เพลิงอัครา (Set รักไม่ผิด)

“อยู่ต่ออีกนิดไม่ได้เหรอ ?” ใบหน้างามเบี่ยงหลบปลายจมูกโด่ง พร้อมทั้งปลดวงแขนแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ ของร่างสูงใหญ่ที่กอดจากด้านหลัง เธอหยิบชุดเดรสเข้ารูปสีดำที่กองเกลื่อนอยู่ปลายเตียงขึ้นมาสวม ข่มความเก้อเขินเมื่อรับรู้ว่ามีสายตาคมของเจ้าของเสียงมองเธอไม่วางตา กระทั่งแต่งตัวเรียบร้อย จึงหันไปมองคนบนเตียงที่นอนเหยียดยาว เปลือยกาย อวดร่างแกร่งแน่นไปด้วยมัดกล้ามสวยงามอย่างไม่อายผีสางเทวดา หลังจากปลดเปลื้องความสุขบนเรือนร่างของเธอ ชายหนุ่มก็ดูผ่อนคลายจนน่าหมั่นไส้

“ลุกขึ้นแต่งตัวได้แล้ว” เสียงแข็งเร่งเร้า ไม่ต่างจากใบหน้าบูดบึ้ง ทั้งที่ก่อนนั้นยังอ่อนหวานยามอยู่ในห้วงพิศวาส

“นายยังไม่ออกจากกรุงเทพ ฯ เลยด้วยซ้ำ คุณจะรีบไปไหน”

“อยากอยู่ต่อก็ตามใจ แต่ฉันจะกลับ” ตอบเสียงสะบัด มือบางคว้ากระเป๋าสะพายข้างที่ถูกโยนส่ง ๆ ไม่ต่างจากเสื้อผ้าขึ้นมาจากพรมภายในห้องพักของโรงแรมม่านรูด ที่คนบนเตียงเลี้ยวเข้ามาทั้งที่อีกไม่กี่กิโลเมตรก็จะถึงบ้านเธออยู่แล้ว แต่ไอ้คนหน้าด้าน บ้ากามนี่ ดันพาเธอเข้าม่านรูดมาปู้ยี่ปู้ยำ ยอมนอนอ่อนระทวยใต้ร่างแกร่งที่โหมซัดอารมณ์ใคร่กับกายสาวของเธอจนแทบมอดไหม้ ตอกย้ำความผิดบาป ตราหน้าว่านอกใจผัว

“ที่รักของผมใจร้อนตลอดเลย เอ้า ! กลับก็กลับครับ”

“ฉันบอกกี่ครั้งแล้วไม่ให้เรียก”

“ครับเมีย ผัวจะไม่เรียกก็ได้”

“นี่คุณ จะกวนประสาทฉันไปถึงไหน”

“ที่รักก็ไม่ได้ เมียก็ไม่ได้ เรียกอะไรดีน้า” ชายหนุ่มโคลงศีรษะ ทำหน้าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะคลี่ยิ้มแล้วฮัมเป็นทำนองเพลงของวงร็อกระดับตำนานยุค 90 ออกมา

“ฉันเป็นแค่ชู้รัก เป็นที่พักใจ ไม่ได้มากมาย ไม่ใช่ของจริง อย่างเขา”

“หุบปาก !  รีบแต่งตัวเดี๋ยวนี้ ฉันจะไปรอที่รถ” หญิงสาวรีบหันมาห้าม ดวงตากลมลุกโชน มือบางกำแน่น ความจริงอยากฟาดลงบนหน้าคมคายล้อเลียนนั่นสักฉาด แต่คิดว่าเป็นวิธีไม่ฉลาดนัก การรับมือกับคนหน้าด้านหน้าทนแบบเขา เธอต้องอาศัยขันติและความอดทนเข้าสู้อย่างเดียว เพราะยิ่งเธอโกรธ โมโห อีกฝ่ายก็ยิ่งสนุก และมีความสุขที่ได้เอาชนะเธอ

หญิงสาวหันหลังเดินออกจากห้องเส็งเคร็ง ก้าวขึ้นรถหรู ปิดกระแทกประตูรถดังโครม หลังบางพิงเบาะนุ่มแรง ๆ พร้อมกับระบายลมหายใจออกมายืดยาวเพื่อสงบอารมณ์ ทว่ายังไม่ทันเข้าที่เข้าทาง ร่างสูงใหญ่ในชุดเรียบร้อยก็เดินผิวปากออกมาเปิดประตูรถฝั่งคนขับ สตาร์ทเครื่องยนต์แบบไม่รีบนัก จากนั้นก็พารถยนต์ยุโรปคันหรูออกจากโรงแรมม่านรูด ตรงสู่บ้านหลังใหญ่ที่แสนเดียวดายของเธอ