Short
เมื่อฉันตาย ทุกคนจึงสำนึกผิด

เมื่อฉันตาย ทุกคนจึงสำนึกผิด

By:  บุปผาร่วงโรยKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Mga Kabanata
20.2Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ในตอนที่สามีเอาเรื่องหย่ามาขู่เพื่อให้ฉันเสียสละให้น้องสาวเป็นครั้งที่หนึ่งร้อย ฉันไม่ร้องไห้และไม่โวยวาย เซ็นชื่อของตัวเองลงในใบหย่าทันที ยอมยกผู้ชายที่รักมาสิบปีคนนี้ให้น้องสาวแต่โดยดี ไม่กี่วันต่อมา น้องสาวปากพล่อยในงานเลี้ยงจนไปล่วงเกินตระกูลผู้มีอำนาจ ฉันก็เป็นฝ่ายยืดอกรับผิดชอบแทน และแบกรับผลกรรมทั้งหมดแทนเธออีกครั้ง กระทั่งต่อมาพวกเขาเสนอให้ฉันไปเป็นผู้ทดลองยาในงานวิจัยของน้องสาว ฉันก็ตอบตกลงด้วยความยินดี พ่อกับแม่บอกว่า ในที่สุดฉันก็รู้ความและว่านอนสอนง่ายสักที แม้แต่สามีที่เย็นชามาตลอดก็ยังมายืนข้างเตียงคนไข้ ลูบแก้มฉันอย่างอ่อนโยนแบบที่ไม่ได้ทำมานานแล้วพูดว่า “คุณไม่ต้องกลัวนะ การทดลองนี้ไม่มีอันตรายถึงชีวิตหรอก รอคุณออกมา ผมจะทำอาหารมื้อใหญ่ให้กิน” แต่เขาไม่รู้เลยว่า ไม่ว่าการทดลองจะอันตรายหรือไม่ เขาก็ไม่มีวันได้รอฉันกลับมาอีกแล้ว เพราะฉันป่วยเป็นโรคร้ายแรง และกำลังจะตายในไม่ช้านี้

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

The roar of the helicopter blades echoed loudly in Fiora's ears.

She sat quietly in her seat, gazing out the window with an unreadable expression.

Far below, the vast blue ocean stretched endlessly, shimmering beneath the golden sunlight.

The helicopter swayed gently in the wind, yet Fiora remained still.

Or at least... she tried to appear calm.

Today was the day of her assignment.

The day she would be sent to a remote island where a man lived~~a man chosen to become the biological father of her child.

Her heartbeat quickened.

Before she realized it, her thoughts drifted back to the shelter she had called home for the past several years.

**A Few Hours Earlier...

"Are you ready to leave, Fiora?"

The young woman with dark crimson hair lifted her head and smiled at Rea, the friend who had just spoken.

"Yes. Today's my assignment to that island," Fiora replied before pulling Rea into a warm embrace.

The two had shared the same room for months, so it was only natural that Rea looked heartbroken at the thought of saying goodbye.

"Hurry up and let that man get you pregnant, then come back as soon as you can," Rea said with a half-pout, her eyes already glistening with tears.

Fiora chuckled softly and flicked Rea's nose.

"Hm? But by then, you probably won't be here anymore. Aren't you getting assigned soon too?"

The words instantly darkened Rea's expression.

She had already been informed that she would soon be sent away as well--to meet the man selected to father her child.

As healthy young women, neither Fiora nor Rea had the right to refuse their destiny as Seed Carriers.

Everything they did was for one purpose: The survival of humanity.

It had all begun thirty years ago, when a mysterious and deadly virus known as EVE-13 swept across the world, killing billions of people.

Women and children suffered the highest death toll, leaving only a handful of survivors.

For reasons no one fully understood, only women between the ages of seventeen and twenty-four possessed natural immunity.

Anyone younger or older rarely survived.

As for the men... The virus left most of them infertile.

Only those in exceptional physical condition retained the ability to reproduce.

With humanity standing on the brink of extinction, the remaining world leaders launched Project Genetic.

Every healthy young woman with a viable uterus was identified, gathered into government shelters, and designated as a Seed Carrier.

At the same time, healthy fertile men were carefully selected and paired with them.

Once a Seed Carrier became pregnant, she would return to the shelter, where she would receive the best medical care until childbirth.

If the baby was born safely, the child would be taken immediately to a government research facility.

Raised there under strict supervision until adulthood.

And the mother?

After spending six months recovering from childbirth, she would be assigned once again as a Seed Carrier.

Cruel as it sounded, the project had successfully prevented humanity from disappearing after the world's "Little Apocalypse."

Fiora and Rea themselves had both been born through Project Genetic.

Neither of them knew who their biological parents were.

That secret belonged solely to the government.

Fiora glanced at herself one last time in the large mirror mounted on the wall.

Her long crimson curls were styled into an elegant French twist that flowed gracefully down to her waist, with a few delicate strands framing her fair face.

She wore a white silk dress with a modestly plunging neckline that subtly accentuated her feminine figure without appearing overly revealing.

The skirt ended at mid-thigh, exposing her long, slender legs.

She had to look her best.

If the man assigned to her found her attractive, everything would be over much sooner.

A knock on the door drew both women's attention.

"Fiora, it's time to leave!" A man's voice called from outside.

Fiora took a slow breath. "I'm coming."

Rea walked over and hugged her tightly.

Tears streamed down her cheeks as she struggled to hold back her sobs.

They had only recently found genuine friendship, yet now fate was tearing them apart.

No one knew whether they would ever meet again.

Perhaps Rea would already be gone.

Or perhaps Fiora would never return, transferred to another shelter after successfully becoming pregnant.

Smiling gently, Fiora squeezed her friend's hands before placing a soft kiss on her cheek.

"Until we meet again, Rea. Take care of yourself... and stay healthy."

With that, she stepped out of the room to face the destiny awaiting her.

***

"The island is just ahead. Prepare yourself."

The voice of a soldier pulled Fiora out of her thoughts.

Shielding her eyes from the sunlight pouring through the helicopter window, she looked down.

A lush green island appeared below, surrounded by breathtaking beaches.

The crystal-clear sea sparkled like blue diamonds beneath the sun.

Golden-white sand reflected the light so brilliantly that Fiora couldn't help but smile.

It had been so long since she had seen the ocean.

Perhaps only once in her entire life.

Most of her existence had been spent inside laboratories and government shelters.

Her heart began racing again.

That island was where her assigned Seed Donor lived.

She silently hoped he would like her appearance.

If they could cooperate smoothly, this mission would end much faster.

The helicopter slowly descended toward the shoreline, sending seawater and sand swirling into the fresh coastal air.

Then Fiora noticed someone emerging from the dense trees.

A young man. Perhaps only a few years older than she was.

He was undeniably handsome, with dark hair...

And crimson-red eyes.

Fiora blinked. Had she imagined it? Could a human really have eyes that color?

"Oh. Looks like one of your Seed Donors came to greet you."

The soldier escorting her spoke casually.

Fiora froze. "Wait... what do you mean by one of my Seed Donors?"

The soldiers exchanged uneasy glances before one of them finally sighed.

"So... they didn't tell you?"

"Tell me what?" Fiora asked, panic beginning to creep into her voice.

The soldier looked at her apologetically. "Your assigned Seed Donor isn't just one man, Fiora."

He paused.

"There are... five of them."

***

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
9 Kabanata
บทที่ 1
สามีมักจะใช้การหย่ามาขู่เพื่อให้ฉันเสียสละให้น้องสาว พ่อแม่ก็เอามรดกมาขู่เพื่อให้ฉันยกของดีๆ ให้น้องสาว เมื่อก่อนฉันคงจะร้องไห้ฟูมฟายอาละวาดไปแล้ว แต่พอสามีขู่ฉันเป็นครั้งที่หนึ่งร้อย ให้ฉันไปทดลองยาให้น้องสาว ฉันกลับตอบตกลงแถมต่อมายังทำดีกับน้องสาวสารพัด ทุกคนต่างชมว่าในที่สุดฉันก็รู้ความสักที แต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแค่กำลังจะตาย เรื่องพวกนี้มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วในวันที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง กู้เย่ดันใบหย่ามาตรงหน้าฉันเป็นครั้งที่หนึ่งร้อย“เสิ่นชิง ร่างกายของน้องสาวคุณแย่ลงเรื่อยๆ แล้ว เธอไม่สามารถทดลองยาต่อไปได้แล้ว ถ้าภายในหนึ่งเดือนนี้ยังวิจัยยาไม่ออก เธออาจจะมีอันตรายถึงชีวิตได้”“คุณกับเสิ่นหยวนหยวนเป็นฝาแฝดกัน มียีนที่คล้ายคลึงกัน หมอบอกว่าคุณสามารถไปทดลองยาแทนเธอได้ ถ้าคุณไม่ยอม งั้นพวกเราก็หย่ากันเถอะ ยังไงเสิ่นหยวนหยวนก็อยู่ได้อีกไม่นาน เธออยากให้ผมช่วยทำให้ความปรารถนาสุดท้ายของเธอเป็นจริง”ฉันนั่งฟังเงียบๆ มองดูเขาพูดเรื่องไร้สาระพวกนั้นออกมาด้วยท่าทีจริงจังความจริงตั้งแต่แรกที่พวกเขาเห็นสภาพเหงื่อท่วมตัวตอนน้องสาวเข้ารับการรักษา พวกเขาก็อยากจะให้ฉันไ
Magbasa pa
บทที่ 2
แม่ชะงักไป ตบไหล่ฉันเบาๆ“พูดจาเหลวไหลน่า! จะไม่จำเป็นได้ยังไง ถึงกู้เย่จะรวยมาก แต่แกก็อย่ามาทำเป็นรังเกียจสมบัติของตระกูลเสิ่นนะ!”ฉันมองดูพ่อแม่ที่ร้อนรนด้วยความรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ตั้งแต่เล็กจนโตพวกเขาไม่เคยเป็นห่วงเป็นใยฉันขนาดนี้มาก่อนเลยเพียงเพราะตอนคลอดฉันใช้เวลานานไปหน่อย ทำให้น้องสาวที่คลอดตามมาร่างกายอ่อนแอ ฉันเลยติดค้างเธอมาตั้งแต่เกิดตอนเด็กๆ ในวันเกิด พ่อกับแม่จะล้อมหน้าล้อมหลังร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้เธอ รอจนกล่อมเธอหลับไปแล้ว ถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าต้องมาบอกสุขสันต์วันเกิดฉันสักคำฝาแฝดบ้านอื่นได้ใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน แต่เสื้อผ้าของน้องสาวมักจะแพงกว่าของฉันหลายเท่า ทำให้ฉันโดนเพื่อนที่โรงเรียนล้อเลียนฉันมักจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอก ที่ได้แต่มองดูพวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกมีความสุขกันบางทีฉันก็แอบคิดว่า ถ้าฉันเกิดทีหลังบ้างก็คงจะดีถึงร่างกายจะอ่อนแอ แต่ก็ได้รับความรักจากคนทั้งโลกแต่ถึงอย่างนั้น น้องสาวก็ยังรู้สึกไม่พอ คอยแย่งชิงทุกอย่างไปจากฉันตอนมีแฟน เขาซื้อน้ำหอมราคาแพงให้ฉัน ถึงเธอจะมีอยู่แล้วขวดหนึ่ง แต่เธอก็ยังจะมาแย่งของฉันไปพอแต่งงาน เธอก็ยิ่งได้คืบจะ
Magbasa pa
บทที่ 3
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้านตระกูลเฉิง ฉันก็ถูกบอดี้การ์ดถีบจนเข่าทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นท่านผู้เฒ่าเฉิงปรายตามองฉันแวบหนึ่ง เหมือนกำลังมองขยะกองหนึ่ง“คุกเข่าอยู่หน้าประตูไปก่อนสักวันสักคืนแล้วกัน”ดังนั้น ท่ามกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ฉันที่สวมเพียงเสื้อผ้าบางๆ จึงต้องคุกเข่าอยู่ที่ด้านนอกตรงหน้ามีกล้องวิดีโอตั้งอยู่ ท่านผู้เฒ่าเฉิงบีบคางฉันแล้วขู่ว่า“กล้าทำร้ายหลานสาวฉัน ฉันจะให้พ่อแม่แกได้เห็นสภาพลูกสาวสุดที่รักของพวกมันตอนถูกฉันทรมาน!”ฉันมองกล้องตัวเล็กๆ นั้น แล้วยิ้มออกมาอย่างขมขื่นน่าเสียดายที่เขาคำนวณผิดไป ฉันไม่ใช่ลูกสาวสุดที่รักของพวกเขา พวกเขาไม่สงสารฉันหรอกเวลาในค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน จนกระทั่งสายตาของฉันเริ่มพร่ามัว และหมดสติไปในที่สุดจนกระทั่งน้ำเย็นจัดสาดโครมเข้าใส่จนฉันสะดุ้งตื่น เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนแผ่นหลังของฉันอย่างแรง“ตอนตีคนอื่นเก่งนักไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงได้อ่อนแอนักล่ะ!”ฉันกระอักเลือดออกมาคำโต สาดกระเซ็นลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลน ราวกับดอกพลับพลึงแดงที่บานสะพรั่งท่านผู้เฒ่าเฉิงแค่นหัวเราะ ให้บอดี้การ์ดส่งมีดมาให้ แล้วใช้ด้ามมีดไล
Magbasa pa
บทที่ 4
พ่อกับแม่หันหน้ามามอง วินาทีนี้เพิ่งจะตระหนักได้ถึงการมีตัวตนของฉัน บนใบหน้าจึงฉายแววกระอักกระอ่วนอยู่บ้างแต่พอได้ยินคำถามของฉันชัดๆ แม่ก็พูดขึ้นด้วยความโมโห“พูดจาเหลวไหลอะไร?! ก็แค่ทดลองยาง่ายๆ อย่ามาพูดจาอัปมงคลแบบนี้นะ!”พ่อเองก็มองฉันด้วยสายตาเย็นชาเช่นกัน“แกคิดจะกลับคำอีกแล้วใช่ไหม? ฉันจะบอกให้นะว่าเซ็นสัญญาไปแล้ว แกเข้าไปดีๆ จะดีกว่า รอยาวิจัยสำเร็จเมื่อไหร่ พวกเราจะมารับแกกลับบ้าน”กู้เย่จับมือฉันไว้อย่างอ่อนโยน“แป๊บเดียวเองครับ แค่เดือนเดียว รอคุณออกมา คุณอยากได้อะไรผมจะซื้อให้ทุกอย่างเลย”ฉันมองพ่อกับแม่ แล้วหันไปมองกู้เย่ สุดท้ายก็ถอนหายใจ แล้วดึงมือออกฉันหันหลังเดินเข้าห้องแล็บไปอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่มีความอาลัยอาวรณ์พวกเขาอีกแม้แต่นิดเดียวสิ่งที่เรียกว่าการทดลองยาไม่ได้เป็นไปตามปกติ การทดลองนั้นทรมานมาก ร่างกายของฉันในทุกๆ วันเหมือนมีมดนับพันตัวไต่ยั้วเยี้ยฉันเกาผิวหนังอย่างรุนแรง จนผิวเต็มไปด้วยรอยเลือดและบาดแผลในระหว่างนี้ พวกเขาไม่เคยมาดูดำดูดีฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียวอาจจะกำลังกินมื้อใหญ่สุดหรู อาจจะกำลังชมพระอาทิตย์ตกที่ริมแม่น้ำแซนฉันไม่รู้หรอกฉันรู
Magbasa pa
บทที่ 5
ที่นอกประตู พ่อกับแม่ควงแขนเสิ่นหยวนหยวนเดินเข้ามาอย่างสนิทสนม พวกเขาดูอ้วนท้วนสมบูรณ์ขึ้นมากใบหน้ามีเลือดฝาดเปล่งปลั่ง แววตาฉายแววแห่งความสุขเสิ่นหยวนหยวนสวมชุดกระโปรงราคาแพง ยกมือทัดผม แหวนบนนิ้วนางส่องประกายเจิดจ้าแต่เธอกลับดูไม่ค่อยมีความสุข ในดวงตาซุกซ่อนความเกลียดชังอันลึกล้ำเอาไว้กู้เย่มองแล้วถอนหายใจ ยกมือขึ้นตบไหล่เธอเบาๆ เพื่อปลอบโยน“หยวนหยวนอย่างอแงสิครับ แหวนวงนี้ผมให้เป็นของขวัญที่คุณหายป่วยนะ อย่าเข้าใจผิด”“สำหรับผม คุณเป็นแค่น้องสาวของเสิ่นชิง และก็เป็นน้องสาวของผมด้วย แต่ภรรยาของผมคือเสิ่นชิงตลอดไป ไม่มีใครแย่งตำแหน่งของเธอไปได้”เสิ่นหยวนหยวนได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ สะบัดมือกู้เย่ออกแล้วกรีดร้องลั่น“เห็นฉันเป็นน้องสาว?! พี่ชายบ้านไหนแอบจูบน้องสาวตอนหลับในรถ! พี่ชายบ้านไหนให้แหวนเพชรเป็นของขวัญน้องสาว!”“กู้เย่ เราต่างก็รู้กันอยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ? คุณชอบฉัน ฉันก็ชอบคุณ ฉันอยากเป็นภรรยาของคุณ! อีกอย่างนังแพศยาเสิ่นชิงหน้าเสียโฉมไปแล้ว มันไม่คู่ควรกับคุณเลยสักนิด!”“พอได้แล้ว!”พ่อตะคอกขัดจังหวะเสียงดัง มองลูกสาวที่ก้าวร้าวตรงหน้าด้วยคว
Magbasa pa
บทที่ 6
กู้เย่คำรามอย่างบ้าคลั่ง แต่เขากลับไม่กล้าก้าวเข้าไปพิสูจน์ความจริงที่อยู่แค่เอื้อมแม้แต่ก้าวเดียวตำรวจรีบรุดมาถึง พอเห็นสภาพต่างก็หน้าถอดสี รีบติดต่อฝ่ายนิติเวชมาเก็บหลักฐานหลังจากวางสาย นายตำรวจที่เป็นหัวหน้าก็เดินบีบจมูกเข้าไป แล้วเปิดผ้าขาวที่คลุมหน้าฉันออกพอเห็นใบหน้าของฉันที่มีหนอนแมลงวันไต่ยั้วเยี้ย กู้เย่ก็เหมือนถูกฟ้าผ่า ร่างกายอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นไม่ขยับเขยื้อนเขาตะเกียกตะกายคลานไปที่เตียงผู้ป่วยของฉัน กุมมือที่ผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูกของฉันไว้แล้วร้องไห้โฮ“เสิ่นชิง คุณล้อผมเล่นใช่ไหม… คุณอย่าทำให้ผมกลัวสิ… ก็แค่ทดลองยาเฉยๆ คุณจะตายได้ยังไง! ผมไม่เชื่อ! ผมไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด!”ฉันยืนอยู่ข้างๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มเขา แต่มือกลับทะลุผ่านไปอย่างว่างเปล่าเมื่อก่อนเวลากู้เย่ร้องไห้ ฉันจะคอยเช็ดน้ำตาให้เขา แต่ตอนนี้ ฉันสัมผัสน้ำตาของเขาไม่ได้อีกแล้วฉันไม่อยากสัมผัสมันแล้วด้วย น้ำตาของเขาไหลช้าเกินไป และมันช่างไร้ค่าเหลือเกินตอนที่พ่อกับแม่พุ่งเข้ามา กู้เย่ก็ร้องไห้จนอาเจียนออกมาแล้ว แม่เห็นสภาพฉันก็เป็นลมล้มพับไปทันที ส่วนพ่อก็โรคหัวใจกำเริบกะทันหัน ถูกหามส่งโรงพยาบาลไ
Magbasa pa
บทที่ 7
“คุณตำรวจครับ ฝั่งคุณสรุปรูปคดีเสร็จแล้วใช่ไหมครับ?”ตำรวจงุนงงเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับกู้เย่ส่งเสียงอืม แล้วหยิบแฟลชไดรฟ์อันเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า“งั้น ก็ถึงตาผมบ้าง”“ผมขอแจ้งความจับเสิ่นหยวนหยวน ข้อหาประกอบกิจการผิดกฎหมาย และเจตนาฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน”อะไรนะ?!พ่อกับแม่หันขวับกลับมาทันที จ้องมองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อแต่กู้เย่ไม่อธิบายอะไรสักคำ เขาเปิดไฟล์เสียงให้เล่นออกมาทันทีทันทีที่กดเล่น เสียงแหลมๆ ของเสิ่นหยวนหยวนก็ดังขึ้น“...ใครใช้ให้แกไปฆ่ามันฮะ!”“…หนึ่งล้าน แล้วรับผิดแทนฉันซะ!”คลิปเสียงมีความยาวแค่สามสี่ประโยค แต่สำหรับทุกคน มันยาวนานราวกับผ่านไปหนึ่งศตวรรษสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เสิ่นหยวนหยวนที่ยืนอยู่ตรงประตูเธอยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ บนแก้มยังมีคราบน้ำตาจากการร้องไห้เมื่อครู่เพียงแต่ในแววตาของเธอไม่มีความโศกเศร้า เหลือเพียงความแค้นและความไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างรุนแรง“ที่แท้… คุณก็ได้ยินหมดแล้วสินะ”เสิ่นหยวนหยวนจ้องเขม็งไปที่ผู้ชายตรงหน้า แทบอยากจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆแต่กู้เย่มีสีหน้าเรียบเฉย ไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อยความเย็นชาของเขาทำลา
Magbasa pa
บทที่ 8
(มุมมองบุคคลที่สาม)วันนั้น กู้เย่เองก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเสิ่นหยวนหยวน เขาจึงแอบสะกดรอยตามไปและในที่สุดก็ได้ยินความจริงที่น่าตกตะลึงจนขนหัวลุกพวกนั้นกู้เย่ไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกมาจากห้องแล็บได้ยังไง รู้แค่ว่าวันนั้นฝนตกลงมาหนักมากกว่าเขาจะกลับถึงบ้าน ทั้งตัวก็เปียกโชกไปหมดแล้ว แต่เขากลับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิดเขามองดูนิ้วมือที่สั่นเทาของตัวเอง นึกถึงศพที่เย็นชืดร่างนั้นที่เขาเพิ่งจะได้สัมผัสเมื่อครู่มันเย็นมาก เย็นจนบาดลึกถึงกระดูกเขานั่งลงบนโซฟา ดูไฟล์เสียงที่อัดไว้ในมือถือด้วยสีหน้าเจ็บปวดด้านหนึ่งคือความโกรธที่ถูกหลอก อีกด้านหนึ่งคนคนนั้นก็น้องสาวที่เขาประคบประหงมรักใคร่มาหลายปีเขากระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมดขวด พอเงยหน้าขึ้น จู่ๆ ก็เห็นรูปแต่งงานที่แขวนอยู่บนผนังตรงหน้าในรูป เสิ่นชิงไม่ได้มองกล้อง แต่หันหน้าเงยขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยนพอมองไปเรื่อยๆ จู่ๆ กู้เย่ก็ยกมือปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมาเขาเคยสัญญาว่าจะพาเธอออกจากนรก คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นเขาเองที่ผลักเธอลงนรกกับมือคืนนั้น เขาดื่มเหล้าไปเยอะมาก กอดขวดเหล้าพร่ำเรี
Magbasa pa
บทที่ 9
เสิ่นหยวนหยวนถูกจับกุมเข้าคุกแต่พ่อกับแม่กลับไม่มีเวลามานั่งเสียใจ และยิ่งไม่มีเวลาไปช่วยเธอข่าวฉาวโฉ่เรื่องลูกเศรษฐีฆ่าพี่สาวตัวเองพุ่งขึ้นสู่อันดับหนึ่งของข่าวบันเทิงทันทีคนตระกูลเฉิงเห็นสภาพศพที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นในข่าว และได้ยินชื่อของฉันในรายการ ก็รู้ตัวทันทีว่าถูกคนตระกูลเสิ่นหลอกต้มเข้าให้แล้วครั้งนี้ พวกเขาไม่ใจอ่อนอีกต่อไป จัดการทำให้ตระกูลเสิ่นล้มละลายภายในชั่วข้ามคืนเจ้าหนี้และนักข่าวปิดล้อมหน้าประตูบ้านจนแน่นขนัด พ่อแม่ที่แก่ชราสองคนได้แต่หลบหัวอยู่ในบ้านไม่กล้าออกไปไหนก้อนหินถูกปาเข้ามาจนกระจกแตก คำด่าทอนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่หูพวกเขาไม่นาน พ่อก็เส้นเลือดในสมองแตก แต่แม่กลับไม่กล้าเปิดประตูเรียกรถพยาบาลสุดท้าย พ่อก็ตายแม่กอดศพพ่อร้องไห้จนแทบจะขาดใจ ดวงตาของแม่แดงก่ำ เต็มไปด้วยความเคียดแค้นจนกระทั่งต่อมาเสิ่นหยวนหยวนร้องขอให้แม่ไปเยี่ยมที่เรือนจำหลายต่อหลายครั้ง ก็ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเสิ่นหยวนหยวนฝากตำรวจมาบอกว่า ถ้าแม่ไม่ไป เธอจะฆ่าตัวตายตอนที่ตำรวจไปหาแม่ แม่ผู้ซึ่งเคยรักลูกสาวคนเล็กดั่งแก้วตาดวงใจกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ตอบกลับด้วย
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status