CHAPTER 4 แฟนใหม่

บ้านของพลอยรัมภาในช่วงสายในหมู่บ้านนั้นเงียบสงบ เสียงนกร้องคลอไปกับสายลมอ่อนๆ สองแม่ลูกจับมือกันเตรียมตัวจะออกไปด้านนอก

“จะไปไหนเหรอครับ” เขตแดนที่ยืนอยู่หน้ารั้วยิ้มกว้าง เมื่อเห็นสองแม่ลูกกำลังจะออกจากบ้าน

“สวัสดีครับลุงเขต” นักรบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เด็กน้อยสนิทสนมกับชายหนุ่มไม่น้อย

“สวัสดีครับคนเก่ง ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันตัวโตขึ้นเยอะเลยนะ” เขตแดนย่อตัวลงลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ

“พี่เขตมาหาพลอยเหรอคะ” เธอยิ้มบางๆ

“พี่เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด แม่ฝากของมาให้ตั้งเยอะ บอกให้เอามาให้พลอยกับนักรบ” ชายหนุ่มชูของขึ้น

“เข้ามาก่อนสิคะ” เธอรีบเปิดประตูให้เขาเข้ามาในบ้าน เกรงว่าเขาจะถือของหนัก

“แม่ฝากมาบอกว่าคิดถึงนักรบ” คำนั้นมีความหมายแอบแฝงซ่อนไว้อยู่ เขตแดนกำลังจะบอกว่าแม่ของเขาไม่ได้รังเกียจหญิงสาว และนักรบเลย

“ฝากขอบคุณ คุณป้าด้วยนะคะ”

ชนะศึกนั่งนิ่งอยู่ภายในรถ สายตาจับจ้องภาพตรงหน้าไม่กะพริบ ภาพที่พลอยรัมภาเปิดประตูรั้วต้อนรับผู้ชายอีกคน พร้อมรอยยิ้มที่เขาไม่ค่อยได้เห็น ทำให้ความรู้สึกอึดอัดก่อตัวขึ้นในอกอย่างไร้เหตุผล

“ให้ผมไปตามคุณพลอยให้ไหมครับ” นทีเอ่ยขึ้น แต่ชนะศึกกลับไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ชายแปลกหน้าคนนั้น

“ไอ้นี่เป็นใคร” เขาพึมพำกับตัวเอง กรามขบแน่นอย่างไม่รู้ตัว

ไม่รอให้ใครห้าม ชนะศึกผลักประตูรถเปิดออก ก่อนก้าวลงไปด้วยสีหน้าเย็นจัด มุ่งตรงไปยังบ้านของพลอยรัมภาทันที

ติ๊งต๋อง ติ๊งต๋อง ติ๊งต๋อง

เสียงกริ่งหน้าประตูรั้วดังรัวไม่หยุด ราวกับคนกดกำลังระบายความเดือดดาลผ่านปลายนิ้ว พลอยรัมภาและนักรบสะดุ้งพร้อมกัน เด็กน้อยรีบขยับเข้าไปเกาะแขนแม่โดยอัตโนมัติ

“ใครมากดกริ่งแบบนี้” เขตแดนขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินไปหยุดที่หน้าประตูรั้วเมื่อเห็นชายร่างสูงยืนอยู่ด้านนอก เขาก็เอ่ยเสียงเรียบ

“คุณเป็นใครครับมากดกริ่งบ้านคนอื่นแบบนี้ ไม่มีมารยาทเลย”

“เปิดประตู” ชนะศึกสบตาอีกฝ่ายนิ่งสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงสั้นกระชับ แต่แฝงไปด้วยคำสั่ง

“ถ้าคุณยังทำแบบนี้ ผมแจ้งตำรวจได้นะครับ”

ชนะศึกหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนก้าวเข้าไปชิดประตูรั้ว เขามองผู้ชายคนนั้นตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แฟนใหม่ของพลอยรัมภาหล่อไม่สู้เขาด้วยซ้ำ

“ฉันไม่ได้มาหานาย” ดวงตาคมเลยผ่านเขตแดนไปหยุดที่หญิงสาวด้านใน

“เธอจะให้ฉันเข้าไปหรือจะออกมาเอง” เขาเรียกชื่อเธอช้าๆ คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบงัน

หญิงสาวยืนนิ่งกอดนักรบไว้แน่น ขณะที่เขตแดนยังคงยืนขวางอยู่หน้ารั้ว ไม่ยอมเปิดทางให้อีกฝ่ายแม้แต่น้อย แต่กลับไม่รู้เลยว่าวันนี้พลอยรัมภาจะออกไปกับเขา

“พี่เขตพลอยต้องไปทำธุระข้างนอก”

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ชายหนุ่มอาสาไปส่งทันที

“ไม่ต้องหรอกค่ะ”

“เธอบอกมันไปสิว่าจะไปกับฉัน” เขายืนกอดอกกดดดันให้หญิงสาวรีบออกมา เขาไม่เข้าใจทำไมความรู้สึกของเขาถึงไม่มั่นคง

“เขาคือใครเหรอ” เขตแดนหันมาถามพลอยรัมภา

“คนใจร้าย” นักรบรีบตอบ

“เดี๋ยวพลอยมาอธิบายให้ฟังนะคะ ไปนักรบ” พลอยรัมภาพูดเสียงเบา ก่อนก้มลงจับมือลูกชาย

“ครับ” เด็กน้อยพยักหน้า ก่อนเดินตามแม่ออกไปยังหน้าประตูรั้ว

เขตแดนไม่ได้รั้งทั้งสองไว้ ได้แต่ยืนมองตามด้วยความเป็นห่วง ครั้นสายตาเหลือบไปมองชายแปลกหน้าที่กำลังยืนอยู่ด้านนอก เขาก็ชะงักใบหน้าคมเข้มดวงตา และท่าทางสุขุมของชายคนนั้น

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเขาหันกลับไปมองนักรบที่กำลังเดินจับมือแม่ ก่อนจะหันไปมองชายคนนั้นอีกครั้ง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่ทันตั้งตัว

“บ้าไปแล้ว” เขาพึมพำเบาๆ แต่เพียงชั่วอึดใจก็ส่ายหน้ากับตัวเอง

ตลอดเวลาที่รู้จักพลอยรัมภา เขาไม่เคยเห็นพ่อของนักรบแม้แต่ครั้งเดียว คงเป็นแค่ความบังเอิญหรืออย่างน้อย เขาก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น

บรรยากาศภายในรถเงียบจนน่าอึดอัดชนะศึกนั่งมองตรงไปข้างหน้า ไม่เอ่ยอะไรสักคำ ส่วนพลอยรัมภาก็เม้มริมฝีปากแน่น ขณะที่นักรบนั่งกอดแม่แน่นความเงียบนั้นทำให้เด็กน้อยไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

“แม่ครับ” นักรบเงยหน้ามองแม่ด้วยแววตาสงสัย

“พูดเบาๆ” เธอหันไปยิ้มบางๆ ก่อนยกนิ้วแตะริมฝีปาก เพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนเขา

“เราจะไปไหนกันครับ”

คำถามของลูกทำให้หัวใจของหญิงสาวหนักอึ้งเธอยังไม่พร้อมบอกว่า วันนี้เขากำลังจะไปตรวจดีเอ็นเอยังไม่ทันที่เธอจะหาคำตอบได้ เสียงทุ้มของชนะศึกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบภายในรถ

“แฟนใหม่ของเธอรักลูกเธอไหม”

“ใคร?” เธอหันขวับมองเขาทันที

“มีแฟนใหม่ทั้งทีก็ควรคิดให้ดีว่าเขาจะรักลูกของเธอจริงหรือเปล่า” เขาตอบเสียงเรียบ แต่แฝงความหงุดหงิดไว้อย่างชัดเจน หญิงสาวยังไม่ทันอธิบายเด็กน้อยก็รีบตอบแทนแม่ทันที

“ลุงเขตรักนักรบครับ ลุงเขตเล่นกับนักรบ ซื้อขนมให้นักรบ แล้วก็ไม่เคยดุแม่ด้วย”

คำพูดใสซื่อของเด็กน้อยเหมือนยิ่งเติมเชื้อไฟในอกของชนะศึกกรามของเขาขบแน่น ไม่รู้เพราะโกรธหรือเพราะความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ยอมรับ

“อย่าพูดแบบนั้นลูก” เธอรีบห้ามลูกชาย เพราะรู้ว่าเวลาเขาโกรธจะเป็นอย่างไร

“เงียบซะ!” เสียงของชายหนุ่มดังลั่นรถ เขาไม่ได้ตั้งใจจะตวาดเด็ก แต่ความหงุดหงิดที่สะสมมาทั้งหมดกลับระเบิดออกมา

“ฮึก ฮือ” นักรบสะดุ้งสุดตัว ก่อนปล่อยโฮทันที

“นักรบ ไม่ร้องนะลูก” เธอรีบโอบลูกเข้ามากอด พลางลูบหลังเบาๆ

เธอเงยหน้าขึ้นมองชนะศึกด้วยสายตาไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งท่าทางแบบนี้ไม่เคยมีใครกล้าทำต่อหน้าชนะศึก นักรบสะอื้นไม่หยุด ก่อนชี้นิ้วไปทางเขา

“เขาใจร้ายนักรบไม่ชอบ”

คำพูดของเด็กน้อยทำให้บรรยากาศในรถยิ่งหนักอึ้ง หญิงสาวสูดหายใจลึก พยายามระงับอารมณ์ ก่อนจับไหล่ลูกชายให้หันไปมองนอกหน้าต่าง

“หันมามองแม่นะลูก ไม่ต้องมองเขา” เธอกอดลูกไว้แน่น คอยปลอบจนเสียงสะอื้นค่อยๆ เบาลง

ส่วนชนะศึกกำหมัดแน่นกว่าเดิม เขาไม่ได้หันกลับไปมองสองแม่ลูกอีกเลย แต่คำว่าเขาใจร้าย ยังคงดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด

หลังจากร้องไห้อยู่นาน นักรบก็เผลอหลับไปทั้งน้ำตา ศีรษะเล็กๆ ซบลงบนไหล่แม่อย่างอ่อนแรง พลอยรัมภาอุ้มลูกเดินตามชนะศึกเข้าไปในโรงพยาบาล แม้แขนจะเริ่มล้า แต่เธอก็ยังไม่ยอมวางลูกลง

“ผมอุ้มให้ครับ” ออสตินยื่นมือจะอุ้มเด็กน้อย

“อ๋อ ค่ะ” เธอพยักหน้ารับ เพราะนักรบเริ่มตัวหนักจนแขนชา

ทว่ายังไม่ทันที่ออสตินจะรับเด็กไปชนะศึกก็เดินเข้ามา ใช้มือทั้งสองรับร่างเล็กของนักรบไปอุ้มไว้เสียก่อนอย่างเป็นธรรมชาติ

พลอยรัมภาและออสตินต่างชะงัก ชายหนุ่มปรายตามองหญิงสาวเพียงครู่เดียว ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“ไปเซ็นเอกสาร” พูดจบเขาก็อุ้มนักรบเดินนำเข้าไปด้านใน โดยไม่เปิดโอกาสให้ใครทักท้วง

ออสตินยืนเกาหัวอย่างงุนงง มองตามแผ่นหลังของชนะศึกที่อุ้มนักรบเดินเข้าไปในห้องที่ทางโรงพยาบาลเตรียมไว้รับรอง

“อะไรวะ” เขาหันไปมองนทีอย่างขอคำอธิบาย แต่นทีเพียงส่ายหน้า ก่อนยกยิ้มมุมปาก

“มึงเตรียมตัวไว้เลย”

“เตรียมตัวอะไร”

“เตรียมตัวเลี้ยงหลานเพิ่ม” นทีมองตามเจ้านายที่อุ้มเด็กน้อยไว้แนบอก ก่อนตอบสั้นๆ

“เฮ้ย มึงหมายความว่า” ออสตินเบิกตากว้าง

“เจ้านายเริ่มทำตัวเหมือนพ่อแล้ว โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ”

“ก่อนจะเป็นพ่อ พวกเราน่าจะไม่รอดก่อน เรื่องเก่ายังไม่เคลียร์เลย”

พวกเขารู้สึกผิดที่ไม่ยอมบอกเจ้านายเรื่องของพลอยรัมภา ไม่คิดว่าหญิงสาวจะมีลูกติดท้องไป ที่ผ่านมาไม่รู้ว่าชีวิตลำบากแค่ไหน

“พวกเราปล่อยให้นายน้อยไปลำบากที่ไหนก็ไม่รู้” นทีเองก็รู้สึกผิดไม่ต่างกัน