Short
ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน

ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน

By:  ป้ายหยกเสริมโชคลาภKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Mga Kabanata
3.6Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ฉันกำลังจะออกจากร้านอาหารที่น้องชายฉันเปิด แต่กลับถูกผู้จัดการเรียกไว้ “คุณผู้หญิงคะ สวัสดีค่ะ คุณยังไม่ได้ชำระเงินนะคะ” ฉันมองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นตานั้น คิดในใจว่าน่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่ไม่รู้จักฉัน เลยอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ให้ลงบิลไว้ที่บัญชีของเจ้าของร้านก็ได้ค่ะ เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ผู้จัดการหญิงปรายตามองฉันอย่างดูแคลนก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิงคะ ร้านของเราเป็นร้านมิชลินสามดาว ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ลงบิลมาก่อนค่ะ” พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่พิมพ์ออกมาแล้วมาให้ฉัน ฉันก้มตาลงเหลือบมองแวบหนึ่ง มื้อเดียวราคา สองล้านห้าแสน ค่าดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร หนึ่งแสนห้าหมื่น ค่าเครื่องฟอกอากาศเฉพาะบุคคล สองแสนห้าหมื่น ค่าบริการปลอบประโลมสภาพจิตใจสำหรับลูกค้าวีไอพี ห้าแสน ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ อีกเพียบ ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องชายจะมาเปิดร้านโก่งราคาแบบนี้ พอเห็นเข้าเลยโกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันเป็นพี่สาวของคุณไป๋นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้เขากลับไปคุยกับฉันที่บ้านเอง” แต่เธอกลับไม่ยอมเลิกรา พูดแขวะไม่หยุดว่า “ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่ามาทำเป็นอวดดีสิคะ ยังจะกล้าอ้างว่ารู้จักคุณไป๋อีกเหรอ?” ฉันส่งข้อความสั้นถึงเลขาว่า : บอกน้องชายฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไล่ผู้หญิงคนนี้ออก หรือฉันจะถอนเงินลงทุน

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

Lyra

"Lyra Walker."

The herald's voice cut across the square like a blade, and my own name turned my legs to water. He was reading from a long roll of parchment. The tribute list. The names of the girls the Dragon King would take this year.

I knew what that list meant. Every five years, the Dragon Court chose unmarried girls from the human towns. They were called brides. They were called offerings. They were called many gentle things. But none of them ever came home.

I forced myself to keep walking.

The market noise blurred. A woman behind me whispered a prayer. A child clutched her mother's skirt. I kept my chin up and my hands by my sides, the way my mother had taught me before she died. Don't show fear in the open street. Don't give them anything to laugh at.

I had until sundown.

That was the law. A girl on the tribute list could be excused if she was already wed by the time the dragon's carriage arrived. I was engaged to Ethan Crowell. The promise had been made when I was four years old, in our garden, with daisies in my hair.

We'd marry today. He'd kept saying we should wait — for the right house, the right harvest — but no season would ever be more right than this one. Today the wedding would save my life.

I broke into a run.

I cut through the alley behind the smith's shop, my skirt catching on a nail. Halfway up the lane I tripped on a loose stone and went down hard. My knee split open on the gravel.

I didn't feel it.

I got up and ran the rest of the way with blood streaking down my shin.

The Crowell front door was open. That should have been the first sign. The Crowells never left their door open.

I crossed the threshold, gasping. "Ethan."

He was standing by the window. He turned when he heard me, and his face went still. Not surprised. Not happy. Just still, like a man who'd been waiting for something he didn't want to do.

"Lyra," he said.

"My name is on the list." The words came out wrong, all in a rush. "It happened this morning. The herald just read it. We have until sundown — we have to go to the priest — Ethan, we have to go now."

He didn't move.

"Ethan."

"Lyra." He swallowed. He had a way of swallowing before he lied; I'd seen it a thousand times and never once let myself name it. "I can't."

I laughed. It was the wrong sound. "What?"

"I can't marry you today."

My stomach went cold while my face went hot. Two different kinds of fever in two parts of my body. I waited for the punchline. He had a hundred bad jokes, and I waited for him to grin and say of course we would, of course, get your veil, you idiot, get in the carriage.

He didn't grin.

"You're joking," I said.

"I'm not."

"Ethan. They will kill me."

A door opened behind him, and my stepsister Delilah walked into the room.

She was wearing a pale yellow dress I'd never seen before. Her hand rested on her stomach. The fabric draped over a curve I'd been too distracted to look for, but now that I was looking, I couldn't see anything else.

"He isn't joking, Lyra," she said. She sounded almost kind.

I stopped breathing.

"I'm three months along," she said. "He won't let his child be a bastard. You understand."

The room got very quiet. The kind of quiet that hummed.

Three months. Three months ago Ethan and I had been picking apples in his mother's orchard. Three months ago he had told me I was the only girl he'd ever wanted. Three months ago I had been sitting in his lap, laughing about my father's terrible singing voice.

"It was an accident," Ethan said quickly. "Lyra, listen to me. It was just one night, I swear it, I love you—"

"Don't."

I didn't recognize my own voice.

My heart felt like it was breaking in two pieces. I had loved this man for sixteen years.

He knew Delilah. He had known since we were children which of us I hated. He chose her anyway. And he could not marry me because of his child, but he could send me to a dragon to die.

I would not cry. Not in front of Delilah.

"I'm telling my father," I said. The words came out flat.

Delilah laughed.

It was a small, ugly laugh. The laugh of a girl who had been waiting a long time to make a particular sound. "Oh, Lyra," she said. "Father already knows."

I looked at her.

"He's known for months. Why do you think he never stopped us?"

I turned and walked out of the Crowell house. I do not remember the door. I do not remember the lane. I remember only my knee, throbbing for the first time, and a stupid worried thought about the blood staining Mother's good petticoat.

My father was in his study.

He looked up when I came in. He did not stand.

"Father." My voice was steadier than my hands. "Tell me Delilah is lying."

He did not say anything.

I felt something inside me break very quietly.

"How long?" I said.

"Lyra—"

"How long have you known about Ethan and Delilah?"

He set down his pen. He folded his hands on his desk. They had once held mine when I was small enough to fit in the crook of his arm.

"Long enough," he said.

That was all.

Behind me, Delilah's voice. She had followed me into the house. "Father, we need to lock her in her room. She'll try to run."

"Lyra," my father said, his eyes on me but not seeing me, "you understand what would happen if I refused the King's tribute. The whole household would be punished."

"You have been chosen."

I stared at him.

"Father." I was not begging. I wanted to be sure of that later. "Father, I am your daughter."

"Guards," he said, without raising his voice.

Two of them came in from the hall. They had been standing there the whole time. They had been waiting for him to call them.

"Take my daughter to her room and lock the door."

"Father—"

"She is not to leave it until the Dragon Court arrives."

One of the guards put his hand on my arm. I did not pull away. I looked at my father, and I looked at Ethan, who had appeared in the doorway behind Delilah, and I looked at my stepsister with her hand still resting protectively over the child she was about to use to bury me.

I had spent twenty years loving these people.

Not one of them had ever loved me back.

The guard's grip tightened. I let him turn me toward the hall. At the door I stopped, and I looked over my shoulder at my father one more time, because I needed to see his face when I said it.

"I hope you remember this," I said.

He did not look up.

The guards led me out.

And for the first time in my life, I stopped thinking of that house as home.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
9 Kabanata
บทที่ 1
“คุณผู้หญิงคะ อย่าเสียเวลาของทุกคนเลย ชำระเงินเถอะค่ะ”น้ำเสียงของเธอทั้งหนักแน่นทั้งเชือดเฉือน ราวกับตัดสินฉันไปแล้วว่าเป็นผู้หญิงหน้าเงิน ชอบอวดรวย และตั้งใจมากินฟรีไม่ยอมจ่ายรอบข้างเริ่มมีสายตาหลายคู่หันมามองอย่างอยากรู้อยากเห็นฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องน่าเบื่อแบบนี้ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาน้องชายของฉันทันทีแต่ปลายสายกลับมีเพียงเสียงสายไม่ว่างอันเย็นชา ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อให้โทรซ้ำก็ยังเป็นเหมือนเดิมวันทำงานแท้ ๆ ไอ้หมอนี่กำลังไปทำอะไรอยู่กันนะ?ฉันวางโทรศัพท์ลง เงยหน้าสบตาผู้หญิงที่ยืนคุกคามไม่หยุดตรงหน้า แล้วพูดเน้นชัดทีละคำอีกครั้งว่า“ฉันขอย้ำอีกครั้งนะ ฉันชื่อไป๋ซืออี้ เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของคุณไป๋เฉิงหย่วน เจ้าของร้านของพวกคุณ”“ตอนนี้โทรหาเขาไม่ติด คุณสามารถไปตรวจสอบบัตรของเขาได้ บัตรนั้นผูกไว้กับรูปและข้อมูลของฉันอยู่แล้ว”ฉันคิดว่านี่น่าจะเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ตรงไปตรงมาและได้ผลที่สุดแล้วแต่พอผู้จัดการหญิงคนนั้นได้ยินชื่อของฉัน แทนที่จะไปตรวจสอบ เธอกลับหัวเราะเสียงแหลมแสบหูออกมาอย่างกะทันหันเธอหัวเราะจนตัวสั่น เรียกสายตาจากผู้คนรอบ
Magbasa pa
บทที่ 2
ในความมืด ผู้จัดการหญิงคนนั้นไม่พูดอะไรสักคำ เธอยกเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงขึ้น แล้วเตะเข้าที่ท้องน้อยของฉันอย่างแรงความเจ็บปวดรุนแรงทำให้ฉันงอตัวลงทันที ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับคลื่นซัดถาโถม“กล้าใช้เงินของผู้ชายฉันเหรอ!” “กล้ามายั่วยวนเขาเหรอ!”เธอกรีดร้องเสียงแหลม เสียงนั้นบิดเบี้ยวไปด้วยความอิจฉาและความโกรธเธอมองฉันจากที่สูงกว่าอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะสั่งการใส่ชายร่างใหญ่สองคนนั้นว่า “จัดการมันให้หนัก! ซัดให้ตายไปเลย!”บอดี้การ์ดสองคนนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นลูกน้องคนสนิทของเธอ พวกเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย หมัดและเท้าถาโถมใส่ฉันอย่างไม่เปิดช่องว่าง ราวกับห่าฝนกระหน่ำฉันกัดฟันแน่น กลืนเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและเสียงครวญครางทั้งหมดลงไป ไม่ยอมเปล่งออกมาแม้แต่นิดเดียวกระดูกเหมือนจะถูกทุบแตกเป็นชิ้น ๆ ทีละส่วน อวัยวะภายในก็ราวกับเคลื่อนผิดตำแหน่งเสียงกรีดร้องของเธอยังคงดังไม่หยุด “เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? ก็แค่ผู้หญิงไร้ค่า ที่เอาตัวไปพึ่งผู้ชายเท่านั้น!”“ฉันบอกแล้วว่าฉันเป็นพี่สาวของเขา! ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามไป๋เฉิงหย่วนดูสิ โทรหาเขาตอนนี้เลย ฉันจะคุยกับเขาเอง!”ฉันพยายามอธิบายอย่า
Magbasa pa
บทที่ 3
หลินม่านเร็วมากอย่างน่าตกใจไม่นานนัก ประตูห้องเก็บของก็ถูกคนผลักเปิดเข้ามาจากด้านนอกอย่างแรงหลินม่านพาบอดี้การ์ดสองคนเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบพอเธอเห็นคราบเลือดที่มุมปากของฉัน เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายยุ่งเหยิง และสภาพน่าสมเพชที่ฉันขดตัวอยู่กับพื้น เธอก็ตกใจจนสะดุ้งสุดตัวเธอรีบก้าวเข้าไปพยุงฉันขึ้นมาฉันส่ายหน้าเป็นสัญญาณให้เธออย่าเพิ่งพูด ก่อนจะรับบัตรเอทีเอ็มที่มีรหัสติดอยู่จากมือเธอ แล้วโยนให้ผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงคนนั้นรับบัตรไปแล้วก็ไม่ได้ตามตอแยต่อ เพียงโบกมือพร้อมพูดว่า“ถ้าบัตรที่ให้ฉันเป็นบัตรปลอม ฉันมีวิธีตามหาตัวเธอได้แน่ ไสหัวไปซะ”ฉันทนฝืนความเจ็บปวดแสบสาหัสไปทั่วร่าง ภายใต้การพยุงของหลินม่าน ค่อย ๆ เดินกะเผลกออกจากสถานที่ที่ทำให้ฉันคลื่นไส้แห่งนี้พอไปถึงหน้าประตู ฉันก็ขอบคุณหลินม่านว่า “ขอบใจนะม่านม่าน เดี๋ยวพอฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อย จะรีบคืนให้เธอเลย”เธอมองฉันอย่างเป็นห่วง “เงินแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก แต่เธอนี่สิ ไปทำอะไรมาถึงเป็นแบบนี้ได้?”ฉันหัวเราะเบา ๆ “น้องชายฉันได้แฟนดีจริง ๆ ถึงเวลาที่ฉันต้องไปสะสางบัญชีกับเขาแล้ว”ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเปิดหาเบอร์โ
Magbasa pa
บทที่ 4
อากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง เหลือเพียงเสียงส้นสูงของฉันกระทบพื้นดังแหลมใส กึก กึกฉันก้าวไปทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังคู่ชายหญิงที่กำลังกอดกันอยู่กลางห้องนั่งเล่นสีหน้าของไป๋เฉิงหย่วนเรียกได้ว่าสะดุดตาอย่างถึงที่สุดเขานิ่งอึ้งไปก่อน จากนั้นก็เกิดความหวาดกลัวที่กลั้นไม่อยู่ ใบหน้าซีดเผือดลงในพริบตาเขาปล่อยเจิ้งอิงอิงในอ้อมแขนโดยสัญชาตญาณ เหมือนกำลังจะลุกขึ้นยืนแต่พอสายตาไปสบเข้ากับใบหน้าของเจิ้งอิงอิงที่อาบไปด้วยน้ำตา ดวงตาก็เต็มไปด้วยความลังเลและการต่อสู้ในใจท้ายที่สุด ความหวาดกลัวนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าวจอมปลอมที่น่าขำ ราวกับพยายามทำเป็นเข้มแข็งเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม เพียงแต่จ้องมองฉันเขม็ง ราวกับคิดว่าการทำแบบนั้นจะช่วยปกปิดความตื่นตระหนกในใจของเขาได้ส่วนเจิ้งอิงอิงนั้น ในวินาทีที่มองออกว่าเป็นฉัน รูม่านตาของเธอก็หดตัวอย่างรุนแรงทันทีแต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เพราะที่นี่คืออาณาเขตของไป๋เฉิงหย่วน และยังมีเพื่อนของเขาอยู่มากมายขนาดนี้เธอกลับยิ่งได้ใจ มุดซบเข้าไปในอ้อมแขนของไป๋เฉิงหย่วนแน่นขึ้น ร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม“เฉิงหย่วน ก็คือเธอนี่แหละ… เป็นเธอที่
Magbasa pa
บทที่ 5
สีเลือดบนใบหน้าของเจิ้งอิงอิงซีดวาบหายไปในพริบตาเธอกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก คว้าแขนของไป๋เฉิงหย่วนเอาไว้แน่น ราวกับคว้าเอาฟางเส้นสุดท้ายที่เป็นความหวังในการรอดชีวิต“เฉิงหย่วน! ช่วยฉันด้วย! ฉันไม่อยากไปสถานีตำรวจ!”“เฉิงหย่วน รีบบอกพวกเขาสิ! มันเป็นความเข้าใจผิด! ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด!”สีหน้าของไป๋เฉิงหย่วนย่ำแย่ถึงขีดสุดต่อหน้าเพื่อน ๆ ของเขาทุกคน แฟนสาวของเขากำลังจะถูกตำรวจพาตัวไปมันทำให้เขาอับอายยิ่งกว่าการถูกตบหน้าตรง ๆ เสียอีกเขาหันศีรษะกลับมาทันที แทบจะกัดฟันพูดกับฉันว่า “พี่สาว พี่จำเป็นต้องทำเรื่องให้มันถึงขั้นนี้เลยเหรอ?”ฉันมองเขาอย่างเย็นชา โดยไม่พูดอะไรสักคำเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันตัวกลับไป เปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแย้ม เดินเข้าไปหาตำรวจ“คุณตำรวจครับ เป็นความเข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิดครับ”“นี่พี่สาวของผม นี่แฟนของผม พวกเธอมีปัญหากันนิดหน่อย ผมได้ตักเตือนอิงอิงไปแล้วครับ”ขณะพูด เขาก็พยายามใช้ร่างกายบังเจิ้งอิงอิงเอาไว้“คุณดูสิ นี่ก็ดึกมากแล้ว ไม่ค่อยเหมาะเท่าไร เรื่องในครอบครัว พวกเราจัดการกันเองก็พอครับ”จากนั้นเขาก็หันกลับมาหาฉันอีกคร
Magbasa pa
บทที่ 6
ฉันใช้แรงไปไม่น้อย ใบหน้าของไป๋เฉิงหย่วนสะบัดไปด้านข้างทันที รอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏชัดขึ้นอย่างรวดเร็วเขาถูกตบจนมึนงง และทุกคนก็อึ้งไปตามกันเขากุมแก้มตัวเอง มองฉันด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ไฟโกรธในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความอับอายขายหน้า“พี่… พี่ตบผมเหรอ?”“ฉันตบเพื่อให้นายรู้สึกตัว”เสียงของฉันเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องรับแขก เหล่าคนดูเหตุการณ์เหล่านั้น ก่อนจะหันสายตากลับมาจับจ้องที่ใบหน้าของไป๋เฉิงหย่วนอีกครั้ง“พวกนายทุกคนคิดว่า เขาคือเจ้าของที่นี่ เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลไป๋ ใช่ไหม?”ไม่มีใครกล้าเปล่งเสียงออกมาฉันหัวเราะเบา ๆ แต่รอยยิ้มกลับไม่ถึงดวงตา“ไป๋เฉิงหย่วน นายเองก็คิดแบบนั้นมาตลอดใช่ไหม?”“นายคิดมาตลอดใช่ไหมว่า นายเกิดมาก็สมควรได้ครอบครองทุกอย่างอยู่แล้ว? ทั้งวิลล่าหลังนี้ รถหรูที่จอดอยู่ข้างนอก หุ้นในบริษัท รวมถึงบัตรดำวงเงินไม่จำกัดที่ฉันให้นาย?”เขาไม่พูดอะไร แต่แววตาไม่ยอมรับนั้นก็อธิบายทุกอย่างได้ชัดเจน“นายเคยคิดบ้างไหม ว่าทำไม?”“ทำไมทั้งที่พ่อรักนายมากกว่า แต่กลับยกหุ้นของบริษัทถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ให้ฉัน?”“ทำไมพี่สาวอย่างฉันต้องทำตั
Magbasa pa
บทที่ 7
ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาผู้ช่วย แล้วกดเปิดลำโพง“คุณไป๋ครับ” เสียงของผู้ช่วยดังขึ้นอย่างนอบน้อม“แจ้งฝ่ายกฎหมายและฝ่ายรักษาความปลอดภัยด้วย”เสียงของฉันไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย“ข้อหนึ่ง เรียกคืนทรัพย์สินทั้งหมดที่อยู่ในชื่อของไป๋เฉิงหย่วน ไม่ว่าจะเป็นอสังหาริมทรัพย์ รถยนต์ รวมถึงบัตรดำเลขท้าย 8888 ใบนั้น ให้ระงับการใช้งานทันที และเช้าวันพรุ่งนี้ดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์ให้เรียบร้อย”“ข้อสอง ในนามของคณะกรรมการบริษัทไป๋ซื่อ กรุ๊ป ให้เพิกถอนหุ้นทั้งหมดที่เคยมอบให้ไป๋เฉิงหย่วน และถอดชื่อเขาออกจากทุกโครงการของกรุ๊ป”“ข้อสาม แจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัยของวิลล่าหลังนี้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณไป๋เฉิงหย่วนไม่ใช่เจ้าของที่นี่อีกต่อไป ขอให้เขาออกจากสถานที่แห่งนี้ภายในสิบนาที”“สิ่งเดียวที่เขาสามารถนำออกไปได้ มีเพียงเสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่ตอนนี้เท่านั้น”“เข้าใจไหม?”“รับทราบครับ คุณไป๋ ผมจะไปดำเนินการทันที” เสียงของผู้ช่วยตอบกลับอย่างฉับไวเด็ดขาดฉันวางสาย แล้วเก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าตลอดทั้งกระบวนการ ฉันไม่แม้แต่จะเหลียวมองไป๋เฉิงหย่วนอีกสักครั้งเขาราวกับถูกดูดพลังทั้งหมดออกไป
Magbasa pa
บทที่ 8
เหตุการณ์หลังจากนั้น ดำเนินไปอย่างราบรื่นกว่าที่ฉันคาดไว้คดีของเจิ้งอิงอิง มีหลักฐานแน่นหนา ชัดเจนภาพจากกล้องวงจรปิดของร้านอาหาร รายงานการตรวจบาดแผลบนร่างกายของฉัน บันทึกการโอนเงินห้าล้านบาท รวมถึงคำให้การชี้ตัวของยามทั้งสองคน ทำให้เธอไม่มีทางปฏิเสธได้เลยเธอถูกตัดสินจำคุกสามปีได้ยินมาว่าในศาล เธอยังร้องไห้ตะโกนเรียกชื่อไป๋เฉิงหย่วนอยู่ตลอด บอกว่าเขาจะช่วยพาเธอออกมาให้ได้น่าเสียดายว่า ในตอนนั้นไป๋เฉิงหย่วนเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้วหลังจากถูกฉันไล่ออกจากวิลล่า เขาก็ไม่เหลือทรัพย์สินอะไรติดตัวเลยบรรดาเพื่อนที่เคยรุมล้อมอยู่รอบตัวเขา หายไปจนไม่เหลือเงาในพริบตาเขาไปหาพ่อ แต่พ่อเองก็มีปมค้างคาใจกับเขาจากเรื่องในอดีตอยู่แล้ว อีกทั้งยังเกรงอิทธิพลและความแข็งกร้าวของฉัน จึงปฏิเสธไม่ยอมให้เขาเข้าพบโดยตรงเขาอยากกลับไปที่บริษัท แต่กลับถูกยามกันไว้ตรงโถงทางเข้า สภาพเหมือนหมาจรจัดที่ไร้ที่พึ่งในที่สุดเขาก็ได้ลิ้มรสความรู้สึกของการร่วงจากจุดสูงสุด ลงสู่ก้นบึ้งของโคลนตมต่อมา เขาไม่รู้ไปหาหมายเลขโทรศัพท์ของหลินม่านมาจากไหน โทรหาเธอรัว ๆ อย่างคนเสียสติ อ้อนวอนให้หลินม่านช่วยนัด
Magbasa pa
บทที่ 9
ฉันถอนการลงทุนทั้งหมดออกจากร้านอาหารมิชลินแห่งนั้น รองประธานพร้อมทีมงานหลักพากันลาออกยกทีม แล้วตามฉันไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกันไม่ถึงครึ่งปี ร้านอาหารแห่งใหม่ของฉันก็อาศัยบริการที่ดีกว่าและอาหารที่มีคุณภาพเหนือกว่า สร้างชื่อและยืนหยัดในวงการได้อย่างรวดเร็ว กลายเป็นมาตรฐานใหม่ของวงการส่วนร้านของไป๋เฉิงหย่วน พอสูญเสียทั้งทีมงานหลักและเงินทุนสนับสนุน อีกทั้งยังได้รับผลกระทบด้านลบจากคดีของเจิ้งอิงอิง ไม่นานก็บริหารต่อไม่ไหว และต้องปิดกิจการลงได้ยินมาว่า ไป๋เฉิงหย่วนเอาเงินหนึ่งล้านที่ฉันให้ไป ลองทำธุรกิจเล็ก ๆ ดู แต่สุดท้ายก็ขาดทุนย่อยยับ หมดตัวทุกครั้งเขาเคยชินกับการใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายมาตลอด จึงไม่เข้าใจเลยว่าการใช้ชีวิตอย่างประหยัดและวางแผนค่าใช้จ่ายนั้นต้องทำอย่างไรไม่นานนัก เขาก็ใช้เงินเก่ากินไปวัน ๆ จนหมดสิ้น แม้แต่ค่าเช่าบ้านก็ยังจ่ายไม่ไหวต่อมาอีก ฉันก็ได้ยินข่าวของเขาจากหลินม่านบอกว่าเพื่อปากท้อง เขาไปทำงานเป็นพนักงานบริการในบาร์ ต้องฝืนยิ้มทุกวัน คอยยกเครื่องดื่มเสิร์ฟให้กับคนที่เขาเคยดูถูกเหยียดหยามมาก่อนครั้งหนึ่ง เขายังถูก “เพื่อน” เก่าคนหนึ่งจำได้เข้า และถูกดูหมิ่นเ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status