EPISODE 23

"มึงหายหัวไปไหนมาตั้งนานสองนาน เขาแดกกันจนอิ่มหมดแล้ว"

ไอ้ตงด่าผมทันทีที่ผมเดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะแล้วปรากฏว่าเพื่อนๆ กินข้าวอิ่มจนจะเช็กบิลอยู่แล้ว

"ไม่เป็นไรเรียกเช็คบิลเลย"

"อ้าว! แล้วมึงไม่กินเหรอ"

"กูอิ่มแล้ว เดี๋ยวกับไปกินที่บ้าน"

ผมพูดพลางหลุดยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงความซาบซ่านเมื่อครู่ที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจ จนไอ้ตงมองหน้าผมด้วยความงุนงง

"ไปโดนตัวไหนมาวะ ก่อนหน้านี้ยังหงอยเป็นหมาอยู่เลย มึงแอบไปกินอะไรมา"

"อาหารวิเศษโว้ย อร่อยกว่าที่พวกมึงแดก 10เท่า"

"ขนาดนั้นเชียว...ไม่มาแบ่งพวกกูแดกบ้างวะ"

"ไม่ได้! เพราะกูกินได้คนเดียว เรียกเช็คบิลดิ เดี๋ยววันนี้กูเลี้ยงเอง"

"โห...เจ๋งว่ะ...จัดมาเลยครับเฮียโช"

ผมโยนกระเป๋าสตางค์ให้ไอ้ตงจัดการค่าอาหาร ก่อนจะนั่งรอด้วยอาการยิ้มไม่หุบ ยัยนี่เก่งจริงๆ ทำหัวใจของผมพองโตได้ขนาดนี้ ผมแทบเป็นบ้ามาครึ่งค่อนวัน แต่เพียงแค่ได้สัมผัสเธออาการเหล่านั้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง

"คิดถึงจังเลยครับ"

"รู้ทางกลับบ้านด้วยเหรอ "

"โธ่...แม่อ่า...ผมมีเรียนทุกวันนี่ครับ "

"แต่ก่อนก็เห็นกลับได้ หลังๆ มานี่ทำไมไม่กลับ ไม่คิดถึงแม่กับพ่อบ้างหรือไง มีลูกกับเขาแค่คนเดียว ก็ไม่รู้จัก