ตอนที่ 4. หนีสุดชีวิต

            แฮ่ก     แฮ่ก      แฮ่ก

            เรียมออกแรงวิ่งหนีสุดชีวิต   หัวใจของเธอมันแทบจะกระดอนออกมาด้านนอก

หนีก็ตาย ไม่หนีก็ตายทั้งเป็น   หล่อนจึงเลือกที่จะหนีอย่างน้อยก็ตายอย่างมีศักดิ์ศรี!

“หยุด !  หยุดเดี๋ยวนี้ !”

เจ้ายักษ์ผิวหมึกพร้อมอาวุธปืนวิ่งตึง ๆ วิ่งไล่หลังมาเรื่อย ๆ 

            ร่างปราดเปรียว ในชุดสุดเซ็กซี่วิ่งหายลับไปที่มุมทางเดิน  หล่อนหันซ้ายหันขวาสองฝั่งทางเดินไม่มีทางให้หล่อนวิ่งหนีได้อีกต่อไปแล้ว เรียมหอบหายใจจนเจ็บหน้าอก เสียงฝีเท้ายิ่งดังใกล้เข้ามา หล่อนยิ่งใจระทึก ชั่ววินาทีนั้นหล่อนตัดสินใจผลักประตูห้องที่อยู่ใกล้ตัวมากที่สุด

            เมื่อปิดประตูลง มือเรียวก็รีบลงกลอนด้านในประตูห้องทุกจุด แล้วหล่อนแนบหลังพิงประตูด้วยใจระทึก อย่างน้อยกว่าพวกมันจะพังประตูเข้ามาได้หล่อนอาจจะสามารถติดต่อกับคนภายนอกได้ !

            เสียงฝีเท้าเจ้าหมึกยักษ์วิ่งไปมาอยู่หน้าห้อง พร้อมกับเสียงสบถของคนอีกสองสามคน  แสดงว่าทุกคนรู้แล้วว่าหล่อนหนีออกจากห้อง

“เฮ้ย !  ห้องนี้ไม่ได้ !  ห้องวีไอพีห้ามเข้า”

เสียงหนึ่งดังแว่ว ๆ ภายนอกห้อง  เรียมพยายามเงี่ยหูฟังได้ยินบ้าง ไม่ได้ยินบ้าง เพราะหัวใจของหล่อนมันเต้นแรงเหลือเกิน  หากถูกจับได้เธอต้องถูกจับฉีดเฮโรอีนหรือไม่ก็ถูกขึงพืดแน่ ๆ เรียมค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง

 “มาแล้วรึ ?  ฉันรอนานเกินไปแล้วนะ”

เสียงทุ้มดังมาจากด้านห้อง แม้เสียงกังวานนั้นจะกล่าวเนิบนาบ แต่มันแล่นเข้าไปกระตุกหัวใจจนชาวาบ!

            ร่างบางสั่นระริกขณะที่ยันตัวขึ้นจากพื้นอย่างระแวง  หล่อนเพิ่งจะวิ่งหนีเจ้าหมึกยักษ์ยังไม่หายหอบ ก็ต้องมาเจอกับเจ้าฝรั่งยักษ์ตนใดอีกก็มิอาจทราบได้

“เร็ว ๆ เข้า ! รินบรั่นดีแล้วนวดไหล่ให้ด้วย !”

เสียงทุ้มยังคงออกคำสั่งต่อไป ท้ายเสียงขึ้นสูงคล้ายกับว่าการที่เขาต้องออกคำสั่งซ้ำสองเป็นสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดเป็นที่สุด !

            หญิงสาวกำมือที่ชื้นเหงื่อแน่น หันหลังแนบชิดกับประตูจนได้ยินเสียงจากด้านนอก เสียงฝีเท้าของเจ้าหมึกยักษ์ยังวิ่งตึงตัง หล่อนย้ำกับตนเองอย่างหมดหนทาง

-จะออกไปตอนนี้ไม่ได้  แต่ถ้าอยู่ในห้องหล่อนก็จะไม่รอดเช่นกัน !-

“นี่ ! ถ้ายังขืนชักช้าไม่รีบเข้ามาปรนนิบัติ ฉันจะโทรเรียกให้อีวานมาจัดการกับเธอ !”

เสียงกังวานตวาดสั่งอย่างคนเอาแต่ใจมาทั้งชีวิต  มันดังกระแทกเข้าสู่โสตประสาทของหญิงสาวให้รีบรุดเข้าไปหาเจ้าของเสียง ไม่ใช่เพราะเธอกลัวเขา แต่กลัวสิ่งที่เขาเอ่ย

-หล่อนจะไม่ยอมให้อีวานจับไปเป็นทาสกาม และนั่นเป็นหนทางสุดท้ายที่เธอจะเลือก-

            แสงไฟสลัวในความมืดสาดส่องลงที่โต๊ะปลายเตียง บุรุษหนุ่มผู้ส่งเสียงออกคำสั่งเมื่อครู่นั่งหันหลังให้ประตู ดวงตาจับจ้องจอภาพขนาดใหญ่บนผนังฝั่งตรงข้าม กำลังฉายภาพนางแบบชุดบิกินนี่ตัวจิ๋ว ทรวดทรงแต่ละนางล้วนทะลักออกมาจนผ้าบิกินนี่ผืนน้อยแทบจะห่อหุ้มเอาไว้ไม่ได้

            ภายในห้องใหญ่กว่าห้องที่หล่อนเพิ่งวิ่งออกมา มากถึง 3 เท่า  เตียงใหญ่กว่า แถมด้วยอุปกรณ์การเสพสมในเกมกามวางไว้ทั่วทุกมุมห้อง  ไม่ว่าจะเป็นกุญแจมือ  แส้  โซ่   หรือแม้แต่เทียนไข

             ทุกย่างก้าวที่เรียมเดินผ่านทำเอาขาเรียวสั่นระริก แม้จะอยู่ในวัย 23 ปี แต่หล่อนก็ไม่เคยผ่านมือของชายใดมาก่อนในชีวิต  เรื่องบนเตียงเป็นเพียงเรื่องที่รับรู้จากการบอกเล่าของเพื่อน ๆ หรือการอ่านจากนิยายมากกว่า  เมื่อต้องเผชิญกับของจริงหน้า หญิงสาวถึงกับกลืนน้ำลายเฮือก อดใจสั่นไม่ได้

            ยิ่งสาวน้อยสืบเท้าเข้าใกล้บุรุษ หล่อนยิ่งเห็นเรือนกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ เรียมตระหนักดีว่าเขามาที่นี่เพื่อจะทำอะไรต่อมิอะไรกับหญิงสาวสักคนที่ก้าวมาในห้องนี้  แล้วความคิดที่เตลิดเปิดเปิงของหล่อนก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้น ลมหายใจติดขัด

“ขอโทษนะคะนายท่าน ขอเติมบรั่นดีให้ค่ะ”

สาวน้อยพยายามข่มใจไว้ไม่ให้ขวัญหนีดีฝ่อจนต้องวิ่งหนีออกจากห้อง  เธอต้องถ่วงเวลาไว้ รอให้เจ้าหมึกยักษ์ที่วิ่งพล่านหน้าห้องกลับไปก่อน  แล้วหล่อนค่อยหาทางออกจากห้องนรกนี่ !

            หล่อนไขว้มือข้างหนึ่งไว้ด้านหลัง มืออีกข้างจับที่กึ่งกลางค่อนไปทางก้นขวด ค่อย ๆ บรรจงรินของเหลวสีแดงลงแก้ว หล่อนปฏิบัติได้อย่างงดงามเพราะวิชาการโรงแรมที่หล่อนร่ำเรียนมามีเกียรตินิยมการันตี

            บุรุษหนุ่มหันมองสาวน้อยที่เข้ามาตามคำสั่ง  คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นกิริยาท่าทางของหล่อนเหมือนกับ บริกรสาวที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีเยี่ยม มิใช่กิริยาของสาวร่านสวาทขายตัวเพื่อแลกเงินอย่างที่ผ่าน ๆ มา

            เมื่อรินบรั่นดีได้ระดับที่พอเหมาะ ร่างบอบบางก้าวถอยห่างออกอย่างนอบน้อม ขัดกับชุดเย้ายวนสุดเซ็กซี่ที่เธอสวมใส่ ดวงตาสีฟ้าของบุรุษหนุ่มจับจ้องหล่อนทุกอิริยาบถ

          หรือจะเป็นบริการพิเศษจากอีวาน ? ที่ต้องการให้ชมการแสดงเล็ก ๆ น้อย ๆ 

            เสียงหนึ่งดังขึ้นในสมองของเขา

“เธอเป็นเด็กเสิร์ฟหรืออย่างไร ? มานี่สิ !”

เสียงทุ้มกังวานตวัดหางเสียงอย่างออกคำสั่ง 

            สาวน้อยกลืนน้ำลายเฮือกลงคอ ยิ่งเขาหันมา หล่อนยิ่งเห็นเต็มตาว่าหน้าอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นจนน่าลูบไล้เพียงไร  ใบหน้าที่มีเคราขึ้นให้เห็นตอรับกับคมสัน หล่อเหลาจนเรียกได้ว่าเป็นพระเอกฮอลลี่วูดได้เลยทีเดียว  หากหล่อนเดินเข้าไปใกล้อีกนิดเกรงว่าเธอจะไม่รอดชีวิตกลับมาจากเขาแน่ ๆ

“ฉันบอกให้มา !”

เสียงทุ้มตวาดสุดแรง  สาวน้อยที่ยืนนิ่งอยู่ถึงกับสะดุ้ง

“คะ  ค่ะ  ค่ะ”

เท้าเล็กๆ จึงก้าวเข้าไปหาคนสั่งโดยอัตโนมัติ

“ว้าย !”

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะก้าวถึงตัว มือใหญ่ก็กระชากหล่อนขึ้นนั่งบนตักเขา  หญิงสาวโอบรอบคอแกร่งของเขาทันทีเพื่อยึดตัวเองไว้ไม่ให้หล่นลง

“ช่วยมาทำหน้าที่ของเธอให้คุ้มกับที่ฉันจ่ายไปด้วย !”

เสียงทุ้มกังวานกระซิบข้างหูหล่อน  ชวนให้ขนอ่อนลุกซู่

“ฉันไม่ได้มา...”

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยได้จบประโยค ริมฝีปากหนาก็ประกบปากบาง กลืนกินสรรพเสียงทั้งหมดทั้งมวลที่หล่อนตั้งใจจะบอกเขา