ครามคนเลว

Ep.19

พี่ครามคนเลว

คราม

ตื่นมาก็ไม่เจอคนข้างๆแล้วผมเลยลุกขึ้นอาบน้ำออกมาห้องทำงานพี่ปอนั่งทำงานอยู่ขยันจริงๆ

ผม: ทำไมไม่ปลุกผมอ่ะ

ปอ: เห็นหลับสบายเลยไม่อยากปลุก! หิวไหม??

ผม: อืม!! ออกไปกินข้าวกันแล้วนี่ทำไมมีชุด??

ปอ: พี่กลับคอนโดมาแล้ว นายตื่นสายเอง!!

ผมกับพี่ปอออกมาทานข้าวข้างนอกแต่ดันเจอไอ้คริส ฝันและไอ้เจมส์ก่อนเลยออกมาทานข้าวด้วยกัน

เจมส์: พวกมึงกูไม่อยู่นะจะไปดูงานที่ต่างประเทศหลายวันว่ะ

คริส: แล้วงานที่นี่ล่ะวะ??

เจมส์: พ่อกูดูแลแทน😊😊

ผม:อ่อ!!

เจมส์: แล้วน้องฝันเป็นยังบ้างคับ

คริส: ก็แย่หน่อยที่เสียลูกว่ะ!! แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูทำใหม่555

เจมส์:😞😞

ผมไม่รู้ว่าไอ้คริสทำไมบอกไอ้เจมส์ไปแบบนั้นทั้งที่ลูกมันปลอดภัยดีผมไม่ได้พูดอะไรต่อจนผมพาปอกลับบริษัท

ผม: ทำไมไอ้คริสบอกไอ้เจมส์แบบนั้น!!!

ปอ: พี่ก็ไม่รู้😏

ผม: พี่ยิ้มร้ายมากมีอะไรปิดบังผมป่ะ

ปอ: ไม่มีค่ะบอส!!! ไปทำงานค่ะ

ฟอดดดด

ผม: มีกำลังใจล่ะไปทำงานดีกว่าาาา~~

📩ติ้ง ติ้ง ติ้งๆๆๆ

ผม: ใคร????

ปอ: เฮียค่ะบอส!!!

ผม: รัวขนาดนั้นเครื่องค้างแล้วมั้ง!

พอปออ่านข้อความหน้าเปลี่ยนทันที

ผม: เป็นอะไรรึเปล่าคับ? หน้าเคลียดเชียว!!

ปอ: แสนดีประสบอุบัติเหตุ!!😭

ผม: งั้นเราไปกันผมจองตั๋วเอง!!

ปอ: แต่นายต้องอยู่พบลูกค้านะ!ฮึก!

ผม: เลื่อนนัดก็ได้หรือให้ควีนไปคุยแทน!!

ปอ: 😭😭😭

ผม: ไม่ร้องนะคับ! แสนดีต้องปลอดภัยนะ!!

ผมจองตั๋วเที่ยวบินที่เร็วที่สุดของวันนี้ แต่วันนี้ทั้งวันผมติดต่อควีนไม่ได้เลยเลยจำเป็นต้องอยู่พบลูกค้าก่อนปอเดินทางคนเดียวเสร็จงานแล้วผมจะตามไป

ปอร์เช่

#ประเทศอังกฤษ

มาถึงเราก็ตรงมายังโรงพยาบาลทันที

เรา: เฮีย!!!!

เฮียเปรม:น้อง!!!!

เรา: แสนดีเป็นยังไงบ้างเฮีย! ลูกเป็นยังไงคะ??😭

เฮียเปรม: ใจเย็นๆคับ น้องทำใจดีๆนะ!! แสนดีมีโอกาสรอดแค่30%เท่านั้น!

พอเราได้ยินคำตอบเรายืนแทบไม่ไหวทรุดลงตรงหน้าเฮียทันทีดีนะเฮียรับได้ทัน

เรา:😭😭😭😭แสนดีลูกแม่!!!

เฮียเปรม: เฮียได้ตัวคนชนแสนดีแล้วมันบอกมีคนจ้างมา!!

เรา: มะ มันเป็นใคร!!!

เฮียเปรม: ตอนนี้มันยังเปิดปากไม่มากแต่อีกไม่นานเฮียจะเค้นความจริงทุกอย่างให้ได้!!

ปึง

มีคนเปิดประตูเข้ามาใหม่เป็นหมอเจ้าของไข้แสนดี

เฮียเปรม: หมอคับ!! อาการลูกสาวผมเป็นยังไงบ้างคับ!

เรา: เฮียหมอคนไทยหรอคะ??

หมอ: คับ!! ผมเป็นคนไทยมาทำงานที่นี่ได้3ปีแล้วกำลังกลับไทยเร็วๆนี้คับ😊😊

เรา: ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ หนูชื่อปอร์เช่เรียกปอเฉยๆก็ได้ค่ะ😊😊

หมอ: หมอชื่อปอนด์คับ😁😁

เฮียเปรม:ผมออกไปรอด้านนอกนะคับ!! ไปคับน้อง

เฮียกอดคอเราออกมาจากห้องพักแสนดีที่อาการหนอาเป็นห่วง มีสายระโยงระยางเต็มไปหมดไม่นานหมอก็ออกมา

หมอ: อาการน้องแย่มากนะคับ! หมออยากให้ทำใจเผื่อไว้บ้างก็ดีคับ

เรา:😭😭😭😭😭

หมอ: หมอจะย้ายน้องเข้าห้องวิกฤตนะคับ! ญาติจะได้ไม่ต้องเฝ้าและป้องกันการติดเชื้อด้วย

เฮียเปรม: คับ!!

ปั้ง

พยาบาล: หมอคะหมอ!!! คนไข้หยุดหายใจค่ะ

อยู่ๆพยาบาลก็วิ่งหน้าตาตื่นออกมาพอเราได้ยินเท่านั้นแหละเราไม่มีแรงแม้จะยืนด้วยช้ำ เฮียเข้ามาประคองเราไว้แล้วนั่งรอหมอหน้าห้องเราร้องให้ตัวโยนตลอดเวลา

เฮียเปรม: ทำใจนะน้อง! อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดนะ

เรา:😭😭😭😭😭

ไม่นานหมอออกมาบอกว่าแสนดีเสียแล้วจากนั้นเราก็ไม่ได้สติอีกเลย

Ep.20

พี่ครามคนเลว

คราม

หลังจากปอไปอังกฤษได้2วันโดยที่ไม่มีการติดต่อไดๆทั้งสิ้น ผมติดต่อปอไม่ได้ทุกช่องทาง และไม่มีการติดต่อจากปอเลย วันนี้เบื่อๆเลยเข้าบ้าน

แม่: ลมอะไรหอบลูกฉันกลับบ้านได้จ๊ะ!

ผม: คิดถึงแม่ไงค้าบบบบ ฟอด!!

ผมเข้าไปกอดแล้วหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่

แม่: อ้อนเป็นเด็กเลยตอนมีเมียก็ลืมแม่เลย!! แล้วเมื่อไหร่จะพามาเจอแม่ล่ะ หืม!!!

ผม:ให้พี่เค้าพร้อมก่อนนะคับแม่แล้วผมจะพามาทานข้าวบ้านเรา😁

พ่อ:พอกลับบ้านมาก็อ้อนเมียผมเลยนะคับ!!

ผม: ก็แม่ผมอ่ะ!!

พ่อ: แต่นั่นเมียผม!!!

แม่. พอทั้งคู่เลย!! คิงทะเลไปไหนแล้วล่ะ??

พ่อ: เห็นอ่านหนังสืออยู่หลังบ้านกับไทชิน่ะ!!

ผม: ควีนไปไหนอ่ะแม่??

แม่: อบรมต่างจังหวัดน่ะส่วนทัพไทยก็ไปต่างประเทศ

ผม: อ่อ!!!

วันนี้ผมว่าจะค้างบ้านกับหลานๆสักหน่อย ทานมื้อค่ำเสร็จเจ้า2แสบก็ติดผมหนึบเลย

ทะเล: ลุงคาบบสาวสวยๆๆๆ

ผม: 5555ซ่าแต่เด็กเลยนะเรา

พูดหยอกเล่นกับทะส่วนไทชินอนอ่านหนังสือไม่สนใครเลยจริงๆ เล่นจนเหนื่อยทะเลหลับไปส่วนหลานสาวสุดสวยของผมก็หลับคาหนังสือไปแล้วคับผมเลยอุ้มไทชิมานอนที่เตียงดีดี

📩ติ้ง ติ้ง ติ้ง

ผมกำลังหลับก็มีข้อความเข้ามาเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเอาซะเลย

....:ระวังเมียมึงให้ดี!!

...:จะว่าไปเมียมึงนี่สวยกว่าที่กูคิดอีกนะ!!55 ถึงว่ามึงติดหนึบไปไหนไม่รอด555

....:รอสักครู่กูมีอะไรสนุกๆมาให้มึงดู555!! อย่าพลาดนะเว้ยยย!!!

ผม: มึงเป็นใคร!!!

....: ผัวคนต่อไปของเมียมึงไง55555

📩ติ้ง

🎞คลิปวีดีโอ🎞

...:ดูให้สนุกนะ555

ผมกำโทรศัพท์แน่นเมื่อเห็นว่าคลิปในโทรศัพท์คือคลิปอะไร ถึงว่าทำไมผมติดต่อปอไม่ได้เลยแล้วจนป่านนี้ปอก็ไม่ติดต่อผมมาเลย

ปอร์เช่

ตั้งแต่มาอังกฤษเราก็ยุ่งทั้งเรื่องงานศพแสนดีและเค้นไอ้คนที่ขับรถชนแสนดีตอนนี้เรารู้ตัวแหละว่าสภาพจิตใจเราไม่ไหวเราแค่ฝืนมัน จนทุกอย่างผ่านไปเฮียก็ดูเงียบขึ้นเราเองก็เงียบเช่นกันตลอด1อาทิตย์ที่อยู่อังกฤษเราไม่ได้ติดต่อใครเลยจนนึกขึ้นได้

เรา: มีใครเห็นโทรศัพท์ปอไหมคะ???

เฮียเปรม: ไม่หนิ!! ล่าสุดใช้เมื่อไหร่ล่ะ!

เรา: ตั้งแต่มาแล้ว!!

เฮียเปรม: ทุกคนช่วยกันหาหน่อย!!

ทุกคนช่วยกันหาจนทั่วบ้านก็ไม่เจอ

เรา: ช่างมันเถอะค่ะทุกคนเลิกหาแล้วไปพักเถอะค่ะ!!!

เฮียเปรม: ฮัทมึงไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้คุณปอไป!!

ฮัทเป็นมือขวาของเฮียและจะให้กลับไทยไปดูแลเราและดูแลงานที่ไทยด้วย

ฮัท: คับนาย!!

เฮียเปรม: น้องขึ้นไปพักเถอะพรุ่งนี้ต้องกลับไทยแล้วหนิ!

เรา: ค่ะเฮีย!

เฮียเปรม: น้องอย่าคิดมากลูกไปสบายแล้ว! แล้วไอ้คนที่ทำมันต้องได้ชดใช้สิ่งที่มันทำ!!

เรา: 😭😭😭😭

เฮียเปรม: ไม่ต้องร้องน้องเฮียเก่ง! ต้องผ่านมันไปให้ได้นะคับ😁

เฮียดึงเราเข้าไปกอดแล้วลูบหัวเบาๆ กอดเฮียอบอุ่นเสมอเลย

#สนามบินอังกฤษ

ครั้งนี้เป็นการกลับไทยที่เศร้าที่สุด ทุกครั้งจะมีแสนดีกับเฮียมาส่งแต่วันนี้ไม่มีอีกแล้วผู้หญิงตัวอ้วนจ้ำมั่ม พูดเก่ง ขี้อ้อนอย่างแสนดีพอคิดถึงทีไรน้ำตาไหลทุกที

เรา:😭😭😭😭

เฮียเปรม: ไม่เอาไม่ร้อง!!

เฮียดึงเราเข้าไปกอด

เรา:หนูคิดถึงแสนดี ฮึก!

เฮียเปรม: เฮียรู้คับ! น้องต้องสู้นะอีก2เดือนเฮียจะไปรับหนูกลับนะ

ฮัท: คุณหนูได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วคับ!!

เราพยักหน้าให้ฮัทแล้วเดินเข้าเกตไปฮัทก็ตามมากับลูกน้องอีก2คน

พอพูดถึงอีก2เดือนเราต้องมาอยู่อังกฤษก็ใจหายเหมือนกันนะ แต่สิ่งที่ทำให้ใจเราสั่นไปกว่านั้นคืออีก2เดือนครามก็ต้องหมั้นราเองก็เหมือนกัน แต่ของเราหลังงานหมั้นคราม1เดือน ว่าที่คู่หมั้นเป็นใครยังไม่รู้เลยเพราะเฮียบอกว่าเป็นคนที่พ่อกับมัมหมั้นไว้ตั้งแต่เด็ก

#ประเทศไทย

ฮัท: คุณหนูกลับบ้านเลยไหมคับ?

เรา: พวกนายกลับไปก่อนฉันจะไปทำธุระ!

ฮัท: คับคุณหนู!!

ฮัทกับลูกน้องกลับไปเราเลยนั่งแท็กซี่มาบริษัทกลับมาครั้งนี้ไม่ได้โทรบอกครามไม่สิเราไม่ได้ติดต่อกันเลยตั้งแต่เราไปอังกฤษเพราะโทรศัพท์หาย พอถึงบริษัทเราก็ตรงดิ่งไปห้องครามทันที แต่.... ต้องชะงักกับเสียงที่ได้ยิน มันจุกในอกจนไม่มีแรงเดิน สมองตันไปหมด แต่สุดท้ายเราเลือกที่จะเดินเข้าไปผเชิญหน้ากับมัน

Ep.21

พี่ครามคนเลว

คราม

ตั้งแต่ผมเห็นคลิปนั่นผมแทบจะไม่มีสมาธิทำงานเลยแล้ววันนี้ผมเคลียดจนต้องหาวิธีคลายเคลียด ผมนั่งอัพยาอยู่ในห้องทำงานจู่ๆดิวก็เข้ามา

ดิว: บอสสบายดีไหมคะ😁

ผม: เข้ามาทำไม??

ดิว: แม้~บอสคะทำไมพูดจาห่างเหินดิวอย่างนั้นล่ะคะ

ผม: ไม่มีอะไรก็ออกไป!!

ดิว: บอสเคลียดให้ดิวช่วยไหมคะ

จู่ๆดิวก็เดินเข้ามานั่งตักผมแล้วบดก้นให้โดนลูกชายผมยิ่งผมอัพยาด้วยสิ ดิวร่อนบดสะโพกไปมาจนลูกชายผมตุงจนจะทะลุกางเกงอยู่แล้ว ดิวค่อยๆลูบไล้แผงอกลงต่ำจนถึงเป้า ดิวปลดชิปกางเกงแล้วขวักลูกชายผมออกมาอม

ผม: ซี๊ดดดด~ เร็วอีก อื้มมม~~

จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ

ผม: อื้มมมม~~

ปึก ปึก ปึก

ผมกระแทกสวนขึ้นรัวๆไม่นานก็ปล่อยน้ำรักเข้าปากดิวจนหมด ผมจับขึ้นโต๊ะทำงาน

แควกกกก!!

ผมกระซากชุดดิวออกแล้วจับมังกรกระแทกดิวทันที

ตับ ตับ ตับ

ผมกระแทกไปไม่กี่ทีก็มีคนเปิดประตูเข้ามา

ปั้ง

ปอเดินเข้ามาทั้งน้ำตา นี่หรอคนที่หายไปเป็นอาทิตย์แล้วยังสวมเขาให้ผมอีก คลิปนั่นที่มีคนมาให้ผมดูคือคลิปปอมีอะไรกับผู้ชายคนอื่น ผมมองแค่แวบเดียวแล้วผลักดิวออกผมจัดการใส่เสื้อผ้าดิวเองก็เช่นกัน ปอยังคงยืนร้องให้ไม่ได้พูดอะไร

ผม: ดิวออกไป!!!

ดิวเดินออกไปแต่ไม่วายจะมองจิกปอ

ผม: มีอะไร???

ปอ: ...ฮึก! นายทำแบบนี้ทำไม!!

ผม: ทำอะไร?

ปอ:นายมันเลว!!

พรึบ

ผมพุ่งเข้าไปบีบคางปอทันที

ผม: ใครกันแน่ที่เลว!!

ปอ: ฉันทำอะไร ฮึก! ทำไมนายทำกับพี่แบบนี้!!

ผม: แล้วไอ้ที่หายไปเป็นอาทิตย์นี่หมายความว่ายังไง ไปนอนกับชู้มาพอรึยัง!ห๊ะ!!!!

ปอ: นายพะ พูดเรื่องอะไร ฮึก!

ผม: ฉันไม่ได้โง่!!

พรึบตุบ

ผมผลักปอจนเสียหลักชนกับขอบโต๊ะ

ปอ: อึก! ฮึก!

ปอกุมท้องตัวงอแล้วทรุดลงทันทีถามว่าสงสารไหม มันไม่มีแล้วความสงสารให้คนแบบนี้ ผมพยายามไม่มองแล้วรีบเดินออกจากห้องทันที

ปอร์เช่

พรึบ

เรา: อึก!ฮึก!

ครามสบัดมือแรงจนเราเสียหลักท้องชนกับขอบโต๊ะพอดี ครามไม่แม้จะมองเราด้วยช้ำ

เรา: ฮื่อๆๆๆ โอ้ยยยย!!!!

เราพยายามลุกแต่มันเจ็บจนลุกไม่ไหวรู้สึกเหมือนมีน้ำไหลตรงหว่างขาพอมองดูก็ต้องตกใจเพราะมันคือเลือด ไม่นะ!! เราพยายามขยับตัวไปหยิบโทรศัพท์ยิ่งขยับเลือดยิ่งไหลเยอะขึ้นเลื่อยๆจนใจที่สุดก็หยิบโทรศัพท์ได้

📱ฮัท

เรา:ฮะ ฮัท ชะ ช่วยด้วยฉันอยู่...

เราพูดไม่ทันจบสายฮัทก็ตัดไปตอนนี้เราแน่นหน้าอกหายใจไม่ออกหน้ามืดเหมือนจะหลับตลอดเลยจนในที่สุดสติเราก็ดับลง

ไม่รู้เราหลับไปนานแค่ไหนตื่นมารู้เลยว่าตัวเองต้องอยู่โรงพยาบาล พอมองไปรอบๆมีฮัทนอนอยู่โซฟา เรามองนาฬิกาที่ติดกับผนังบอกเวลาว่าตอนนี้ตี5แล้ว

เรา: ฮัท!!

ฮัท: คับคุณหนู!!

เรา: ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?

ฮัท: คุณหนูหลับไปตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่ายคับ คุณหนูคับ! เรื่อง..เอ่อ...

เรา: พูดมาเถอะ!!

ฮัท: คุณหนูท้องได้1เดือนแล้วคับ!! ตอนนี้เด็กปลอดภัยดีแต่คุณหนูต้องพักผ่อนให้มากๆ แล้ว...

เรา: บอกหมอว่าให้ทำประวัติฉันแท้งลูก!!!

ฮัท: คุณหนูจะทำอะไรคับ?

เรา: เปล่า!!!ทำตามที่ฉันสั่ง!!

ฮัท: คับ!!!

ฮัทเดินออกไปดีนะที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลของบ้านคราม เราล้มตัวลงนอนคิดอะไรไปเรื่อยจู่ๆน้ำตาเจ้ากรรมมันก็ไหลโดยไม่รู้ตัว ลูกเราวิเศษเกินกว่าจะมีพ่อเลวๆแบบครามเราจะเลี้ยงเค้าเอง เราจะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้เค้าเอง เราคิดอะไรเพลินๆขนมีคนมาเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เรา: เชิญ!!

เราพูดแต่ยังนอนหลับตาอยู่ แต่กลิ่นอาหารชวนให้เราลืมตาขึ้นมาดู

เรา: หู้ยยยยย!! หอมจังอะไรอ่ะฮัท??

ฮัท: ต้มยำ ข้าวผัดกุ้ง น้ำส้มคั้นของโปรดคุณหนูคับ!

เรา: รีบเลยหิวพอดี😁😁

ไม่นานฮัทจัดอาหารทุกอย่างใส่จานแล้วมาวางตรงหน้าเรา

เรา:😁😁😁😁😁

ฮัท: คุณหนูดีใจจนเหมือนเด็กแล้วนะคับ😊

เรา: ก็หิว!!

ฮัท: งั้นก็กินเยอะๆนะคับตัวน้อยจะได้แข็งแรง

เราพยักหน้าแล้วจัดการอาหารตรงหน้าจนหมดฮัทมองหน้าเราอย่างตกใจ

ฮัท:😱😱

เรา: อิ่ม😁😁

ฮัท: 😁😁😁

เรา: ขอบใจนะฮัท!!

ฮัท: ผมขอพูดในฐานะเพื่อนได้ไหมคับ

เรา: ตามสบาย😊

ฮัท: ปอมึงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับกูเลยนะเว้ย! บ้านมึง! เฮียมึง ดูแลให้ที่อยู่ที่กินสำหรับกูมาตั้งแต่พ่อแม่กูเสีย กูอยากทำทุกอย่างให้มึงมีความสุข จะดูแลมึงให้เต็มที่เท่าที่กูจะทำได้!!

เรา: ฮัท!! กูไม่เคยมองมึงเป็นลูกน้องเฮีย กูมองมึงเป็นเพื่อนมาตลอด กูไม่เคยคิดว่ามึงเป็นคนนอก กูมองมึงเป็นคนในครอบครัวมาตลอด มึงเคยไหมเห็นบ้านไหนไหมที่ลูกน้องได้กินข้าวโต๊ะเดียวกันกับนาย คงไม่มี! แต่มึงไง! มีงได้ร่วมโต๊ะกินข้าวกับกูกับเฮียเพราะเรา2พี่น้องไม่เคยคิดว่ามึงเป็นคนนอกไงฮัท!!

ฮัท: ขอบใจทั้งมึงและเฮียมากนะเว้ย!! บุญคุณครั้งนี้กูชดใช้ทั้งชีวิตยังไม่หมดเลย!

เรา: มึงไม่ต้องทดแทนบุญคุณพวกกูเว้ย!กูขอแค่มึงเป็นแบบนี้ตลอดไปก็พอ เป็นเพื่อนกูตลอดไปก็พอฮัท!!

ฮัท: งั้นตอนนี้กูแลมึงกับลูกก่อนแล้วกัน! กินเสร็จแล้วก็นอนคับคุณหนู!! หลานกูจะได้แข็งแรง!! แล้วที่สำคัญอย่าพึ่งคิดแก้แค้นพ่อของลูกล่ะมึงพักเยอะๆยิ่งเสี่ยงต่อการแท้งอยู่!!

เรา: คร้าาาาา!! คุณบอดี้การ์ดสุดหล่อ!!!

Ep.22

พี่ครามคนเลว

คราม

วันนี้ผมเข้าบริษัทเหมือนทุกวันแต่เจอไอ้คริสกับเพียงฝันมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ผม: มาทำไมแต่เช้าวะ?

คริส: ไปคุยห้องทำงานมึงดีกว่า!!

พวกเราเดินขึ้นไปห้องทำงานพอประตูลิฟต์เปิดทุกคนต่างตกใจรวมถึงผมด้วเพราะตลอดแนวทางเดินมีหยดเลือดยาวเป็นทางจนถึงประตูห้องทำงานผม ผมรีบผลักประตูเข้าใจ พอเห็นสภาพห้องใจผมมันกระตุกวูบทันทีรอยเลือดเต็มไปหมด ตรงที่ปอล้มเมื่อวานด้วย

คริส: เชี่ย!!!

ฝัน: พะ พี่ครามพี่ทำอะไรคะ

ผม: ปะ เปล่า!!

ผมรีบเดินไปโต๊ะทำงานแล้วเปิดกล้องวงจรดูทันที ผมเห็นทุกอย่าง ภาพที่ผู้หญิงตัวเล็กๆมีเลือดเต็มไปหมดพยายามตะเกียดตะกายหาโทรศัพท์ แล้วเป็นลมไป ผมดูไปน้ำตาไหลไป

คริส: ไอ้ครามมึงแม่ง!!โครตเลวว่ะ

ฝัน: ทำไมพี่ทำกับเพื่อนหนูแบบนี้วะ!!

ผม: กะ กู!!!

คริส: มึงทะเลาะกันเรื่องคลิปใช่ไหม??

ผม: มึงรู้!!

คริส: เออออ!!!!!ไอ้ควาย!! ขนาดกูนอนกับเมียทุกวันมันยังส่งคลิปเมียกูมีอะไรกับคนอื่นมาให้กูเลย!!

ผม: มะ หมายความว่าไง!

ฝัน: มันเป็นคลิปตัดต่อค่ะ!!

ผม:.....,

คริส: มึงเอากับเมียมึงปิดไฟรึไงถึงไม่รู้ว่าเมียมึงมีรอยสักหรือไม่มี!!

ใช่ในคลิปไม่มีรอยสักแต่ปอมี

ผม: โถ่เว้ยยยย!!!

ผมนั่งดูคลิปกล้องวงจรช้ำๆจนฝันเดินมาดูด้วยเพราะตอนแรกผมดูกับไอ้คริส

ฝัน: แย่แล้ว!!!! พี่ครามยัยปอ!! พี่ครามเพื่อนหนูต้องแท้งแน่ๆเลยเลือดเยอะขนาดนั้นออกจากตรงนั้นด้วย!!!!

ผม: ห๊ะ!!!!

คริส: ไอ้สัสงานเข้าแล้วมึง!!!

ผมคิดว่าต้องมีอะไรบาดขาปอไม่คิดว่าปอจะท้องด้วยช้ำ ผมรีบโทรบอกไอ้น้องตัวดีส่งคนตามหาปอทันที

📱 คิว

คิว: มาคุยกันที่บ้านทุกคนรอมึงอยู่!! บอกเพื่อนมึงมาด้วย

ผม: เอออ!!

พอมันรับปุบก็ใส่ผมเลยเหมือนกับกำลังรอสายผม ไม่ต้องแปลกใจมันรู้ได้ไงหรอคับลูกน้องมันรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว

ผม: ไปบ้านกูกันทุกคนรออยู่

#บ้าน

ผมเดินนำเพื่อนเข้าบ้านพอพ่อเห็นผมก็ลุกเดินมาหาผมทันที

ผัวะ ผัวะ

ผม: อึก!

พ่อชัดหน้าผม2ครั้งผมถึงกับล้มทั้งยืนกันเลย

ผม: พ่อต่อยผมทำไมคับ!

พ้อ: ดีที่เป็นกูทำถ้าแม่มึงได้ลงมือมึงคงตายคาตีนแม่มึงแล้วไอ้คราม!!

คิว: ค่อยๆนะมึง

ไอ้คิวมันเข้ามาพยุงผมไปนั่งโซฟาตรงข้ามกับแม่มีควีนนั่งอยู่ข้างๆ

เพี้ย

แม่ลุกขึ้นมาตบผมอีกครั้งอยากจะบอกว่าแม่ผมมือหนักกว่าพ่ออีก เลือดกลบปากเลยคับทีนี้

แม่: เป็นถึงเชื้อกษัตริย์แต่ทำตัวต่ำ กูไม่เคยสอนให้มึงเลวไอ้คราม!!

ควีน: ครามรู้รึเปล่าว่าทำอะไรลงไป!!

ผมได้แต่ส่ายหน้าให้ควีน

ควีน: เมียครามแท้งลูกตอนนี้ปลอดภัยดีแต่สุขภาพจิตค่อนข้างแย่เสี่ยงต่อเป็นโรคซึมเศร้าเพราะมีเรื่องกระทบจิตใจหนักๆต่อเนื่องกัน

คิว: ที่เมียมึงหายไปเพราะลูกสาวเค้าเสียคงยุ่งเรื่องงานจนไม่มีเวลาติดต่อมึงแล้วยังมาเสียลูกไปอีกมึงว่าผู้หญิงตัวเล็กๆจะรับอะไรหนักๆแบบนี้ได้หรอวะ

ผม: สะ แสนดีน่ะหรอ??

คิว: ใช่!! เด็กที่ชื่อแสนดีตายแล้วเกิดอุบัติเหตุรถชนกูคาดว่าน่าจะตั้งใจชนแล้วมีข่าวแว่วๆมาว่ามีคนเอาตัวคนขับรถคันนั้นไปทางการยังหาตัวไม่เจอเลย

ผม:ตอนนี้เมียกูอยู่ไหน??

คิว: มึงใจเย็นก่อน! ตอนนี้เมียมึงปลอดภัยดีมึงควรเอาเวลามาจัดการคนที่กำลังปั่นมึงก่อนจะดีกว่า

ผม: มึงจัดการเลย!!กูจะไปหาเมีย!

แม่: กูไปมาแล้วหนูปอไม่พูดคุยกับใครเอาแต่มองหน้าคนอื่นนิ่งๆ ถ้าเจอหน้ามึงตอนนี้คงเป็นบ้า!!

พ่อ: มึงได้กระอักเลือดแน่คราวนี้

พูดจบแม่ก็เดินออกไปพ่อกับควีนก็ตามไปติดๆ ผมอยากจะฆ่าตัวเองจริงๆ แต่ขอฆ่าไอ้คนมันปั่นผมก่อน

ปอร์เช่

ตัดมาวันที่เราแข็งแรงและออกจากโรงพยาบาลแล้ว เฮียรู้เรื่องเลยรีบบินมาไทย

เฮียเปรม: ฮัทไปเตรียมรถ! การ์ด10

ฮัท: คับนาย!!

เรา: จะไปไหนอ่ะเฮีย??

เฮียเปรม: น้องรู้ใช่ไหมว่าจะต้องหมั้นอีก3เดือน ตามจริงงานอีก2เดือนแต่เฮียขอเลื่อนออกไปก่อน เฮียรู้น้องยังไม่พร้อมแต่มันระบุในพินัยกรรม แต่วันนี้มีคนผิดสัญญาเฮียจะพาน้องไปยกเลิกงานหมั้นและงานทั้งหมดที่เราเป็นคู่ค้ากัน แล้วน้องรู้ไหมว่าใครเป็นคู่หมั้นน้อง

เราส่ายหน้าให้เฮีย

เฮียเปรม: คนที่มันทำน้องเฮียเจ็บไง

เรา: คะ ครามหรอคะ?

เฮียเปรม: ใช่ค่ะ!!

เฮียจับมือเราเดินมาขึ้นรถใจหายเหมือนกันนะแต่ทุกอย่างมันต้องจบเพื่อลูกเราไม่ยอมให้ลูกมีพ่อเลวๆแบบนั้นแน่นอนถ้ายกเลิกงานเราจะได้กลับอังกฤษกับเฮียเลย

#บ้าน คาสัน เอสตัน

พอรถวิ่งมาจอดหน้าบ้านหลังนี้มันก็ใจหายเหมือนกันนะที่รู้ว่าจะไม่ได้มาที่นี่อีก บ้านที่เคยมาตามบอสไปทำงาน บ้านที่ต้องหอบเอกสานพรุงพรังมาแทบทุกอาทิตย์

เฮียเปรม: น้องพร้อมไหม?

เรา: พร้อมค่ะ!!

เฮียเดินนำเข้าบ้านภายในบ้านมีทุกคนนั่งรออยู่แล้วหนึ่งในนั้นมีครามด้วยแต่หน้าเค้ามีรอยซ้ำเต็มไปหมด

เฮียเปรม: สวัสดีคับคุณอาเดียร์ คุณอาคิง

อาเดียร์: จ๊ะ!! นั่งก่อน

เฮียพาเรามานั่งตรงข้ามกับคราม ครามมองเราด้วยสายตาที่เราก็เดาไม่ถูกสายตาเค้ามีทั้งเศร้า อ้อนวอนอยู่ในเวลาเดียวกัน

เฮียเปรม: เข้าเรื่องเลยนะคับจะได้ไม่เสียเวลา! คุณอาคงทราบดีว่าพวกเรามาในเรื่องอะไร!

อาเดียร์: ให้เด็กๆคุยกันก่อนดีกว่านะเปรม!

เฮียเปรม: ผมคุยกับน้องมาตั้งแต่บ้านแล้วคับ! น้อ