12

“รู้ครับ แต่เราไม่มีเจลหล่อลื่นผมกลัวเจ็บ” ควอนเอ่ยขึ้นอย่างมีเหตุผล

“มึงไม่ต้องห่วง ใช้สบู่เหลวแก้ขัดไปก่อน ถ้ามึงอยากให้กูหยุดตอนนี้มึงเลิกคิดได้เลยไอ้ควอน เพราะตอนนี้กูแทบรอไม่ไหว” ว่าแล้วก็ผละออกมาดึงถลกกางเกงบ๊อกเซอร์ของตัวเองออกอวดความเป็นชายที่แข็งขึงของตนเอง และพอถอดกางเกงโยนทิ้งแล้วควอนก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นใหญ่มาก และมันก็ช่างแตกต่างจากของตนที่เล็กนิดเดียว แต่ของพี่เขาน่ากลัวกว่าที่คิด

“คะ...คือผมว่าผมยังไม่พร้อมครับ”

“กูจะทำให้มึงพร้อมเอง เดี๋ยวมานะ”

ยังไงวันนี้ก็ไม่ปล่อยควอนให้หลุดมือแน่ แสงโสมไม่อยากรอ และที่สำคัญเขาเองก็หยุดตัวเองไม่ได้แล้ว หยุดไม่ได้ที่จะไม่คิดอะไรกับเด็กหน้าหวานคนนี้ ควอนมองตามคนตัวโตที่ลุกจากเตียงแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็ลุกขึ้นถลกกางเกงตัวเองที่ถูกถอดไปไว้ครึ่งขาขึ้นมาสวมใส่ลวกๆ ก่อนจะจับเสื้อที่ถูกปลดกระดุมออกหมดไว้แน่นแล้ววิ่งตรงไปยังประตูห้อง เพราะเนี่ยโอกาสที่เขาจะหลุดพ้นคนตัวโตไปได้

ปัง!

เสียงกระแทกปิดประตูห้องทำให้แสงโสมรีบวิ่งออกมาดูคนตัวเล็กบนเตียงโดยที่ยังไม่ได้สบู่ที่ไปหา พอออกมาเห็นเตียงนอนว่างเปล่าก็ปัดโคมไฟหน้าห้องน้ำทิ้งทันที

“ไอ้เด็กบ้า! เล่นแบบนี้ใช่ไหม ได้ วันนี้กูจะปล่อยมึงไปก่อนไอ้ควอน มึงต้องเป็นของกูอยู่แล้วไม่ช้าก็เร็วนี้แหละ”

พึมพำกับตัวเองแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำดับความกระหายสวาทของตนเองให้สงบนิ่ง ตอนนี้เขาต้องพึ่งน้ำเย็นๆ ดับความร้อนของเอ็นที่แข็งขึง เพราะถ้าตามควอนที่แตกตื่นออกไปก็คงผิดหวัง ป่านนี้เด็กนั้นคงล็อกห้องแน่นหนาแล้ว

เรื่องราวในคืนนั้นยังคงตราตรึงในความทรงจำของควอน และเพราะเรื่องนั้นทำให้ผมไม่แน่ใจว่าที่เกิดขึ้นนั้นคือความจริงหรือความฝัน ผมเลยจงใจหลบหน้าพี่เขาทุกครั้งที่มีโอกาส เนี่ยก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว อีกสองวันผมจะไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ผมจึงเฝ้านับวันรอที่ผมจะได้ไปเที่ยว

“จะไปไหนแต่เช้า ไม่กินข้าวเหรอ” แสงโสมเห็นร่างเล็กในชุดนักศึกษาเดินที่กำลังเดินเลยหน้าห้องรับประทานอาหารไป

ควอนหยุดเท้าที่กำลังเดินแล้วหันไปยิ้มให้อีกฝ่ายแล้วตอบ

“คะ...คือไม่หิวครับ”

“ไม่หิวก็ต้องกิน มื้อเช้าสำคัญ นิ้งตักข้าวให้มันหน่อยสิ” พูดจบก็สั่งให้นิ้งตักข้าวต้มกุ้งให้อีกฝ่ายและเป็นการบังคับให้ควอนมาทานข้าวเช้ากับตน

“ผมไม่หิวครับ พี่นิ้งไม่ต้องตักครับ”

“กูสั่งมึงก็ทำตาม” แสงโสมกระแทกเสียงเผด็จการออกมา แล้วนิ้งก็รีบทำตามทันที ส่วนควอนก็เดินเร็วๆ มาลากเก้าอี้ประจำของตัวเองนั่งลงทันที

“หัดเชื่อฟังกูบ้างมึงน่ะ” แล้วคนที่ไม่เคยทานข้าวเช้าก็ตักข้าวต้มกุ้งใส่ปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ โดยที่สายตายังคงจับจ้องมองคนที่นั่งเก้าอี้ถัดจากตนเองไป

การเปลี่ยนไปของแสงโสมที่อยู่ๆ สองสามวันให้หลังก็ทานมื้อเช้าก่อนออกไปทำงานทุกวัน ส่วนคนที่เคยทานมื้อเช้าและเข้าครัวในตอนเช้าอย่างควอนก็เปลี่ยนไปไม่รับมื้อเช้ามาหลายวันแล้ว และเหมือนทั้งสองจะสลับกันตอนนี้ ป้าทิพย์กับนิ้งและลุงเอกได้แต่แปลกใจและไม่เข้าใจนายทั้งสอง

“กินให้มันเยอะๆ หน่อยผอมจนเหลือแต่กระดูกอยู่แล้วมึงน่ะ เนี่ยกุ้งกินเยอะๆ” พูดพร้อมกับตักกุ้งในถ้วยข้าวต้มของตนเองใส่ถ้วยของควอนโดนที่ไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมานอกจากสีหน้าตีขรึมในแบบคนหน้าร้ายๆ เหมือนที่เคยแสดงปกติ

“ขอบคุณครับ พี่เอากุ้งของพี่ไปเถอะ ในถ้วยผมมีเยอะแล้ว” พูดพร้อมกับจะตักกุ้งคืนอีกฝ่าย

“ตักมาคืนกูดูสิ กูจะสั่งสอนมึงต่อหน้าทุกคนเลย” คำขู่ของแสงโสมทำให้ควอนเอากุ้งที่ตักจะคืนนั้นเข้าปากตัวเองอย่างรวดเร็ว

หึหึ

“เป็นเด็กดีว่าง่ายๆ แบบนี้สิถึงน่ารัก”

น้ำเสียงก็ยังคงกวนในแบบของแสงโสมอยู่ดี แต่คำพูดของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยของหนุ่มหวานหวานเต้นแรง หน้านวลแดงระเรื่อขึ้นมา และไม่ใช่แค่ควอนป้าทิพย์ นิ้งเองก็ได้ยินไม่ผิด ทั้งสองต่างมองกันด้วยความงุนงงกับนายหนุ่ม แต่ก็ไม่พูดอะไรมาก

“ขอบคุณครับพี่บิ๊ก” ควอนขอบคุณที่เขาตักกุ้งให้อีกครั้งแล้วก้มหน้าก้มตาทานข้าวโดยไม่ได้มองเลยว่าตอนนี้คนตัวโตหัวโต๊ะกำลังนั่งเท้าคางมองตนเองอยู่

“ป้าทิพย์ นิ้งออกไปก่อนเถอะครับ ผมกับไอ้เด็กน่ารำคาญออกไปป้าค่อยมาเก็บ” สั่งไล่ทั้งสองให้ออกไป เพราะอยากใช้เวลาจ้องมองคนตัวเล็กนานๆ

ทั้งสองรับคำแล้วเดินออกจากห้องรับประทานอาหารไป แม้จะงงไม่เข้าใจแต่ก็ยอมออกไปง่ายดาย เพราะเรื่องของเจ้านายพวกนางเลยไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องก็ได้