บทที่ 5 ทับทิมเป็นเด็กผม - 35% -

นวัชนำแฟ้มเกี่ยวกับบัญชีการซื้อการขายของบริษัทไปวางบนโต๊ะของทับทิม แล้วพูดว่า

“ลองดูเอกสารพวกนี้ไปก่อนว่าพอเข้าใจไหม บัญชีของบริษัทก็ไม่ค่อยมีอะไรมากนักหรอก ซื้อเข้า ขายออก ทำภาษีแต่ละเดือน ค่าใช้จ่ายก็หักตามจริง แล้วก็...” ชายหนุ่มชั่งใจว่าจะให้เธอทำเรื่องนั้นเลยดีหรือไม่ แต่แล้วเขาก็คิดได้ว่าทับทิมเพิ่งมาทำงานวันแรก อย่าเพิ่งให้หญิงสาวรู้สึกระแวงเพื่อนร่วมงานดีกว่า เพราะหากเธอรู้ว่าเขาคิดจะให้จับผิดใครบางคน ไม่รู้ว่าทับทิมจะเผลอแสดงออกทางสีหน้าจนอีกฝ่ายรู้ตัวหรือไม่ เขาไม่อยากให้คนคนนั้นชิงไหวตัวทันเสียก่อน

“วันแรกยังไม่ต้องทำอะไรมาก ทับทิมลองศึกษาบัญชีคร่าว ๆ จากเดือนที่ผ่าน ๆ มาก่อนดีกว่าว่าต้องทำอะไรบ้าง สงสัยตรงไหนแล้วค่อยมาถามเฮีย”

“ได้ค่ะ” เธอยิ้มขณะเปิดแฟ้มบัญชี เขาจึงเดินกลับไปนั่งโต๊ะของตนแล้วค่อย ๆ ละเลียดน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ไปทีละนิด พลางเข้าโซเชียลเพื่ออ่านข่าวไปด้วย

ส่วนคนที่มานั่งรอนั้น...ปล่อยให้รอไปก่อน

ปรีญาดาดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ ผ่านไปสิบห้านาทีแล้วแต่นวัชยังไม่ลงมาคุยด้วย ทั้งที่ปกติแล้วเขาเป็นคนที่ตรงต่อเวลามาก ทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาทำแบบนี้เพื่อจงใจหักหน้าเธอหรือเปล่า

เมื่อวานที่ได้รับข้อความจากจันทร์จิรา เธอรีบโทรศัพท์มาสอบถามกับอีกฝ่ายทันที ยิ่งได้ยินว่าพนักงานบัญชีที่ชายหนุ่มรับเข้ามาใหม่นั้น เขาเป็นคนพามาด้วยตนเอง อีกทั้งนราเทพยังบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนของนวัช ทำเอาเธอแทบนั่งไม่ติด ใจอยากมาถามเขาให้รู้เรื่องตั้งแต่เมื่อวาน แต่ตนยังติดธุระอยู่ต่างจังหวัด จึงทำได้เพียงส่งข้อความไปถาม แต่เขากลับไม่อ่านข้อความของเธอเลย วันนี้ปรีญาดาจึงมาที่บ่อปลาแสนบุศย์ก่อนเข้าสำนักงานบัญชีของตนเสียอีก

เขาทำกับเธอแบบนี้ แล้วจะให้เธอเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

ทั้งที่เธอบอกครอบครัว คนใกล้ชิด เพื่อนสนิท รวมถึงลูกน้องที่บริษัทว่ากำลังคบหาดูใจกับเขา แม้นวัชจะไม่เคยพูด หรือแสดงออกอย่างคนรักกันก็ตาม แต่เธอแสดงออกถึงเพียงนั้น เป็นไปไม่ได้แน่นอนที่เขาจะไม่รับรู้

เวลาผ่านไปอีกสิบห้านาที รวมเวลาที่ปรีญาดานั่งรอนวัชคือครึ่งชั่วโมง ชายหนุ่มจึงเพิ่งปรากฏตัว

นวัชเดินเข้ามาในห้องประชุม เขานั่งตรงข้ามกับเธอเช่นทุกครั้งที่หญิงสาวมาหา ปรีญาดามองหน้าเขา เดาไม่ถูกว่าภายใต้ใบหน้าที่ฉาบรอยยิ้มไว้เล็กน้อยนั่นกำลังคิดอะไรอยู่

“ขอโทษที่ต้องให้รอนะครับ ผมกำลังสอนงานให้น้องบัญชีที่เข้ามาใหม่อยู่ก็เลยมาช้าไปหน่อย ว่าแต่...คุณเปิ้ลมีเรื่องด่วนอะไรรึเปล่าครับถึงรีบมาที่นี่แต่เช้าเลย”

ปรีญาดารู้สึกคาดไม่ถึงที่ชายหนุ่มถามแบบนี้ เธอมั่นใจว่านวัชรู้ดีว่าเธอมาที่นี่ทำไม แต่เขากลับแสร้งทำไม่รู้เรื่อง

หญิงสาวมองคนตรงหน้า เธอรู้จักกับเขาผ่านแฟนของเพื่อนสนิทตอนไปงานเลี้ยงเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นนวัชโดดเด่นที่สุดในกลุ่มผู้ชายที่นั่งอยู่ ใบหน้าหล่อตี๋ของเขาดึงดูดความสนใจเธอตั้งแต่แรกพบ กอปรกับบุคลิกที่ดูสุภาพนุ่มนวล เธอจึงชอบเขาทันที และให้เพื่อนสนิทช่วยเป็นสื่อกลางให้ กระทั่งในที่สุด บริษัทของเธอก็ได้รับผิดชอบเรื่องบัญชีให้บริษัทของเขาจนได้ และแน่นอนว่าปรีญาดาอาศัยโอกาสนี้ค่อย ๆ สร้างความสัมพันธ์ส่วนตัวกับเขา

“เปิ้ลมาเพราะได้ยินว่าพี่วัชรับพนักงานบัญชีมาใหม่” เธอกำลังจะถามเขาว่า ทำไมเขาทำแบบนี้ นวัชก็พูดขึ้นเสียก่อน

“ใช่ครับ ผมให้น้องเขามาทำวันนี้วันแรก”

“แล้วสำนักงานบัญชีล่ะคะ พี่ยังจะจ้างอยู่รึเปล่า” แต่แล้วเธอกลับไม่กล้าถามเขาตามตรง ทำได้เพียงถามทางอ้อม

นวัชทำท่าครุ่นคิด แต่ไม่รู้เธอคิดไปเองหรือเปล่าที่รู้สึกว่าแววตาของเขาดูคล้ายกำลังสนุกกับอะไรบางอย่างอยู่

“ผมคิดว่าเดือนหน้านี้อาจจะเป็นเดือนสุดท้าย ขอดูก่อนครับว่าคนของผมเข้าใจงานในบริษัทได้เร็วแค่ไหน”

ปรีญาดาสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นทั้งสองข้าง “ทำไมพี่เพิ่งมาบอกตอนนี้คะ”

นวัชขมวดคิ้วเล็กน้อยตอนมองหน้าเธอ “ผมจำได้ว่าผมเคยพูดไว้แล้วนะ ตอนที่ไปกินมื้อเย็นกันวันนั้นแล้วบังเอิญเจอครอบครัวของคุณที่ร้านน่ะ ผมบอกว่าผมจะตั้งแผนกบัญชีเพราะบริษัทจะได้เป็นระบบมากขึ้น สงสัยคุณคงลืม”

หญิงสาวหน้าชาทันทีที่เขาเน้นย้ำคำว่าบังเอิญเจอ

ใช่...เธอจำได้แล้ว เขาเคยพูดไว้อย่างนั้นจริง ๆ ตอนที่คุยเรื่องธุรกิจฟาร์มปลากับบิดาของเธอ

วันนั้นเธอโกหกเขาว่ามีคนสนใจอยากซื้อปลากะพงจากบ่อปลาแสนบุศย์ คนที่สนใจเป็นเจ้าของร้านอาหารที่ชะอำ จึงอยากนัดเขาไปคุยรายละเอียดที่โรงแรม แต่ความจริงแล้วเธอนัดกับบิดามารดา และพี่ชายเอาไว้ก่อนหน้านี้ เพราะอยากให้เขาไปทำความรู้จักกับครอบครัวของเธอ และพวกท่านเองก็เร่งเร้าอยากเห็นหน้าว่าที่ลูกเขย เธอจึงต้องโกหกเขาไปอย่างนั้น 

และที่ต้องโกหก เป็นเพราะปรีญาดารู้ดีว่า หากชวนนวัชมาพบปะกินข้าวร่วมกับครอบครัวของเธอ เขาไม่ยอมมาแน่

จะว่าไป วันนั้นเธอไม่ได้โกหกเขาเสียทีเดียว เพราะบิดากับพี่ชายของเธอค่อนข้างกว้างขวางในชะอำ รู้จักกับเจ้าของร้านอาหาร รวมไปถึงรีสอร์ตอีกหลายแห่งในจังหวัดเพชรบุรี และหลังจากวันนั้น เธอก็ส่งลูกค้ามาให้เขาตั้งหลายราย 

ผู้ชายคนนี้นอกจากไม่คิดขอบคุณแล้ว ยังหาทางผลักไสเธออีก!

“แล้วพี่จะมั่นใจได้ยังไงคะว่าพนักงานที่รับเข้ามาใหม่จะทำงานได้ดี รู้สึกว่ายังเป็นนักศึกษาอยู่เลยนี่คะ ถ้าหากมีเรื่องผิดพลาดขึ้นมา โดยเฉพาะการยื่นภาษี บริษัทพี่จะแย่เอาได้นะ เปิ้ลจำได้ว่าพี่ไม่ชอบมีปัญหาจุกจิกพวกนี้มากวนใจ”

“ถึงแม้น้องเขาจะยังเรียนอยู่ แต่ผมมั่นใจว่าเขาทำได้แหละ ยังไงเทอมหน้าน้องเขาก็ต้องมาฝึกงานกับผมที่นี่อยู่ดี งานบัญชีพวกนี้มันต้องค่อยเป็นค่อยไปครับ ถ้าไม่ลองทำเองสักครั้ง แล้วเมื่อไรจะมีครั้งแรก ในเมื่อผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะตั้งแผนกบัญชีในบริษัท ผมก็ต้องทำตอนที่น้องเขาปิดเทอมนี่แหละ และผมก็ไม่ได้ให้เขาดูแลเรื่องบัญชีคนเดียว ยังไงผมก็ต้องรับพนักงานบัญชีเพิ่ม ให้เขาทำคนเดียวไม่ได้หรอก ปวดหัวตาย”

ปรีญาดาฟังแล้วได้แต่กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือของตน เธอแค่นยิ้มให้เขา

“ดูพี่จะมั่นใจในตัวน้องคนนี้จังเลยนะคะ ไปหามาจากไหนหรือ ท่าทางจะเก่งน่าดู”

เขายิ้มกว้างจนตาหยี เอ่ยกลั้วหัวเราะว่า “ไม่ได้หาจากไหนหรอกครับ คนใกล้ตัวนี่แหละ ผมกำลังดู ๆ กับน้องเขาอยู่น่ะ”

คนฟังเริ่มยิ้มไม่ออก รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ เขารู้อยู่แก่ใจว่าเธอคิดกับเขาอย่างไร แต่นวัชกลับทำร้ายจิตใจเธอถึงเพียงนี้เชียวหรือ

“พี่จะบอกว่า เด็กคนนั้นเป็นแฟนพี่หรือคะ” ปรีญาดาแทบกัดฟันถาม แต่เขายังคงยิ้มกว้างเช่นเคย

“ยังดู ๆ กันอยู่ครับ น้องเขายังเด็ก ยังเรียนไม่จบเลย แต่ที่ให้มาทำบัญชีตอนนี้ก็เพราะอยากฝึกน้องเขาน่ะครับ ยังไงในอนาคตเขาก็ต้องช่วยผมดูแลบ่อปลาที่นี่อยู่แล้ว”

ปรีญาดาไม่สามารถทนฟังได้อีกต่อไป หญิงสาวลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าสะพายแล้วเดินออกจากห้องประชุมไปทันทีโดยไม่กล่าวลานวัชแม้แต่คำเดียว

คล้อยหลังปรีญาดาแล้ว คนที่พูดจาคลุมเครืออย่างนวัชได้แต่แค่นยิ้มมุมปาก

ตอนนั้นเธอบอกเขาว่าไม่ได้โกหก การเจอครอบครัวของเธอเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ครั้งนี้เขาเองก็ไม่ได้โกหกเธอเช่นกัน ที่เขาพูดว่าดู ๆ กันอยู่กับทับทิมนั่น เขาพูดเรื่องจริง เพียงแต่เขาพูดไม่หมด เป็นการดูแลมากกว่า เพราะสุชาติฝากฝังเธอไว้กับเขา และที่เขาพูดว่าในอนาคตทับทิมต้องช่วยเขาดูแลบ่อปลาก็เป็นเรื่องจริงอีกเช่นกัน เพราะเทอมหน้าเธอต้องมาฝึกงานที่นี่ เทอมหน้าก็คืออนาคตไม่ใช่หรือ...เขาไม่ได้โกหก เขาแค่พูดไม่ชัดเจน