เมื่อฉันตาย ทุกคนจึงสำนึกผิด

สามีมักจะใช้การหย่ามาขู่เพื่อให้ฉันเสียสละให้น้องสาว พ่อแม่ก็เอามรดกมาขู่เพื่อให้ฉันยกของดีๆ ให้น้องสาว เมื่อก่อนฉันคงจะร้องไห้ฟูมฟายอาละวาดไปแล้ว แต่พอสามีขู่ฉันเป็นครั้งที่หนึ่งร้อย ให้ฉันไปทดลองยาให้น้องสาว ฉันกลับตอบตกลงแถมต่อมายังทำดีกับน้องสาวสารพัด ทุกคนต่างชมว่าในที่สุดฉันก็รู้ความสักที แต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแค่กำลังจะตาย เรื่องพวกนี้มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วในวันที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง กู้เย่ดันใบหย่ามาตรงหน้าฉันเป็นครั้งที่หนึ่งร้อย“เสิ่นชิง ร่างกายของน้องสาวคุณแย่ลงเรื่อยๆ แล้ว เธอไม่สามารถทดลองยาต่อไปได้แล้ว ถ้าภายในหนึ่งเดือนนี้ยังวิจัยยาไม่ออก เธออาจจะมีอันตรายถึงชีวิตได้”“คุณกับเสิ่นหยวนหยวนเป็นฝาแฝดกัน มียีนที่คล้ายคลึงกัน หมอบอกว่าคุณสามารถไปทดลองยาแทนเธอได้ ถ้าคุณไม่ยอม งั้นพวกเราก็หย่ากันเถอะ ยังไงเสิ่นหยวนหยวนก็อยู่ได้อีกไม่นาน เธออยากให้ผมช่วยทำให้ความปรารถนาสุดท้ายของเธอเป็นจริง”ฉันนั่งฟังเงียบๆ มองดูเขาพูดเรื่องไร้สาระพวกนั้นออกมาด้วยท่าทีจริงจังความจริงตั้งแต่แรกที่พวกเขาเห็นสภาพเหงื่อท่วมตัวตอนน้องสาวเข้ารับการรักษา พวกเขาก็อยากจะให้ฉันไ

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้านตระกูลเฉิง ฉันก็ถูกบอดี้การ์ดถีบจนเข่าทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นท่านผู้เฒ่าเฉิงปรายตามองฉันแวบหนึ่ง เหมือนกำลังมองขยะกองหนึ่ง“คุกเข่าอยู่หน้าประตูไปก่อนสักวันสักคืนแล้วกัน”ดังนั้น ท่ามกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ฉันที่สวมเพียงเสื้อผ้าบางๆ จึงต้องคุกเข่าอยู่ที่ด้านนอกตรงหน้ามีกล้องวิดีโอตั้งอยู่ ท่านผู้เฒ่าเฉิงบีบคางฉันแล้วขู่ว่า“กล้าทำร้ายหลานสาวฉัน ฉันจะให้พ่อแม่แกได้เห็นสภาพลูกสาวสุดที่รักของพวกมันตอนถูกฉันทรมาน!”ฉันมองกล้องตัวเล็กๆ นั้น แล้วยิ้มออกมาอย่างขมขื่นน่าเสียดายที่เขาคำนวณผิดไป ฉันไม่ใช่ลูกสาวสุดที่รักของพวกเขา พวกเขาไม่สงสารฉันหรอกเวลาในค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน จนกระทั่งสายตาของฉันเริ่มพร่ามัว และหมดสติไปในที่สุดจนกระทั่งน้ำเย็นจัดสาดโครมเข้าใส่จนฉันสะดุ้งตื่น เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนแผ่นหลังของฉันอย่างแรง“ตอนตีคนอื่นเก่งนักไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงได้อ่อนแอนักล่ะ!”ฉันกระอักเลือดออกมาคำโต สาดกระเซ็นลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลน ราวกับดอกพลับพลึงแดงที่บานสะพรั่งท่านผู้เฒ่าเฉิงแค่นหัวเราะ ให้บอดี้การ์ดส่งมีดมาให้ แล้วใช้ด้ามมีดไล

ที่นอกประตู พ่อกับแม่ควงแขนเสิ่นหยวนหยวนเดินเข้ามาอย่างสนิทสนม พวกเขาดูอ้วนท้วนสมบูรณ์ขึ้นมากใบหน้ามีเลือดฝาดเปล่งปลั่ง แววตาฉายแววแห่งความสุขเสิ่นหยวนหยวนสวมชุดกระโปรงราคาแพง ยกมือทัดผม แหวนบนนิ้วนางส่องประกายเจิดจ้าแต่เธอกลับดูไม่ค่อยมีความสุข ในดวงตาซุกซ่อนความเกลียดชังอันลึกล้ำเอาไว้กู้เย่มองแล้วถอนหายใจ ยกมือขึ้นตบไหล่เธอเบาๆ เพื่อปลอบโยน“หยวนหยวนอย่างอแงสิครับ แหวนวงนี้ผมให้เป็นของขวัญที่คุณหายป่วยนะ อย่าเข้าใจผิด”“สำหรับผม คุณเป็นแค่น้องสาวของเสิ่นชิง และก็เป็นน้องสาวของผมด้วย แต่ภรรยาของผมคือเสิ่นชิงตลอดไป ไม่มีใครแย่งตำแหน่งของเธอไปได้”เสิ่นหยวนหยวนได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ สะบัดมือกู้เย่ออกแล้วกรีดร้องลั่น“เห็นฉันเป็นน้องสาว?! พี่ชายบ้านไหนแอบจูบน้องสาวตอนหลับในรถ! พี่ชายบ้านไหนให้แหวนเพชรเป็นของขวัญน้องสาว!”“กู้เย่ เราต่างก็รู้กันอยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ? คุณชอบฉัน ฉันก็ชอบคุณ ฉันอยากเป็นภรรยาของคุณ! อีกอย่างนังแพศยาเสิ่นชิงหน้าเสียโฉมไปแล้ว มันไม่คู่ควรกับคุณเลยสักนิด!”“พอได้แล้ว!”พ่อตะคอกขัดจังหวะเสียงดัง มองลูกสาวที่ก้าวร้าวตรงหน้าด้วยคว

“คุณตำรวจครับ ฝั่งคุณสรุปรูปคดีเสร็จแล้วใช่ไหมครับ?”ตำรวจงุนงงเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับกู้เย่ส่งเสียงอืม แล้วหยิบแฟลชไดรฟ์อันเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า“งั้น ก็ถึงตาผมบ้าง”“ผมขอแจ้งความจับเสิ่นหยวนหยวน ข้อหาประกอบกิจการผิดกฎหมาย และเจตนาฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน”อะไรนะ?!พ่อกับแม่หันขวับกลับมาทันที จ้องมองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อแต่กู้เย่ไม่อธิบายอะไรสักคำ เขาเปิดไฟล์เสียงให้เล่นออกมาทันทีทันทีที่กดเล่น เสียงแหลมๆ ของเสิ่นหยวนหยวนก็ดังขึ้น“...ใครใช้ให้แกไปฆ่ามันฮะ!”“…หนึ่งล้าน แล้วรับผิดแทนฉันซะ!”คลิปเสียงมีความยาวแค่สามสี่ประโยค แต่สำหรับทุกคน มันยาวนานราวกับผ่านไปหนึ่งศตวรรษสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เสิ่นหยวนหยวนที่ยืนอยู่ตรงประตูเธอยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ บนแก้มยังมีคราบน้ำตาจากการร้องไห้เมื่อครู่เพียงแต่ในแววตาของเธอไม่มีความโศกเศร้า เหลือเพียงความแค้นและความไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างรุนแรง“ที่แท้… คุณก็ได้ยินหมดแล้วสินะ”เสิ่นหยวนหยวนจ้องเขม็งไปที่ผู้ชายตรงหน้า แทบอยากจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆแต่กู้เย่มีสีหน้าเรียบเฉย ไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อยความเย็นชาของเขาทำลา

เสิ่นหยวนหยวนถูกจับกุมเข้าคุกแต่พ่อกับแม่กลับไม่มีเวลามานั่งเสียใจ และยิ่งไม่มีเวลาไปช่วยเธอข่าวฉาวโฉ่เรื่องลูกเศรษฐีฆ่าพี่สาวตัวเองพุ่งขึ้นสู่อันดับหนึ่งของข่าวบันเทิงทันทีคนตระกูลเฉิงเห็นสภาพศพที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นในข่าว และได้ยินชื่อของฉันในรายการ ก็รู้ตัวทันทีว่าถูกคนตระกูลเสิ่นหลอกต้มเข้าให้แล้วครั้งนี้ พวกเขาไม่ใจอ่อนอีกต่อไป จัดการทำให้ตระกูลเสิ่นล้มละลายภายในชั่วข้ามคืนเจ้าหนี้และนักข่าวปิดล้อมหน้าประตูบ้านจนแน่นขนัด พ่อแม่ที่แก่ชราสองคนได้แต่หลบหัวอยู่ในบ้านไม่กล้าออกไปไหนก้อนหินถูกปาเข้ามาจนกระจกแตก คำด่าทอนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่หูพวกเขาไม่นาน พ่อก็เส้นเลือดในสมองแตก แต่แม่กลับไม่กล้าเปิดประตูเรียกรถพยาบาลสุดท้าย พ่อก็ตายแม่กอดศพพ่อร้องไห้จนแทบจะขาดใจ ดวงตาของแม่แดงก่ำ เต็มไปด้วยความเคียดแค้นจนกระทั่งต่อมาเสิ่นหยวนหยวนร้องขอให้แม่ไปเยี่ยมที่เรือนจำหลายต่อหลายครั้ง ก็ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเสิ่นหยวนหยวนฝากตำรวจมาบอกว่า ถ้าแม่ไม่ไป เธอจะฆ่าตัวตายตอนที่ตำรวจไปหาแม่ แม่ผู้ซึ่งเคยรักลูกสาวคนเล็กดั่งแก้วตาดวงใจกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ตอบกลับด้วย