Short
ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน

ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน

Par:  ป้ายหยกเสริมโชคลาภComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapitres
3.8KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ฉันกำลังจะออกจากร้านอาหารที่น้องชายฉันเปิด แต่กลับถูกผู้จัดการเรียกไว้ “คุณผู้หญิงคะ สวัสดีค่ะ คุณยังไม่ได้ชำระเงินนะคะ” ฉันมองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นตานั้น คิดในใจว่าน่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่ไม่รู้จักฉัน เลยอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ให้ลงบิลไว้ที่บัญชีของเจ้าของร้านก็ได้ค่ะ เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ผู้จัดการหญิงปรายตามองฉันอย่างดูแคลนก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิงคะ ร้านของเราเป็นร้านมิชลินสามดาว ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ลงบิลมาก่อนค่ะ” พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่พิมพ์ออกมาแล้วมาให้ฉัน ฉันก้มตาลงเหลือบมองแวบหนึ่ง มื้อเดียวราคา สองล้านห้าแสน ค่าดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร หนึ่งแสนห้าหมื่น ค่าเครื่องฟอกอากาศเฉพาะบุคคล สองแสนห้าหมื่น ค่าบริการปลอบประโลมสภาพจิตใจสำหรับลูกค้าวีไอพี ห้าแสน ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ อีกเพียบ ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องชายจะมาเปิดร้านโก่งราคาแบบนี้ พอเห็นเข้าเลยโกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันเป็นพี่สาวของคุณไป๋นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้เขากลับไปคุยกับฉันที่บ้านเอง” แต่เธอกลับไม่ยอมเลิกรา พูดแขวะไม่หยุดว่า “ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่ามาทำเป็นอวดดีสิคะ ยังจะกล้าอ้างว่ารู้จักคุณไป๋อีกเหรอ?” ฉันส่งข้อความสั้นถึงเลขาว่า : บอกน้องชายฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไล่ผู้หญิงคนนี้ออก หรือฉันจะถอนเงินลงทุน

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

 ――子どもは、まだなの。

 御門家の朝食卓で、その問いは天気の話みたいな顔で落ちてきた。

 問いというより、確認だ。いつまで待たせるつもりなのか、と。銀のスプーンが白い皿に触れる小さな音のほうが、よほどやさしい。

「仕事が忙しいのはわかるけれど、女には期限がありますからね」

 義母の冴子は穏やかに微笑んだ。

 露骨に責める人より、こういう人のほうが厄介だ。やさしい声のまま、逃げ場のないところだけを刺してくる。

 隣では、義祖母の千鶴が新聞を畳み、こちらも見ずに口を開いた。

「会社を支えたことは評価しているわ。でもね、真尋さん。妻の仕事は、それだけじゃないの」

 喉の奥が細くなる。飲み込んだ味噌汁の温度だけが、やけに熱かった。

 ええ、知っています。私は道具です。会社でも、家でも。用途が違うだけで。

 何度もそう言おうとしたのに、結局口に出せなかった。

 年長者との上下関係を気にしてしまうのかもしれない。

 あるいはただ彼に自分をかばってほしいと期待しているだけ。

「高齢出産は、どうしても虚弱のリスクがありますからね」

 義母は気遣うように微笑んだ。

「男の子なら朔臣、女の子なら美琴。あまり虚弱では、名前に負けてしまうでしょう?」

 一瞬、意味がわからなかった。

 まだ性別もわからない。そもそも、名前の話など一度もしていない。

「……その名前」

「この家の子の名前よ」

 義母は穏やかに紅茶を口に運ぶ。

「もう決めてあるの」

 その瞬間、隣で朔弥さんがカップを置く音が、かすかに硬く響いた。思わずそちらを見ると、彼は伏し目がちのまま黙っている。けれど、その横顔だけが、ひどく冷えて見えた。まるで何かを押し殺すように。

 その沈黙すら、私を守るものではなかった。

 会社に着くころには、肩がもう硬かった。

 私は経営管理と再建実務を握る上級マネージャーで、表向きの肩書き以上に、この会社の継ぎ目を縫う側の人間だ。人が嫌がる穴埋めほど、たいてい私の机に落ちてくる。

 九時前だというのに、デスクには三つの付箋と四件のメッセージが積まれていた。役員会資料の差し替え、来週の銀行説明の数字確認、ホテル部門の予算再計算、ブライダル案件の火消し。どれも急ぎで、どれも本来は別の誰かの仕事だ。

「高瀬さん、こっちも見てもらえます?」

「悪い、これ今日中」

「真尋さんなら早いから」

 感謝ではない。信頼に似た、もっと雑なものだ。水道の蛇口をひねるみたいに、当然の顔で私を使う。

 午前中だけで二つ会議を回し、昼前には役員の言い争いを止め、午後には数字の穴を埋めた。社内政治まで含めて帳尻を合わせるのが私の仕事らしい。決算書に載らない部分ほど、どうしていつも人の体温を削っていくのだろう。

 助かりましたの一言もないまま会議室を出る背中を見送って、私はやっと息を吐いた。胃のあたりが空っぽなのに重い。

 心から好きな仕事が、いつの間にかこうなってしまった。

 社長夫人になっても部下から尊重されず、かえって仕事をこなすだけの存在になった。

 ――その根本にはやはり社長――朔弥さんの態度がある。

 もういい。仕事は、ここまでだ。

 会社を辞めよう。家庭に入ろう。そうすれば少なくとも、役に立つ場所を一つに絞れる。全部を満たして、それでも足りないと言われるよりはましだ。

 そう決めた夜、私はいつもより少しだけ早く帰宅した。朔弥さんに話そうと思ったのだ。仕事を辞めること。子どものことを、ちゃんと考えたいこと。これ以上何も取りこぼしたくなかった。こうすれば、もしかしたら私たちの関係も、もう一歩進めるかもしれない。

 冷蔵庫にあった食材で、簡単なおかずを二品だけ作った。前に一度、朔弥さんが「君の料理はうまい」と言ったことがある。忙しくて、そういうことをする余裕なんてほとんどなかったのに、あのとき少しうれしかったから、その一言だけは案外きれいに覚えていた。

 今日の朔弥さんはなんだか機嫌がよさそうで、何かを待っているみたいだった。

 もしかして、彼も私と同じことを考えているのだろうか。

 今夜こそ、私たちは……。

「朔弥さん、大事な話があるの……」

 言いかけたそのとき、彼のスマホが鳴った。

 遠慮する間もなく、彼はすぐに電話に出た。

「……わかった。今行く」

 彼は立ち上がるのが早かった。私を見る。何か言いかけて、言わない。

「悪い。急ぎだ。話は後で」

 彼が待っていたのは、電話だったんだ。

 仕事の急用?

 でも、どうも仕事という感じでもない……。

 その夜、社員用のグループチャットに流れてきた雑談が目に入った。

〈見た?〉

〈マジで帰国したって〉

〈一条澄麗さん〉

〈社長、自分で空港まで迎えに行ったらしい〉

 一条|澄麗《すみれ》。

 あの女が......帰ってきた。

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
9
บทที่ 1
“คุณผู้หญิงคะ อย่าเสียเวลาของทุกคนเลย ชำระเงินเถอะค่ะ”น้ำเสียงของเธอทั้งหนักแน่นทั้งเชือดเฉือน ราวกับตัดสินฉันไปแล้วว่าเป็นผู้หญิงหน้าเงิน ชอบอวดรวย และตั้งใจมากินฟรีไม่ยอมจ่ายรอบข้างเริ่มมีสายตาหลายคู่หันมามองอย่างอยากรู้อยากเห็นฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องน่าเบื่อแบบนี้ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาน้องชายของฉันทันทีแต่ปลายสายกลับมีเพียงเสียงสายไม่ว่างอันเย็นชา ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อให้โทรซ้ำก็ยังเป็นเหมือนเดิมวันทำงานแท้ ๆ ไอ้หมอนี่กำลังไปทำอะไรอยู่กันนะ?ฉันวางโทรศัพท์ลง เงยหน้าสบตาผู้หญิงที่ยืนคุกคามไม่หยุดตรงหน้า แล้วพูดเน้นชัดทีละคำอีกครั้งว่า“ฉันขอย้ำอีกครั้งนะ ฉันชื่อไป๋ซืออี้ เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของคุณไป๋เฉิงหย่วน เจ้าของร้านของพวกคุณ”“ตอนนี้โทรหาเขาไม่ติด คุณสามารถไปตรวจสอบบัตรของเขาได้ บัตรนั้นผูกไว้กับรูปและข้อมูลของฉันอยู่แล้ว”ฉันคิดว่านี่น่าจะเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ตรงไปตรงมาและได้ผลที่สุดแล้วแต่พอผู้จัดการหญิงคนนั้นได้ยินชื่อของฉัน แทนที่จะไปตรวจสอบ เธอกลับหัวเราะเสียงแหลมแสบหูออกมาอย่างกะทันหันเธอหัวเราะจนตัวสั่น เรียกสายตาจากผู้คนรอบ
Read More
บทที่ 2
ในความมืด ผู้จัดการหญิงคนนั้นไม่พูดอะไรสักคำ เธอยกเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงขึ้น แล้วเตะเข้าที่ท้องน้อยของฉันอย่างแรงความเจ็บปวดรุนแรงทำให้ฉันงอตัวลงทันที ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับคลื่นซัดถาโถม“กล้าใช้เงินของผู้ชายฉันเหรอ!” “กล้ามายั่วยวนเขาเหรอ!”เธอกรีดร้องเสียงแหลม เสียงนั้นบิดเบี้ยวไปด้วยความอิจฉาและความโกรธเธอมองฉันจากที่สูงกว่าอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะสั่งการใส่ชายร่างใหญ่สองคนนั้นว่า “จัดการมันให้หนัก! ซัดให้ตายไปเลย!”บอดี้การ์ดสองคนนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นลูกน้องคนสนิทของเธอ พวกเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย หมัดและเท้าถาโถมใส่ฉันอย่างไม่เปิดช่องว่าง ราวกับห่าฝนกระหน่ำฉันกัดฟันแน่น กลืนเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและเสียงครวญครางทั้งหมดลงไป ไม่ยอมเปล่งออกมาแม้แต่นิดเดียวกระดูกเหมือนจะถูกทุบแตกเป็นชิ้น ๆ ทีละส่วน อวัยวะภายในก็ราวกับเคลื่อนผิดตำแหน่งเสียงกรีดร้องของเธอยังคงดังไม่หยุด “เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? ก็แค่ผู้หญิงไร้ค่า ที่เอาตัวไปพึ่งผู้ชายเท่านั้น!”“ฉันบอกแล้วว่าฉันเป็นพี่สาวของเขา! ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามไป๋เฉิงหย่วนดูสิ โทรหาเขาตอนนี้เลย ฉันจะคุยกับเขาเอง!”ฉันพยายามอธิบายอย่า
Read More
บทที่ 3
หลินม่านเร็วมากอย่างน่าตกใจไม่นานนัก ประตูห้องเก็บของก็ถูกคนผลักเปิดเข้ามาจากด้านนอกอย่างแรงหลินม่านพาบอดี้การ์ดสองคนเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบพอเธอเห็นคราบเลือดที่มุมปากของฉัน เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายยุ่งเหยิง และสภาพน่าสมเพชที่ฉันขดตัวอยู่กับพื้น เธอก็ตกใจจนสะดุ้งสุดตัวเธอรีบก้าวเข้าไปพยุงฉันขึ้นมาฉันส่ายหน้าเป็นสัญญาณให้เธออย่าเพิ่งพูด ก่อนจะรับบัตรเอทีเอ็มที่มีรหัสติดอยู่จากมือเธอ แล้วโยนให้ผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงคนนั้นรับบัตรไปแล้วก็ไม่ได้ตามตอแยต่อ เพียงโบกมือพร้อมพูดว่า“ถ้าบัตรที่ให้ฉันเป็นบัตรปลอม ฉันมีวิธีตามหาตัวเธอได้แน่ ไสหัวไปซะ”ฉันทนฝืนความเจ็บปวดแสบสาหัสไปทั่วร่าง ภายใต้การพยุงของหลินม่าน ค่อย ๆ เดินกะเผลกออกจากสถานที่ที่ทำให้ฉันคลื่นไส้แห่งนี้พอไปถึงหน้าประตู ฉันก็ขอบคุณหลินม่านว่า “ขอบใจนะม่านม่าน เดี๋ยวพอฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อย จะรีบคืนให้เธอเลย”เธอมองฉันอย่างเป็นห่วง “เงินแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก แต่เธอนี่สิ ไปทำอะไรมาถึงเป็นแบบนี้ได้?”ฉันหัวเราะเบา ๆ “น้องชายฉันได้แฟนดีจริง ๆ ถึงเวลาที่ฉันต้องไปสะสางบัญชีกับเขาแล้ว”ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเปิดหาเบอร์โ
Read More
บทที่ 4
อากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง เหลือเพียงเสียงส้นสูงของฉันกระทบพื้นดังแหลมใส กึก กึกฉันก้าวไปทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังคู่ชายหญิงที่กำลังกอดกันอยู่กลางห้องนั่งเล่นสีหน้าของไป๋เฉิงหย่วนเรียกได้ว่าสะดุดตาอย่างถึงที่สุดเขานิ่งอึ้งไปก่อน จากนั้นก็เกิดความหวาดกลัวที่กลั้นไม่อยู่ ใบหน้าซีดเผือดลงในพริบตาเขาปล่อยเจิ้งอิงอิงในอ้อมแขนโดยสัญชาตญาณ เหมือนกำลังจะลุกขึ้นยืนแต่พอสายตาไปสบเข้ากับใบหน้าของเจิ้งอิงอิงที่อาบไปด้วยน้ำตา ดวงตาก็เต็มไปด้วยความลังเลและการต่อสู้ในใจท้ายที่สุด ความหวาดกลัวนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าวจอมปลอมที่น่าขำ ราวกับพยายามทำเป็นเข้มแข็งเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม เพียงแต่จ้องมองฉันเขม็ง ราวกับคิดว่าการทำแบบนั้นจะช่วยปกปิดความตื่นตระหนกในใจของเขาได้ส่วนเจิ้งอิงอิงนั้น ในวินาทีที่มองออกว่าเป็นฉัน รูม่านตาของเธอก็หดตัวอย่างรุนแรงทันทีแต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เพราะที่นี่คืออาณาเขตของไป๋เฉิงหย่วน และยังมีเพื่อนของเขาอยู่มากมายขนาดนี้เธอกลับยิ่งได้ใจ มุดซบเข้าไปในอ้อมแขนของไป๋เฉิงหย่วนแน่นขึ้น ร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม“เฉิงหย่วน ก็คือเธอนี่แหละ… เป็นเธอที่
Read More
บทที่ 5
สีเลือดบนใบหน้าของเจิ้งอิงอิงซีดวาบหายไปในพริบตาเธอกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก คว้าแขนของไป๋เฉิงหย่วนเอาไว้แน่น ราวกับคว้าเอาฟางเส้นสุดท้ายที่เป็นความหวังในการรอดชีวิต“เฉิงหย่วน! ช่วยฉันด้วย! ฉันไม่อยากไปสถานีตำรวจ!”“เฉิงหย่วน รีบบอกพวกเขาสิ! มันเป็นความเข้าใจผิด! ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด!”สีหน้าของไป๋เฉิงหย่วนย่ำแย่ถึงขีดสุดต่อหน้าเพื่อน ๆ ของเขาทุกคน แฟนสาวของเขากำลังจะถูกตำรวจพาตัวไปมันทำให้เขาอับอายยิ่งกว่าการถูกตบหน้าตรง ๆ เสียอีกเขาหันศีรษะกลับมาทันที แทบจะกัดฟันพูดกับฉันว่า “พี่สาว พี่จำเป็นต้องทำเรื่องให้มันถึงขั้นนี้เลยเหรอ?”ฉันมองเขาอย่างเย็นชา โดยไม่พูดอะไรสักคำเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันตัวกลับไป เปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแย้ม เดินเข้าไปหาตำรวจ“คุณตำรวจครับ เป็นความเข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิดครับ”“นี่พี่สาวของผม นี่แฟนของผม พวกเธอมีปัญหากันนิดหน่อย ผมได้ตักเตือนอิงอิงไปแล้วครับ”ขณะพูด เขาก็พยายามใช้ร่างกายบังเจิ้งอิงอิงเอาไว้“คุณดูสิ นี่ก็ดึกมากแล้ว ไม่ค่อยเหมาะเท่าไร เรื่องในครอบครัว พวกเราจัดการกันเองก็พอครับ”จากนั้นเขาก็หันกลับมาหาฉันอีกคร
Read More
บทที่ 6
ฉันใช้แรงไปไม่น้อย ใบหน้าของไป๋เฉิงหย่วนสะบัดไปด้านข้างทันที รอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏชัดขึ้นอย่างรวดเร็วเขาถูกตบจนมึนงง และทุกคนก็อึ้งไปตามกันเขากุมแก้มตัวเอง มองฉันด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ไฟโกรธในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความอับอายขายหน้า“พี่… พี่ตบผมเหรอ?”“ฉันตบเพื่อให้นายรู้สึกตัว”เสียงของฉันเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องรับแขก เหล่าคนดูเหตุการณ์เหล่านั้น ก่อนจะหันสายตากลับมาจับจ้องที่ใบหน้าของไป๋เฉิงหย่วนอีกครั้ง“พวกนายทุกคนคิดว่า เขาคือเจ้าของที่นี่ เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลไป๋ ใช่ไหม?”ไม่มีใครกล้าเปล่งเสียงออกมาฉันหัวเราะเบา ๆ แต่รอยยิ้มกลับไม่ถึงดวงตา“ไป๋เฉิงหย่วน นายเองก็คิดแบบนั้นมาตลอดใช่ไหม?”“นายคิดมาตลอดใช่ไหมว่า นายเกิดมาก็สมควรได้ครอบครองทุกอย่างอยู่แล้ว? ทั้งวิลล่าหลังนี้ รถหรูที่จอดอยู่ข้างนอก หุ้นในบริษัท รวมถึงบัตรดำวงเงินไม่จำกัดที่ฉันให้นาย?”เขาไม่พูดอะไร แต่แววตาไม่ยอมรับนั้นก็อธิบายทุกอย่างได้ชัดเจน“นายเคยคิดบ้างไหม ว่าทำไม?”“ทำไมทั้งที่พ่อรักนายมากกว่า แต่กลับยกหุ้นของบริษัทถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ให้ฉัน?”“ทำไมพี่สาวอย่างฉันต้องทำตั
Read More
บทที่ 7
ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาผู้ช่วย แล้วกดเปิดลำโพง“คุณไป๋ครับ” เสียงของผู้ช่วยดังขึ้นอย่างนอบน้อม“แจ้งฝ่ายกฎหมายและฝ่ายรักษาความปลอดภัยด้วย”เสียงของฉันไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย“ข้อหนึ่ง เรียกคืนทรัพย์สินทั้งหมดที่อยู่ในชื่อของไป๋เฉิงหย่วน ไม่ว่าจะเป็นอสังหาริมทรัพย์ รถยนต์ รวมถึงบัตรดำเลขท้าย 8888 ใบนั้น ให้ระงับการใช้งานทันที และเช้าวันพรุ่งนี้ดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์ให้เรียบร้อย”“ข้อสอง ในนามของคณะกรรมการบริษัทไป๋ซื่อ กรุ๊ป ให้เพิกถอนหุ้นทั้งหมดที่เคยมอบให้ไป๋เฉิงหย่วน และถอดชื่อเขาออกจากทุกโครงการของกรุ๊ป”“ข้อสาม แจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัยของวิลล่าหลังนี้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณไป๋เฉิงหย่วนไม่ใช่เจ้าของที่นี่อีกต่อไป ขอให้เขาออกจากสถานที่แห่งนี้ภายในสิบนาที”“สิ่งเดียวที่เขาสามารถนำออกไปได้ มีเพียงเสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่ตอนนี้เท่านั้น”“เข้าใจไหม?”“รับทราบครับ คุณไป๋ ผมจะไปดำเนินการทันที” เสียงของผู้ช่วยตอบกลับอย่างฉับไวเด็ดขาดฉันวางสาย แล้วเก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าตลอดทั้งกระบวนการ ฉันไม่แม้แต่จะเหลียวมองไป๋เฉิงหย่วนอีกสักครั้งเขาราวกับถูกดูดพลังทั้งหมดออกไป
Read More
บทที่ 8
เหตุการณ์หลังจากนั้น ดำเนินไปอย่างราบรื่นกว่าที่ฉันคาดไว้คดีของเจิ้งอิงอิง มีหลักฐานแน่นหนา ชัดเจนภาพจากกล้องวงจรปิดของร้านอาหาร รายงานการตรวจบาดแผลบนร่างกายของฉัน บันทึกการโอนเงินห้าล้านบาท รวมถึงคำให้การชี้ตัวของยามทั้งสองคน ทำให้เธอไม่มีทางปฏิเสธได้เลยเธอถูกตัดสินจำคุกสามปีได้ยินมาว่าในศาล เธอยังร้องไห้ตะโกนเรียกชื่อไป๋เฉิงหย่วนอยู่ตลอด บอกว่าเขาจะช่วยพาเธอออกมาให้ได้น่าเสียดายว่า ในตอนนั้นไป๋เฉิงหย่วนเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้วหลังจากถูกฉันไล่ออกจากวิลล่า เขาก็ไม่เหลือทรัพย์สินอะไรติดตัวเลยบรรดาเพื่อนที่เคยรุมล้อมอยู่รอบตัวเขา หายไปจนไม่เหลือเงาในพริบตาเขาไปหาพ่อ แต่พ่อเองก็มีปมค้างคาใจกับเขาจากเรื่องในอดีตอยู่แล้ว อีกทั้งยังเกรงอิทธิพลและความแข็งกร้าวของฉัน จึงปฏิเสธไม่ยอมให้เขาเข้าพบโดยตรงเขาอยากกลับไปที่บริษัท แต่กลับถูกยามกันไว้ตรงโถงทางเข้า สภาพเหมือนหมาจรจัดที่ไร้ที่พึ่งในที่สุดเขาก็ได้ลิ้มรสความรู้สึกของการร่วงจากจุดสูงสุด ลงสู่ก้นบึ้งของโคลนตมต่อมา เขาไม่รู้ไปหาหมายเลขโทรศัพท์ของหลินม่านมาจากไหน โทรหาเธอรัว ๆ อย่างคนเสียสติ อ้อนวอนให้หลินม่านช่วยนัด
Read More
บทที่ 9
ฉันถอนการลงทุนทั้งหมดออกจากร้านอาหารมิชลินแห่งนั้น รองประธานพร้อมทีมงานหลักพากันลาออกยกทีม แล้วตามฉันไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกันไม่ถึงครึ่งปี ร้านอาหารแห่งใหม่ของฉันก็อาศัยบริการที่ดีกว่าและอาหารที่มีคุณภาพเหนือกว่า สร้างชื่อและยืนหยัดในวงการได้อย่างรวดเร็ว กลายเป็นมาตรฐานใหม่ของวงการส่วนร้านของไป๋เฉิงหย่วน พอสูญเสียทั้งทีมงานหลักและเงินทุนสนับสนุน อีกทั้งยังได้รับผลกระทบด้านลบจากคดีของเจิ้งอิงอิง ไม่นานก็บริหารต่อไม่ไหว และต้องปิดกิจการลงได้ยินมาว่า ไป๋เฉิงหย่วนเอาเงินหนึ่งล้านที่ฉันให้ไป ลองทำธุรกิจเล็ก ๆ ดู แต่สุดท้ายก็ขาดทุนย่อยยับ หมดตัวทุกครั้งเขาเคยชินกับการใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายมาตลอด จึงไม่เข้าใจเลยว่าการใช้ชีวิตอย่างประหยัดและวางแผนค่าใช้จ่ายนั้นต้องทำอย่างไรไม่นานนัก เขาก็ใช้เงินเก่ากินไปวัน ๆ จนหมดสิ้น แม้แต่ค่าเช่าบ้านก็ยังจ่ายไม่ไหวต่อมาอีก ฉันก็ได้ยินข่าวของเขาจากหลินม่านบอกว่าเพื่อปากท้อง เขาไปทำงานเป็นพนักงานบริการในบาร์ ต้องฝืนยิ้มทุกวัน คอยยกเครื่องดื่มเสิร์ฟให้กับคนที่เขาเคยดูถูกเหยียดหยามมาก่อนครั้งหนึ่ง เขายังถูก “เพื่อน” เก่าคนหนึ่งจำได้เข้า และถูกดูหมิ่นเ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status