ครามคนเลว

Ep.11

พี่ครามคนเลว

คราม

เรานั่งดื่มกันที่ผับ อยู่ๆก็มีคนมาทักยัยแม่เลขานั่น

...:ปอ!!!!

ปอกับเพียงฝันเพื่อนของเธอรีบหันไปมองตามเสียงทันที

ปอ: !!!!!

พรึบ

จู่ๆเพียงฝันก็ยกปืนสีดำสนิทจ่อหัวผู้ชายคนนั้นทันที

พวกผม:

ฝัน: ออกไป!! อย่ามายุ่งกับเพื่อนกู!!

ปอ: นายกลับไปซะ!!!

..:ปอ!!ฟังแทมก่อนได้ไหม แทมตามหาปอมาตลอดเลยนะ 4ปีที่ปอหายไปแทมไม่มีความสุขเลย แทม! แทมขอโทษ

ปอ: นายรู้จักฉันดีนะแทม!! ถ้าให้ฉันต้องหมดความอดทน!

แทม: ปอ!! 3ปีที่เราคบกันมาปอไม่เคยเชื่อใจแทมเลยหรอ??

ปอ: เชื่อใจ!!! เชื่อใจแล้วได้เหี้ยไร! ได้ความเจ็บปวดที่มึงมอบให้กูน่ะหรอ! กูคิดมาตลอดว่ามึงเป็นคนดีแทม! แต่แล้วผู้ชายแม่งสันดานก็พอกัน มักมาก ไม่รู้จักพอ! เลว!!

แทม: แทมรักปอนะ! แทมขอโทษที่วันนั้นรักปอไม่มากพอ!!

ปอ: แล้ววันนี้ก็ไม่ต้องมารักกู!! กูไม่ต้องการรักเฮงซวยจากมึงหรือผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น!!!

แทม: ปะ ปอ!

ปอ: ออกไปก่อนกูจะทนไม่ไหวแล้วฆ่ามึงตอนนี้!!!!

ฝัน: แต่กูพร้อมฆ่ามัน!!

แกร็ก

ฝันกระชับกระบอกปืนแน่นพร้อมยิงจ่อหัวผู้ชายคนนั้นอีกครั้งผู้หญิงทำไมน่ากลัววะ

ปอ: ปล่อยมันไปฝัน!!

ฝัน: อีปอ!!

ปอ: นายรีบไปซะ!ก่อนเพื่อนฉันจะรั้งมือไม่ไหว!!

แทมรีบเดินออกไปทันที ตอนนี้โต๊ะเงียบมากไม่มีใครพูดอะไรเลยรวมถึงพวกผมด้วย 2สาวยกเหล้ากระดกไม่เกรงใจผู้ชายอย่างพวกผมเลย คอแข็งใช้ได้ จนเหล้าราคาแพงหมดไปหลายขวดแต่ล่ะคนแทบหอบสังขาลตัวเองกลับไม่ไหว

Ep.12

พี่ครามคนเลว

ปอร์เช่

อื้ออออ~ปวดหัวจัง!

เราลุกขึ้นกุมขมับ รู้สึกปวดหัวมากกกเพราะเมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อยแต่... ทำไมมันโล่งแปลกๆ พอมองไปรอบๆเท่านั้นแหละ

เรา: กรี๊ดดดดดดดด!!!!!!

คราม : อื้อออ~~~เสียงดังอะไร!! เฮ้ยยย!!!!

เรากระชับผ้าปูที่นอนแน่นแล้วถอยออกห่างบอส มันเกิดอะไรขึ้นทำไมเรา2คนถึงได้มาอยู่ที่นี่

เรา:😭😭😭

คราม: อะ เอ่อออ!!

เราไม่รอฟังอะไรทั้งนั้นเอาผ้าห่มพันตัวเก็บเสื้อผ้าที่กระจายเต็มพื้นเข้าไปใส่ในห้องน้ำทันที

เรา: พลาดได้ไงวะเนี่ย!!!

ออกมาเรารีบคว้ากระเป๋าออกมาทันทีบอสนั่งมองเราที่ปลายเตียงแต่ไม่ได้พูดอะไร

#บ้าน

เราเดินเข้าบ้านอย่างหมดแรง ทำไมต้องเป็นผู้ชายคนนี้ คนที่เอาใครไม่เลือก ไม่รู้จักพอ คิดแล้วมันเจ็บที่ใจแปลกๆ

...:มัมข๋าาาาาาา

เรา: เฮีย!!! แสนดี!! มาตอนไหนเนี่ย!

แสนดี: พึ่งมาถึงค่ะ! แล้วมัมไปไหนมาคะ

เรา: มัมนอนที่คอนโดค่ะ! เลยไม่ได้กลับบ้าน!

เฮียเปรม: งั้นไปอาบน้ำ! ปิดรอยที่คอหน่อยก็ดีจะได้ออกไปดูงาน!

เฮียพูดจบเรารีบเอามือปิดคอทันที! บ้าเอ้ย!!

เรา: ค่ะ!!

พอทำทุกอย่างเสร็จก็ออกมาดูงานก็โกดังเก็บของที่มีปัญหา ช่วงนี้ของทุกล็อตมีปัญหาตลอด เรากับเฮียทำงานกันจนบ่ายกว่าจะเสร็จ เฮียลูกน้องให้ไปรับแสนดีจะได้ออกไปทานข้าวก่อนเข้าบ้าน

เฮียเปรม: มีอะไรจะบอกเฮียไหม!!

เฮียถามขณะที่เรากำลังทานข้าว เราเลยมองหน้าเฮีย

เรา: เรื่องอะไรคะ??

เฮียเปรม: เรื่องเมื่อคืน! เรื่องงาน! หรือเรื่องที่อยากจะบอกเฮีย!!

เรา: ไม่มีเรื่องจะบอกค่ะ! แต่มีเรื่องอยากจะขอ!

เฮียเปรม: หืม!!

เรา: ขอกลับอังกฤษได้ไหมคะ!

เฮียเปรม: มันยังไม่ถึงเวลา!!

เรา: เวลาอะไรเฮีย!

เฮียเปรม: เวลาที่พ่อกับมัมระบุในพินัยกรรม ถ้าหนูอยู่ที่ไทยครบ3ปีครึ่งทนายจะจัดการทรัพสินออกมาให้เราในส่วนที่เราควรจะได้!

เรา: งั้นก็อีกแค่4เดือนใช่ไหมคะ

เฮียเปรม: คับ!!

ระหว่างที่คุยกันเราก็ตักอาหารให้แสนดีไปด้วย คุยไปกินไปจนเสร็จก็กลับบ้านระหว่างทางบังเอิญเจอบอสควงผู้หญิงมาพอดี เฮียเปรมเลยเดินมากอดคอเรามาขึ้นรถกลับบ้าน

Ep.13

พี่ครามคนเลว

คราม

ตั้งแต่วันที่ผมมีอะไรกับปอนี่ก็ผ่านมาเกือบ2อาทิตย์ที่ผมไม่ได้เข้าบริษัทช่วงนี้ที่โรงแรมยุ่งๆ

คิว: เป็นอะไรวะไอ้ครามหน้ามึงดูไม่สดใสเอาชะเลย!

ผม: เรื่องของกูเถอะ!!

คิว: ไอ้สัส!! จะทำอะไรคิดดีๆอย่าให้เป็นเหมือนกูที่เมียต้องหอบลูกหนี!!

ผม: เมียอะไร!! มึงคิดว่าคนแบบกูหยุดได้หรอวะ!

คิว: กูเชื่อสักวันมึงจะหยุดได้เมื่อเจอคนที่ใช่!!

ผม: อืม!!

คิว: ไอ้สัสกูเบื่อหน้ามึงชิบหาย! ไปหาลูกๆกูดีกว่า|~

ผม: ควาย!!

ไอ้น้องชายตัวดีออกไปผมนั่งทำงานต่อ ป่านนี้งานที่บริษัทผมกองท่วมโต๊ะแล้วมั้ง!

ก๊อกๆๆๆ

ผม: เชิญคับ!!

คนเข้ามาใหม่คือแม่ผมนั่นเอง

แม่: ตาครามทำไมไม่เข้าบริษัทห๊ะ!!

ผม: ผมยุ่งงานที่นี่อยู่คับ คิดว่าพรุ่งนี้น่าจะเข้าไปแล้ว!

แม่: แกไม่สงสารหนูปอบ้างรึไง! ทำงานแทนแกจนน็อคเข้าโรงพยาบาลโน่น!!

ผม: ห๊ะ!!! ทำไมไม่ดูแลตัวเองยัยบ้าเอ้ย!!

แม่: ถ้าแกไม่ใจดำก็ไปเยี่ยมเลขาหน่อยล่ะกัน!!

ผม: คับ!!

แม่ออกไปผมรีบเก็บของแล้วตรงไปโรงพยาบาลทันที

#โรงพยาบาล

ผมเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องพักของเลขา ผมกำลังจะเจ้าไปแต่มีคนทักก่อน

แสนดี: พี่ชายข๋าาาาามาหามัมปอหรอคะ??

ผม: คับ!! แล้วทำไมมาคนเดียวไปไหนมาหืม!!!

แสนดี: ไปส่งแด๊ดหน้าลิฟต์มาค่ะ! พี่ชายข๋าเข้าไปพร้อมแสนดีเลยค่ะ

เด็กน้อยจับมือชายหนุ่มเดินเข้าห้องพักฟื้นหญิงสาว พอเห็นว่าหญิงสาวทำอะไรเค้าอยากจะดุชะจริงๆ

ผม: นี่ขนาดเธอป่วยยังทำงานอีกหรอ!!

ปอ: เสือก!!

ผม: เอามานี่!! เลิกทำแล้วนอนพักชะ!!

ปอ: เรื่องของฉัน อีกอย่างมันยังไม่เสร็จ!!

ผม: ผมทำเอง!!

ผมแย่งแม็คบุ๊คจากมือปอแล้วมานั่งทำที่โซฟาแม่ลูกเค้าก็เล่นกันที่เตียง ไม่รู้ผมนั่งทำงานนานแค่ไหนพอหันไปอีกทีหลับทั้งแม่และลูก

Ep.14

พี่ครามคนเลว

ปอร์เช่

พอตื่นขึ้นมาเรามองไปรอบๆห้องเห็นบอสหลับอยู่เราเลยเดินไปขอผ้าห่มกับพยาบาลมาห่มให้บอส ไม่นานหมอก็เข้ามา

ก๊อกๆๆๆ

หมอ: ขออนุญาตตรวจคนไข้นะคะ

เรา: เบาๆนะคะเดี๋ยวคนตื่น

หมอ: น่ารักนะคะแม่ป่วย มีพ่อลูกมาเฝ้าตลอดเลย

เรา: อะ เอ่อ ไม่ชะ....

หมอ: ไม่ต้องเขินหรอกค่ะ

เรา:

หมอ: คนไข้แข็งแรงดีแล้วกลับบ้านเลยก็ได้ค่ะหมอจะให้ยาบำรุงไปทานนะคะ

เรา: ค่ะ

หมอออกไปเราเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ พอออกมาลูกสาวตัวน้อยนั่งหน้าบึ่งอยู่บนเตียง

เรา:แสนดีคะ!

แสนดี: หนูนึกว่ามัมหายชะอีก

เรา: มัมเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ค่ะ

แสนดี: มัมข๋าาาพี่ชายหลับอยู่อย่าเสียงดังนะคะ

เรา: แต่เราจะกลับบ้านแล้วนะคะ

แสนดี: งั้นหนูปลุกพี่ชายข๋าาดีกว่า

แสนดีกระโดดลงจากเตียงแล้วเดินไปปลุกบอสที่นอนอยู่โซฟา

แสนดี: พี่ชายข๋าาาตื่นค่ะเราจะกลับกันแล้วค่ะ!!

คราม: อื้อ~~ตื่นแล้วคับ~

แสนดี: กลับบ้านกันค่ะ มัมบอกกลับบ้านได้แล้ว

คราม: คับผม!!

บอสเข้าไปล้างหน้าเราเก็บของอยู่ไม่นานบอสก็ออกมา

คราม: ผมไปส่ง!!

เรา: ไม่ต้อง!!

คราม: ทำไม!!!!!

แสนดี: พี่ชายดุมัมทำไมคะ!! แด๊ดบอกว่าให้มันเอารถกลับค่ะ

คราม: แล้วแด๊ดแสนดีไปไหนแล้วคับ

แสนดี: แด๊ดไปทำงานค่ะ

คราม: งั้นเดี๋ยวถือของไปส่งขึ้นรถ!!

เราจับมือแสนดีออกจากห้องลงมาลานจอดรถ

เรา: ขอกระเป๋าด้วยค่ะ!!

เราบอกบอสเมื่อเดินมาถึงรถบอสยื่นกระเป๋าให้เราแต่ไม่พูดอะไร แสนดีวิ่งไปขึ้นรถอีกข้างเราเลยขึ้นตามมีบอสยืนมองอยู่

แสนดี: พี่ชายข๋าาาหนูกลับแล้วนะคะไว้หนูจะไปหาที่บริษัทนะคะ

แสนดีลดกระจกลงแล้วลาบอสที่ยืนส่งอยู่พร้อมยกมือบ๊ายบาย บอสยิ้มให้แสนดี เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นอย่างที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนจนเราเผลอยิ้มตาม พอเรียกสติได้เรารีบขับรถกลับบ้านทันที

คราม

วันนี้ผมตื่นมาทำงานตั้งแต่ไก่โห่ก็ไม่ได้เข้ามาหลายวันงานคงเยอะ ผมนั่งทำงานจน7โมงเช้า เลยลงมาหาอะไรกินหน่อย พอมาถึงหน้าบริษัทมีพนักงาน รปภ. รวมถึงเลขาผมกำลังใส่บาตกันอยู่ผมเลยหยุดยืนมอง

รปภ:คุณปอมาทำงานเช้าทุกวันเลยนะคับ

ปอ: ช่วงนี้บอสไม่เข้างานเยอะต้องมาเช้าค่ะลุง

รปภ: บอสโชคดีนะคับที่มีเลขาทำแทนได้ทุกอย่างแบบนี้

ปอ: หนูทำตามหน้าที่แหละค่ะลุง เขาให้เงินเดือนหนูสูงงานก็ต้องหนักเป็นธรรมดา

รปภ: สู้ๆคับ! แล้ววันนี้ลูกสาวไม่มาส่งหรอคับ?

ปอ: กลับต่างประเทศแล้วค่ะ!หนูขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ

รปภ: คับ

พอทุกคนกลับเข้าบริษัทผมเลยออกมาหาอะไรกิน ไม่ลืมชื้อติดมือกลับมาด้วย

#ห้องทำงาน

ผม: อ่ะ!!

ปอ. อะไร??

ผม: สลัดผักชอบไม่ใช่รึไงผมผ่านมาเลยชื้อมาฝาก!!

ปอ: ฉันไม่ชอบ!!

ผม: แต่ผมเห็นคุณกินบ่อยอยู่นะ!แล้วเรื่องวันนั้น.....

ปอ: ช่างมันเถอะค่ะเราพลาดกันทั้งคู่!!

ผม:....

ปอ: ขอตัวนะคะ!! แล้วก็ไม่ต้องกลัวเหงานะคะอีกสักพักคู่ขาของคุณคงเข้ามา!!

ผม:.......

ปอเดินออกไปผมยังยืนหน้าชาไม่หาย ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธผม มีแต่อยากให้ผมรับผิดชอบกันทั้งนั้น ไม่นานดิวคู่ขาผมเข้ามาจริงๆ

ดิว: บอสข๋าาาาา

ผม: ออกไป!!!

ดิว: แต่....

ผม: พูดให้รู้เรื่อง!!!

ดิว: ก็ได้ค่ะ!!

ดิวเดินฟึดฟัดออกจากห้องไปผมก้มหน้าทำงานค่อจนบ่ายข้าวก็ยังไม่ได้กิน

ก๊อกๆๆๆๆ

ผม: เชิญ!!!!

แสนดี: พี่ชายข๋าาาาา

เสียงแจ้วจ้าวมาเลยผมเงยหน้าจากกองเอกสารเป็นแสนดีเข้ามากับปอ

ผม: ไหนว่ากลับอังกฤษแล้วไง~

แสนดี:แฮร่ๆ หนูไม่อยากไปเลยถ่วงเวลาให้ตกเครื่องค่ะ

ปอ: แล้วแด๊ดก็ต้องเสียงานเพราะเด็กดื้อ!!!

แสนดี: แต่แด๊ดบอกว่าไม่เป็นไรแล้วนิคะ!

ปอ: ก็เพราะใคร!!!

แสนดี:

ปอ: หยุดร้องค่ะ!! ถ้าดื้ออีกมัมจะไม่ให้มาไทยอีก!!

ผม: พอแล้ว!! ไหนมาหาพี่มาค่ะ ใครดื้อไม่มีใครดื้อสักหน่อยเนอะ

แสนดี: มัมไม่รักหนู

ผม: มัมรักหนูนะคับ~มัมดุเพราะมัมรักหนูนะ !

แสนดี: ไม่จริง!!

ผม: หยุดร้องก่อนจะพาไปกินไอติม

ปอ: บอสปล่อยลูกฉันมาค่ะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว!!

ผม: แต่แสนดียังไม่ได้กินไอติมเลยนะ

ปอ: เดี๋ยวฉันพาไปเองไม่รบกวนคุณหรอกค่ะ!! ไปค่ะแสนดี!!

ปอเดินมาอุ้มแสนดีที่นั่งตักผมอยู่ พอปอเงยหน้าขึ้นมาทำให้เราสบตากันพอดี ปอดึงสติได้ก็รีบเดินออกจากห้องไป

ผม:

Ep.15

พี่ครามคนเลว

ปอร์เช่

เรารีบพาแสนดีออกมาจากห้องทำงานบอสทันที พอมาถึงหน้าลิฟต์เราเลยเอามือทาบอกทำไมนะหรอ ก็เพราะใจเรามันเต้นผิดจังหวะไง

แสนดี: มัมข๋าาาาทำไมมัมหน้าแดงจังคะ??

เรา: หรอคะ! สงสัยมัมร้อนมั้ง

...:เขินผมหรอ??

เรา:

บอส: เป็นอะไร! ผมไปส่งไหม??

เรา: มะ ไม่เป็นไรค่ะ!

เรารีบจับมือแสนดีเดินไปขึ้นรถทันที จะรักเค้าไม่ได้นะปออีกไม่กี่เดือนก็จะได้กลับอังกฤษแล้ว

แสนดี: มัมข๋าาหนูอยากกินไอติมค่ะ

เรา: ค่ะ! งั้นเราแวะห้างก่อนก็ได้!!

#ห้าง

เรากำลังนั่งรอไอติมกับแสนดีอยู่ อยู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาทัก

คราม: นั่งด้วยได้ไหมคับ!

เรา: เป็นผีหรอคะตามหลอกหลอนได้ทุกที่จริงๆ!!

คราม: ถ้าเป็นผีแล้วได้เจอคุณทุกที่ผมก็ยอมคับ

แสนดี: พี่ชายชอบมัมหรอคะ คริ คริ

คราม: ถ้าพี่ชอบมัมหนูแล้วแด๊ดหนูล่ะคะ?

แสนดี: มัมกับแด๊ดเป็นพี่น้องกันค่ะ

เรา: แสนดี!!!!

คราม: หืม!!!ถ้าอย่างนั้นพี่ก็จีบมัมหนูได้สิ

แสนดี: ได้ค่ะปะป๊า~

เรา: แสนดี!!!!ทำไมเรียกพี่เค้าแบบนั้นคะ!!

แสนดี:เรียกไม่ได้หรอคะ

เรา: ขอโทษบอสด้วยนะคะที่แสนดีเสียมารยาท! แสนดีขอโทษพี่เค้าค่ะ

แสนดี: ขอโทษค่ะพี่ชาย~

คำว่าพี่ชายแสนดีพูดเบาๆเราสงสารนะ แสนดีไม้ใช่ลูกเราหรอก แสนดีเป็นลูกสาวเพื่อนเราที่อยู่อังกฤษแต่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตเราเลยรับเป็นลูกบุญธรรมโดยมีเฮียเปรมเป็นพ่อ

คราม: ไม่เป็นไรเรียกป๊าก็ได้

แสนดี: จริงหรอคะ

ท่าทางนางดีใจไม่น้อย บอสจะอยากมาเป็นพ่อแสนดีทำไมเค้าคิดอะไรอยู่ เรามองบอสอย่างจับผิด

คราม: มองทำไม!!

เรา: บอสจะทำอะไร??

คราม: ผมจีบคุณอยู่! คุณดูไม่ออกหรอ! หรือต้องให้พูด! ก็ได้ผมกำลังจะจีบคุณเตรียมรับมือผมได้เลย

เรา: หยุดให้ได้ก่อนเถอะค่ะ เด็กบอสเยอะจะตายฉันไม่อยากโดนรุมตบตาย!! แต่ถ้าอยากจะคบจริงๆ ก็ได้นะคะ

บอส: ผมรับรองไม่มีใครกล้าทำอะไรคุณหรอกว่าแต่คุณจะคบกับผมจริงๆหรอ??

เรา: จริงสิคะแต่ห้ามบอกใครเด็ดขาด!!

บอส: คุณยอมคบกับผมแต่หลบๆช่อนๆงั้นหรอ?

เรา: ถ้าบอสยอมไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะคะ

บอส: ผมต้องยอม??

เรา: แล้วแต่!!

แสนดีกินไอติมอิ่มก็แยกกันกลับเลย

คราม

ช่วงนี้ตารางงานแน่นมากคับกระดิกตัวแทบไม่ได้ จนไอ้เพื่อน2ตัวแซว

คริส: ช่วงนี้ติดงานหรือติดเมียวะไอ้คราม5555

เจมส์: กูว่าคนอย่างไอ้ครามจะติดเด็กมากกว่านะ555

ปั้ง

น้านนนไอ้เพื่อนเวรหางานให้กูแล้วไงแม่เลขาผมเดินออกไปแล้วคับ ผมทำอะไรได้ล่ะ ได้แต่มองตามหลังเธอไป ก็..ตอนนี้ปอยอมคบกับผมแล้วคับแต่เธอไม่ให้บอกใคร

ผม: ไอ้พวกเวร!!!

คริส: มึงมีอะไรปิดบังพวกกู!!

ผม: ปิดบังอะไร!!

เจมส์: มึงมองตามเลขาขนาดนั้น นี่มึงกับน้องมัน.....!!

ผม:....

เพื่อนผม: ชัวร์!!!!!

ผม: เออออ!! ปอเป็นแฟนกูแต่แม่งไม่ยอมให้บอกใครว่าเราคบกันแล้วพวกมึงก็หางานมาให้กูเนี่ย กว่าจะยอมเป็นแฟนกูตามจีบเป็นเดือนเลยนะเว้ย!!

เพื่อนผม: เชรดดดดด!! ไอ้เสือมีเมียวะ5555

คริส: เออแล้วเรื่องคู่หมั้นมึงล่ะวะ

ผม: ช่างสิ!! ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกูยังไม่รู้เลย

เจมส์: แล้ววันหนึ่งคู่หมั้นมึงมาจะทำไงวะ สงสารน้องปอเลยวะ!

ผม: กูไม่ยอมหรอก!!

คริส: กับแม่เลขานี่จริงจัง

ผม: ก็เออสิวะ!!

เจมส์: คืนนี้ไปผับกันคลายเคลียดเว้ย

ผม: ดึกหน่อยนะกูนัดปอทานข้าววะ

คริส: เปลี่ยนที่สิคืนนี้ฝันก็ไป เมียกูจะได้มีเพื่อน!

ผม: ไม่ได้หรอกถ้าไปก็คงดึก!

เจมส์: กูล่ะเบื่อพวกมีเมียจริงๆ ไปหาที่ลงดีกว่า~~

คริส: ระวังโรคแดรกตายห่านะมึง!!

เจมส์: ถ้ามันจะแดรกมันไม่แดรกกูคนเดียวหรอกคับ!!

ไอ้เจมส์ออกไปไอ้คริสทำหน้าเคลียดขึ้นมาทันที

ผม: เป็นห่าอะไรมึง

คริส: ฝันอะดิ! แม่ง

ผม: เมียไม่ให้นอนด้วย??

คริส: ไอ้นอนอ่ะนอนแต่ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับกู ไม่เคยบอกรักกู ไม่เคยทำเหมือนรักกูเลยสักนิด!

ผม: มึงก็ค่อยเป็นค่อยไปสิวะ อดีตพวกเรามันเลวจะให้ใครมาเชื่อใจง่ายๆไม่ได้หรอกเว้ย

คริส: ก็แค่อดีตไหมวะ ทุกวันนี้กูก็เลิกทุกอย่างแล้วไง กูอดยากับมึงแทบลงแดงตายเพื่อมัน กูเลิกตีหรี่ กูเลิกบุหรี่ก็เพื่อมัน มึงจะให้กูทำยังไงอีกวะ ฮึก

ผม: ใจเย็นเว้ยมึง!

ผมเดินไปตบไหล่มันเบาๆ ผมรู้แหละว่ามันรู้สึกยังไงผมตอนนี้ก็ไม่ต่างจากมันเท่าไหร่หรอก รักลับๆผมรู้ว่ามันเจ็บ ทำไงได้คับอดีตพวกผมมันเลวระยำหาคนจะมาเชื่อใจในเร็ววันมันก็ยากคับ