Novels by ณิการ์

"จะจีบฉันเหรอหมอ" ไม่ใช่เด็กนะ จะดูไม่ออกว่าผู้ชายกำลังจะจีบ "ครับ แล้วได้ไหมล่ะ ถ้าได้ เราไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันเลยนะ หมอพักเที่ยงพอดี" รุกเต็มที่ เมื่อเธอตรงเขาก็ตรงกลับ "ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันไม่อยากคุยกับหมอ ฉันกลัว มีข่าวหมอฆ่าเมีย ฆ่าคนเยอะไปสมัยนี้ ฉันกลัว พวกหมอโรคจิต แถมฆ่าคนราวกับผักปลา" ใช่...ต้องตาคิดแบบนั้นจริง ๆ

“ยิ้มอะไรมิทราบ? ” ถามไม่พอใจหลังจากเขามองจ้องตนอยู่ครู่หนึ่งก็ยิ้มปนขำออกมา “ก็ตลกดี ผมไม่คิดว่าเสื้อผมลลินจะใส่ออกมาเป็นเดรสแบบนี้” “ก็ดูหุ่นตัวเองมั้ง อย่างกับหมียักษ์” หล่อนตอบกลับ “ก็ผมมีกล้ามเนื้อ อีกอย่างผมก็สูงด้วย ผมสูงตั้งร้อยเก้าสิบนะลลิน คุณน่ะเตี้ยเอง” “ฉันไม่ได้เตี้ย ฉันสูงตั้งร้อยหกสิบแปดย่ะ! ” “อยู่กับผมก็เตี้ยอยู่ดี เอาล่ะผมจะไปส่งเอง” “ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้”

ผัวเก่ามันชั่วและไม่เริ่ด ฉันเลยต้องเลือกผัวใหม่ให้ตัวเอง แต่มันไม่ง่ายเลยสักนิด เพราะผัวเก่าดันอยากหวนคืนมาอีกครั้ง แต่ขอโทษที "ฉันไม่โง่" ค่ะ

“คำก็อัปลักษณ์ สองคำก็อัปลักษณ์ รังเกียจฉันมากใช่ไหม ได้ ถ้ารังเกียจฉันนักก็มีผัวหน้าตาอัปลักษณ์อย่างฉันเถอะแม่คุณ หึหึ” ด้วยความโกรธและความอยากเอาชนะจึงทำให้เตวิทย์เปลี่ยนความคิดก่อนหน้านี้ทันที เขาก็อยากรู้นักว่าเขาจะทำให้หญิงสาวรักและหลงไม่ได้เชียวเหรอ “ฉันไม่แต่งให้อับอายขายขี้หน้าคนหรอก” กนกวลีโต้ตอบกลับด้วยความโกรธเช่นกัน “ฉันจะแต่ง ยังไงก็จะแต่ง ยังไงเธอก็ต้องเป็นเมียฉันยัยเสร่อ” เตวิทย์เอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะลุกเดินหนีออกจากห้องรับแขกไปด้วยความรำคาญ

“สบายจริงแม่คุณ! ฉันบอกแล้วไงว่าเป็นเมียฉันต้องทำงานทุกอย่าง” เขาเดินมากระชากเธอลากลงจากเตียง ไม่สนใจว่าวันนี้เธอทานอะไรรึยัง “โอ๊ย! ดาเจ็บนะคะคุณรชฏ” “อย่ามาสำออย! เนี่ยมันเวลาไหนแล้ว เธอควรจะไปช่วยเด็กรับใช้ทำงานไม่ใช่มานอนสบายเป็นคุณนายบนห้อง” “ดาขอโทษค่ะ เดี๋ยวดาจะไปช่วยสาวใช้ทำงานค่ะ” ดีที่ก่อนหน้านี้ได้กินยาเลยทำให้อาการปวดหัวเหมือนจะเป็นไข้ดีขึ้น “ดี! และพรุ่งนี้อย่าให้ฉันรู้ก็แล้วกันว่านอนเป็นคุณนายสบายอยู่บนห้อง ต่อไปนี้เสื้อผ้าของฉัน ของใช้ส่วนตัวทุกอย่างของฉัน เธอต้องเป็นคนซัก ห้องนี้เธอก็ต้องทำความสะอาด ห้ามให้สาวใช้มาทำ ถ้าฉันรู้ว่าให้คนอื่นมาทำได้เห็นดีกันแน่ อ้อ...ทำความสะอาดห้องนี้เสร็จก็ช่วยเด็กรับใช้ทำความสะอาดบ้านด้วย และกับข้าวเธอก็ต้องทำด้วย เอ๊ะ! ว่าแต่คุณหนูอย่างเธอทำเป็นใช่ไหมเรื่องพวกนี้” แล้วเขาก็ย้อนถามพร้อมปล่อยมือที่จับข้อมือเล็กดึงกระชากลงจากเตียง

เผียะ! “อย่ามาตบหน้าฉัน หล่อนมันก็แค่ของเล่น” พร้อมผลักร่างเล็กให้ล้มลงกับพื้น เดินมาเหยียบมือเล็กข้างที่ตบหน้าตนพร้อมบดบี้เท้าหนัก ๆ กับมือข้างนั้น "โอ๊ย! หนูเจ็บ..” หล่อนบอกเขาพลางพยายามดึงมือข้างที่ถูกบดเหยียบออก แต่ก็ไม่ได้ผล “จำไว้ อย่าคิดมาตบหน้าฉัน ถ้ายังอยากมีมือ อยากครบสามสิบสองก็อย่าคิดทำร้ายฉัน เข้าใจไหม” โน้มตัวมาหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นห้องน้ำ พร้อมกับเอามือใหญ่เชยคางมนให้แหงนเงยขึ้นแล้วเช็ดคราบเลือดที่เกิดจากการตบของตัวเองมาไล้ปลายลิ้นสาก เลียชิมรสของมัน “หวานทั้งเลือดเลยนะหนู” "โอ๊ย!" ต้องหงายหลังนอนล้มไปกับพื้น เมื่อเขาผลักหัวของหล่อนด้วยแรงมหาศาล “สำออย! ออกไปรอฉันข้างนอก ฉันอาบน้ำเสร็จจะจัดการเธออีกครั้ง” ยกเท้าที่เหยียบมือเล็กขึ้น แล้วเดินไปใต้ฝักบัวแล้วเปิดน้ำเย็น ๆ ให้ไหลอาบร่างตน โดยไม่สนใจพวงมาลาที่จ้องมาทางตนด้วยความเคียดแค้นแม้แต้น้อย “เกะกะลูกตา ไสหัวไปได้แล้ว อย่าลืมสิว่ายายตาบอดของเธออยู่ในกำมือฉัน จะตายตอนไหนก็ได้เพราะมันขึ้นอยู่กับคำสั่งฉัน และชีวิตของเธอก็ด้วย”

"ไอ้เทือก" ตัวแทนของความบาปทั้งปวง เขาไม่เคยรู้จักความเมตตา "องค์อินทร์" ถูกโชคชะตาผลักลงเหวมาเจอคนบาปอย่าง "ไอ้เทือก"

“ไปยิ้มให้มันทำไม?” แสงโสมกระชากเสียงห้วนถามคนตัวเล็กกว่าที่เดินเข้ามาหาตนเองทันทีเมื่ออีกฝ่ายเดินมาถึง “ก็เพื่อนกัน” ควอนตอบหน้านิ่งเหมือนกับว่าตนเองไม่ได้ทำผิด แต่ตรงกันข้าม หนุ่มหน้าหวานผิดมากทีเดียวที่ไปยิ้มให้คนอื่นแบบนั้น แสงโสมไม่ชอบ เขาหวงเพราะยิ้มนั่นเป็นยิ้มของเขาคนเดียว “เพื่อนกัน? แล้วไง ไม่ต้องไปยิ้มให้มันพี่ไม่ชอบ” คนขี้หึงเอ่ยบอกพร้อมกับคว้าข้อมือเล็กดึงรั้งเข้ามาใกล้ตัวก่อนจะเปิดประตูรถยัดอีกคนเข้าไปในรถด้วยความฉุนเฉียวไม่พอใจ “อะไรพี่บิ๊ก” อยู่ๆ ก็ถูกโกรธแถมโดนยัดเข้ามาในรถควอนก็มีสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาบ้าง เมื่อถูกคนเจ้าอารมณ์สาดอารมณ์ใส่ “กลับบ้าน กลับไปรับโทษของคนที่ยิ้มเรี่ยราด ปัง! ” พูดจบก็กระแทกปิดประตูรถเต็มแรงก่อนจะเดินอ้อมไปยังทางประตูรถคนขับของตนแล้วกระชากเปิดขึ้นไปนั่งติดเครื่องยนต์แล้วกระชากตัวรถออกไปด้วยความเร็วสูง......

“พรรธน์ยศ” รู้สึกโกรธเมื่อ “จอมใจ” มาเข้าพิธีแต่งงานกับตัวเอง เพราะคนที่เขาต้องการจะแต่งงานด้วยไม่ใช่หล่อน แต่แล้วทำไมเจ้าสาวที่เขาชังน้ำหน้าถึงได้ทำให้เขาปั่นป่วนใจแบบนี้ และแน่นอนว่าเจอหน้ากันทุกวันแม้ปากบอกไม่แต่ร่างกายกลับตอบสนองดีทุกอย่าง ความรักจึงผูดรั้งทั้งสองไว้ด้วยกันแบบไม่รู้ตัว แต่เมื่อวันเวลามาถึง หนึ่งคนกลับมาและหนึ่งคนต้องไปความวายป่วงจึงบังเกิดขึ้น....

“ดิฉันท้องค่ะ” ตัดสินใจแล้วว่าจะบอกชายหนุ่ม “ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าเด็กในท้องเป็นลูกของฉัน” น้ำเสียงกระด้างกระเดื่องเปล่งลอดออกมาจากริมฝีปากหนาหยักได้รูปของผู้อำนวยการหนุ่มของโรงพยาบาล ซึ่งคำพูดของเขามันช่างกรีดใจของพยาบาลสาวร่างอวบเหลือเกินตอนนี้ “ทำไมผู้อำนวยการพูดเหมือนกับว่าดิฉันนอนกับคนอื่นไม่ได้นอนกับผู้อำนวยการล่ะคะ” พยาบาลสาวถามผู้อำนวยการหนุ่มที่ยืนกำมือหันหลังให้ตนเองอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา หึ! ฟักทองหันมาแสยะยิ้มหยันสาวอวบ ก่อนจะเดินมาเชยคางมนคนตัวเตี้ยให้แหงนเงยขึ้นสบตาตนเองแล้วพูดต่อ “ฉันจะไปแน่ใจได้ยังไงพยาบาลนิด เธออาจจงใจปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับฉันก็ได้ อีกอย่างฉันก็ใส่ถุงยางทุกครั้งตอนที่เอากับเธอ” พูดจบก็ปล่อยมือจากคางมนแล้วเบือนหน้าหนี “ใช่ ผู้อำนวยการใส่ถุงยางทุกครั้งและถุงยางก็แตกทุกครั้งไม่ใช่เหรอคะ” ชณินันท์ชี้แจง “เธอรู้ว่าถุงยางแตกแล้วทำไมไม่กินยาคุม เป็นถึงพยาบาลไม่น่าโง่ปล่อยให้ตัวเองท้อง นอกเสียจากเธอจงใจจะจับฉันตั้งแต่แรกแล้วพยาบาลนิด” เขากำมือตัวเองแน่น เพื่อไม่ให้พลั้งเผลอไปทำร้ายพยาบาลสาว

“ไอ้ขวัญ” “ใช่กูเองอีบัว” “มึงมาทำไม” “กูก็จะมานอนกับเมีย” “ไม่ใช่ กูไม่ใช่เมียมึง เลิกทำแบบนี้สักทีเถอะไอ้ขวัญ” หึหึ “มึงเป็นเมียกูแล้วอีบัว มันเลิกไม่ได้หรอก” น้ำเสียงทุ่มห้าวอยู่ในความมืดแล้วก้าวเดินไปหาคนที่อยู่บนฟูกนอนด้วยความชำนาญและคุ้นชิน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ขวัญมาหาบัว “มึงมันเลว” “ถ้ากูไม่เลวมึงก็เป็นของไอ้เทพสิอีบัว และตอนนี้สิ่งที่มึงทำได้คือยอมกู” “กูเกลียดมึงไอ้ขวัญ เกลียดมึงได้ยินไหม” “มึงบอกกูจนกูจำขึ้นใจแล้วอีบัว ถึงเกลียดกูยังไงมึงก็ลบรอยกูจากตัวมึงไม่ได้หรอก”

“เด็กนี่เด็กใหม่เหรอวะไอ้ช้อย” เสียงทุ้มเหี้ยมกรอกส่งมาในสายทันทีที่ลูกน้องมือขวากดรับสาย “ครับคุณยักษ์” “พามาห้องกูซิ กูอยากทดสอบของกำนัลชิ้นใหม่” ปากหนาสั่งการผ่านโทรศัพท์พร้อมจ้องจอมอนิเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดบนโต๊ะทำงานตัวเอง “ครับคุณยักษ์” “อือ...หน้าละอ่อนแบบนี้ถึงสิบแปดยังไอ้ช้อย” “แม่เธอบอกถึงแล้วครับ” หึหึ “เดี๋ยวก็รู้ว่าถึงไม่ถึง ตอนนี้มึงพาขึ้นมาหากูก่อน กูอยากทดสอบเด็กใหม่” “ครับคุณยักษ์” คนหน้าตึงคิ้วดกหนา ดวงตาสีทมิฬ จมูกโด่งเป็นสันตามแบบฉบับหนุ่มลูกครึ่งไทย-สเปน ใบหน้าดุดันแต่โคตรเถื่อนได้ใจสาวๆ ที่พบเห็นสุดๆ มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะวางโทรศัพท์ในมือไว้แล้วคว้าซองบุหรี่มาจับไว้แทน

ความรักของ "เจ้านางแก้วทิพย์" กับ "สิงขร" ได้หวนคืนกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แม้จะกี่พันปีในห้วงฝันของเขาก็ยังคงมีนางอันเป็นที่รัก น

'เธอจะต้องจากไปทันทีที่คลอดลูกให้ฉัน' นาย "อชิระ" นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้เมื่ออยู่ๆ ก็มีผู้หญิงเดินเข้ามาบอกว่ากำลัง 'อุ้มท้อง' ลูกของตน ส่วน "พาขวัญ" เธอจำเป็นต้องบอก 'พ่อของลูก' เพราะตนเองอับจนหนทางจนปัญญาที่จะดูแลลูกน้อยที่จะเกิดมา ขนาดลำพังตัวเองทุกวันยังแทบจะเอาตัวไม่รอดแล้วลูกล่ะ เธอไม่ต้องการให้ลูกมาลำบากกับตนจึงยอมทำสัญญาเฉือนใจตนกับพ่อของลูก ด้วยการยกลูกให้เขาเลี้ยง

"กลับบ้าน" "แยมจะอยู่ที่นี่" "อย่าให้ต้องพูดซ้ำอีกครั้งแยม กลับบ้าน!" ว้าย!