ครามคนเลว (ตอนจบ)

พี่ครามคนเลว

คราม

ลูกน้อง: นายคับ!!

ผม: ฮึก! อย่ามายุ่งกับกู!!!!

ลูกน้อง: กลับบ้านเถอะคับ! ฝนจะตกแล้ว!

ผม: อย่ามายุ่งกับกูไง!!!!

ซ่าาาาา ซ่าาา

ในเหี้ยไรมาตกตอนนี้วะแต่ผมเลือกที่จะนั่งอยู่ตรงนั้น ผมมันสมควรโดนแบบนี้แล้ว

ลูกน้อง: นาย!!!!

เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือลูกน้องเรียกจากนั้นก็ไม่ได้สติอีกเลย

รู้สึกตัวขึ้นมากลิ้นยาคุ้งขนาดนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผมอยู่โรงพยาบาล

คิว: ไงมึง!!!

ผม: กูยังไม่ตาย!!!

คิว: ปากดี!! ลูกน้องกูน่าจะปล่อยมึงตายที่ท่าเรือนั่นแล้ว!!

ผม: ทำไมไม่ปล่อยกูตายไปเลยล่ะ!!

คิว: กูกลัวหลานกำพร้าพ่อ!!

ผม: มะ มึงหมายความว่าไง!!

คิว: ลูกมึงยังอยู่!! แต่งานหยาบอยู่ที่เมียมึงว่ะ

ผม: พี่ปอโกหกงั้นหรอ?

คิว: อืม!! หาทางรั้งเมียมึงอยู่ให้ได้ล่ะกันกูได้ยินข่าวว่าพี่น้องคู่นั้นจะกลับอังกฤษเร็วนี้

ผม:กูกลับบ้านได้วันไหน??

คิว: กลับไปดิใครห้ามมึง!!

ผม: สัส!!!

ก๊อกๆๆ

...:เซฮายยยย~~

ผม: เล่นเป็นเด็ก!!

ควีน: ได้ผัวเด็กก็ต้องเด็กตามสิจ๊ะน้องรัก5555

ทัพไทย:😅😅

ควีน: เป็นไงบ้าง

ผม: ยังไม่ตายแต่ตอนนี้จะไปตามเมียจัดการให้ด้วย!!

ควีน:ใช้กูจัง!!

ผมไหวไหล่แล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนชุด แล้วกลับคอนโดวางแผนง้อเมียต่อ

คอนโด

ผมนั่งคิดนอนคิดว่าจะง้อพี่ปอยังไง และแล้วเสียงสวรรค์ก็มาโปรด

📱พ่อ

ผม: คับ!

พ่อ: สัญญาหนูปอเหลืออีกเดือนกว่า

ผม: สัญญาอะไรพ่อ?

พ่อ: สัญญาที่หนูปอเซ็นกับพ่อ3ปีครึ่งตอนนี้เหลือเดือนกว่าๆจะทำอะไรก็รีบทำ!!

ผม: ขอบคุณคับ😁😁

พ่อวางสายไปแผนง้อเมียวิ่งเข้ามาในหัวทันที😏😏แล้วเจอกันอีเมีย

ปอร์เช่

เช้าวันใหม่ที่ไม่สดใสเอาซะเลย เพราะเราต้องไปทำงานที่บริษัทครามสัญญายังเหลืออีกเดือนกว่าๆ ถึงเราจะมีปัญหากับครามแต่งานคืองาน เราลุกขึ้นแต่งตัวแล้วฮัทไปส่งที่บริษัทขาดงานนานงานกองท่วมหัวแน่นอน!!

บริษัท

เราถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก้าวขาเข้าบริษัทอย่างมั่นใจ พนักงานทุกคนยิ้มให้อย่างเป็นมิตรกว่าทุกครั้ง

เรา: สวัสดีค่ะ! มีอะไรรึเปล่าคะ

เราถามหัวหน้าแผนกการเงินที่เดินผ่านเราแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้เราต่างจากเดิม

หัวหน้าการเงิน: เปล่าจ๊ะ😁😁

เราเดินงงๆเข้าลิฟต์มาจนถึงห้องทำงานท่านประธานบริษัท

เรา: หวังว่าเราคงไม่เจอภาพอะไรอีกนะปอ!!

เรายืนบ่นคนเดียวอยู่หน้าห้องท่านประธาน

ก๊อกๆๆๆ

เรา: ขออนุญาตค่ะ!!

พอเราเปิดประตูเข้าไปก็ต้องพบกับดิวพนักงานแผนกการตลาดและคู่นอนท่านประธานนั่งอยู่โซฟา

ดิว: มาสายนะคะ

เรา: ไม่เสือกนะคะ😏

ดิว: ฉันพูดดีๆกับเธอนะ!!

เรา: เอ้าหรอ?? ก็นึกว่าเป็นแต่เห่าหอนคอยเลียแข้งเลียขา ฉันคงไม่คิดว่าเธอจะพูดดีๆกับคนอื่นเป็น!!

ดิว: นี่!!!!!!!

เราไม่สนใจเลือกที่จะหยิบแฟ้มเอกสารทั้งหมดเล่นเอาหนักเหมือนกันหอบมาทำที่โต๊ะหน้าห้อง!

เรา: เฮ้อ!!!! อดทนหน่อยนะคะคนเก่งของแม่~~

เราเอามือลูบหน้าของตัวเองเบาๆหลังจากนั่งทำงานได้พักใหญ่ ทั้งง่วงทั้งเมื่อย เล่นแม่แล้วไง แต่จะว่าไปวันนี้ยังไม่เห็นท่านประธานเลยนะแต่ช่างเถอะ

📱 ฮัท

เรา: ฮัทว่างไหม!!

ฮัท: ว่างคับคุณหนู!

เรา: ตอนเที่ยงมารับไปกินข้าวหน่อยนะ!

ฮัท: หลานผมหิวแล้วสิท่า

เรา: ทั้งง่วง ทั้งเมื่อยอ่ะ

ฮัท: ให้ผมไปช่วยไหมคับ

เรา: ไม่เป็นไรไปเคลียงานที่ท่าเรือแทนฉันแล้วกัน เคลียของออกให้หมดแล้วประกาศขายทุกอย่างที่ไทย เราจะไม่ทำธุรกิจที่ไทยแล้วยกเลิกออเดอร์นำเข้าและส่งออกทั้งหมดภายในเดือนนี้!!

ฮัท: คับคุณหนู!

วางสายจากฮัทเราก็วุ่นเคลียร์งานที่กองอยู่ตรงหน้าทั้งหมด จู่ๆก็มีแก้วนมมาวางตรงหน้าเราค่อยๆมองคนที่เอามาให้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากท่านประธาน

คราม: ดื่มนมเยอะๆลูกจะได้แข็งแรงนะคับ!

เรา:.......

คราม: หิวไหมหรืออยากทานอะไรรึเปล่าเดี๋ยวผมสั่งมาให้!

คราม: พี่อย่าหักโหมงานหนักขนาดนี้สิ! เป็นห่วงลูกบ้าง

คราม: พี่คุยกับผมหน่อย~

คราม: ที่รักคับ~🥺

นี่คือเสียงนกเสียงกาที่คอยกวนเวลาทำงานจนเราแทบไม่มีสมาธิทำงานเลย เราปิดแฟ้มเอกสารแล้วนั่งมองหน้าคราม

คราม: พี่ผมขอโทษ~~

เรา: เลิกยุ่งกับฉันสักที!!! ลำคาน!!!!

เราตะคอกใส่หน้าครามอย่างเหลืออดพอมองหน้าเค้าภาพที่มันทำให้เราเจ็บมันก็วิ่งเข้ามาในหัวเรา ภาพที่เค้าผลักเราจนล้มจนทำให้ลูกเกือบไม่อยู่กับเรา ภาพที่เค้าไม่แม้แต่จะหันมามองเราในตอนที่เราเจ็บแทบตาย เราต้องเข้มแข็งขนาดไหนที่จะต้องทนได้ขนาดนี้ วันที่เราเจ็บแทบตายไม่มีแม้แต่เงาเค้าที่เรานอนโรงพยาบาลเค้าไม่แม้จะโผล่หน้าไป แล้ววันนี้เค้าต้องการอะไร

คราม:😭😭😭😭

เรา: เลิกยุ่งกับฉันสักที!!!

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

สงสารใครก่อนดีเนี่ยยย!!

วุ้ยยยย!! สงสารผ้วEp.26

พี่ครามคนเลว

คราม

พี่ปอเดินออกไปผมได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังจนสุดสายตา

ผม:ผมสมควรโดนแบบนี้ใช่ไหมคับพี่😢

ผมเดินเข้าห้องทำงานด้วยใจห่อเหี่ยวแต่ต้องเจอกับดิวคู่ขาของผมมิน่าพี่ปอถึงออกไปทำงานข้างนอกวันนี้ผมเข้าโรงแรมเลยเข้าบริษัทสาย

ผม:มาทำไม!!!

ดิว: ดิวก็มารอบอสไงคะ😏

ผม: มีธุระอะไรก็ว่ามา!! แล้วรีบออกไป!!

ดิว: ดิวท้องค่ะบอส!! ดิวท้องกับบอส!

ผม: เอาอะไรมาพูด!!!!

ผมพรางเปิดเอกสารไปด้วย ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของดิวสักเท่าไหร่เพราะผมมั่นใจว่าไม่เคยพลาด!

ดิว: นี่ค่ะผลตรวจ!!

เธอยื่นซองสีขาวของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งให้ผม ผมรับมาแล้วเปิดดูเอกสารข้างใน ผมกดยิ้มบางๆ

ผม: เธอมั่นใจว่าเป็นลูกฉัน!!

ดิว: ค่ะ!!

ปึก

ผม: ไปเอาเด็กออกซะ!!!!

ผมยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้ดิวซึ่งมันมากพอที่จะทำให้เธอสบายไปอีกนาน

.....:นายนี่มันเลวเป็นสันดานจริงๆ!!!!

ผม: พะ พี่!!!!

ดิว:นี่บอสจะไม่รับผิดชอบดิวหรอคะ!!!

ผม: .......

ปอ: ฉันแนะนำเธอนะ! อย่าเอาอนาคตมาเสี่ยงกับคนเลวๆแบบนี้เลย! รับเงินไปแล้วไปใช้ชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิมเด็กไม่สมควรมีพ่อที่จิตใจต่ำๆแบบนี้หรอก! ฉันเตือนด้วยความหวังดี!!

ดิว:😭😭😭😭

ผม: พี่!!! ฟังผมก่อนได้ไหม🥺

ปอ: คนอย่างนายเลวมาตั้งแต่สันดานแล้ว! จะให้คนอื่นเชื่ออะไรในตัวนายอีก!!

ผม:😭😭😭😭 พี่ ฟะ ฟังผมก่อนได้ไหมคับ ฮึก!

ดิว:😱😱😱😱

ผม: ผะ ผมรู้ลูกในท้องดิวไม่ใช่ลูกผม!

ปอ: แต่นายไม่มีสิทธิ์ไปสั่งฆ่าเค้า! ใจนายมันทำด้วยอะไร! นายมันใจร้ายเกินไปแล้วคราม! ฉันรู้ว่านายไม่ชอบเด็ก! แต่ถ้านายไม่ชอบก็อยู่ห่างๆอย่าไปยุ่งกับเขาเลยรวมถึงฉันด้วย!! นายก็เรียนมาสูงนะที่ฉันพูดนายคงเข้าใจ!!!

ดิว: ดะ ดิวขอโทษนะคะบอส!! ละ ลูกในท้องดิวไม่ใช่ลูกบอสหรอกค่ะ😢

ผม: เธอทำแบบนี้ทำไม!!!

ดิว: ดิวไม่มีที่ไปค่ะ😥

ปอ: เธอไปรอฉันที่ท่าเรือ฿฿บอกว่าเป็นแขกของฉัน!!

ดิว:ขอบคุณนะคะ🙏

ดิวออกไปผมกับพี่ปอต่างมองหน้ากันแต่ไม่มีใครพูดอะไร

ปอร์เช่

ตลอด1เดือนที่เราทำงานกับครามอย่างอึดอัด เป็นเราเองที่อึดอัดมาก ท้องเริ่มโตรู้สึกว่าท้องเราจะใหญ่กว่าปกติด้วยสิอาการมึนชา เป็นตะคริวง่ายเริ่มมา จนเลิกใส่ส้นสูงหันมาใส่ผ้าใบแทน แต่ครามก็ยังคงดูแลเราเหมือนเดิมแต่ห่างๆเพราะเราไม่ยอมให้เข้าใกล้ แล้วตอนนี้อาการปวดขาเริ่มมา เรานั่งนวดขาอยู่โซฟาในห้องทำงานจนมีคนเข้ามา

พรึบ

ครามทิ้งถุงที่หิ้วมาเต็มมือรีบวิ่งมาหาเรา

คราม: พี่เป็นอะไรคับ??

เรา: ปวดขานิดหน่อยอ่ะ!! แต่ไม่เป็นไรบอสไปทำงานเถอะค่ะ!!

คราม: มาผมนวดให้!!

ครามนั่งลงกับพื้นยกขาเราพาดหน้าขาตัวเองแล้วออกแรงนวดเบาๆแต่มันกลับทำให้เราสบายขึ้นมาก มากกว่านวดเองชะอีกแถมกลิ่นตัวยังหอมอีก

เรา: พอแล้ว!! นายขึ้นมานั่งนี่ชิ!!

เราตบโซฟาข้างๆให้ครามมานั่ง พอครามขึ้นมาเท่านั้นแหละ เรารีบชบลงอกครามสูดกลิ่นหอมจากตัวครามจนเจ้าตัวก็ตกใจไม่น้อย

คราม:😱😱😱 พะ พี่เป็นอะไร???

เรา: ตัวนายมันหอม!! ฉันได้กลิ่นแล้วชื่นใจ

เรายังคงสูดดมครามไม่หยุด เราชบอกครามอย่างนั้นอยู่นานพอสมควร วันนี้เพลียๆมีแต่ง่วงอย่างเดียวเลย เราทิ้งตัวลงนอนตักครามหน้าชุกหน้าท้องครามต่อสูดดมกลิ่นครามเข้าเต็มปอด

คราม: พี่หยุดก่อน!! ไหนเป็นอะไรคับ?

เรา: หิว ง่วง😭😭😭

คราม:😱😱😱😱 เห้ย!! ร้องให้ทำไมคับ

เรา: หิว😭😭

คราม: งั้นลุกก่อนผมจะไปเอาข้ามมาให้กิน!!

เรา: ไม่เอา😭😭😭

เราเป็นอะไรยังไม่เข้าใจตัวเองเลย อยู่ๆก็งอแงติดครามชะงั้นทั้งที่เมื่อก่อนครามแทบไม่ได้เข้าใกล้เราเลย พึ่งมีอาการวันนี้ ครามเองก็คงตกใจไม่น้อยกับอาการของเรา

คราม: ลุกก่อนคับ! ถ้าพี่ไม่ลุกจะไม่ได้กินข้าวนะ!

เราส่ายหน้าไปมาถูกับหน้าท้องแน่นๆของคราม

คราม: เฮ้ออ !!

เราไม่ยอมลุกจนครามต้องโทรสั่งลูกน้องเข้ามาเอาให้ เราจัดการกินจนหมดโดยมีครามนั่งมองอย่างตกใจ

คราม: 😱พี่กินเข้าไปได้ไงตั้งเยอะ!

เรา:อย่าบ่น!!

คราม: คร้าบบบบ!!

พออิ่มเราก็เข้าไปแปลงฟันออกมาเห็นครามนั่งทำงานอยู่ไม่รู้คิดอะไรเราเดินไปนั่งตักชบอกครามทันที ครามเลยกอดเราไว้กันตก

คราม: ทำไมวันนี้อาการแปลกเยอะจังคับ ฟอดดดด!!

เรา: อย่ามาหอมนะฉันทำได้คนเดียว!!

คราม: ค้าบบบบ!!

เราชบอกอยู่นานหนังท้องตึงหนังตาเริ่มหย่อนบวกกับกลิ่นตัวหอมๆของครามทำให้เราเคลิ้มหลับไปที่ตักครามEp.27

พี่ครามคนเลว

ปอร์เช่

เราเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตื่นมาอีกทีก็อยู่ที่ห้องใครไม่รู้!

เรา: ที่ไหนวะเนี่ย!! ล่าสุดเราอยู่บริษัทหนิ???

เราค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินลงมาข้างล่าง เป็นบ้านที่เราคุ้นเคยเพราะมาบ่อย

เรา: เค้าพามาจนถึงบ้านทำไมเราไม่รู้สึกตัววะเนี่ย!!

เราเดินกลับเข้าห้องหยิบกระเป๋ามาเพื่อจะกลับบ้านแต่มีคนทักเราก่อน

คิว: เอ้า!! คุณจะไปไหนคับ??

เรา: เอ่อออ!!! ฉันจะกลับบ้านค่ะพอดี..มีธุระด่วนขอตัวนะคะ😊

เราเดินออกมายังไม่พ้นประตูบ้านก็ได้กลิ่นน้ำหอมของครามมาแต่ไกลเลย เราพยายามจะไม่หันมามองแต่มันอดไม่ได้จริงๆ

คราม:😁😁😁จะไปไหนครับหืม!!!

เรา: กลับบ้านสิคะ!!บอสพาฉันมาที่นี่ทำไม??

คราม: ก็เห็นติดผมเลยพามานอนด้วยจะได้กอดทั้งคืนไง😁

เรา: ใครอยากกอดนาย!!

คราม: ไม่รู้สิ!!

ครามเดินมาหยุดตรงหน้าเรายิ่งทำให้เราควบคุมตัวเองไม่ได้จนต้องพุ้งไปกอดครามแน่น

คราม: กอดแน่นไปแล้ว!

เรา: ตายไปเลย!

คราม: ผมตายไปพี่ไม่มีคนให้กอดนะบอกเลย!

เรา: ไปกอดคนอื่นก็ได้!!

คราม:😑

ครามแกะเราออกกำลังจะเดินเข้าบ้านเราปล่อยโฮทันทีจ้า

เรา: ฮึก! ฮื่อๆๆๆๆ

คราม คิว:😱😱😱

คิว: งานเข้าแล้วไอ้สัส!! เคลียเองนะมึงกูไปหาเมียก่อน!!

คราม: ผมขอโทษไม่ร้องนะคับ😊😊

ครามค่อยๆเช็ดน้ำตาให้เราแล้วดึงเราเข้าไปกอด

อาเดียร์: ดีนะเจ้าครามลูกช่วยไม่งั้นเป็นแกที่จะได้ร้องให้!

หลังจากครามพามานั่งโซฟาก็โดนอาเดียร์แซวทันที

คราม: คับ!! ไม่รู้ว่าพี่ปอจะเป็นแบบนี้นานแค่ไหน!!

อาคิง: อดทน! ทำดีเข้าไว้! สักวันเมียมึงจะเห็นความดีของมึงเอง!

คราม: คับพ่อ!

เรานั่งฟังครอบครัวเขาคุยกันอยู่ๆน้ำตาเราก็ไหล มันเป็นถาพที่อบอุ่น เป็นภาพที่ตั้งแต่เราเสียพ่อแม่เราก็ไม่เคยสัมผัสมันอีกเลยถึงเฮียจะให้ความรักกับเรามากขนาดไหนมันก็แทนกันไม่ได้ เราคิดภาพอนาคตพรางเอามือลูบท้องไปด้วย! ถ้าหากเราพาลูกไปจากที่นี่ลูกโตมาคงขาดความอบอุ่นจากพ่อแบบที่เราเป็น แต่ยังมีอีกเรื่องที่มันยังอยู่ในใจเราที่เรากลัวมาตลอด

คราม

พวกเรานั่งคุยกันที่ห้องรับแขกหันมาอีกทีเมียผมหลับไปแล้วคับ หลับง่าย งอแงเก่ง

แม่: พาเมียแกไปนอนดีๆไป!!

ผม: คับ!

ผมอุ้มพี่ปอขึ้นห้องตั้งแต่แพ้ท้องมาหลับลึกมาก ขนาดพากลับบ้านยังไม่ตื่นเลย ผมค่อยๆวางพี่ปอบนเตียงเบาๆ

ผม: ผมขอโทษนะคับ! ที่ผ่านมาที่เคยทำให้พี่เสียใจ ถ้าพี่หายแพ้ท้องพี่จะยังอยู่แบบนี้กับผมรึเปล่าพี่ปอ!!

ผมนั่งลงข้างเตียงแล้วเอามือลูบท้องที่กำลังนูนออกมา ในท้องที่มีเด็กน้อยลูกของผมอยู่ในนั้น

ปอ: อื้อ~~

ผม: ผมทำพี่ตื่นหรอ?

ปอ: ปวดขา!!

ผม: มาผมนวดให้

ผมค่อยๆนวดขาพี่ปอเบาๆแต่เหมือนเจ้าตัวจะสบายจนหลับไปอีกรอบ

ผ่านไป5เดือน

ตอนนี้พี่ปอท้องได้8เดือนแล้ว เริ่มจะไม่ติดผมแล้ว ท้องใหญ่เอามากๆ หลายคนบอกว่าแฝดแต่พี่ปอไม่ยอมบอกผมเลยทุกครั้งที่ไปหาหมอผมทำได้แค่นั่งรอหน้าห้องจนวันนี้ผมพาเมียมาหาหมอที่โรงพยาบาล

ควีน: น่าสงสารมานี่มาคราม!

ผม: ไปไหนควีนครามรอเมียอยู่!

ควีน: จะพาไปดูอะไร!!

ผมยอมตามควีนไปเป็นห้องตรวจข้างๆห้องพี่ปอจะมีช่องอยู่ทำให้ผมได้เห็นและได้ยินทุกอย่าง ผมได้ลูกแฝดจริงๆ น้ำตาหยดเล็กๆไหลออกมาอย่างไม่อายใคร

ผม:ฮึก! ลูกพ่อ!!

หมอ: อีก2wคุณแม่เตรียมคลอดเลยนะคับ

ปอ: ค่ะหมอ!

หมอ: ถ้าคุณแม่มีอาการอะไรผิดปกติรีบมาโรงพยาบาลเลยนะคับ น้องเป็นท้องแฝดอาจจะคลอดก่อนกำหนดได้

ปอ: ขอบคุณนะคะหมอ

หมอ: คับ! เดียวผมให้พยายาลไปส่ง ท้องคุณแม่ใหญ่มากเลย

พยาบาลเดินเข้ามาผมรีบออกไปรอปอหน้าห้องเหมือนเดิม

ผม: เป็นยังไงบ้าง?

ปอ: ก็เหมือนเดิมแหละ!! นายไม่ต้องไปส่งฉันนะเดี๋ยวฮัทจะมารับฉันเอง!

ผม: พี่จะไปไหน??

ปอ: ฉันมีธุระนิดหน่อย!

ฮัท: ขอโทษที่มาช้านะคับคุณหนู!!

ปอ: ไม่เป็นไรไปกันเถอะเดี๋ยวไม่ทัน!

ฮัท: เฮ้อ!! คับ😞

พี่ปอเดินตุ้ยๆนำหน้าลูกน้องไปผมไม่กล้าตามหรอกคับวีนขึ้นมานี่เรื่องใหญ่เลยแต่ผมก็อดห่วงไม่ได้ถึงจะไปกับลูกน้องคนสนิทก็เถอะ ผมกลับบ้านโดยที่ไม่มีเมียกลับมาด้วยพ่อกับแม่มองผมอย่างสงสัย

ผม: เมียผมไปธุระคับ!

พ่อ: ไม่ใช่เค้าจะหนีแกหรอ?

แม่: คิง!!!

พ่อ: ไม่เชื่อก็คอยดู!!

ผมที่คิดมากอยู่แล้วยิ่งคิดมากหนักขึ้นไปอีก คำที่พ่อบอกว่าเมียจะหนีมันวนอยู่ในหัวผมตลอดยิ่งค่ำเมียยังไม่กลับมาผมยิ่งกังวลจนทนไม่ได้ โทรไปก็ไม่รับติดต่อทุกทางทุกคนก็ไม่มีใครรู้จนผมออกตามหาเองEp.28

พี่ครามคนเลว

ปอร์เช่

คอนโดเฮียเปรม

เฮียเปรม: ทำไมมาคนเดียวท้องโย้ขนาดนี้เป็นอะไรมาจะทำยังไงน้อง!!

เรา: ก็หนูคิดถึงเฮียนิคะ😥

เฮียเปรม: เฮียรู้คับ! แล้วทำไมไม่ให้ครามมาด้วยไม่ใช่ป่านนี้เขาออกตามหาแล้วหรอ!!

เรา: ช่างสิ!! คืนนี้หนูค้างนี้นะคะ🙂

เฮียเปรม: ไม่ติดพ่อเจ้าแฝดแล้วไง!!

เรา: ไม่แล้ว!! โอ๊ะ! โอ้ย!!!!

เฮียเปรม: หนูเป็นอะไรคับ!!!

เรา: หะ เฮีย! ปวดท้อง โอ้ยยยย!!!!!

เฮียเปรม: ใจเย็นๆคับ! หายใจเข้าลึกๆนะ ไอ้ฮัท ฮัท!!!!

ฮัท: คับนาย!! คุณหนู!!!😱😱

เฮียเปรม: ไปเอารถออก!!

ฮัทรีบวิ่งออกไปเฮียคว้ากระเป๋าตังแล้วอุ้มเราลงมาข้างล่าง

เรา: เฮีย!! หนูปวดท้องฮื่อๆๆ

เฮียเปรม: ใจเย็นๆเดี๋ยวเฮียพาไปโรงพยาบาล!!!

เฮียพาเรามาโรงพยาบาลไม่นานก็ถึงเป็นโรงพยาบาลของบ้านครามแหละ

เรา: เฮีย! หนูกลัว😭😭

เฮียเปรม: เฮียอยู่ข้างน้องตรงนี้ไม่ต้องกลัวนะ!

ไม่นานพยาบาลเข็นเราเข้าห้องคลอด ตอนนี้เรากลัวไปหมด จู่ๆก็มีมือมาจับมือเราแน่น

เรา:ฮื่อๆๆ ครามนายจะไม่ทำอะไรลูกใช่ไหม?😭

คราม: พี่คิดอะไรอยู่นั่นลูกผมนะ!!

เรา: โอ้ยยยย!!! หมอ!ทำคลอดสักทีฉันเจ็บ!!!

หมอ:😢😢จะ ใจเย็นๆนะคะคุณแม่!

เรา: มายงมาเย็นอะไรอีก!! เร็วๆ โอ้ยยย!!

คราม: พี่อดทนหน่อย! ใจเย็นๆหายใจเข้าลึกๆคับ😁😁

เรา: อื้อ~หมอ ละ ลูก กรี๊ดดดดด!!!

เรารู้สึกเหมือนมีอะไรหลุดออกมาทั้งที่หมอและพยาบาลวุ่นกันอยู่

หมอ: เด็กคลอดแล้วคับ!!

เรารู้สึกว่าลูกชวนเบ่งติดมากจนเราทนไม่ไหว

เรา: กรี๊ดดดดดดด

หมอ: เก่งมากคับ!! คนน้องเป็นผู้หญิงนะคับ!

คราม: เก่งมากเลยคับ😊😊

เรา: เห้อออ~~เหนื่อย!

หมอให้ครามออกไปเรานอนดูหมอทำความสะอาดลูกเราเป็นความเจ็บปวดที่งดงามจริงๆ เรานอนพักประมาณ20นาทีพยาบาลก็พาขึ้นห้องพักฟื้น

ผมออกมาจากห้องคลอดทุกคนอยู่กันครบเลย

พ่อ: เป็นไงบ้างไอ้คราม??

ผม: ดีคับ😊

พรึบ

ทุกคน: เฮ้ย!!!

จู่ๆผมก็รู้สึกเวียนหัวจนทุกอย่างหมุนรอบตัวไปหมดก้าวขาแทบไม่ออกจนล้มพับไปกับพื้นดีที่ได้คิวรับไว้ทัน

คิว: สัส!! ดีใจจนเป็นลมเลยหรอวะ

แม่: ใครจะไปรู้ว่าครามกลัวเลือด5555

ผม: ไอ้คิวพะ พากูไปนั่งก่อนเวียนหัวชิบ!!

ควีน: ไปห้องพักเลยเดี๋ยวควีนรอรับหลานแล้วตามไป!!

ไอ้คิวกับทุกคนพาผมมาห้องพักVIPที่ผมจองไว้ตั้งแต่พี่ปอท้องได้7เดือนแล้วเป็นห้องดีที่สุดของโรงพยาบาลเลยไม่นานพยาบาลก็พาเมียกับลูกผมเข้ามา พอพี่ปอเห็นผมอยู่ในห้องสายตาก็เปลี่ยนไปทันที ผมกำลังจะเดินไปดูหน้าลูกใกล้ๆ

ปอ: คราม นะ นายอย่าเข้ามานะ!!

ทุกคน:😨😨

ผม:😐😐

เฮียเปรม: ทุกคนออกไปก่อนนะคับให้พยาบาลสอนน้องสาวผมให้นมลูกก่อน!!

ทุกคนออกมาตามคำสั่งของเฮียเปรมรวมถึงตัวเฮียก็ออกมาด้วย

เฮียเปรม: นายรู้ใช่ไหมทำไมปอถึงพูดแบบนั้น!!

ผม: ผมรู้คับ! แล้วที่ผ่านมาผมยังทำให้พี่ปอเชื่อใจผมไม่ได้เลยงั้นหรอ??

เฮียเปรม: นายคงไม่รู้ว่าสิ่งที่นายเคยทำมันฝังใจปอมาตลอด!!

ผม:😥😥

เฮียเปรม: ปอน่ะเป็นคนใจเด็ดแต่ขี้สงสารในคราวเดียวกัน! วันนั้นที่นายสั่งให้ดิวไปทำแท้งปอกลับมาสั่งคนดูแลดิวอย่างดีแล้วยังสงสารคนอื่นนั่งร้องให้ทั้งคืน และเป็นวันเดียวกันที่ปอมาบอกกับฉันว่าท้อง ปอถามฉันว่าถ้านายรู้ว่าปอท้องนายต้องบอกปอไปทำแท้งอีกแน่ ปอจะทำยังไง

ผม:😭😭

เฮียเปรม: และสิ่งที่นายไม่รู้อีกอย่างคือ ปอจิตตกมากจนต้องพบจิตแพทย์ ปอเป็นมาตั้งแต่แสนดีเสียแล้วล่ะแต่ปอสู้มาตลอดปิดไม่ให้ใครรู้ !!! ยังไงนายก็สู้ๆนะ เดี๋ยวฉันจะคุยให้อีกแรง

ผม: ขอบคุณคับเฮีย🙏

พอผมได้ฟังสิ่งที่เฮียพูดผมยิ่งรู้สึกผิด

แม่: อดีตเรากลับไปแก้ไขมันไม่ได้แต่เราต้องทำปัจจุบันให้มันดีกว่าเดิมนะคราม!!

ผม: คับแม่😥😥

ไม่นานพยาบาลออกมาจากห้องพี่ปอเฮียเปรมให้ผมกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามาเฝ้าพี่ปอเดี๋ยวเฮียเฝ้ารอ ทุกคนเข้าไปดูหลานอีกครั้งผมเลือกที่จะกลับบ้านก่อนค่อยมาใหม่Ep.29

ตอนจบ

พี่ครามคนเลว

ปอร์เช่

พยาบาลออกไปทุกคนก็เข้ามาแต่ไม่เห็นครามแล้ว เจ้าแฝดกินนมแล้วหลับปุ๋ยเชียว

เรา: เฮียคะ!!

เฮียเปรม: น้อง!! เฮียรู้ว่าน้องยังฝังใจกับเรื่องนั้น! แต่พ่อเจ้าแฝดก็ดูแลน้องอย่างดีมาตลอด เขาทำขนาดนั้นน้องยังไม่เชื่อใจเขาอีกหรอ!!!

เรา:......

เฮียเปรม: เฮียจะพูดอะไรให้ฟังนะคับ! ไม่มีผู้ชายคนไหนยอมก้มหัวให้กับผู้หญิงง่ายๆหรอกนะถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่เขารักและสำคัญกับเขาจริงๆ! น้องคิดดูสิ! จะมีผู้ชายสักกี่คนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเรา! ยอมตื่นกลางดึกมานวดขายามที่น้องเป็นตะคริวทั้งที่เหนื่อยกับงานมาทั้งวัน จะมีไหมผู้ชายที่ดูแลเราทุกฝีก้าวคอยประคับประครองเรามาตลอด น้องคิดตามเฮียนะน้องว่าจะมีผู้ชายสักกี่คนที่ยอมสละเวลาตัวเองมาให้เราทั้งหมดขนาดนี้!!

เรา:😭😭😭

แม่คราม: หนูทำให้ลูกชายแม่เปลี่ยนไปเยอะมากเลยรู้ไหมหนูปอ! จากคนที่ชอบเที่ยวสนุกไปวันๆกลับมาตั้งใจทำงานแล้วยังมาดูแลหนูอีก แม่รู้ว่าที่ผ่านมาลูกชายแม่เคยเลวมาก่อนคนเรามันเปลี่ยนกันได้นะ หนูลองให้โอกาสครามอีกสักครั้งนะ!!

พ่อคราม: ถือว่าเห็นแก่ลูกแล้วกันนะ อย่าให้แฝดต้องขาดใครคนใดคนหนึ่งเลย! ถ้าเจ้าครามมันทำหนูเสียใจอีกพ่อจะจัดการมันเอง!!

เฮียเปรม: ว่าไงเรา! จะให้โอกาสพ่อเจ้าแฝดไหมหืม!!

เรา: รอดูพฤติกรรมก่อนค่ะ😏😏😏

เฮียเปรม: ยิ้มร้ายมากน้องกู🙄🙄

เรา: เฮีย!! เดี๋ยวจิ้มตาแตก!!

ทุกคน:55555

ฮัท: เดินให้ได้ก่อนเถอะคับคุณหนู!!!!

เรา: รอหายก่อนเถอะ😏

ฮัท: จะรอนะค้าบบบบบ😛😛😛

เรา: ไอ้ฮัท!!!

ก๊อกๆๆๆๆ

เฮียเปรม: คนเฝ้ามาแล้วงั้นพวกเรากลับกันเถอะคับ😊

เรา: ใครเฝ้าหนูอ่ะเฮีย??

ฮัท: ก็ต้องพ่อเจ้าแฝดสิคร้าบบบบ5555

เรา: ดะ เดี๋ยวใครนะ!!

...:ผมเอง!!

เรา:......

แอ้ แอ้ แอ้

คราม: โอ๋ๆๆๆๆ ลูกสาวป๊าร้องหรอคับหืม!!

พอลูกสาวร้องขึ้นครามรีบวางของแล้วเดินมาอุ้มลูกทันทีเรากำลังจะห้ามแต่ไม่ทันเรากลัวครามอุ้มไม่เป็นแต่ที่ไหนได้ดูอุ้มถนัดมือมาก

คราม: พี่หิวไหมคับ??

เรา: ไม่อ่ะ!!

คราม: หิวแล้วบอกนะผมชื้อของบำรุงน้ำนมมาเยอะเลย😊

เรา: อุ้มยัยหนูดีๆเดี๋ยวหล่น!!

คราม: ระดับผมแล้ว!! พี่ไม่รู้อะไรผมไปเรียนคลอสพ่อมือใหม่มาตั้งแต่พี่ท้องได้5เดือนแล้ว

เรา:😱😱

คราม: พี่พักเถอะผมดูเจ้าแฝดเอง😁😁

เราล้มตัวลงนอนดูพ่อลูกเขาเล่นกันเป็นภาพที่น่ารักดีไม่นานก็เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้

คราม

ผมอุ้มลูกสาวเดินวนในห้องจนหลับคาอกผมเลยเอาลูกสาววางลงเตียงข้างๆพี่ปอที่นอนหลับอยู่

ผม: ผมขอโทษทุกอย่างที่ผ่านมานะคับ! ต่อไปนี้ผมจะดูแลพี่กับเจ้าแฝดอย่างดีเท่าที่ลูกผู้ชายคนนี้จะทำได้!!

....:ทำให้ได้อย่างที่พูดแล้วกัน!!!

ผม:😊😊ผมทำพี่ตื่นหรอ?

ปอ: เปล่า!!

ผม: พี่ดูสิ! เจ้าลูกชายไม่ยอมตื่นเลย😁😁

ปอ: 😊😊

ผม: พี่เจ้าแฝดชื่ออะไรดี!! องศากับเอญ่าดีไหมคับ😊😊

ปอ: แล้วแต่นายเลย

ผม: ขอบคุณพี่มากนะคับที่พี่ยอมให้โอกาสผมได้ดูแลพี่กับเจ้าแฝด ผมรักพี่นะ😊

ปอ: แต่ก่อนพี่ก็เคยรักนายนะ!!

ผม:😥😥

ปอ:วันนั้นนายทำพี่เจ็บแค่ไหนพี่ไม่เคยลืม!!!

ผม: ผมขอโทษ!!😢😢

ปอ: แต่ทำไมพี่ยังรักนายอยู่ก็ไม่รู้!!!

ผม: พะ พี่😭😭

ปอ: นายรู้ไหมตอนแรกถ้าพี่ไม่แพ้ท้องแล้วติดนายพี่พาลูกหนีนายแล้ว!!

ผม: ผมต้องขอบใจเจ้าแฝดใช่ไหมคับ🥺

ปอ: คงงั้นมั้ง😊 จะว่าไปถ้าแสนดียังอยู่คงเห่อน้องมากเลยนะ😥😥

ผม: เอาไว้แฝดขึ้นเครื่องได้เราไปหาแสนดีกันนะ

ผมลุกขึ้นไปยืนข้างเตียงแล้วกอดพี่ปอไว้ แล้วมองหน้าลูกทั้ง2

ผม: ขอบคุณพี่มากนะที่มอบดวงใจน้อยๆถึง2ดวงให้ผม

ปอ: ดูแลให้ดีๆล่ะนั่นก็ดวงใจของพี่เหมือนกัน!!

ผม: ผมสัญญา! ผมจะดูแลให้ดีที่สุด จะรักมากกว่าชีวิตตัวเอง!!

ปอ: พี่จะรอดู!!

ผม: รอดูได้เลยคับเมีย😁😁

ฟอดดดดด ฟอดดดดด

ผมก้มลงหอมแก้มเมียฟอดใหญ่

ผม: พี่หิวไหม??

ปอ: หิว!! กินนายได้ไหม😘

ผม: คลอดแล้วหื่นวะเมีย! เดี๋ยวรอแผลหายก่อนจะเอาให้ยับเลย

ปอ: หรอจ๊ะท่านประธาน!!

ผม: คับเมียท่านประธาน!! รอแปปนะผมไปเอาข้าวมาให้!!

ผมเข้าไปเอาข้าวใส่จานไม่นานก็ออกมาพี่ปอกินจนหมดสงสัยหิวจริง

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

หลังออกจากโรงพยาบาลชายหนุ่มได้พาเมียและลูกๆมาอยู่บ้านหลังที่เขาได้แอบสร้างไว้ตั้งแต่รู้ว่าเมียท้อง

จนตอนนี้เสร็จสมบูรณ์พร้อมอยู่รวมถึงแม่บ้านพี่เลี้ยง และห้องของลูกๆด้วย ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมหมด

“ผมมีอะไรจะให้พี่ด้วย”หลังจากเดินเข้าบ้านพี่เลี้ยงรับลูกแฝดไปดูแลต่อชายหนุ่มพาเมียมานั่งโซฟารับแขกพร้อมถือชองเอกสารสีน้ำตาลมาด้วย

“อะไร”เมียสาวเอ่ยถ่าอย่างงงๆหลังจากที่สามียื่นชองสีน้ำตาลให้

“เปิดดูสิ”หญิงสาวค่อยๆแกะชองเอกสารดูอย่างช้าๆข้างในเป็นหนังสือมอบอำนาจที่จะยกทุกอย่างที่เขามีให้เมียกับลูกๆหลังจากที่จดทะเบียนกันแล้ว แต่ไม่เพียงเท่านั้นชายหนุ่มยังยื่นอีกชองมาให้หญิงสาว

“อะไรอีกแค่นี้ก็มากเกินไปแล้วนะ”หญิงสาวเอ่ยเชิงดุๆไปแต่ชายหนุ่มกลับยิ้มตอบกลับมา หญิงสาวค่อยๆเปิดอีกชองข้างในเป็นโฉนดที่ดินบ้านหลังนี้ยังไม่พอยังมีอีก2ใบเป็นโฉนดที่ดินตรงท่าเรือและโกดังเก็บของที่เธอประกาศขายเมื่อหลายเดือนก่อน

“คราม” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วเบาน้ำตาคลอเธอดีใจที่ได้มันกลับมาอีกครั้งเพราะครั้งนั้นเธอไม่ได้ตั้งใจจะขายเธอทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบจริงๆแถมยังเป็นที่ดินที่เธอรักมากเพราะช่วยกันสร้างมากับพี่ชายของเธอ

“ของขวัญต้อนรับกลับบ้านคับ😊😊”

หญิงสาวโผลเข้ากอดชายหนุ่มทันที

“ขอบใจนะคราม”

“ผมรักพี่นะ”

“พี่ก็รักนายท่านประธาน”

“ต่อไปนี้เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นไปด้วยกันนะคับ”ชายหนุ่มกอดหญิงสาวแน่น

“พี่ไปปั้มนมไว้ให้ลูกก่อนเดี๋ยวผมพาออกไปข้างนอก”ชายหนุ่มบอกหญิงสาวพลางปล่อยกอดออก

“ไปไหน” หญิงสาวมองหน้าพ่อของลูกอย่างงงๆ

“ไปแปปเดียวคับ! ไม่ต้องห่วงลูกหรอกเดี๋ยวแม่ผมเข้ามาดูให้”

สำนักงานเขต

ไม่นานชายหนุ่มได้พาหญิงสาวมายังสำนักงานเขตโดยที่ไม่ได้บอกหญิงสาวก่อนล่วงหน้าถึงแม้ตลอดทางหญิงสาวจะพยายามถามก็ตาม

“เข้าข้างในกันจะได้รีบกลับ”

ชายหนุ่มเดินจูงมือหญิงสาวเข้ามายังโต๊ะเจ้าหน้าที่ที่นัดไว้ก่อนหน้าแล้ว

“สำนักงานทะเบียน”

“ผมพาพี่มาจดทะเบียนไงงงอะไรคับ”

“ทำไมไม่บอกก่อน”หญิงสาวพูดเชิงน้อยใจที่ชายหนุ่มทำอะไรไม่ปรึกษาเขาเลย

“เชอร์ไพรส์ไง😁😁”

ไม่นานทั้งคู่ได้จดทะเบียนสมรสกันเสร็จสมบูรณ์

เจ้าหน้าที่: ต่อไปนี้คุณ2คนคือสามีภรรยากันถูกต้องตามกฏหมายแล้วนะคับ ผมขอให้ทั้งคู่มีความสุขมากๆรักกันนานไหมถือไม้ยอดทองกระบองยอดเพชร มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง รักกันนานๆคับ😊😊

“ขอบคุณคับ/ค่ะ”ทั้งคู่กล่าวขอบคุณเจ้าหน้าที่แล้วหยิบชองสีน้ำตาลที่ข้างในมีใบทะเบียนสมรถอยู่เดินจับมือกันออกมา

“ในที่สุดเราก็ได้เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องสักทีนะคับ😊”

“พี่รักนายนะท่านประธานของพี่”

“ผมก็รักพี่คับคุณเลขา”

ทั้งคู่เดินจับมือกันมาขึ้นรถแล้วรีบกลับบ้านไปหาลูกสาวและลูกชายที่แสนน่ารักน่าเอ็นดูของเค้าพร้อมกับเตรียมงานปาร์ตี้เล็กๆฉลองใบทะเบียนสมรสที่ได้มาอย่างสดๆร้อนๆ

จบ

คราม❤️ปอเช่

องศา💕เอญ่า