CHAPTER 3 คนตาบอด

ภายในห้องทำงาน บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออกพลอยรัมภากำชายกระโปรงแน่น พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

“ฉันต้องการให้คุณดูแลลูก” เธอเอ่ยความต้องการออกมาตรงๆ

“เธอเอาแต่บอกว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของฉัน แล้วหลักฐานละ” ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวนิ่ง ก่อนเอนหลังพิงโต๊ะทำงานน้ำเสียงของเขาเย็นชา

“มีแต่คนตาบอดนั้นที่มองหน้าลูกแล้วไม่รู้สึกอะไร”

“เธอเป็นใครก็ไม่รู้อยู่มาบอกว่าเป็นเมียฉัน แล้วไหนหลักฐานที่เธอท้องลูกของฉัน” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที ประโยคนั้นกระทบความรู้สึกบางอย่างในใจอย่างประหลาด

“นี่คุณจำไม่ได้จริงๆ ใช่มั้ย” เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ทำไมเขาถึงลืมทุกอย่างไปจนหมด แต่ผู้ชายแบบชนะศึกไว้ใจไม่ได้

“เธอหมายความว่าไง”

“คุณความจำเสื่อมหรือไง คุณชอว์น”

คำถามตรงไปตรงมาทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปชนะศึกก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงน้อยนิด

“เธอบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของฉันใช่ไหม” เขาถามช้าๆ ราวกับต้องการยืนยันอีกครั้ง

“ใช่” พลอยรัมภาเงยหน้าสบตาเขา

ชนะศึกจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าไม่กะพริบยิ่งสบดวงตาคู่นั้น หัวใจของเขาก็ยิ่งสับสน ราวกับมีบางอย่างกำลังดิ้นรนอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ

“จะทำอะไรเราคุยกันเรื่องลูกอยู่นะ” เธอถอยหลังหนึ่งก้าว แต่กลับชนขอบโต๊ะทำงานจนไม่มีทางหนี

“หาหลักฐานไง” ชายหนุ่มก้าวตามเข้ามา ก่อนจะยกมือขึ้นประคองท้ายทอยของเธอไว้

“หลักฐานบ้าบอกอะไร ถอยออกไป”

เขาไม่ตอบมีเพียงสายตาที่จับจ้องใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างในเสี้ยววินาทีนั้น ชนะศึกโน้มตัวลงโดยไม่ทันคิด ริมฝีปากของเขาแตะลงบนริมฝีปากของหญิงสาวเพียงชั่วครู่ พลอยรัมภาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“อื้อ” เธอรีบยกมือขึ้นดันแผ่นอกของเขา พร้อมทุบเบาๆ เพื่อให้เขาปล่อย

เขาชะงักก่อนผละออกอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่ต่างหอบหายใจเล็กน้อยชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น พลางยกปลายนิ้วแตะริมฝีปากของตัวเอง ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นผ่านหัวใจ

“บ้าหรือไง คุณจะเอายังไงเรื่องลูก”

“ตรวจดีเอ็นเอ ถ้าไม่ใช่ลูกของฉันเธอตายแน่” เขาหันหลังเดินออกไปทันที พร้อมคาดโทษลูกน้องตัวเองไว้ ที่ไม่ยอมเล่าเรื่องราวของพลอยรัมภาให้เขาฟัง

นักรบนั่งรอแม่อย่างใจเย็นอยู่หน้าห้องรับรอง ขาเล็กๆ แกว่งไปมาเป็นจังหวะ ดวงตากลมโตจับจ้องประตูบานใหญ่ไม่กะพริบ ข้างกายมีผู้ชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้มยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง สีหน้าเรียบนิ่งแต่สายตาไม่เคยละจากเด็กน้อย

“คุณลุงเมื่อไหร่แม่จะออกมาครับ” นักรบเงยหน้าถามด้วยน้ำเสียงใส

“เดี๋ยวก็ออกมา” นทีตอบสั้นๆ ก่อนจะทอดสายตามองใบหน้าเล็กนั้นอีกครั้ง

ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนคิ้วเข้ม ดวงตาคม จมูกโด่ง และสีหน้าตอนทำเป็นนิ่ง ล้วนถอดแบบมาจากผู้ชายคนหนึ่งแทบทุกกระเบียดนิ้ว

ต่อให้มองมาจากดาวอังคารก็ยังรู้ว่านี่คือลูกของชนะศึก นทีถอนหายใจแผ่วๆ พลางหันไปมองออสตินที่ยืนอยู่ข้างกัน สีหน้าของอีกฝ่ายเองก็ดูอึดอัดไม่ต่างกัน

“คนใจร้ายคนนั้นใครเหรอ”

“เป็น...” เขาอ้าปากจะตอบ แต่กลับนึกไม่ออกว่าจะอธิบายความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ว่าอย่างไร นทีรีบใช้ศอกกระทุ้งแขนออสตินเบาๆ

“พูดอะไรบ้างสิ”

“ฉันพูดไทยไม่ชัด” ออสตินเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไรออกมาเลย

พลอยรัมภาเดินออกมาพร้อมสีหน้าอ่อนล้า แต่ทันทีที่เห็นลูกชาย ใบหน้าสวยก็คลี่ยิ้มอ่อนโยน เธอมองคนตัวโตก่อนจะหยักหน้า

“นักรบ”

“แม่จ๋า” เด็กน้อยรีบวิ่งเข้าไปหาแม่ทันที

หญิงสาวย่อตัวลงรับอ้อมกอดของลูก กอดแน่นราวกับต้องการชดเชยเวลาที่ปล่อยให้เขารอ ก่อนจะลูบผมนุ่มเบาๆ

“กลับบ้านกัน”

“ครับ” นักรบพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะจับมือแม่ไว้แน่น

“เดี๋ยวผมไปส่งครับ” นทีอาสาไปส่งหญิงสาว

“พวกคุณจะไปตามหาพ่อของพลอยเหรอคะ คุณพ่อไม่เคยมาหานานแล้ว”

“เปล่าครับ แถวนี้เรียกรถยากผมไปส่งดีกว่า” ตอนนี้ยังไม่มีคำสั่งของเจ้านาย ว่าจะต้องทำอย่างไรกับสองแม่ลูกต่อ

ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับออสตินที่เดินเข้ามา สีหน้าของเขาเคร่งเครียดผิดปกติ ชนะศึกเงยหน้ามองลูกน้อง

“ที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นความจริงใช่ไหม”

“ครับ” ออสตินเม้มริมฝีปาก ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะเริ่มต้นอย่างไร

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน” เขาเกลียดของพลอยรัมภาเข้าไส้ แล้วเขาจะเอาผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียได้อย่างไร

“ไอ้คมเดชมันเอาลูกสาวตัวเองมาประเคนให้คุณชอว์น เพื่อเป็นตัวประกัน”

บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ชายหนุ่มกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนสันมือปูดนูน ดวงตาคมเต็มไปด้วยความโกรธ แล้วทำไมถึงไม่มีใครบอกเขาเรื่องนี้

“แล้วที่ผ่านมา ทำไมพวกนายถึงเงียบ” เขาเงยหน้าขึ้นมองออสตินและนทีที่ยืนอยู่ไม่ไกล น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นจนทั้งห้องสั่นสะเทือน

“ขอโทษครับ พวกเราไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้” ออสตินก้มหน้าลงทันที

“ฉันรักพลอยรัมภาหรือไม่” เขาหันมาถามลูกน้อง

“ไม่ทราบครับ” ออสตินก้มหน้า และไม่มีทางที่พลอยรัมภาจะรักผู้ชายแบบชนะศึก แต่ชายหนุ่มไม่กล้าพูดออกมา

“ไม่ได้เรื่อง! ไปเอาประวัติเด็กคนนั้นมานัดหมอตรวจดีเอ็นเอไว้ด้วย” เขาหันกลับมาหาลูกน้อง สีหน้ากลับมาเด็ดขาดดังเดิม

“เรื่องตรวจสุขภาพของคุณละครับ”

“เอาไว้ก่อน ตอนนี้มีเรื่องต้องจัดการ”

เขาหันหลังทันทีตอนนี้ทุกอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกัน เขาตามหาพลอยรัมภาอยู่หลายปี จู่ๆ ก็โผล่มาพร้อมกับบอกว่ามีลูกกับเขา ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด

“หน้าตาก็สวยอยู่หรอก แต่เราไม่น่าจะลากผู้หญิงคนนั้นขึ้นเตียง” เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนพึมพำกับตัวเอง

พลอยรัมภาเป็นผู้หญิงที่สวยและน่ารักสมวัย แต่ทุกครั้งที่มองเธอ เขากลับนึกถึงสิ่งที่คมเดชเคยทำไว้จนไม่อาจเปิดใจยอมรับเธอได้ และตอนนี้ยังมีเด็กคนหนึ่งเข้ามาเกี่ยวข้อง

หากนักรบเป็นลูกของเขาจริง คมเดชก็คงกำลังยิ้มอยู่เงียบๆ เพราะมีหมากในมือเพิ่มขึ้นอีก แต่เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ใจร้ายที่จะทอดทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง

ชนะศึกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหานทีทันที แต่สมองกลับนึกถึงแต่ใบหน้าของพลอยรัมภา ปลายสายรับเพียงไม่นาน

“กลับมาหรือยัง”

“กลับมาแล้วครับ”

“เข้ามาหาฉัน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนกดตัดสายทันที ไม่เปิดโอกาสให้นทีได้ถามถึงเหตุผล

ไม่นานประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะเบาๆ นทีมาถึงแล้ว พร้อมรับคำสั่งต่อไปจากผู้เป็นนาย แต่สายตาของผู้เป็นนายทำให้นทีใจคอไม่ดี

“สภาพการเป็นอยู่สองแม่ลูกเป็นยังไงบ้าง”

“ก็ดีนะครับ มีเพื่อนบ้านดีไม่รู้ว่าเพื่อนบ้านหรือมากกว่านั้น” นทีพูดตามที่เห็นตอนที่ไปสองพลอยรัมภา เขาเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งออกมาทักทายอย่างสนิทสนม เขาที่เป็นผู้ชายด้วยกันยังดูออก

“คือ?” เขาขมวดคิ้ว

“เพื่อนชายของคุณพลอยครับ ดูท่าน่าจะดูแลคุณพลอยกับลูกได้ดี”

“ไร้สาระ” กรามของเขาขบแน่น ดวงตาเย็นเฉียบลมหายใจติดขัด แล้วที่มาเรียกร้องสิทธิ์ของลูกมันคืออะไร เขากำหมัดแน่นยามที่นึกถึงหญิงสาวอยู่กับผู้ชายคนอื่น