าวกลางวัน พลันผุดวาบขึ้นมาในหัวอย่างมิอาจควบคุม

“ทับทิม เฮียวัชดุไหม”

“รู้จักกับเฮียได้ยังไง”

“มาทำงานที่นี่ เฮียชวนมาทำหรือว่าทับทิมขอมาทำ”

ซึ่งคำถามเหล่านี้เธอล้วนตอบไปตามความเป็นจริง แต่มีอยู่คำถามหนึ่งที่ทำเอาเธอตอบไม่ถูก เพราะรู้สึกว่าคนถามนั้นมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ

“ทำไมทับทิมถึงมาคบกับเฮียได้ล่ะ อายุต่างกันขนาดนั้น พี่ว่าน่าจะเกินรอบหนึ่งเลยมั้ง เพื่อนไม่ล้อแย่เลยหรือ”

ตอนนั้นเธอยอมรับว่าอึ้งไปไม่น้อย...คบงั้นหรือ พี่จุ๋ม จันทร์จิราหมายถึงคบในแบบคนรู้จัก หรือคบหาแบบอื่น แต่เธอยังไม่ทันได้ตอบอะไร พี่ขวัญอุษาก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า

“แหม ถึงเฮียจะแก่กว่าทับทิมเป็นรอบ แต่ความหล่อ ความโอปป้านี่หนุ่ม ๆ แถวนี้สู้เฮียไม่ได้สักคนนะคะ ขอบอก ยิ่งเวลาเฮียใส่แว่นนะ ฮอตเนิร์ดมาก หล่อละลายไปเลยพ่อ ขวัญว่าเฮียจะต้องใจดี และเอาอกเอาใจทับทิมสุด ๆ แน่เลย จริงไหมทับทิม”

พี่ขวัญแอบใช้มือมาสะกิดขาเธอหลายครั้ง แม้เธอจะงุนงงสงสัยกับคำพูดของพี่เขาไม่น้อย แต่กระนั้นก็ยังตอบไปตามน้ำ

“ค่ะ เฮียใจดีมาก เฮียเป็นคนรักสัตว์ด้วย” เขาใจดีกับเธอจริง ๆ นี่นา แค่เขาให้เธอพาเจ้าถุงทองมาที่นี่ด้วยก็นับว่าใจดีมากแล้ว แต่เขากลับซื้อข้าวของเตรียมไว้ให้โดยไม่เอ่ยถึงเงินแม้แต่บาทเดียว หากเป็นคนอื่นคงเอาบิลมาให้ดู หรือบอกว่าจะหักจากเงินเดือนของเธอแล้ว

ครั้นพอมานั่งนึกตอนนี้ ทับทิมยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมหลายคนถึงคิดว่าเธอกับเจ้านายกำลังคบหากันแบบแฟน เป็นเพราะเขาพาเธอมาทำงานที่นี่ด้วยตนเองอย่างนั้นหรือ ทุกคนถึงพากันคิดไปไกล...ไม่น่าใช่

ถ้าอย่างนั้นเป็นเพราะอะไรเล่า และทำไมขวัญอุษาถึงต้องแอบสะกิดเธอเพื่อให้ตอบรับออกไปด้วย เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือมีเรื่องอะไรที่เธอควรต้องรู้หรือเปล่า

ขณะที่ทับทิมกำลังจมอยู่กับเรื่องเมื่อตอนพักกลางวัน จู่ ๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว ทับทิมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ครั้นพอเห็นว่าใครที่เดินเข้ามา อาการหัวใจเต้นกระหน่ำจึงค่อย ๆ ช้าลง

“อ้าว โทษที เฮียก็ลืมไปว่าเรานั่งอยู่ในห้องด้วย ก็เลยไม่ได้เคาะห้องก่อน” เขาปิดประตูแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง จากนั้นก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า

“เป็นไงมั่ง หลังจากนั่งดูเอกสารมาครึ่งวัน คิดว่ายากไหม”

“หนูว่าไม่ยากค่ะ ตอนเรียนก็จำลองการทำบัญชีแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว ยิ่งเดี๋ยวนี้มีโปรแกรมสำเร็จรูปก็ยิ่งง่าย” เธอตอบไปตามตรง แม้จะดูเหมือนการโอ้อวด แต่เธอกลัวตกงานมากกว่า

ทับทิมหันไปมองเขาผ่านช่องว่างระหว่างชั้นวางเอกสาร เห็นนวัชพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ แล้วค่อย ๆ เบนสายตามามองเธอ

“แล้ว...เมื่อกลางวันเป็นไงมั่ง พวกพี่ ๆ เขาถามอะไรเราไหม”