Masuk"ฮึกๆ คุณโช! พี่เจ็บ"แต่แล้วผมก็รู้สึกเหมือนโดนบีบที่หัวใจ เมื่อคนที่ผมถาโถมกายใส่ กำลังร้องไห้ราวกับจะขาดใจตายด้วยน้ำมือของผม ผมรู้สึกผิดมากที่เผลอทำให้เธอเจ็บตัว จนผมจ้องไปที่ต้นแขนเรียวถึงรู้ว่าผมบีบมันแรงจนแทบจะแตกหักคามือ พอเห็นเธอเจ็บผมกับรู้สึกเจ็บยิ่งกว่า จึงก้มลงไปจูบลงที่กลางศีรษะเล็กเบาๆ ก่อนจะไล่ลงไปจุมพิตที่แก้มเนียนเพื่อเป็นการขอโทษ มือที่กำต้นแขนเรียว ก็โอบกอดเธอแนบกาย ทั้งที่ช่วงร่างยังขยับโยกเข้าไปในกายเธอไม่หยุด"ผมขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว พี่นุ่มนิ่มอย่าโกรธผมเลยนะครับ ผมสัญญาว่าจะบอกพี่ทุกครั้งเวลาจะออกไปไหน และจะไม่ทำร้ายพี่แบบนี้อีก ผมขอโทษนะ...นะ คนดีของผม"เสียงพร่ำพูดของผมหลั่งไหลออกมาบจากปากด้วยความสั่นเครือ จนคนในอ้อมกอดเริ่มอิงมาซบอก พลางแอ่นบั้นท้ายตอบรับผมอย่างให้อภัยผมก้มลงไปจูบแรกลิ้นกับคนที่แอ่นเอนให้ผมแนบชิดทางด้านหลัง ก่อนที่ผมจะเลื่อนสองมือขึ้นไปกอบกำทรวงอกอิ่ม พลางขยำเบาๆ อย่างทะนุถนอม พี่นุ่มนิ่มเริ่มตอบสนองสัมผัสของผม ด้วยกันขยับตัวแนบบั้นท้ายลงมาบดและส่ายไปมา จนท่อนใหญ่ที่แข็งคาเกร็งขึ้นด้วยความเสียวซ่าน ยามที่เธอหมุนบั้นท้ายเป็นวงกลม พลางตอดรัดท
"คุณโช! ฮือๆ "ผมถึงกับชะงักอารมณ์เดือดลงกลางคัน เมื่อสายตาของผมปะทะกับแววตาเศร้าที่มีน้ำตาเอ่อไหล แถมร่างบางก็สั่นเทาราวกับลูกนก เธอโผเข้ามากอดผมแน่นเหมือนรอคอยมาแสนนาน หัวใจที่ร้อนรนของผมถึงกับอ่อนยวบลงทันที"ฮึกๆ ฮือๆ ""พี่ร้องไห้ทำไม แล้วทำไมถึงตัวสั่นแบบนี้ ""คุณหายไปไหนมา""ผมกลับบ้าน""ไม่คิดจะบอกพี่สักคำเลยเหรอ ฮือๆ ""ผม..."อยู่ๆ ผมก็รู้สึกผิดขึ้นมา จนต้องดึงเธอมากอดแนบอกเอาไว้แน่น ร่างของเธอสั่นเทาไปหมด จนผมรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา"เป็นอะไร บอกผมได้ไหม""พี่กลัว...ฮึกๆ"เธอกอดผมแน่นขึ้น ทั้งที่ยังสั่นไม่หาย ผมจึงตบหลังเธอเบาๆ เพื่อปลอบโยนเธอ"ไม่ต้องกลัว ผมอยู่นี่แล้ว""มันมืด...พี่รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก""พี่นุ่มนิ่มกลัวความมืดเหรอ"เธอพยักหน้าช้าๆ จนผมเริ่มเข้าใจสถานการณ์ทุกอย่าง"ถ้ามืดแล้วมีคนอยู่ด้วย พี่ก็อยู่ได้ แต่นี่...คุณไปไหนไม่คิดจะบอกพี่เลยสักคำ ""ปกติผมก็กลับไปค้างที่บ้านแบบนี้บ่อยครั้ง ก็ไม่เคยบอกสักครั้งนี่""จริงสินะ...พี่คงลืมตัวไปว่าพี่เป็นแค่คนใช้ คุณโชจะทำอะไรไม่จำเป็นต้องบอกพี่เลยก็ได้ พี่นี่แย่จัง...ลืมไปได้ไง"คำพูดของเธอมีแววประชดประชันอย่างเห็นได
"คุณโช! ฮือๆ "ผมถึงกับชะงักอารมณ์เดือดลงกลางคัน เมื่อสายตาของผมปะทะกับแววตาเศร้าที่มีน้ำตาเอ่อไหล แถมร่างบางก็สั่นเทาราวกับลูกนก เธอโผเข้ามากอดผมแน่นเหมือนรอคอยมาแสนนาน หัวใจที่ร้อนรนของผมถึงกับอ่อนยวบลงทันที"ฮึกๆ ฮือๆ ""พี่ร้องไห้ทำไม แล้วทำไมถึงตัวสั่นแบบนี้ ""คุณหายไปไหนมา""ผมกลับบ้าน""ไม่คิดจะบอกพี่สักคำเลยเหรอ ฮือๆ ""ผม..."อยู่ๆ ผมก็รู้สึกผิดขึ้นมา จนต้องดึงเธอมากอดแนบอกเอาไว้แน่น ร่างของเธอสั่นเทาไปหมด จนผมรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา"เป็นอะไร บอกผมได้ไหม""พี่กลัว...ฮึกๆ"เธอกอดผมแน่นขึ้น ทั้งที่ยังสั่นไม่หาย ผมจึงตบหลังเธอเบาๆ เพื่อปลอบโยนเธอ"ไม่ต้องกลัว ผมอยู่นี่แล้ว""มันมืด...พี่รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก""พี่นุ่มนิ่มกลัวความมืดเหรอ"เธอพยักหน้าช้าๆ จนผมเริ่มเข้าใจสถานการณ์ทุกอย่าง"ถ้ามืดแล้วมีคนอยู่ด้วย พี่ก็อยู่ได้ แต่นี่...คุณไปไหนไม่คิดจะบอกพี่เลยสักคำ ""ปกติผมก็กลับไปค้างที่บ้านแบบนี้บ่อยครั้ง ก็ไม่เคยบอกสักครั้งนี่""จริงสินะ...พี่คงลืมตัวไปว่าพี่เป็นแค่คนใช้ คุณโชจะทำอะไรไม่จำเป็นต้องบอกพี่เลยก็ได้ พี่นี่แย่จัง...ลืมไปได้ไง"คำพูดของเธอมีแววประชดประชันอย่างเห็นได
"มึงหายหัวไปไหนมาตั้งนานสองนาน เขาแดกกันจนอิ่มหมดแล้ว"ไอ้ตงด่าผมทันทีที่ผมเดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะแล้วปรากฏว่าเพื่อนๆ กินข้าวอิ่มจนจะเช็กบิลอยู่แล้ว"ไม่เป็นไรเรียกเช็คบิลเลย""อ้าว! แล้วมึงไม่กินเหรอ""กูอิ่มแล้ว เดี๋ยวกับไปกินที่บ้าน"ผมพูดพลางหลุดยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงความซาบซ่านเมื่อครู่ที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจ จนไอ้ตงมองหน้าผมด้วยความงุนงง"ไปโดนตัวไหนมาวะ ก่อนหน้านี้ยังหงอยเป็นหมาอยู่เลย มึงแอบไปกินอะไรมา""อาหารวิเศษโว้ย อร่อยกว่าที่พวกมึงแดก 10เท่า""ขนาดนั้นเชียว...ไม่มาแบ่งพวกกูแดกบ้างวะ""ไม่ได้! เพราะกูกินได้คนเดียว เรียกเช็คบิลดิ เดี๋ยววันนี้กูเลี้ยงเอง""โห...เจ๋งว่ะ...จัดมาเลยครับเฮียโช"ผมโยนกระเป๋าสตางค์ให้ไอ้ตงจัดการค่าอาหาร ก่อนจะนั่งรอด้วยอาการยิ้มไม่หุบ ยัยนี่เก่งจริงๆ ทำหัวใจของผมพองโตได้ขนาดนี้ ผมแทบเป็นบ้ามาครึ่งค่อนวัน แต่เพียงแค่ได้สัมผัสเธออาการเหล่านั้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง"คิดถึงจังเลยครับ""รู้ทางกลับบ้านด้วยเหรอ ""โธ่...แม่อ่า...ผมมีเรียนทุกวันนี่ครับ ""แต่ก่อนก็เห็นกลับได้ หลังๆ มานี่ทำไมไม่กลับ ไม่คิดถึงแม่กับพ่อบ้างหรือไง มีลูกกับเขาแค่คนเดียว ก็ไม่รู้จัก
"อ๊ะ! คุณโช! เบาๆ ค่ะ"เธอร้องห้ามผม เมื่อเราที่ยืนมองกันในตอนแรก ต่างกระโจนใส่กันในห้องน้ำของภัตตาคารหรูอย่างโหยหา เพียงแวบแรกที่ผมเห็นหน้าเธอ ภาพตรงหน้าก็มีแต่ความน่ารักและเย้ายวน จนผมอดใจไม่ไหวที่จะลากเธอเข้ามาฟัดในห้องน้ำหลังร้านอาหารหรูกลางวันแสกๆ แบบนี้ แถมห้องน้ำก็เป็นแบบท่ามกลางธรรมชาติ เปิดให้เห็นท้องฟ้าอันโล่งแจ้ง ดีว่ายังมีหลังคากระจกฟิล์มที่เอาไว้กรองแสงแดดด้านบนและบดบังสายตาจากคนบนตึกสูง ไม่อย่างงั้นผมกับเธอคงกลายเป็นดาราคลิปสยิวกับประสบการณ์ Outdoor ครั้งแรกเป็นแน่"คุณโช! อื้อ!"เธอครางประท้วง เมื่อผมเอาแต่จูบเธอราวกับหิวโหยเธอแทนอาหารมื้อเที่ยง แต่ผมก็ยังคงจูบเธออย่างละโมบอยู่อย่างนั้น เพราะตอนนี้ผมมีความปรารถนาในตัวเธอจนเก็บกดมาครึ่งค่อนวันแล้ว และผมต้องได้กินเธอเดี๋ยวนี้ตอนนี้ให้หายอยากเสียก่อน ผมถึงจะเลิกคลั่งแบบนี้ได้"อ๊า! คุณโชขา...พี่...งื้อ! ""เบาๆ ครับ เดี๋ยวคนได้ยิน"ผมกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ เมื่อเธอส่งเสียงครางกระเส่า เพราะโดนผมเอามือล้วงเข้าใต้กระโปรงนักศึกษาตัวสั้น พลางสอดเข้าไปหาอูมสวาทใต้กางเกงในอีกชั้น ก่อนจะสอดนิ้วเรียวยาวเข้าไ
"อ๊ะ! คุณโช! เบาๆ ค่ะ"เธอร้องห้ามผม เมื่อเราที่ยืนมองกันในตอนแรก ต่างกระโจนใส่กันในห้องน้ำของภัตตาคารหรูอย่างโหยหา เพียงแวบแรกที่ผมเห็นหน้าเธอ ภาพตรงหน้าก็มีแต่ความน่ารักและเย้ายวน จนผมอดใจไม่ไหวที่จะลากเธอเข้ามาฟัดในห้องน้ำหลังร้านอาหารหรูกลางวันแสกๆ แบบนี้ แถมห้องน้ำก็เป็นแบบท่ามกลางธรรมชาติ เปิดให้เห็นท้องฟ้าอันโล่งแจ้ง ดีว่ายังมีหลังคากระจกฟิล์มที่เอาไว้กรองแสงแดดด้านบนและบดบังสายตาจากคนบนตึกสูง ไม่อย่างงั้นผมกับเธอคงกลายเป็นดาราคลิปสยิวกับประสบการณ์ Outdoor ครั้งแรกเป็นแน่"คุณโช! อื้อ!"เธอครางประท้วง เมื่อผมเอาแต่จูบเธอราวกับหิวโหยเธอแทนอาหารมื้อเที่ยง แต่ผมก็ยังคงจูบเธออย่างละโมบอยู่อย่างนั้น เพราะตอนนี้ผมมีความปรารถนาในตัวเธอจนเก็บกดมาครึ่งค่อนวันแล้ว และผมต้องได้กินเธอเดี๋ยวนี้ตอนนี้ให้หายอยากเสียก่อน ผมถึงจะเลิกคลั่งแบบนี้ได้"อ๊า! คุณโชขา...พี่...งื้อ! ""เบาๆ ครับ เดี๋ยวคนได้ยิน"ผมกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ เมื่อเธอส่งเสียงครางกระเส่า เพราะโดนผมเอามือล้วงเข้าใต้กระโปรงนักศึกษาตัวสั้น พลางสอดเข้าไปหาอูมสวาทใต้กางเกงในอีกชั้น ก่อนจะสอดนิ้วเรียวยาวเข้าไ





![ความลับประธานหม้าย [20+ Soft BDSM]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

