2

พ่อเลี้ยงพนาถอนใจยาวพรืดเมื่อคืนเขาไปเก็บตกมันมาจากข้างถนน เพราะฤทธิ์ความฮอตของมันที่ไปบอกเลิกสาวสวยชื่อชมออน ลูกสาวเจ้าของร้านอาหารจีนยูนนาน ไอ้หน้าอ่อนตรงหน้าอายุมากกว่าเขาสองปี แต่ด้วยความซี้ปึ้กกัน สรรพนามที่ใช้เรียกแทนชื่อจึงมักถูกขุดขึ้นมาจากยุคพ่อขุนรามคำแหง มันเรียกเขาว่าไอ้พนา ส่วนเขาก็เรียกพ่อเลี้ยงเหมราชแห่ง ‘ไร่ชาเหนือฟ้า’ ว่าไอ้เหม

“มึงจะรีบกลับไปง้อน้องอิ่มเหรอวะไอ้หน้าหล่อ กินเหล้ากับกูต่ออีกหน่อยสิแล้วค่อยยไป ปวดหัวแบบนี้มันต้องถอน”

พนาแกล้งชวนต่อแล้วแกล้งทำซะเงาะซะแงะเข้าไปใกล้ๆ ทั้งที่จริงเขาสร่างเมานานแล้ว

“ไม่แดกแล้ว แดกคนเดียวเถอะมึง แดกกับมึงทีไร กูกับมึงคลานสี่ขาขึ้นเตียงทุกที คนอะไรแดกเหล้าแทนน้ำ มึงก็รีบตื่นอาบน้ำเถอะ ไม่ต้องขับไปส่งกูหรอก เดี๋ยวตกเหวตาย ให้กูยืมรถมึงขับกลับไปก็พอ”

พ่อเลี้ยงพนาคว้าพวงกุญแจรถสปอร์ตคันหรูจากหัวเตียงโยนให้เพื่อน รถที่ขับช่างดูไม่เข้ากับใบหน้ามหาโจรเลยสักนิด

“รถมึงโคตรหรู แต่กูว่ามึงอ่ะไปโมหน้าใหม่เถอะ กูแนะนำช่างตัดผมที่ดีที่สุดในเชียงใหม่ให้เอาไหม”

คนหัวฟู ดูรกๆ แต่คะแนนความหล่อยังไม่ตกค้านทันควัน “ไม่เอากูกำลังหลบหน้าเขาอยู่”

“ทำไมวะ มึงไปตัดผมร้านเขาแล้วชักดาบไม่จ่าย” เหมราชเดาส่งเดชเขารู้ว่าเพื่อนรักร่ำรวยแค่ไหน

“เปล่า”

“ถ้างั้นแล้วทำไมไม่ไป”

คนถูกไล่ไปตัดผม โกนหนวดออกบ้างส่ายหัว “เออๆ ช่างผม ช่างหนวดของกูเถอะ ไม่ต้องรู้สักเรื่องได้ไหม”

เหมราชหรี่ตามองอย่างสงสัย “มีลับลมคมในแปลกๆ กูเห็นมึงขับรถทีไร นึกว่าคนบ้า แม่งขโมยรถมหาเศรษฐีที่ไหนมามาขับ”

ร่างใหญ่ที่ใบหน้ารกครึ้มด้วยหนวดเคราแต่ก็ยังมองเห็นเค้าความหล่อจัด กระเด้งตัวขึ้นจากที่นอนแล้วชี้หน้าเพื่อนรัก

แม้ฉากหน้าพ่อเลี้ยงพนาจะดูเป็นเพลย์บอยแต่เรื่องการทำงานเขาเป็นคนหนึ่งที่จริงจังมาก“ไอ้เหม มึงจะยืมรถกูดีๆ หรือให้กูฝากรอยตีนกลับบ้านด้วย รู้งี้เมื่อคืนไม่ขับรถไปเก็บมึงจากข้างทางก็ดี สมน้ำหน้า ไปหักอกเขา ถูกเขาเทไว้ข้างทางที่ไม่มีรถผ่าน ขาวๆ หน้าใสๆ แบบมึงด้วย ยืนริมทางเปลี่ยวแบบนั้น ถ้ากูไม่ไปเก็บมึงมา สงสัยเมื่อคืนมึงได้ผัวไปหลายคนแล้วว่ะไอ้เหม” พนาหัวเราะลั่น เขาชอบแกล้งมัน อยากหน้าเด็กกว่าทำไม

“พูดกับมึงแล้วก็เหนื่อย หน้ากูก็เหี้ยมแล้วนะ ลูกน้องกูยังบอกเลย”

“หน้ามึงใสดีไง เทียบกับหน้ากูสิ”

“ถ้าเทียบกับหน้ามึง ยังไงกูก็ใสแน่ละ ไอ้มนุษย์ประหลาดตัวรก ขนดกยังกับอุรังอุตัง บ้านไม่มีที่โกนหนวด ช่างตัดผมทั้งเชียงใหม่ไม่มีใครถูกใจมึงเลยรึ ถึงได้ปล่อยตัวจนเป็นแบบนี้ กูเสียดายความหล่อของมึงว่ะ”

พนายักไหล่ “มีโว้ย แต่กูไม่อยากตัด มีอะไรไหม ไม่โกนหนวด ไม่ตัดผม กูก็ไม่ตายแล้วยังหาหญิงมานอนได้ทุกคืน มึงทำอย่างกูได้ไหม”

พูดกับมันแล้วเขาก็ชักจะเครียด “ช่างมึง ตัวมึง ไม่ใช่ตัวกู กูกลับบ้านไปหาเมียดีกว่า ป่านนี้เขาคงคิดว่ากูไปค้างกับชมออนแล้ว” ยิ่งคิดเหมราชก็ยิ่งไม่สบายใจ อยากกลับไปหาเมียไวๆ

พ่อเลี้ยงพนาหัวเราะลั่นเมื่อเห็นท่าทางรีบร้อนของเพื่อนรัก “ไอ้เหม ทีแบบนี้เรียกเขาว่าเมียเต็มปาก มึงยอมรับแล้วสิว่ามึงมีเมียแล้ว แล้วเมื่อไหร่จะประกาศให้คนรู้”

“เรื่องของกู”

“หือ” พนาครางยาว “ไอ้นี่ เมื่อคืนกูช่วยมึงนะ ไม่สำนึกเลย”

เหมราชหันกลับมามองคนที่นั่งเปลือยท่อนบนโชว์แผงอกล่ำสัน หน้าท้องเป็นลอนราวกับนักกีฬา แล้วส่ายหน้าระอา

“เออ ทวงบุญคุณ กูยอมรับก็ได้ กูมีเมียแล้ว ก็กูสงสารแม่กู เขากลัวว่าแก่แล้วจะไม่ได้อุ้มหลาน กูเป็นลูกกตัญญู กูผิดเหรอ” เหมราชว่า

“มึงไม่ผิดหรอก แต่มึงเป็นอะไรวะ กลัวคนรู้ว่ามีเมีย”

“กูไม่ได้กลัวคนรู้ แต่กูให้โอกาสเขาโว้ย เกิดเขาทนกูไม่ได้ แล้วกลับไปตอนนี้ก็ยังไม่เสียหาย”

“งั้นกูว่า มึงบอกเขาแบบนี้นะ เขาจะได้รีบกลับไป เห็นหน้าเขาแล้วกูสงสารว่ะ”

“มึงนี่ยังไง คิดจะยุให้ครอบครัวเขาแตกแยก” เหมราชจ้องเพื่อนรักเขม็ง นี่ถ้ามันไม่ใช่เพื่อน มีหวังต้องเคลียร์ยาว

“ไม่ใช่อะไร กูแค่เป็นห่วง มึงก็ระวังเขาเปลี่ยนใจนะไอ้เหม ได้ข่าวว่ามีปลัดเป็นคู่แข่งด้วยไม่ใช่เหรอ ก็ธรรมดา เมียมึงน่ารักเสียด้วย”

เหมราชกัดฟันกรอด เมื่อนึกถึงไอ้ปลัดที่มาแอบชอบเมีย “มึงนี่หูไวจริงๆ อยู่ถึงที่นี่เสือกรู้ดี”

“ก็กูใส่ใจมึงไง”

“มึงไม่ต้องใส่ใจกูหรอก มึงใส่กางเกงก่อนดีไหม เสือกยืนขึ้นมาได้ กูอุจาดตา คงไม่อยากกินข้าวหลามไปอีกนาน”

“ใส่ทำไมวะ อยู่ในนี้ใครจะมาเห็น บ้านพักหลังนี้ กูไม่ให้พนักงานขายห้องให้ลูกค้า กูเก็บเอาไว้พักเอง”

เพราะเวลาที่เมาจัดเขาไม่ชอบตะกายกลับบ้านหลังใหญ่ เพราะไม่อยากให้มารดาเห็นสภาพนั้น พนาจึงเลือกเก็บบ้านพักหลังเล็กไว้หนึ่งหลัง เอาไว้เป็นที่พักก่อนจะสร่างเมา เรื่องเมากับเขามันเป็นของคู่กัน หากวันไหนไม่เมาก็ต้องเป็นคืนที่ ‘มัน’