3

คำว่ามันในที่นี้คือ ใช้ร่างกายอย่างเมามัน หากคืนไหนมีเพื่อนกินเหล้า พนาจะเลือกให้เป็นคืนเมา หากไม่มีเพื่อนคู่หูกินเหล้า เขาก็เลือกสาวสวยสักคนมาเป็นคู่ช่วยทำให้มัน

แต่พนาเห็นท่าทางระอาของเพื่อนรักที่มองเขาและดูท่าว่าจะรีบกลับไปอ้อนเมีย คนไร้เมียจึงแกล้งเข้าไปสวมกอดด้านหลังแล้วดึงลงไปบนที่นอน

“เหม...อยู่กับพนาก่อนเถอะนะ”

“เฮ้ย อะไรวะ ไอ้พนา มึงอย่าเล่นแบบนี้กูขนลุก” เหมราชโวยวายแต่ก็ล้มกลิ้งโค่โร่ไปกับพนาที่หัวเราะร่วน

ร่างสมส่วนที่สวมหมวกปีกกว้างมีดอกไม้ติดรอบๆ ดูน่ารักสดใสหยุดอยู่บ้านพักหมายเลข 609 เขมขิมหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาแล้วเสียบลงไป แต่พบว่าประตูถูกเปิดแง้มๆ เอาไว้ หรือแม่บ้านคงเข้ามาทำความสะอาดแล้วลืมปิด

เขมขิมขมวดคิ้ว แต่ความเหนื่อยอ่อนอยากพักผ่อนจึงไม่อยากคิดมาก เธอไม่ได้ติดใจอะไรกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ร่างเล็กจึงผลักประตูเข้าไปจนสุดเพราะแผ่นหลังกำลังโหยหาที่นอนนุ่มๆ เวลานี้ดวงตาคู่สวยอยากจะปิดลง แล้วพักผ่อนสักงีบ

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาคู่หวานสวยก็ต้องเบิกกว้าง ความง่วงที่มีอยู่ครู่ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก เขมขิมกัดริมฝีปากแน่น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

กระบอกข้าวหลามยักษ์

ข้าวหลามหนองมนไม่ได้มีขายแค่ชลบุรี ที่เชียงใหม่ก็มี แถมยังกระบอกใหญ่กว่าหนองมนด้วย

“กรี๊ดดด!!”

ดวงตาอันร้อนแรงของผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำ หนั่นแน่นไปทุกสัดส่วน ด้วยความสูงถึงร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตรหรืออาจจะมากกว่านั้นตามไสตล์ลูกครึ่งไทย อเมริกัน สะท้อนให้เห็นร่างของหญิงสาวสวยน่ารักที่ยืนจ้องเขาตาค้าง สีหน้าเหมือนเจอสัตว์ประหลาดจแล้วกรีดร้องจนสุดเสียง

“เข้ามาได้ไง!” พนาตื่นตกใจคิ้วเข้มหนาเลิกขึ้นสูง สบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ใครปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ทะเล่อทะล่าเข้ามาแล้วยืนจ้องเขากับไอ้เหมที่นอนอยู่บนเตียงตาเขม็ง

“พะ พวกคุณเข้ามาที่พักฉันได้ไง!” ดวงตากลมโตตะลึงพรึงเพริด อ้าปากค้างตัวแข็งเหมือนหุ่น ทำไมมีคู่เกย์มาอยู่ในห้องของเธอ ต้องเป็นเกย์คิงส์กับเกย์ควีนแน่ๆ อีกคนสูงใหญ่หน้ารกเหมือนคิงคอง อีกคนหน้าขาวใสเหมือนหนุ่มเกาหลีนอนอยู่บนเตียง

เหมราชที่นอนอยู่บนเตียงตกใจจากเสียงกรีดร้อง ชายหนุ่มรีบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายอย่างมิดชิด “อย่ามองผมแบบนั้นสิครับ ผมไม่ได้เป็นแบบที่คุณคิด” เหมราชก้มซ่อนหน้า รู้สึกอับอายอยากจะคลุมโปงหนี นี่มันวันซวยอะไรกัน

“จะคิดอะไรก็ช่าง แต่ออกไปได้แล้ว”

เหมราชเห็นเพื่อนรักแสดงท่าทางไม่พอใจใส่สาวน้อยคนนั้น แต่มันคงลืมก้มดูตัวเอง

“เฮ้ย พนา มึงพันผ้าก่อนเถอะ อุจาดตา” เหมราชที่มีผ้าห่มม้วนตัวราวกับแหนม คว้าผ้าขนหนูสีขาวสะอาดโยนให้พนา มันรับเอาไปพันอย่างลวกๆ ดูไม่อายเท่าไหร่

“จะจ้องอีกนานไหม ใครให้คุณเข้ามาที่นี่ ยังไม่ตอบอีก” เสียงเข้มตวาด ดวงตาคมดุของเขาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน

เขมขิมยังงุนงงอยู่จึงพูดอะไรไม่ออก พอหลุดจากภวังค์ สิ่งที่หญิงสาวทำคือ วิ่งออกจากห้องนั้น ไม่อยากเห็นภาพอุจาดตาของผู้ชายสองคนนั้นอีก เมื่อวิ่งพ้นบ้านพักหลังกะทัดรัดออกมาได้ ก็เห็นว่าพนักงานสาวหน้าหวานที่เคาน์เตอร์กำลังวิ่งกระหืดกระหอบตรงมาหาเธอ

“เป็นอะไรไปคะคุณ ใจเย็นๆ ค่ะ” พนักงานสาวพยายามพูดปลอบลูกค้า เธอทำงานผิดพลาดครั้งใหญ่เพราะบอกเบอร์ที่พักผิดจึงรีบวิ่งตามมา แต่ไม่รู้ว่าลูกค้าคนสวยไปเห็นอะไรเข้า

สายตาของพนักงานสาวตะลึงพรึงเพริดเต็มไปด้วยความตกใจ และเขินจนหน้าแดงเมื่อเขมขิมเล่าสิ่งที่ไปเจอมา

“มีผู้ชายสองคนแก้ผ้าอยู่ในที่พักของฉันค่ะ ไม่เชื่อ ฉันจะพาคุณไปดู”

พนักงานสาวหน้าแดง เมื่อคืนพ่อเลี้ยงพนากับพ่อเลี้ยงเหมราชเมาหนักทั้งคู่ ไม่กลับเข้าบ้านแต่มานอนที่นี่ เพราะฉะนั้น ผู้ชายสองคนนั้นคนหนึ่งเป็นเจ้าของที่นี่ ส่วนอีกคนเป็นเจ้าของไร่ชาชื่อดัง ครั้นจะบอกความจริงกับลูกค้าทุกอย่างจะดูยิ่งแย่ ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้พ่อเลี้ยงพนาจะลงโทษเธอยังไงบ้าง