บทที่ 8 การกลับมาของด็อกเตอร์เขมมิกา

หลายปีแล้วที่ไม่ได้สัมผัสกับบรรยากาศร้อนอบอ้าว เขมิกาก้าวเท้าลงมาเหยียบผืนแผ่นดินไทย พร้อมกับหนูน้อยวัยหกขวบเศษ ความเจ็บปวดในอดีตไม่อาจลืมเลือน ลูกน้อยคือสัญลักษณ์ที่คอยย้ำเตือน ให้เธอหวนนึกถึงถ้อยคำที่เป็นดั่งใบมีดกรีดลงกลางใจ                                           

ช่วงเวลาหลายปีกับการเลี้ยงลูกและเรียนไปด้วย ทำให้เขมิกาเรียนจบปริญญาเอกสมกับที่เคยตั้งใจเอาไว้ ก่อนที่เธอจะได้รับจดหมายเชิญให้ไปเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง    

หญิงสาวได้ลงนามตอบกลับไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สัญญาจ้างห้าปีกับเงินเดือนหกหลัก มันคงสามารถทำให้ลูกสาวของเธอมีชีวิตที่ดีขึ้น เนื่องจากมิราแพ้อากาศจนถึงขั้นออกไปใช้ชีวิตนอกบ้านไม่ได้ หัวอกคนเป็นแม่อย่างเธอแทบทนไม่ไหว เขมมิกาจึงไม่ลังเลใจพามิราย้ายกลับมาเมืองไทยทันที                   

“คุณแม่ขา.... นี่บ้านเราเหรอคะ เราจะไม่กลับไปที่เมกาอีกแล้วใช่ไหมคะ” มิราเอ่ยถามมารดาออกมาด้วยแววตาใสซื่อ                              

“ใช่ค่ะ นี่คือบ้านของเราสองคน มิราชอบไหมคะ”                          

“ชอบค่ะมีสระว่ายน้ำด้วย”                                                         

“เดี๋ยวแม่เอาของไปเก็บก่อนนะคะ มิราเดินดูรอบบ้านได้ แต่ห้ามออกไปจากบริเวณบ้านเด็ดขาดเข้าใจไหมคะ”                                

“เข้าใจค่ะแม่ มีผีเสื้อด้วยสวยจังเลยค่ะ”                                          

เมื่อเห็นลูกสาวฉีกยิ้มกว้างได้แบบนี้ ทำให้เขมมิกาโล่งใจ เธอไม่คิดจะกลับมาเมืองไทย แต่สุขภาพของมิราแย่ลงเรื่อย ๆ จึงทำให้หญิงสาวยอมถอยทัพกลับมาด้วยความจำนน ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าคนอยู่เบื้องหลัง มหาวิทยาลัยที่เขมมิกาเซ็นสัญญาทำงานนั้น มีปรเมศเป็นเจ้าของเขาถือหุ้นรายใหญ่สุด            

“บ้านหลังนี้ก็น่าอยู่เหมือนกันนะเนี่ย น่าแปลกจังทำไมสวัสดิการดีขนาดนี้”                         

หญิงสาวเริ่มแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย เพราะเธอคิดว่าเธอควรได้รับที่พักดี ๆ แบบนี้ ในช่วงที่เป็นอาจารย์สอนพิเศษ พอหมดสัญญาค่อยหาซื้อบ้านสักหลังไว้ใช้ชีวิตอยู่กับมิรา             

///                                                                                            

ภายในห้องทำงานของท่านรองอธิการบดีฐานิน กำลังตกอยู่ในบรรยากาศตึงเครียด หลังจากชายสูงวัยรู้ว่าศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศ ทำสัญญาว่าจ้างอาจารย์สอนพิเศษตามอำเภอใจ                

“ศาสตราจารย์ไม่ควรทำแบบนี้เลยนะครับ เงินตั้งหลายล้านควรนำมาพัฒนามหาลัย ไม่ใช่เอาไปใช้จ้างอาจารย์สอนพิเศษแบบไม่ปรึกษาใคร”                                                                                           

“เงินทุกบาททุกสตางค์ ที่ผมจ่ายค่าสอนพิเศษให้กับด็อกเตอร์เขมมิกา ล้วนเป็นเงินส่วนตัวไม่เกี่ยวกับทางมหาลัยนะครับท่าน” (เขาจะจ่ายให้กับเมียเขาค่ะท่าน ไม่ยุ่งเนอะ)                                            

“ถึงกระนั้นเถอะครับ ยังไงเธอก็ต้องมาสอนที่นี่จะไม่เกี่ยวข้องกับมหาลัยเลยก็กระไรอยู่ ผมได้ข่าวว่าศาสตราจารย์ให้คนเตรียมห้องทำงานให้กับเธออีกด้วย ผมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้จะพิเศษกว่าอาจารย์ทั่วไปนะครับ”                                                                                                               

“ท่านกำลังคิดว่าผมใช้อำนาจในมือ ไปในทางมิชอบหรือเปล่าครับ” คราวนี้ใบหน้าและแววตาของเขาได้แฝงร่องรอยผู้มีชั้นเชิงเหนือกว่าเอาไว้ เพื่อให้อีกฝ่ายเลิกขุดคุ้นเรื่องนี้สักที                                     

“เรื่องนั้นผมไม่สนใจ ตอนนี้ลูกสาวของผมเป็นอย่างไรไม่มีใครรู้ สภาพจิตใจของเธอย่ำแย่ตั้งแต่วันที่มีข่าวกับศาสตราจารย์”                               

“เรื่องนั้นเดี๋ยวผมจัดการแก้ข่าวเองครับท่าน”                                

“แต่ผมเกรงว่าคงไม่มีประโยชน์ หมั้นและแต่งงานกับลูกสาวผมซะ!”                                               

“ผมไม่ได้รักเธอ ที่สำคัญผมไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือจากไปส่งเธอกลับห้องพัก คืนนั้นนทีผู้ช่วยของผมก็ไปด้วย หรือท่านจะถามยามที่คอนโดก็ได้ครับ”                                                                            

“ตอนนี้คงไม่มีประโยชน์ ถ้าคุณอยากให้ด็อกเตอร์เขมมิกากับลูกสาวอยู่เมืองไทยได้อย่างปลอดภัย ก็กรุณาตามใจลูกสาวผมด้วยนะครับ” รองอธิการบดีมีอำนาจและอิทธิพลมากพอสมควร เขาคือมาเฟียเก่าที่ศาสตราจารย์หนุ่มต้องเกรงใจ แต่ก็ไม่เสมอไป                                            

ทว่าในเวลานี้ชายสูงวัยยกเอาเขมมิกากับลูกสาวของเธอมาขู่ จึงทำให้เขาต้องยอมลดข้อให้ เนื่องจากห่วงความปลอดภัยของอดีตภรรยา ซึ่งอีกไม่นานเขาจะเปิดโปงด้านมืดของรองอธิการบดีฐานินให้จงได้

            “เธอไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนะครับท่าน”                                        

“ศาสตราจารย์แน่ใจเหรอว่าเธอไม่เกี่ยว ถ้าอย่างนั้นก็ส่งด็อกเตอร์เขมมิกาไปสอนมหาลัยต่างจังหวัดสิ”                                                    

“คนของผม... ผมจัดการเองได้ครับ” ในที่สุดศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศก็ออกตัวแทนเขมมิกา           

“ไม่ว่าคนของใครผมก็จัดการได้เหมือนกัน”                                  

“อย่ายุ่งกับเธอเด็ดขาด ผมจะลองพิจารณาเรื่องหมั้นกับอาจารย์ญานินก็ได้ แต่ขอเวลาให้ผมได้จัดการงานที่บริษัทก่อนนะครับ พอดีว่าพักนี้ค่อนข้างมีปัญหา เพราะผมไม่ได้เข้าไปเป็นเดือนแล้ว”                

“แค่ศาสตราจารย์รับปากผมก็พอใจแล้ว คำพูดของลูกผู้ชายคำไหนคำนั้นนะครับ” ดูเหมือนชายสูงวัย ยากได้เขาเป็นลูกเขยจนตัวสั่น แต่ระดับศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศ หากเขาไม่ชอบพอกับใครก็คงต้องทำใจ เพราะท้ายที่สุดแล้วคนที่เขาเฝ้ารอก็มีเพียงเขมมิกาเท่านั้น                              

“ครับท่าน ผมขอตัวนะครับ” ศาสตราจารย์หนุ่มเดินออกมาจากห้องทำงานของรองอธิการบดีด้วยใบหน้าโกรธอยู่เนือง ๆ ซึ่งเขาคิดว่าอดีตภรรยากำลังจะเผชิญกับอันตรายแบบไม่รู้ตัว                                         

///////                                                                                        

ในเวลานี้บ้านศิระเมฆากำลังวุ่นวาย เพราะญานินได้เก็บกระเป๋าย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หล่อนจัดแจงทุกอย่างตามอำเภอใจ ตามสไตล์ลูกคุณหนูที่เคยเอาแต่ใจ                                      

“นทีแกโทรหาคุณปรเมศให้แม่ที ทำไมต้องให้ผู้หญิงคนนั้นย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้อีก” ป้าพิกุลยังคงโกรธญานินแทนเขมมิกาไม่หาย หลายปีที่ผ่านมา บ้านหลังนี้เงียบเหงาราวกับถูกตัดออกจากโลกภายนอก ความมืดมนแผ่ไปทั่วอาณาบริเวณ ราวกับสร้างคฤหาสน์อยู่ในเขตป่าช้า                     

(แม่ว่าอะไรนะครับ) น้ำเสียงของนทีที่ดังมาตามสาย ดูตกใจไม่ต่างจากมารดาของเขาสักเท่าไหร่นัก

“ก็อาจารย์ญานินคนสวยน่ะสิ เก็บกระเป๋าย้ายมาอยู่ในห้องแทนคุณเขมเรียบร้อยแล้ว”        

(โอเคครับแม่ตอนนี้บอสติดประชุมอยู่ เดี๋ยวสักพักผมจะรีบรายงานให้บอสทราบทันทีครับ)  

“อืม... แค่นี้แหละ แม่ไปดูข้าวของคุณเขมก่อน กลัวว่าหล่อนจะเก็บทิ้งหมด”                        

(ครับแม่)                                                                                  

เมื่อวางสายจากลูกชายสุดที่รัก ป้าพิกุลได้กำชับให้เด็กรับใช้ในบ้าน จับตามองอาจารย์ญานินให้ดี ห้ามให้หล่อนนำของในห้องคุณผู้หญิงออกไปทิ้งแม้แต่ชิ้นเดียว                                                  

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ป้าพิกุลเคาะประตูห้องเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน ซึ่งญานินกำลังรื้อชุดของเขมมิกาออกมาจากตู้ ซึ่งสภาพเละเทะไปหมด ข้าวของในห้องถูกทิ้งรวมกันเอาไว้ราวกับกองขยะ          

“นี่อาจารย์ทำอะไรคะ” ป้าพิกุลกำมือแน่นระงับความโกรธ ที่พร้อมฟาดฟันกับอาจารย์สาว  

“ญาจะพักห้องนี้ ป้ามาก็ดีเหมือนกัน ช่วยขนของพวกนี้ไปทิ้งที”     

“ไม่ได้นะคะ!”                                                               

“ทำไมจะไม่ได้ ก็ในเมื่อฉันกำลังจะกลายเป็นคุณผู้หญิงของบ้านหลังนี้” หล่อนดูมั่นใจเหลือเกิน เพราะสังคมกำลังกดดันให้ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศ ให้ออกมารับผิดชอบชื่อเสียงของลูกสาวท่านรองอธิการบดีฐานิน จึงทำให้การย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ เป็นเรื่องง่ายมากยิ่งขึ้น                            

“ถ้าอาจารย์จะพักที่นี่ ก็ยังมีห้องว่างอีกหลายห้องนะคะ”                           

“แต่ฉันอยากได้ห้องนี้ ใครจะทำไม”                                             

“ดิฉันเกรงว่าจะไม่ได้ค่ะ”                                                            

“เป็นแค่ขี้ข้าอย่าสะเออะมาคิดแทนเจ้าของบ้าน”                          

“คำพูดคำจาไม่สมกับที่เป็นอาจารย์เลยนะคะ”                             

“ฉันเลือกคนมากกว่า อย่างป้าเนี่ยนะอยากให้ฉันพูดดีด้วย ชิ!”     

ในเวลานี้แม่บ้านอย่างป้าพิกุลแทบอยากจับหล่อนโยนออกไปนอกบ้าน แต่คงทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะถึงยังไงคุณผู้หญิงที่แสนดีอย่างเขมมิกา คงไม่มีทางหวนกลับมาอีกแล้ว