บทที่9 รักแรก

หลายวันผ่านไป ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศแทบทนไม่ไหวหลังจากญานินย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา ข้าวของอดีตภรรยาถูกย้ายมาเก็บไว้ห้องรับแขก เขากำชับให้ป้าพิกุลเก็บทุกอย่างไว้อย่างดี เพราะอยากเก็บทุกอย่างที่เป็นรักแรกของเขาเอาไว้ดังเดิม                                               

             ถ้าบิดาของญานินไม่เอาชีวิตของเขมมิกากับลูกสาวของเธอมาขู่ เขาไม่มีทางปล่อยให้หล่อนได้เดินเฉิดฉายอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกันอย่างแน่นอน เขารอให้ได้หลักฐานก่อน หลังจากนั้นจะรีบจัดการกับรองอธิการฐานินทันที                                                                          

“พวกบ้า... กรี๊ด!!!”                                                                   

“เสียงเอะอะโวยวายแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว น่ารำคาญ!” น้ำเสียงของปรเมศบ่งบอกถึงความอดทนที่มีขีดจำกัด                                             

“สงสัยอาจารย์ญานินคงไม่พอใจชุดที่เด็กรับใช้เตรียมไว้ให้ค่ะ” ป้าพิกุลถึงกับส่ายศีรษะไปมา กว่าหล่อนจะย้ายออกไปความดันคงขึ้นสูงปรี๊ดอย่างแน่นอน                                                                     

“นทีเรื่องบ้านหลังนั้นไปถึงไหนแล้ว”                                                        

“ตกแต่งใกล้เสร็จแล้วครับ อีกไม่กี่วันก็ย้ายเข้าไปอยู่ได้แล้วครับ”    

“โอเค เรื่องนี้อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด ฉันอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข” ครานี้ศาสตราจารย์หนุ่มได้เผยรอยยิ้มออกมาพร้อมกับแววตาเป็นประกายที่เคยห่างหายไปหลายปี นทีเพิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความสุขที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเจ้านายของเขา                                            

“ศาสตราจารย์ค่ะ พักนี้คุณหายไปไหนบ้านก็ไม่ค่อยกลับญาอยากออกไปทานอาหารข้างนอก เราไปด้วยกันนะคะ” หล่อนพูดพลางหย่อนก้นลงนั่งข้าง ๆ เขา แล้วยังถือวิสาสะคล้องแขนแนบใบหน้าลงไปซบอกแกร่ง ราวกับสามีภรรยากำลังออดอ้อนพลอดรักกัน                                             

“พอดีพักนี้งานผมยุ่งครับ”                                                          

“นอกจากจะหลบหน้าญาแล้ว ยังคิดปฏิเสธที่ออกไปทานมื้อเย็นกับญาอีกเหรอคะ”             

“ผมว่าอาจารย์ย้ายกลับบ้านก่อนดีไหมครับ”                                

“นี่ศาสตราจารย์กำลังคิดไล่ญา ก็ไหนคุณพ่อบอกว่าเรากำลังจะหมั้นกัน แล้วนี่อะไร ทำไมต้องผลักไสไล่ส่งญาด้วยล่ะคะ”                                            

“ผมกำลังปกป้องเกียรติและศักดิ์ศรีอาจารย์อยู่นะครับ เราสองคนยังไม่ได้หมั้นหมายกัน อาจารย์ย้ายมาอยู่บ้านผมแบบนี้อาจเป็นที่ครหาได้”                     

“น่ารักจังเลยค่ะ ศาสตราจารย์เป็นห่วงญาด้วย” หล่อนยิ้มไม่หุบเมื่อคิดว่าชายตรงหน้ารักและห่วงใย 

“ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ไหมครับ ผมจะพาอาจารย์ไปทานข้าว จากนั้นก็เลยไปส่งอาจารย์ที่บ้านด้วย”

“ก็ได้ค่ะ” คราวนี้หล่อนกระตุกยิ้มมุมปาก พลางฉายแววตาเจ้าเล่ห์ออกมา เพราะคิดว่ามีวิธีที่จะทำให้ชายตรงหน้ายอมจำนน                             

////                                                                                           

เขมมิกากลับมาจากมหาวิทยาลัยด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่าย เพราะถูกท่านรองอธิการบดีเรียกเข้าไปพบ เขาพูดเหมือนกับเธอไม่มีความมารถมากพอ กับการเป็นการสอนพิเศษด้านกฎหมายปกครอง            

ทั้งที่เธอมีคุณสมบัติเฉพาะตำแหน่งตามกฎเกณฑ์ของทางมหาวิทยาลัยระบุเอาไว้ทุกประการ อีกทั้งประสบการณ์ก็มากพอตัว                  

“เป็นอะไรไป ทำไมดูเหนื่อย ๆ ไปรายงานตัวเข้าทำงานหรือแกไปวางแผนออกรบกันแน่” พอเห็นเพื่อนรักกลับถึงบ้าน ทำเอาเนเน่แปลกใจ เธอเพิ่งเดินทางกลับมาถึงเมืองไทยเมื่อวานนี้เอง แต่ยังไม่ทันได้พักก็เห็นว่าเขมมิกากำลังเผชิญกับปัญหาอีกแล้ว                                         

“ฉันไม่แปลกใจเลย ทำไมเขาถึงให้เงินเดือนสูง คงเป็นเพราะไม่มีใครอยากทำงานที่มหาลัยนั่นสักเท่าไหร่นัก”                                      

“แกไหวไหม มีปัญหาอะไรมากกว่างานที่ต้องทำหรือเปล่า”            

“เขมกำลังสงสัย ความจริงน่าจะเอะใจตั้งแต่แรก”                          

“คืออะไรยังไงอ่ะ... พูดมารอฟังอยู่”                                            

“มหาวิทยาลัยเกษมเมฆา เขมกำลังคิดว่าชื่อมันคุ้น ๆ”                  

“จะไม่คุ้นได้ยังไง ดูนี่! คุณมาลิคฝากมาให้ ผู้ก่อตั้งและถือหุ้นรายใหญ่ ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศ ศิระเมฆา... ชัดเลยจ้า”                            

“ฮะ! เขาจะตามติดชีวิตเขมไปถึงไหน” หญิงสาวถึงกับมือไม้อ่อนแรง เพราะเธอไม่มีทางฉีกสัญญาที่ลงนามทิ้งได้                                        

เขาไล่ล่าในขณะที่เธอตามหารักแท้ กว่าจะรู้ว่ารักนี้มันจอมปลอมเธอก็ได้มอบสิ่งมีค่าให้เขาไปแล้วสิ้น หัวใจดวงน้อยถูกเขากลืนกินจนเธอไม่เหลือพื้นที่ว่างไว้ให้ใคร สุดท้ายเธอหวนกลับมาพร้อมกับดวงใจอันบริสุทธิ์ ถ้าถูกเขาพรากไป เขมมิกาจะมีชีวิตต่อได้ยังไง                                        

“ให้คุณมูอัสช่วยดีไหม เขาทั้งหล่อและแสนดี” มูอัสคือเพื่อนรักของมาลิค เขมมิกาอยู่ที่โน่นเธอได้รับการดูแลเอาใจใส่จากชายหนุ่มเป็นอย่างดี แต่สุดท้ายหญิงสาวก็เลือกที่จะเป็นเพื่อนกับเขามากกว่า

“ระหว่างทางเรามักจะเจอกับคนสองคนเสมอ แต่จะมีอีกคนที่อยู่ไกลแสนไกล เพราะเราได้มอบหัวใจให้อีกคน จนไม่เหลือพื้นที่ว่างไว้ให้ใคร ถึงแม้หัวใจดวงนี้มันจะได้รับการตอบแทนมาด้วยน้ำตาก็เถอะ”  

“เขมลืมยังเขาไม่ได้ใช่ไหม”                                                                     

“น่าแปลกที่หัวใจดวงนี้มันยังคงภักดี ทั้งที่เขาใช้เท้าบดขยี้จนป่นปี้ เนเน่ว่าเขมบ้าไปแล้วใช่ไหม” เนเน่เข้าใจความรู้สึกของเขมมิกาเป็นอย่างดี เพราะปรเมศคือรักแรกและรักเดียวของเธอ                              

“ไม่หรอกเขม ความรักมันบังคับกันไม่ได้”                                    

“แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขมจะยังต้องการเขา ยังไงผู้ชายอย่างเขาก็สมควรได้รับบทเรียนอย่างสาสม”           

“ทำไมเขมไม่ยกโทษให้กับศาสตราจารย์ปรเมศล่ะ ไม่อยากให้มิรามีพ่อเหมือนคนอื่นเขาเหรอ” หญิงสาวลองหยั่งเชิงถามเพื่อนรักออกไป            

“เรื่องดีก็มีให้จำ แต่เรื่องระยำที่เขาเคยทำเอาไว้ เขมก็ยังจำไม่เคยลืมเช่นกัน”                                   

“แต่แกก็เลือกที่จะเล็งกระสุนนัดสุดท้ายไปทางอื่น ทั้งที่เป้าหมายอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เหรอ”       

“เขมก็เกลียดตัวเองเหมือนกัน ที่ตัดใจจากเขาไม่ได้สักที แต่ถึงยังไงเขากับเขมก็เป็นดั่งทางเส้นขนาน มันไม่สามรถมาบรรจบกันได้”                   

“แน่ใจนะ ไม่ใช่เขามาง้อขอคืนดีแล้วฉันต้องกินอาหารเม็ดหรอกนะ”                                              

“บ้าน่า... เนเน่.... เขมเกลียดความรู้สึกแบบนี้ ถึงไม่มีเขาเขมกับลูกก็อยู่กันได้”                     

“แต่ยังไงมิราก็ต้องการพ่อนะเขม”                                                           

“พ่อที่สั่งให้เขมฆ่าลูกในไส้ตัวเองเนี่ยนะ! ทำไมเนเน่เปลี่ยนใจไปอยู่ข้างผู้ชายพรรค์นั้นแล้วเหรอ” เขมมิกายอมรับกับเพื่อนรัก เรื่องที่เธอนั้นยังคงคาใจ ทำไมผู้ชายอย่างเขาถึงกล้าสั่งให้เธอกำจัดเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง                                                                                                                       

“เปล่า... แค่สงสารมิรา ฉันรู้นะว่าทำไมแกถึงยอมให้คุณมาลิคเป็นคนรับรองบุตร เพราะแกไม่อยากให้เขารู้ว่ามิราเป็นลูกของเขาใช่ไหม”            “อืม... บางทีเขมก็แอบสงสารลูกอยู่เหมือนกัน แต่พอนึกถึงถ้อยคำเหล่านั้นทีไร ก็อดที่จะโกรธพ่อผู้ให้กำเนิดแทนมิราไม่ได้”                   

“ฉันเข้าใจแกนะเขม”                                                                 

“ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เขมมิกาคนเดิมอีกแล้ว เขมจะทำให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดคืนกลับไปเป็นร้อยเท่าพันเท่า”                                                

“เอาจริงเหรอ”                                                                           

“ถ้าเขาไม่ล้ำเส้น เขมก็จะไม่โต้ตอบ”                                           

“อืม...ตอนนี้เราไปรับมิรากันเถอะ”                                                          

“เขมจะทำมื้อเย็นรอ วันนี้เนเน่ช่วยไปรับมิราแทนเขมได้ไหม”         

“โอเค จะรอกินมื้อเย็นแสนอร่อยนะจ๊ะ”                                                   

เมื่อเพื่อนรักคว้ากุญแจรถยนต์เดินออกไป จึงทำให้เขมมิกาแอบยิ้มบาง ๆ ให้กับความน่ารักของนาง เธอยอมใจเนเน่เลยจริง ๆ หญิงสาวรักมิรามาก เธอยอมทิ้งงานที่โน่น แล้วบินตามเขมมิกากลับมาหางานทำที่เมืองไทย จะมีใครสักกี่คนที่โชคดีได้เจอกับมิตรภาพของเพื่อนแท้                          

“บ้านหลังนั้นตกแต่งเสร็จแล้วเหรอ ทำไมเขาถึงทำรั้วแบบนั้น” หญิงสาวพูดพลางเดินออกไปหน้าบ้าน ก่อนจะตรงไปยังนายช่างที่กำลังทำรั้วกั้นทันที                                                                                  

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่ารั้วบ้านกั้นเขตสูงแค่เข่าเองเหรอคะ” เขมมิกาเริ่มสงสัย เพราะบ้านละแวกนี้ไม่มีรั้วกั้นเขตเตี้ยแบบนี้มาก่อนเลย        

“ใช่ครับ เจ้าของโครงการเป็นคนสั่งให้พวกผมทำแบบนี้ครับ คุณผู้หญิงมีอะไรสงสัยก็ถามเจ้าของบ้านเองนะครับ อีกไม่กี่วันเจ้าของบ้านหลังนี้คงย้ายเข้ามาอยู่แล้วครับ” เขมมิกาทำได้เพียงส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับนายช่าง เพราะเธอรู้ดีว่าพูดไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร ได้แต่ภาวนาให้เพื่อนบ้านเป็นมิตรกับเธอและลูกสาว