บทที่ 5

“ไม่เลวเลยแฮะ” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเมื่อก้าวเข้ามาในบ้านใหม่ของตน นัยน์ตาสีนิลมองสำรวจไปรอบๆ ขณะเมินเสียงรายงานเรื่องตรวจไม่พบภาษาของแอ๊บบี้ เครื่องจักรหน้าตาไม่คุ้นเคยถูกตั้งเอาไว้ตามจุดที่เขาระบุอย่างไม่ผิดเพี้ยน มันอาจให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในยานอวกาศไปบ้างแต่ก็ไม่ถึงกับอึดอัดอะไร ใกล้กับประตูระเบียงชั้นล่างมีเรือนกระจกขนาดเล็กตั้งอยู่ ภายในนั้นยังคงว่างเปล่ารอการปรับแต่งของผู้เป็นเจ้าของ

“ลืมซื้อเมล็ดมานี่สิ งั้นเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน” ชายพูดพลางยักไหล่ก่อนจะเดินไปสำรวจเครื่องจักรที่ซื้อมา แน่นอนว่าที่เขาให้ความสนใจมากที่สุดย่อมหนีไม่พ้นเครื่องเพาะไข่เพราะเขาลงทุนกับมันไปมาก

ในสายตาของชายเครื่องเพาะไข่มีลักษณะเหมือนตู้เย็นขนาดใหญ่เครื่องหนึ่ง แม้แต่การแบ่งส่วนก็ยังเหมือนกัน ส่วนบนเป็นแผงควบคุมกับจอแสดงผลและด้านล่างมีประตูสำหรับหยิบไข่ที่พร้อมบริโภค ตอนนี้แถบแสงตรงที่จับประตูเป็นสีแดงหมายความว่ามันยังไม่พร้อม

“คู่มือบอกว่าต้องรอยี่สิบสี่ชั่วโมงถ้าอย่างนั้นวันนี้คงได้แค่ลงทะเบียน” ชายตัดสินใจได้ในที่สุด หลังจากตรวจเครื่องจักรอื่นๆ โดยคร่าวแล้วเขาก็ขึ้นไปบนชั้นลอย ที่นั่นถูกจัดไว้ตามอย่างที่เขาต้องการ ดูไปก็เหมือนกับหอพักนักศึกษาจะต่างกันก็แค่ส่วนของครัวที่ครบครันเกินไป แต่ถึงจะบอกว่าครบครันมันก็มีแค่เตา ตู้เย็น และเคาน์เตอร์เท่านั้น ส่วนอุปกรณ์ครัวก็มีเพียงของพื้นฐานที่ชายนึกออก หรือต่อให้เขาอยากได้ของพิสดารอะไรเพิ่มเติมมันก็มีตัวเลือกน้อยมากทีเดียว

สำรวจพื้นที่อยู่อาศัยจนพอใจแล้วร่างโปร่งก็ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง ความนุ่มของฟูกแทบจะทำให้เขาดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทราไปเสียเดี๋ยวนั้น แต่เพราะตระหนักถึงความสำคัญของการหาเลี้ยงปากท้องชายจึงฝืนตัวเองพลิกตัวนอนหงาย จากนั้นก็ให้แอ๊บบี้เปิดหน้าลงทะเบียนผู้ประกอบการธุรกิจขายอาหารสำเร็จรูปขึ้นมา พลันอากาศว่างเปล่าเบื้องหน้าก็ปรากฏหน้าตาแบบฟอร์มที่ดูเป็นทางการขึ้นมา

การจะเป็นผู้ค้าของรัฐอดาเนียนั้นง่ายมาก ขอแค่มีใบประกอบวิชาชีพผู้ปรุงอาหารระดับสองขึ้นไปก็สามารถลงทะเบียนได้แล้ว อีกทั้งยังไม่ต้องวางเงินประกันด้วย หากมองเพียงผิวเผินมันก็ดูหละหลวมไปหน่อย แต่เมื่อนำกฎการตรวจสอบคุณภาพอาหารตลอดจนกฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคของรัฐอดาเนียมาประกอบรวมเข้าด้วยกันแล้ว สิ่งที่ดูหละหลวมก็พลันรัดกุมขึ้นมาทันที

ในส่วนของการกรอกข้อมูลชายแทบไม่ต้องทำอะไรเลยเพราะข้อมูลส่วนบุคคล ใบอนุญาต ตลอดจนช่องทางประชาสัมพันธ์ต่างๆ นั้นจะถูกเชื่อมโยงกันโดยอัตโนมัติ ที่เขาต้องกรอกจริงๆ มีแค่ชื่อร้านกับข้อความอธิบายสั้นๆ เท่านั้น

‘ชื่อร้านเหรอ? ไม่ได้คิดไว้ซะด้วยสิ’ คิดแล้วชายก็ถอนหายใจก่อนจะเหม่อมองเพดานราวกับว่าจะพบแรงบันดาลใจ แน่นอนว่าเพดานสีขาวนวลนั้นไม่อาจทำประโยชน์ใดๆ ให้กับเขาได้ สุดท้ายชายก็เลือกที่จะตั้งชื่อแบบตรงไปตรงมาตามหลักที่ว่า “เรียบง่ายตรงประเด็น”

ท่านต้องการจดทะเบียนการค้าในชื่อ ครัวคุณชาย ใช่หรือไม่?

ข้อความถามเพื่อยืนยันความถูกต้องปรากฏขึ้นมา ชายแทบไม่เสียเวลาอ่านเขากดยืนยันทันที

ยินดีด้วยท่านลงทะเบียนการค้าในชื่อ ครัวคุณชาย สำเร็จแล้ว เพื่อการเริ่มต้นที่ดีเราแนะนำให้ท่านเปิดบัญชีสตาร์ทูบและอัปโหลดวีดิทัศน์เกี่ยวกับสินค้าของท่าน

‘สตาร์ทูบ?’ ชายพลันขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อที่ชวนให้นึกถึงแพลตฟอร์มเผยแพร่คลิปวิดีโอชื่อดังในยุคสมัยของตน เขาคิดว่าบางทีสตาร์ทูบอาจจะได้แรงบันดาลใจมาจากแพลตฟอร์มนั้นก็เป็นได้

สตาร์ทูบเป็นแพลตฟอร์มเผยแพร่วีดิทัศน์ เพลง ตลอดจนไฟล์ห้าสัมผัสที่ให้บริการครอบคลุมทั่วทั้งสมาพันธรัฐอันโดรเมดา ทุกคนสามารถเปิดบัญชีผู้ใช้กับสตาร์ทูบได้ และหากโชคดีเขาหรือเธอคนนั้นก็อาจจะกลายเป็นดาวเด่นที่โด่งดังไปทั่วทั้งกาแล็กซี อย่างไรก็ตามนั่นไม่ใช่เรื่องที่ชายสนใจสิ่งที่สะดุดตาคนจากอดีตคือหมวดคลิปวิดีโอยอดนิยมที่มีชื่อว่า “Food P**n” ต่างหาก

Food P**n ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับชายแต่เขาสงสัยว่าในยุคที่ศาสตร์การทำอาหารแทบจะสูญหายแบบนี้คลิปวิดีโออาหารยั่วน้ำลายจะเป็นแบบไหน ทว่าเพียงคลิปแรกที่เปิดเข้าไปดูชายหนุ่มก็ถึงกับสบถลั่นก่อนจะรีบสั่งปิดคลิปทันที หากเขาใช้คอมพิวเตอร์แบบเก่าก็คงทุบคีย์บอร์ดพังไปทั้งแต่เห็นพี่สาวหูแมวนอนเปลือยกายแช่อยู่ในอ่างเยลลี่แล้ว

‘ถ้าเป็นแบบนี้เหมือนกันทุกช่องก็ไม่ไหวนะ’ ชายคิดอย่างหนักใจก่อนจะกลั้นใจเปิดคลิปแนะนำอันดับสอง คราวนี้เป็นหนุ่มใหญ่ผิวกายสีทองแดงกำลังค่อยๆ ขบกัดอาหารอัดเม็ดอย่างยั่วยวน

แน่นอนว่าชายต้องรีบปิดคลิปวิดีโอเหมือนเคย

“มันจะมากเกินไปแล้วนะ” สาวก Food P**n กำหมัดแน่น ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางพลันหายวับไปและแทนที่ด้วยโทสะ จริงอยู่ว่าผลงานประเภทนี้ไม่จำเป็นต้องมีแค่รูปอาหารอย่างเดียว แต่สองคลิปวิดีโอที่เห็นดูจะเน้นคนมากกว่าอาหารเสียอีก หรือพูดอีกอย่างก็คือมันแทบจะเป็น P**n ไปแล้ว และบัดนี้มนุษย์โบราณผู้มาจากอดีตกาลได้ตัดสินใจแล้วว่าเขาจะสอนเด็กๆ ยุคใหม่ให้รู้ถึงเสน่ห์ที่แท้จริงของ Food P**n

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วทำเป็นแนว ASMR ด้วยเลยก็แล้วกัน” ชายบอกตัวเองขณะเปิดร้านค้าขึ้นมา เขาเลือกวัตถุดิบง่ายๆ เพราะตอนนี้ก็ดึกแล้วคงกินอะไรหนักๆ ไม่ไหว

ระหว่างรอของมาส่งเขาก็สมัครสมาชิกสตาร์ทูบเตรียมไว้ เมื่อระบบตรวจพบว่าเขามีใบประกอบวิชาชีพผู้ปรุงอาหารระดับสองข้อเสนอพิเศษก็ถูกยื่นให้ทันที

สตาร์ทูบเพิ่งเปิดให้บริการคลิปวิดีโอห้าสัมผัสแบบที่สามารถเข้าชมได้ฟรี แน่นอนว่าแนวคิดนี้ถูกใจบรรดาผู้ชมเป็นอย่างมาก ทว่ากับผู้ผลิตผลงานแล้วมันกลับไม่ได้รับความนิยมเท่าที่ควร สาเหตุเป็นเพราะไฟล์ห้าสัมผัสถูกขายในราคาสูงมานานแล้ว ผู้ประกอบการรายใหญ่ทั้งหลายย่อมไม่เห็นประโยชน์ในการเผยแพร่ผลงานฟรีๆ มีบ้างที่ลงเพราะเล็งเห็นโอกาสในการโฆษณาแต่ก็เป็นเพียงคลิปวิดีโอสั้นๆ จำนวนเล็กน้อยเท่านั้น คงจะมีแต่เจ้าของช่องอิสระที่พยายามหาชื่อเสียงจากการลงคลิปวิดีโอห้าสัมผัสเท่านั้นที่ตั้งหน้าตั้งตาลงกันอย่างจริงจัง ทว่าจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครประสบความสำเร็จเลยแม้แต่รายเดียว

เดิมทีชายก็ไม่คิดจะทำคลิปวิดีโอแบบห้าสัมผัสเพราะมันทั้งวุ่นวายและใช้อุปกรณ์ราคาแพง แต่เมื่อสตาร์ทูบยื่นเงื่อนไขพิเศษอย่างการให้ยืมอุปกรณ์การถ่ายทำเป็นเวลายี่สิบสี่ชั่วโมง และหากคลิปวิดีโอของเขามียอดผู้เข้าชมครบหนึ่งร้อยล้านคนภายในเจ็ดวันทางสตาร์ทูบจะมอบชุดถ่ายทำให้เขา เช่นนี้แล้วชายจะไม่คว้าโอกาสไว้ได้อย่างไร

ต่อให้คลิปวิดีโอของเขาไม่ดังเป็นพลุแตกชายก็จะมีไฟล์ห้าสัมผัสไว้ใช้โฆษณา “แบรนด์”​ ของตนอยู่ดี ยังไม่ต้องพูดถึงการเผยแพร่อาหารโบราณที่แท้จริงให้คนรุ่นใหม่เลยด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตามชายไม่ได้รู้เลยว่าความคิดง่ายๆ ของเขาจะสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งกาแล็กซีอันโดรเมดา

๐๐๐

กลางดึกคืนนั้นคลิปวิดีโอของผู้ใช้ใหม่คนหนึ่งได้ปรากฏขึ้นอย่างเงียบงันในหมวด “5Sense” ของสตาร์ทูบ มันเป็นวิดีโอในหมวด Food P**n ที่ไม่ได้ใช้รูปวาบหวิวหรือใบหน้างดงามขึ้นปก แต่เป็นรูปอาหารจานหนึ่งที่เพียงแค่มองก็ชวนให้น้ำลายสอเป็นอย่างยิ่ง แน่นอนว่าความสะดุดตาที่ดูแปลกแยกนี้ทำให้หลายคนเปิดคลิปวิดีโอขึ้นดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น และไดอาน่าสตาร์ทูบเบอร์นักวิจารณ์อาหารก็เป็นหนึ่งในนั้น

อักขระที่ไม่คุ้นตาสีทองบนพื้นสีดำคือสิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาของเธอ สตาร์ทูบเบอร์สาวขมวดคิ้ว แต่ก่อนที่เธอจะได้ตั้งคำถามข้อความภาษาอังกฤษที่เขียนด้วยลายมือแปลกตาแต่ทรงเสน่ห์ก็ปรากฏขึ้นมาเสียก่อน “Mr.Shine’s Kitchen” ถัดจากข้อความนี้ก็เป็นภาพของเขียงสีเปลือกไข่ตัดกับพื้นหินอ่อนสีขาว ใกล้กับเขียงนั้นมีชามแก้วบรรจุผักสีสันสดใสอยู่จำนวนหนึ่ง

ไดอาน่าขมวดคิ้วอีกครั้งและก็เหมือนครั้งก่อนที่เธอยังไม่ทันได้นึกอะไรมือเรียวงามคู่หนึ่งก็เอื้อมมาหยิบแคร์รอตออกจากชาม แล้ววางลงบนเขียง ตามด้วยมีดเล่มหนึ่งที่ถูกถือไว้ด้วยมืออีกข้าง

“เห...คลิปสอนทำอาหารเหรอ?” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองพลางกระดิกหูกลมๆ ไปมาอย่างนึกสนุก นี่ไม่ใช่คลิปสอนทำอาหารคลิปแรก แต่ที่ผ่านมาหากไม่ใช่การหั่นผักใส่เครื่องแปรรูปอาหารก็มักเป็นการต้มน้ำแกงรสชาติประหลาดออกมาสักหม้อหนึ่ง เธออยากรู้เหลือเกินว่าสตาร์ทูบเบอร์ที่ถ่ายทำคลิปวิดีโอห้าสัมผัสแบบจำกัดมุมมองคนนี้จะสอนทำอะไร

ควรทราบว่าปกติแล้วไฟล์ห้าสัมผัสจะอนุญาตให้ผู้ชมเลือกมุมมองได้อย่างอิสระ แต่คลิปวิดีโอ “Egg Drop Soup by Mr.Shine” นั้นกลับบังคับให้ผู้ชมดูด้วยมุมมองสายตาของคนในคลิปวิดีโอ นี่นับว่าผิดแผกและสมควรที่จะโดนตำหนิเป็นอย่างยิ่ง และบางคนที่ดูคลิปพร้อมกันกับไดอาน่าก็เริ่มคว่ำนิ้วโป้งลงให้กับคลิปวิดีโอนี้แล้ว

-เขาช่างกล้าที่จะจำกัดเสรีภาพของพวกเรา ฉันไม่อยากดูต่อแล้ว แต่ก็อยากชิมอาหารในรูปปก สับสนมาก

-ข้อความของใครบางคนปรากฏขึ้นในกระดานแสดงความคิดเห็นใต้คลิปวิดีโอ

-ผมก็หงุดหงิดมาก แต่ให้ตายเถอะเขาทำอะไร หั่นแคร์รอตแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?

ตอนที่ข้อความนี้โผล่ขึ้นมามือคู่นั้นก็กำลังปอกเปลือกแคร์รอตอยู่ ไดอาน่ามองดูแล้วก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในขณะที่ผู้ชมคนอื่นๆ โวยวายเรื่องการใช้วัตถุดิบฟุ่มเฟือย หญิงสาวก็แสดงความคิดเห็นไปว่า

-นั่นเรียกว่าการปอกเปลือก พ่อครัวในภัตตาคารห้าดาวก็ทำแบบนี้ เปลือกของผักบางชนิดทำให้อาหารเสียรสชาติ

-โอ้! คุณไดอาน่ามาดูด้วยเหรอ? คุณไม่เคยพลาดเรื่องอาหารเลยจริงๆ

-รอบนี้พี่สาวไดแอนจะรีวิวไฟล์ห้าสัมผัสหรือนี่?

ไดอาน่ามีชื่อเสียงพอตัวดังนั้นเมื่อชื่อของเธอแสดงขึ้นมาก็มีแฟนๆ หลายคนจำได้ อย่างไรก็ตามคำชี้แจงอย่างผู้มีประสบการณ์ของหญิงสาวก็ยังไม่ทำให้ผู้ชมบางส่วนคลายความขุ่นเคืองไปได้

-ถึงอย่างนั้นก็เป็นการใช้วัตถุดิบฟุ่มเฟือยอยู่ดี

-ใช่ๆ ก่อขยะโดยไม่จำเป็น

-รู้ไหมว่าเพราะขยะทำให้ดาวโลกเกือบล่มสลายมาแล้วนะ

-พวกเขาเริ่มโจมตีเจ้าของคลิปวิดีโอและตัวเลขเหนือสัญลักษณ์นิ้วโป้งคว่ำลงก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับลิฟต์ที่กำลังพุ่งออกไปนอกชั้นบรรยากาศ แต่ไม่ทันไรก็มีคนเข้ามาโต้แย้งแนวคิดของคนกลุ่มนี้พวกเขากล่าวว่า

-ทุกวันนี้เราประสบปัญหาขาดแคลนปุ๋ยอินทรีย์อยู่นะ จะประหยัดขยะไปทำไม

-นั่นสิ ทุกวันนี้ปุ๋ยจากห้องน้ำสาธารณะยังไม่เพียงพอจะใช้ในสวนสาธารณะเลยด้วยซ้ำ

-เชฟอาจจะอยากทำปุ๋ยอินทรีย์ที่บ้านก็ได้นะ

-เฮ้! คนข้างบนทำไมถึงเรียกเขาว่าเชฟล่ะ? แค่ใช้มีดเก่งไม่ใช่ว่าจะเป็นเชฟได้นะ

-ฉันกดไปดูประวัติของเจ้าของช่องแล้ว เขาเป็นเชฟสองดาว

-ใช่ๆ แถมนี่เป็นช่องโปรโมตของแบรนด์ด้วย เขาจะวางขายอาหารสำเร็จรูปเร็วๆ นี้ล่ะ

-โอ้! งั้นนี่ก็เป็นคลิปโปรโมตสินค้าสินะ

-ไม่รู้เหมือนกันแต่ตื่นเต้นมาก

-อย่าเพิ่งคาดหวังนักสิอาจจะไม่อร่อยก็ได้

-เชฟสองดาวเลยนะ! ผมต้องมีความหวังสิ

พอมีคนเปิดประเด็นใหม่พวกผู้ชมก็เริ่มคึกคักและกดยกนิ้วให้เจ้าของคลิปวิดีโอเรื่อยๆ ขณะเดียวกันพวกเขาก็พบว่าการได้ดูคนทำอาหารเงียบๆ แบบนี้ก็เพลิดเพลินไม่น้อย

ไดอาน่าเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อเผลอเพียงเดี๋ยวเดียวแคร์รอตทั้งหัวก็แปรสภาพเป็นลูกเต๋าสีส้มชิ้นเล็กๆ ไปจนหมดแล้ว ผู้ชมหลายคนตื่นเต้นกับกลวิธีการหั่นผักแบบใหม่ และบางคนก็โวยวายว่าพวกเขามัวแต่คุยกันจนไม่ทันดู แต่ไม่ว่าอย่างไรหลังจากนั้นพวกเขาก็ตั้งใจดูคลิปวิดีโอกันมากขึ้น

ถัดจากแคร์รอตก็เป็นหอมหัวใหญ่ที่หลายคนพอเห็นแล้วก็รีบโวยวายกันทันที พวกเขาต่างกล่าวว่ารสชาติมันแย่เหลือทน บ้างก็ว่ามันเป็นอาวุธชีวภาพถูกกฎหมายที่สมควรจะถูกห้ามขายไปได้แล้ว แต่ไม่ว่าพวกเขาจะบ่นกันอย่างไรสุดท้ายพ่อครัวก็จัดแจงลอกเปลือกบางๆ ของหอมหัวใหญ่ออกและเริ่มหั่นมัน

-ไม่นะ! ตาฉัน!

ใครบางคนโวยวาย ก่อนจะมีผู้แนะนำด้วยความหวังดีว่า

-กดปิดสัมผัสที่ 4-5 ไปก่อนสิ

ผู้ชมหลายคนเริ่มทำตามนั้น แต่สำหรับบางคนความอยากรู้อยากเห็นกลับเอาชนะความกลัวไปได้ และไดอาน่าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกยามที่ใบมีดสีเงินวาวแตะลงบนผิวสีขาวราวหยกเนื้อดีของหอมหัวใหญ่ กลิ่นฉุนอันเป็นเอกลักษณ์ของผักชนิดนี้โชยออกมาทันที ทว่าก่อนที่กลิ่นจะทำให้ดวงตาของเธอระคายเคือง หอมหัวใหญ่ลูกกลมๆ ก็กลายสภาพเป็นลูกเต๋าสีขาวชิ้นเล็กๆ ไปเสียแล้ว

-ไวเกินไปแล้ว

-ฉันดูไม่ทันเลย

-มันเกิดอะไรขึ้น

หลายคนเริ่มแสดงความคิดเห็นอย่างแตกตื่น ไดอาน่าเองก็อดไม่ได้ที่จะแบ่งปันความรู้สึกของตน

-เขาหั่นได้เร็วมาก ฉันนึกว่าจะต้องทนแสบตาซะแล้ว

-โอ้! พี่สาวไดแอนกล้ามากเลย พี่เปิด 5 สัมผัสตลอดเลยเหรอ?

-ใช่แล้ว นี่มันคลิป 5 สัมผัสนะ ฉันอยากได้ประสบการณ์ที่สมบูรณ์ที่สุด

-ถ้างั้นฉันเอาแบบพี่บ้างดีกว่า ฉันจะไม่กลัวแล้ว!

ขณะที่ผู้ชมพูดคุยกันผักอย่างสุดท้ายก็ถูกนำมาวางบนเขียงไม้ มะเขือเทศสีแดงลูกเล็กถูกผ่าครึ่งอย่างง่ายๆ ดูไม่แปลกตาเท่าสองอย่างก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตามความฉ่ำของมันก็ทำให้หลายคนกลืนน้ำลาย ทั้งๆ ที่พวกเขาไม่ได้รู้รสชาติของเจ้าผักสีสวยนี้เลยสักนิด และแม้พวกเขาจะสามารถทดลองชิมรสชาติวัตถุดิบทั้งหลายได้ เหล่าผู้ชมที่เคยมีประสบการณ์แย่ๆ จากการชิมของดิบก็ไม่กล้าที่จะลองดี

เมื่อวัตถุดิบถูกเตรียมเรียบร้อยแล้วพ่อครัวก็ยกหม้อมาตั้งบนเตาและเริ่มต้มน้ำ ด้วยปุ่มเร่งทำความร้อนทำให้น้ำเดือดภายในเวลาไม่กี่อึดใจ

-เขาจะเอาทุกอย่างลงไปต้มอีกแล้วเหรอ? ผิดหวังชะมัด

หลายคนเริ่มโอดครวญแต่เสียงนั้นย่อมส่งไปไม่ถึงพ่อครัว หอมหัวใหญ่หั่นเต๋าถูกเทลงไปก่อน ตามด้วยแคร์รอต ทว่ามะเขือเทศกลับไม่ถูกใส่ลงไป จากนั้นพ่อครัวก็หันไปหยิบชามกับไข่ไก่ออกมา

“ไข่?” ไดอาน่าขมวดคิ้ว สำหรับเธอไข่เป็นวัตถุดิบที่น่าเบื่อเพราะมันถูกใช้ในทุกๆ อย่าง รสชาติก็ไม่ได้อร่อยอะไรติดจะคาวด้วยซ้ำถ้าเป็นไข่จากเครื่องเพาะคุณภาพต่ำ หากเป็นอาหารโบราณก็มักจะเห็นกันในรูปของไข่ต้ม ก่อนหน้านี้มีการพูดถึงสูตรอาหารใหม่จากไข่อยู่บ้างแต่ไม่ว่าใครที่ลองทำตามสูตรก็จบด้วยอาหารเกรียมๆ รสชาติไม่เอาไหนเหมือนกันหมด จนหลายๆ คนต่างพากันพูดว่าสูตรอาหารชนิดใหม่นั้นเป็นของปลอมไปแล้ว

ไข่ไก่สี่ฟองถูกตอกใส่ชามด้วยมือเพียงข้างเดียว ท่าทางแปลกใหม่นี้เรียกเสียงฮือฮาจากผู้ชมได้เป็นอย่างดี ช่องแสดงความคิดเห็นเริ่มไหลเหมือนน้ำตกแล้ว

พ่อครัวใช้ส้อมตีไข่ให้เป็นเนื้อเดียวกันเสร็จแล้วก็วางพักไว้ และหันไปให้ความสนใจหม้อซุป น้ำที่เดือดพล่านผลักดันให้แคร์รอตกับหอมหัวใหญ่ชิ้นน้อยเคลื่อนที่ไปทั่วดูราวกับกำลังเต้นรำอยู่ แคร์รอตนั้นยังมีสีส้มสดแต่หอมหัวใหญ่กลับใสขึ้นเรื่อยๆ พ่อครัวตวงเกลือจำนวนเล็กน้อยใส่ลงไป จากนั้นก็คนให้ละลายด้วยกระบวยแล้วจึงตักน้ำซุปจำนวนเล็กน้อยรินใส่ช้อน

สัญลักษณ์รูปหน้ายิ้มพร้อมกับลิ้นเล็กๆ ปรากฏขึ้นเหนือช้อนสีเงินคันนั้น นั่นคือสัญญาณบอกให้ทราบว่าเจ้าของคลิปวิดีโอแนะนำให้ลองลิ้มรส ความจริงแล้วคลิปวิดีโอแบบ 5 สัมผัสนั้นเปิดให้ผู้ชม จับ ชิม หรือดมกลิ่น สิ่งต่างๆ ได้ตามต้องการ แต่ผู้ถ่ายทำก็สามารถให้คำแนะนำเป็นพิเศษได้เช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคลิปวิดีโออาหารที่เหล่าผู้ชมมักได้รับประสบการณ์แย่ๆ กลับไปเพราะชิมของดิบหรือของที่ยังไม่ได้ปรุงรส

ไดอาน่าประหลาดใจเล็กน้อยที่พ่อครัวแนะนำให้ชิมน้ำซุปตั้งแต่ตอนที่ยังใส่วัตถุดิบไม่ครบ แต่กระนั้นหญิงสาวก็หยิบเครื่องจำลองรสสัมผัสขึ้นมาใช้อยู่ดี ของเหลวอุ่นๆ คือสิ่งแรกที่เธอรับรู้ได้ จากนั้นรสชาติของน้ำซุปก็ค่อยๆ เผยออกมาทีละน้อย ความเค็มนำขึ้นมาก่อน ตามด้วยรสหวานอ่อนๆ ที่แตกต่างจากความหวานของน้ำตาลในอาหารสำเร็จรูปทั่วๆ ไป รสชาตินี้ยังนับว่าอ่อนและไม่ถือว่าอร่อยมากนัก แต่กระนั้นมันก็สร้างความประหลาดใจให้กับทั้งเธอและผู้ชมคนอื่นๆ เป็นอย่างมาก

-หวาน? ความหวานนี้มาจากไหนกัน? เขาใส่น้ำตาลไปตอนไหน?

-หนึ่งในผู้ชมเริ่มตั้งคำถาม

-นั่นสิ ฉันยังไม่เห็นเขาใส่น้ำตาลเลย ก็แค่เกลือไม่ใช่เหรอ?

-หรือเขาจะละลายน้ำตาลมาในน้ำตั้งแต่แรก

-อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้

-แต่ฉันสงสัยเรื่องหอมหัวใหญ่มากกว่า เจ้านี่มันรสชาติแย่เอามากๆ เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมมันถึงไม่เป็นแบบนั้นล่ะ?

-นั่นสิความเผ็ดของหอมหัวใหญ่หายไปไหนแล้ว? กลิ่นฉุนก็ไม่มี

ใช่ รสชาติของน้ำซุปอาจแค่พอใช้ได้แต่ที่น่าอัศจรรย์คือความหวานที่เข้ามาแทนที่ความเผ็ด กลิ่นอันรุนแรงของหอมหัวใหญ่ก็ถูกแทนด้วยกลิ่นหอมหวานอย่างไม่น่าเป็นไปได้

ขณะที่ผู้ชมจมอยู่ในความประหลาดใจพ่อครัวก็ใส่มะเขือเทศลงในหม้อ พรายฟองบนผิวน้ำพลันหายไปเพราะอุณหภูมิที่ลดลง ชายหนุ่มใช้กระบวยคนส่วนผสมในหม้อเล็กน้อยจากนั้นก็ปล่อยทิ้งไว้ เขาใช้เวลาช่วงที่ว่างเก็บเขียงและชามที่ไม่ได้ใช้ไปไว้ข้างๆ และเมื่อน้ำเดือดเป็นฟองอีกครั้งชามแก้วที่ใส่ไข่เอาไว้ก็ถูกหยิบขึ้นมา ตอนแรกทุกคนต่างคิดว่าพ่อครัวจะเทไข่ทั้งหมดลงไปในทีเดียวทว่าเขากลับไม่ทำเช่นนั้น

-นั่นเขาทำอะไร? พิธีกรรมเหรอ?

-สวยจังเลย

-ทำแบบนี้มันต่างจากเทลงไปรวดเดียวยังไง?

ผู้ชมเริ่มตั้งคำถาม แต่ยังไม่ทันจะถกเถียงกันพวกเขาก็ถูกภาพไข่สีทองสะกดเอาไว้เสียก่อน พ่อครัวเทไข่ลงไปจนหมดแล้วก็ใช้กระบวยตักน้ำซุปขึ้นมาราดลงในชามเพื่อล้างไข่ที่เหลือลงหม้อไปด้วย เรียกว่าไม่ยอมให้เสียของแม้แต่น้อย เมื่อไข่สุกทั่วกันแล้วเขาก็ปิดเตาไฟ จากนั้นจึงชิมรสอีกครั้งก่อนจะเติมเกลือเพิ่ม ขั้นตอนนี้เขาทำด้วยความรวดเร็วผู้ชมจึงไม่ทันได้ทดลองชิมตาม บางคนที่กำลังจะลองชิมดูบ้างก็ต้องหยุดชะงักเพราะพ่อครัวเริ่มตักซุปไข่ใส่ชามพอดี

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเป็นแบบเดียวกับภาพปกคลิปวิดีโอไม่มีผิด ชามกระเบื้องสีขาว ซุปใสที่มีไข่สีทองลอยฟ่องราวกับปุยเมฆ ไดอาน่าจ้องภาพตรงหน้าราวกับต้องมนตร์ และเมื่อช่องคอมเมนต์เริ่มมีคนกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นกับรสสัมผัสที่ได้ลิ้มลองหญิงสาวก็ตักซุปมาชิมบ้าง

น้ำซุปที่เคยชิมไปแล้วครั้งหนึ่งบัดนี้กลับกลมกล่อมขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ รสเค็มยังคงนำมาเป็นอย่างแรก แต่แทนที่มันจะตามด้วยความหวานจางๆ กลับแฝงรสเปรี้ยวอ่อนๆ ที่ชวนให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่า ไข่ที่กลายเป็นเส้นสีทองให้สัมผัสนุ่มลิ้น แคร์รอตไม่แข็งแต่ก็ไม่นิ่มจนเละ หอมหัวใหญ่ให้สัมผัสกรุบกรอบแต่รสชาติกลับหวานอย่างไม่น่าเชื่อ มะเขือเทศเองแม้จะมีรสเปรี้ยวแต่ก็มีความหวานแทรกอยู่ เมื่อกินรวมๆ กันแล้วก็กลายเป็นรสชาติที่อร่อยลงตัว

ไดอาน่าเหลือบมองช่องแสดงความคิดเห็นที่ไหลเร็วปานน้ำตก ทุกๆ คนพูดไปในทำนองเดียวกันหมดว่า

-อร่อยมาก ให้ตายเถอะฉันเกือบจะกลืนเทสเตอร์ลงไปแล้ว!

-พระเจ้า! เขาจะทำซุปนี้ขายใช่ไหม?

-ฉันจะรอซื้อเลย เขาจะขายที่ไหนบ้าง?

-นอกจากคลิปนี้แล้วก็ไม่มีข้อมูลอะไรเลย ผมจะบ้าตายแล้ว

น่าเสียดายที่ข้อมูลเรื่องอาหารสำเร็จรูปของครัวคุณชายไม่ได้ถูกแจ้งเอาไว้ในช่องทางใด พวกเขาพยายามถามเจ้าของช่องแล้วแต่ก็ไร้การตอบกลับ เหล่าผู้ชมจึงพากันไปสอบถามตามไซต์ทางการของผู้ให้บริการตู้ขายอาหารอัตโนมัติทั้งหลาย แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครรู้เรื่องอะไร สิ่งที่พวกเขาทำได้มีเพียงกรดูคลิปวิดีโอซ้ำๆ และบางคนก็เริ่มแบ่งปันประสบการณ์อันน่าเหลือเชื่อนี้ให้คนอื่นๆ ได้รับรู้

ไดอาน่าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอลงเรื่องไฟล์ห้าสัมผัสที่ให้ประสบการณ์เทียบเท่าภัตตาคารห้าดาวในบล็อกส่วนตัว หญิงสาวไม่อาจปิดกั้นความตื่นเต้นและความชอบของตัวเองได้ดังนั้นการวิจารณ์อาหารจากไฟล์ห้าสัมผัสในครั้งนี้จึงสะดุดตาผู้ติดตามของเธอเป็นอย่างมาก หลายคนอยากรู้ว่ารสชาติเสมือนจะดีจริงๆ อย่างที่ไดอาน่าพูดหรือไม่ก็ตามไปดู และบางคนก็ตามไปหมายจะจับผิด ทว่าในท้ายที่สุดพวกเขาก็ได้แต่ระบายลงในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองอย่างบ้าคลั่งเพราะอยากกินอาหารในคลิปจริงๆ

ในขณะที่กาแล็กซีอันโดรเมดากำลังวุ่นวายเพราะคลิปวิดีโอห้าสัมผัสชิ้นนั้น ตัวต้นเหตุอย่างชายกลับนอนฝันหวานอยู่บนเตียงอย่างไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม้แต่น้อย

๐๐๐