CHAPTER 5 คู่กัด

นักรบนั่งอยู่บนตักของผู้เป็นแม่ ตัวน้อยซุกหน้าเข้าหาอกอุ่น แต่ดวงตากลมโตยังแอบมองตามเจ้าหน้าที่พยาบาลที่เพิ่งเดินออกจากห้องไป หลังจากตรวจบริเวณกระพุ้งแก้มของเขาเมื่อครู่

“แม่ครับ พวกเขาจะทำอะไร” เด็กชายขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนเงยหน้าถามด้วยน้ำเสียงกังวล

“ไม่ได้ทำอะไรครับ แค่ตรวจนิดหน่อยเองอย่ากลัวนะ” หญิงสาวลูบแผ่นหลังลูกเบาๆ พร้อมยิ้มปลอบ เธอกอดลูกไว้แน่น หวังให้ไออุ่นของอ้อมกอดช่วยคลายความหวาดหวั่น

นักรบพยักหน้า แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้มที่นั่งกอดอกอยู่ไม่ไกล ราวกับกำลังจับผิดทุกการเคลื่อนไหว

“แล้วทำไมคนใจร้ายถึงมีเข็มเอาไว้จิ้มตรงนี้” เจ้าตัวชี้นิ้วเล็กๆ ไปที่แขนของชนะศึก ก่อนส่งสายตาไม่เป็นมิตรไปยังชายคนนั้น

“ฉันชื่อชอว์น เรียกให้ถูก” น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับฉายความระอาเมื่อถูกเด็กวัยไม่กี่ขวบตั้งฉายาให้ว่า คนใจร้าย

“ชื่อเรียกยากจัง” นักรบเอียงคอมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนทำหน้ายุ่งเขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างจริงจัง ก่อนพูดต่อด้วยความไร้เดียงสา

“เหมือนหน้าตาเลยชอบทำหน้าดุๆ หมาของลุงเขตชอบทำหน้าดูแบบนี้”

พลอยรัมภารีบเม้มริมฝีปาก กลั้นเสียงหัวเราะแทบไม่อยู่ ส่วนพยาบาลสองคนที่ยังยืนอยู่หน้าประตูถึงกับหันหน้าหนีกัน เพราะกลัวหลุดขำออกมาต่อหน้าคนไข้

“หน้าฉันไม่ได้เหมือนหมา” เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากกระตุกเล็กน้อย

“นักรบไม่ได้ว่าหน้าเหมือนหมาสักหน่อย”

“พลอยรัมภา!” เขาหันมามองหน้าแม่ของเด็กน้อยแทน เหมือนเป็นการสั่งว่าให้เด็กหยุดพูด แต่หญิงสาวทำหน้าเหมือนไม่ได้ใส่ใจ

 “เด็กก็พูดไปเรื่อย คุณจะทำหน้าซีเรียสทำไม”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามด้วยร่างสูงของนที เดินเข้ามาด้วยท่าทีสุขุม เขามองเจ้านายและพลอยรัมภาสลับกัน ดูท่าเจ้านายของเขาจะเป็นฝ่ายแพ้ หน้าตาไม่ค่อยสบอารมณ์

“ขออนุญาตครับคุณชอว์น วันนี้คุณหมอเข้าพอดีครับ"

“เลื่อนออกไป” เขาละสายตาจากนักรบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ

“คุณเลื่อนมาหลายครั้งแล้วนะครับ” นทีถอนหายใจอย่างจนใจ

“บอกว่าเลื่อน” น้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิมทำให้นทีเม้มปาก เขารู้ดีว่าไม่มีใครเปลี่ยนใจเจ้านายได้ง่ายๆ

“แต่คุณหมอบอกว่าครั้งนี้ไม่ควรเลื่อนแล้ว”

ชนะศึกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมามองเด็กชายที่ยังนั่งกอดแม่อยู่ นักรบเองก็กำลังจ้องเขาตาแป๋ว ราวกับพยายามจับทุกคำพูดของผู้ใหญ่

“ฉันยังไม่ว่าง”

“ครับ” นทีรับคำ แม้สีหน้าจะเต็มไปด้วยความกังวล ก่อนเดินออกจากห้องไปพร้อมปิดประตูเบาๆ

ทันทีที่ประตูปิดลง ห้องทั้งห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้งพลอยรัมภาแสร้งลูบผมลูก แต่สมาธิทั้งหมดกลับจดจ่ออยู่กับบทสนทนาเมื่อครู่

คำพูดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เธอแอบเหลือบมองเขาอย่างพิจารณา บางทีอาจจะเกิดบางอย่างขึ้นกับตัวเขา

“คุณเป็นอะไรทำไมต้องพบหมอ ป่วยเหรอ” เธอถามออกมาในที่สุด

“ทำไมฉันต้องตอบคำถามเธอด้วย เมียก็ไม่ใช่” เขาตอบสั้นๆ แต่ไม่ได้หงุดหงิดกับสิ่งที่หญิงสาวถาม

“ใครอยากเป็นเมียคุณ ตัวก็สูง หน้าก็เล็ก ปากก็ไม่ดี” เธอตอบอย่างรวดเร็วก่อนจะพาลูกชายเดินออกไปจากห้อง

“ไม่ใช่เมีย แล้วอุ้มมาหาฉันทำไม” เขาเดินตามหลังออกมา

ระหว่างเดินไปยังลานจอดรถ สายตาของผู้ชายหลายคนที่มองมายังพลอยรัมภาทำให้เขาขมวดคิ้ว ความหงุดหงิดปนหวงก่อตัวขึ้นในใจอย่างไร้เหตุผล

รถคันหรูแล่นผ่านประตูรั้วเหล็กบานใหญ่ ก่อนหยุดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังโอ่อ่า พลอยรัมภามองไปรอบๆ อย่างสับสน นี่ไม่ใช่เส้นทางกลับบ้านของเธอ

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม” เธอหันไปมองชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ทันที

“ระหว่างรอผลตรวจ เธอกับลูกต้องอยู่ที่นี่”

“ไม่ได้” หญิงสาวปฏิเสธแทบจะทันที

“ทำไมคิดถึงแฟนใหม่เธอมากหรือไง” ชายหนุ่มหันมามอง สีหน้าเคร่งขรึมลงกว่าเดิมน้ำเสียงที่ใช้ถามเย็นชา แต่แฝงความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด

“เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ทำไมต้องมาอยู่ด้วยกัน”

“เรื่องนั้นฉันจะคุยกับเธอทีหลัง” เขาเปิดประตูลงจากรถ แต่ก่อนจะเดินเข้าบ้านก็หยุดฝีเท้า

“นักรบต้องไปโรงเรียน”

ซึ่งบ้านของชนะศึกกับทางไปโรงเรียนนั้นไกลกันมาก เธอไม่อยากให้ลูกต้องตื่นเช้ารบกวนเวลานอนของเด็ก แต่เหมือนว่าเขาจะไม่สนใจ

“ถ้าเป็นลูกของฉันจริงๆ ค่าเทอมกี่แสนกี่ล้านฉันก็จ่ายไหว”

“ไร้เหตุผล”

“ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ” เขาปรายตามองลูกน้องคนสนิททั้งสองคน

ลูกน้องของเขาที่รู้อยู่แล้วว่าพลอยรัมภาเคยมีความสัมพันธ์กับเขา กลับเลือกปิดบังความจริง ไม่ยอมรายงานแม้แต่คำเดียว เรื่องนี้คงต้องคุยกันให้รู้เรื่องเสียก่อน

“แม่ครับ ทำไมคนนั้นชอบดุแม่จัง” นักรบเกาะมือแม่ไว้แน่น ก่อนเงยหน้าขึ้นถามด้วยดวงตาใสซื่อ

พลอยรัมภาชะงักไปเล็กน้อย เธอลูบศีรษะลูกเบาๆ ก่อนย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ส่งยิ้มหวานให้ลูกเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ

“นักรบครับต่อไปลูกต้องเรียกเขาว่าคุณพ่อนะ”

“ทำไมนักรบเพิ่งมีพ่อล่ะ” เด็กชายกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจ

คำถามนั้นทำให้หัวใจของคนเป็นแม่บีบรัด ตั้งแต่ลูกจำความได้ เด็กน้อยก็มีเพียงเธออยู่เคียงข้าง ไม่เคยถามถึงพ่อมากนัก เพราะคิดว่าโลกทั้งใบมีแค่แม่ก็เพียงพอแล้ว

“ไว้ลูกโตขึ้นลูกจะเข้าใจเอง”

“ครับ” นักรบพยักหน้า แม้จะยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด แต่ก็เชื่อคำพูดของแม่เสมอ

หญิงสาวกอดลูกเข้ามาแนบอกหลับตาลงช้าๆ เธอไม่รู้ว่าชนะศึกจะยอมรับลูกคนนี้หรือไม่ หากผลตรวจดีเอ็นเอออกมาแล้ว

นักรบนั่งกินขนมแกว่งขาอยู่บนโซฟาอย่างสบายใจ แก้มป่องเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองแม่

“เราจะได้เจอลุงเขตอีกไหมครับ”

“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ” เธอหันมายิ้มอ่อน

“นักรบคิดถึงลุงเขต” เด็กน้อยตอบทันที

ตลอดเวลาที่เติบโตมาคนที่คอยเล่นด้วย พาไปกินขนม และคอยปกป้องเขาจากการถูกรังแกก็คือเขตแดน เด็กชายจึงผูกพันกับอีกฝ่ายมากเป็นพิเศษ

“ต้องได้เจอสิครับ เราไม่ได้ไปไหนสักหน่อย” พลอยรัมภาลูบแก้มลูกเบาๆ

“เฮ้อ นักรบเบื่อมากเลย” นักรบพยักหน้ารับ แต่ไม่นานก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาทิ้งตัวพิงแม่ทำหน้าเซ็งเต็มที่

“เป็นเด็กเป็นเล็ก มาถอนหายใจใส่แม่ได้ยังไง” เธอหลุดหัวเราะออกมา ก่อนใช้นิ้วแตะหน้าผากลูกเบาๆ เธอลูบผมนุ่มๆ ของลูกอย่างเอ็นดู

“ก็คนนั้นชอบทำหน้าดุ” นักรบทำแก้มป่องกว่าเดิม

“คุณพ่อเขาไม่ได้ดุหรอก”

“ดุครับ เขาชอบมองนักรบเหมือนจะกินเด็ก” เด็กชายเถียงทันควัน คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม

“ไม่มีใครกินเด็กหรอก”

“มีสิ คนนั้นไง” นักรบพยักหน้าหนักแน่น

“อย่าไปว่าคุณพ่อแบบนั้น”

“นักรบจะปกป้องแม่เองนะ” เด็กน้อยกางแขนเล็กขึ้น แววตามุ่งมั่น

เสียงหัวเราะของแม่ลูกดังคลออยู่ในห้อง โดยไม่รู้เลยว่าเจ้าของบ้านยืนอยู่หลังประตู และได้ยินทุกคำจนหมด ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ