ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน

“คุณผู้หญิงคะ อย่าเสียเวลาของทุกคนเลย ชำระเงินเถอะค่ะ”

น้ำเสียงของเธอทั้งหนักแน่นทั้งเชือดเฉือน ราวกับตัดสินฉันไปแล้วว่าเป็นผู้หญิงหน้าเงิน ชอบอวดรวย และตั้งใจมากินฟรีไม่ยอมจ่าย

รอบข้างเริ่มมีสายตาหลายคู่หันมามองอย่างอยากรู้อยากเห็น

ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องน่าเบื่อแบบนี้ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาน้องชายของฉันทันที

แต่ปลายสายกลับมีเพียงเสียงสายไม่ว่างอันเย็นชา ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อให้โทรซ้ำก็ยังเป็นเหมือนเดิม

วันทำงานแท้ ๆ ไอ้หมอนี่กำลังไปทำอะไรอยู่กันนะ?

ฉันวางโทรศัพท์ลง เงยหน้าสบตาผู้หญิงที่ยืนคุกคามไม่หยุดตรงหน้า แล้วพูดเน้นชัดทีละคำอีกครั้งว่า

“ฉันขอย้ำอีกครั้งนะ ฉันชื่อไป๋ซืออี้ เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของคุณไป๋เฉิงหย่วน เจ้าของร้านของพวกคุณ”

“ตอนนี้โทรหาเขาไม่ติด คุณสามารถไปตรวจสอบบัตรของเขาได้ บัตรนั้นผูกไว้กับรูปและข้อมูลของฉันอยู่แล้ว”

ฉันคิดว่านี่น่าจะเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ตรงไปตรงมาและได้ผลที่สุดแล้ว

แต่พอผู้จัดการหญิงคนนั้นได้ยินชื่อของฉัน แทนที่จะไปตรวจสอบ เธอกลับหัวเราะเสียงแหลมแสบหูออกมาอย่างกะทันหัน

เธอหัวเราะจนตัวสั่น เรียกสายตาจากผู้คนรอบข้างให้หันมามองมากขึ้น

จากนั้นเธอก็พุ่งเข้ามาใกล้ฉันอย่างกะทันหัน ลดเสียงลงต่ำ แล้วพูดด้วยระดับเสียงที่มีแค่เราสองคนเท่านั้นที่ได้ยินว่า

“ยังจะเสแสร้งทำอีกเหรอ? ฉันเห็นหน้าคุณมานานแล้ว ในโซเชียลของเฉิงหย่วนสามีฉัน!”

“ผู้หญิงไร้ยางอายอย่างคุณ แอบลอบไปยั่วยวนสามีของฉัน ไอ้ผู้หญิงสารเลว!”

“ตอนนี้ยังกล้าหน้าด้านมาที่ร้านของเขาอย่างโจ่งแจ้ง แถมจะมาลงบิลชื่อเขาอีก หน้าคุณทำจากกำแพงเมืองหรือไงกัน?”

ฉันชะงักไปชั่วขณะ มองไปที่ป้ายชื่อบนอกเสื้อของเธอ—เจิ้งอิงอิง—จากนั้นก็รู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมาทันที

แฟนสาวของไป๋เฉิงหย่วนคนนั้น ที่เขาคอยปกปิดซ่อนเร้น แม้แต่รูปถ่ายสักใบก็ยังไม่ยอมให้ฉันดู

ที่แท้ก็เป็นผู้หญิงโง่เขลาและจิตใจอำมหิตคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าฉัน

สายตาเลือกคนของเขามันแย่ได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ?

ที่แท้แล้ว “บิลค่าอาหารสองล้านห้าแสน” แสนแพงในวันนี้ ไม่ใช่ความเข้าใจผิดอะไรเลย หากแต่เป็นการดูหมิ่นที่ถูกวางแผนเอาไว้ล่วงหน้า

ฉันยังไม่ทันได้อ้าปากพูด เธอก็หมดความอดทนลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว

“ในเมื่อคุณผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะมากินฟรี พวกเราก็คงต้องควบคุมตัวไว้ก่อน แล้วรอให้ตำรวจมาจัดการค่ะ!”

เธอสะบัดมือไปด้านหลังหนึ่งครั้ง การ์ดร่างใหญ่สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ก็รีบก้าวเข้ามาทันที

คนหนึ่งเอามือปิดปากฉันไว้แน่น ส่วนอีกคนก็จับแขนทั้งสองข้างของฉันบิดไพล่หลัง ราวกับบิดเกลียวเชือก

ฉันดิ้นรนอย่างสุดแรง แต่ความแตกต่างของเรี่ยวแรงระหว่างชายกับหญิง ทำให้การต่อต้านทั้งหมดของฉันดูไร้ผลสิ้นดี

พวกเขาเมินเฉยต่อสายตาเดือดดาลของฉัน และต่อสายตาตื่นตระหนกของแขกคนอื่น ๆ รอบข้าง ก่อนจะลากฉันไปทางหลังครัวอย่างหยาบกระด้าง

จากนั้นฉันก็ถูกเหวี่ยงอย่างแรงเข้าไปในห้องเก็บของหลังครัว ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อปะปนกับกลิ่นน้ำเน่าเหม็น ประตูกระแทกปิดลง ตัดขาดทั้งแสงสว่างและเสียงทุกอย่างจากภายนอกโดยสิ้นเชิง