Short
รักคุณในฝุ่นละออง

รักคุณในฝุ่นละออง

By:  ชิงจือCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
12Chapters
5.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ต่างบอกว่าฉันอยู่กับเซี่ยสือมาห้าปี รักเขาจนหัวปักหัวปำ ที่ริมอ่างเก็บน้ำ เขาโยนกระเป๋าของฉันลงไปในน้ำอย่างไม่สนใจและพูดล้อเล่นว่า "ถ้าสวี่โยกล้ากระโดดลงไปเก็บกระเป๋าขึ้นมาให้ผม ผมจะให้สถานะเธอ" เขาไม่คิดว่าฉันจะกระโดดลงไปจริงๆ ในขณะนั้นสายตาของเขาปรากฏความตื่นตระหนกที่หาได้ยากขึ้นมา จากนั้นฉันว่ายน้ำขึ้นมาจากอ่างเก็บน้ำ ต้นขาเต็มไปด้วยเลือด ในฝ่ามือกลับมีกำไลที่หักเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอัน นั่นเป็นสิ่งที่เซี่ยสือมอบให้ฉัน...

View More

Chapter 1

บทที่ 1

脳腫瘍と診断された後、白石紗季(しらいし さき)は二つの事実を知ることになった。

一つは黒川隼人(くろかわ はやと)との婚姻届が偽物だったこと。もう一つは実の息子――黒川陽向(くろかわ ひなた)もその事実を知っており、他人を母親として望んでいたこと。

この時紗季は自分の家族を捨て、全てを彼らに捧げた七年間が、まるで茶番だったことを悟った。

そこで紗季は三つのことを実行し、この薄情な父子の前から完全に姿を消すことにした。

一つ目は、一ヶ月前に予約していた結婚七周年記念のキャンドルディナーをキャンセルし、陽向の幼稚園のクラスLINEグループと、父子の健康のために入っていた数十の健康関連のグループから退会すること。

二つ目は、医師からストレステストを受け、特効薬を処方してもらい、海外まで移動できる体調を確保すること。

三つ目は、七年間連絡を絶っていた兄の白石隆之(しらいし たかゆき)に電話をかけ、遠くへ嫁いだことを後悔して、帰りたいと告げること。

――

「紗季さん、がん細胞が脳神経を圧迫しています。早急な決断が必要です」

消毒液の匂いが漂う病院の廊下で、医師の言葉が今も紗季の耳に響いていた。

全身を震わせながら、しわくちゃになった検査結果の用紙を握りしめた。

最近頭痛や嘔吐に悩まされ、時々鼻血も出ていた。

寝不足による単なる体調不良だと思っていたのに、検査結果は恐ろしい事実を突きつけてきた。

医師は治療方針を選択する必要があると言った。

手術をして五十パーセントの生存確率に賭けるか。

それとも保守的な治療を選び、投薬と化学療法で髪の毛は抜け落ちるが、あと数年の命を繋ぐか。

紗季はその五十パーセントという確率に賭けることが怖かった。

幼い頃から注射さえ怖がっていた彼女にとって、冷たい手術台の上で生死を分ける選択をすることは想像もできないほど怖かった。

しかし手術をしなければ、脳の腫瘍は大きくなり、苦しみながら死んでいくという残酷な現実が待っている。

紗季は目を閉じ、隼人のことを考えた。

彼女は隼人と結婚してもう七年になる。彼女は彼を愛していて、まだ長い間一緒に生活したいと思っている。

そして何より、二人は頭がよく、優秀な息子――陽向を一緒に育てている。

人生で最も大切な二人のことを考えると、勇気が湧いてきた。

彼女は立ち上がり、医師の診察室のドアを開けた。

「先生、決心しました。開頭手術の予約をお願いします」

医師は厳かな表情で言った。

「五十パーセントの確率です。怖くないのですか?」

紗季は微笑んだ。「怖くありません。夫と子供が私の側にいてくれると信じています。二人がいれば、何も怖くありません」

医師はゆっくり頷いた。

「分かりました。一ヶ月後の手術を予約しておきます」

紗季は病院を出て、急いで帰宅した。夫と子供の慰めと支えが欲しかった。

家政婦は隼人が会社に行ったと告げた。

紗季は急いで黒川グループへ向かい、社長室の前まで来た。

中に入る前に、男性の声が聞こえてきた。

「隼人、紗季にお前が美琴を秘書にしたことを知られたら、怒るんじゃないか?」

紗季は凍りつき、ドアの隙間から隼人の親友――青山翔太(あおやま しょうた)の姿をはっきりと見た。

美琴?

美琴!

この名前は彼女にとってあまりにも馴染みがあった。隼人が十年もの間、心の奥底に秘めていた初恋の人だった。

机に向かって座る隼人は目を伏せ、袖をまくり上げた。黒いシャツの襟元は少し開いていて、どこか冷たい既婚者の雰囲気を醸し出していた。

彼はいらだって言った。

「会社のことに口を出すな」

翔太は首をすくめ、苦い顔をした。

「まあね、俺はこの何年もお前の面子を立てて、紗季のことを奥さんって呼んできたけど、周りの人はみんな、お前たちが偽装結婚だって知ってるよ。それに婚姻届は俺が偽造したんだ。ハハハハ!」

これを聞いた紗季は、顔が真っ白になり、その場で凍りついた。

彼女は......何を聞いたのだろう?

隼人との結婚は......偽装だったの?

隼人はオフィスのドアに背を向けて座り、ドアの外に人が立っていることに全く気付いていなかった。

翔太は好奇心に駆られて尋ねた。

「隼人、なんで黙ってるの?今美琴が戻ってきたんだから、早く紗季と別れればいいじゃん?当時紗季がしつこく迫って、お前が酔っ払ってた時に誘惑して妊娠したから、子供の戸籍のために仕方なく偽装結婚したんだろ。その結果、美琴が傷ついて出て行って、今やっと戻ってきたわけだし」

紗季は息を飲んだ。

激しい頭痛が襲ってきて、紗季は口を押さえ、必死に吐き気をこらえた。

あの夜、バーに翔太も確かにいたはずなのに!

自分は隼人にお酒を勧めてなどいなかったのに、隼人はビジネスライバルに薬を盛られていた。翔太はそれを分かっていたはずだ。

自ら「解毒剤」になろうとして、隼人とホテルへ行ったのだ。

なぜすべての責任を自分一人に押し付けるのか?

翔太は軽く笑い、からかうような口調で言った。

「お前はいつ美琴と結婚するつもりだ?当時彼女は重い心臓病にかかって、お前の足手纏いになるのを恐れて去った。紗季にその隙を突かれたんだろう?美琴はもともとお前の妻になるはずだったのに!」

隼人は鋭い視線で翔太を見つめた。

その目は氷のように冷たく、警告が伝わってくる。

「俺と紗季には陽向がいるんだ......」

紗季は全身を激しく震わせ、立っているのがやっとだった。

彼女は彼らの会話に吐き気を催した。聞き続けられなくなり、そのままトイレに駆け込んだ。

そのため隼人が言いかけていた言葉を聞き逃してしまった。

紗季は洗面所で激しく嘔吐した。

残酷な真実に吐き気を催したのか、脳腫瘍による生理反応なのか分からなかった。

女性社員が入ってきて驚き、急いでティッシュを差し出した。

紗季は目を赤くしてティッシュを受け取り、泣くよりも醜い笑顔を作って言った。

「ありがとうございます......隼人には私が来たことを言わないでください」

彼女は振り返り、よろめく足取りで会社を出て、まるで生ける屍のように街をさまよった。頭の中では、隼人との初めての出会いが思い返されていた。

7年前、彼女は海外でも有名なデザイナーで、兄――隆之のジュエリー会社で重要なポジションを担っていた。その頃、隼人とは何の接点もなかった。

ある出張の際、紗季がホテルを出たところで突然スカートが裂けてしまったのだ。

彼女が露出してしまいそうになり、ひどく恥ずかしく慌てていた時、隼人が高級車から降りてきて、彼女の前に歩み寄り、スーツの上着を差し出した。

「腰に巻いてください」

適切な援助が、見知らぬ環境での彼女の窮地と不安を一瞬で解消した。

彼女は顔を上げると、かっこいい顔に一目惚れした。

それ以来紗季は彼のことが忘れられず、隆之を通じてコネを作り、あらゆる手段を尽くして隼人との仕事上の接点を作り、積極的に追いかけた。

隼人の心の中に忘れられない初恋相手がいることを知りながらも、彼女は決して諦めなかった。

その後、酒の席で偶然会ったことがきっかけとなって二人は親しくなった。紗季が妊娠したことで、自然な流れで結婚することになったのだ。

紗季は新婚初夜のことを覚えていた。彼女は隼人に尋ねた。

「私は責任を取れとは言わなかったのに、なぜ私と結婚してくれたの?」

いつも冷淡な隼人が、初めてあんなに真剣に彼女を見つめ、ゆっくりと答えた。

「お前に、そして俺たちの子供に、家族を与えたいんだ」

この一言のために、紗季はこの結婚に全てを捧げた。彼女は隆之の強い反対を押し切って自身のキャリアを捨て、国内に留まり、妻として母として全力を尽くした。

しかし今、彼女が全てを捧げた結婚は最初から最後まで偽りだったのだ!

隼人は最初から彼女を本当の妻とは見ていなかった!この7年間、彼の心には別の女性がいて、彼女とは夫婦のふりをしていただけだった!

紗季の心はまるで血を流すように痛んだ。最初から最後まで完全な笑い物だったことを痛感した。

彼女は決心した。

一ヶ月後、もし手術が成功して生き延びたら陽向を連れて出て行こう。

隼人は陽向のことを遠慮する必要はない。好きな人と結婚すればいい!

子供のことを考えると、紗季に少し力が戻ってきたような気がした。

彼女は家に駆け戻り、階段の入り口まで来たところで、陽向が執事――森下玲(もりした れい)と話しているのが聞こえた。

「パパとママの婚姻届が授与されてないって、ママが知ったらどうなると思う?」

陽向の幼い声が聞こえてきた。

紗季は目を見開き、その場に立ち尽くした。

玲は優しく笑って答えた。

「仕方がないですよ、坊ちゃま。ご主人様は奥様のことをお好きではないですからね、それはご存知でしょう」

陽向は子供らしく鼻を鳴らした。

「実は僕もママのこと、あんまり好きじゃないんだ。僕は美琴さんの方が好き!すっごく優しいんだよ。ママが僕をパパの会社に連れて行くたびに、美琴さんはいっぱいおいしいものとか、面白いものをくれるんだ。ママみたいに、お菓子を食べ過ぎちゃダメだとか、勉強しなさいとか言わないし。うるさくないんだよ!美琴さんがパパと結婚できたらいいのにな!」

紗季は掌を強く握りしめたが、気を失いそうになった。

育てた実の子供までもが、隼人と同じように、彼女にこれほど冷たく無情だとは予想していなかった。

紗季は過去の「母子の愛」「夫婦の睦まじさ」という温かな情景を思い出したが、今となってはそれが全て夢だったと感じた。

これは甘美に見えて、実は恐ろしい悪夢だった。

当時、隆之が結婚のことに強く反対したのは、彼女が苦労することを心配してのことだった。彼女は隆之の言葉に耳を傾けるべきだったのだ。

もし隆之が隼人のしたことと陽向の態度を知ったら、きっと怒り狂って刃物を持って殺しに来るだろう。

紗季は胸の痛みで目を瞬かせ、黙って階段を降りた。

彼女は夫と子供のために死を恐れずに、手術台に横たわることを決意したが、今ではその支えとなっていた希望も完全に粉々に砕けてしまった。

彼女はリビングに来て、電話をかけた。

「お兄ちゃん、隼人と離婚したい。家に帰ってもいいかな?」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
12 Chapters
บทที่ 1
งานเลี้ยงวันเกิดเซี่ยสือคุณชายไฮโซแห่งวงการจัดขึ้นที่ริมอ่างเก็บน้ำเมืองอันแวดวงคนดังมาร่วมงานกันไม่น้อยตอนที่ฉันไปถึง ดาราหน้าใหม่สวีลู่ลู่กำลังออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของเซี่ยสือเซี่ยสือก็ไม่ได้มองเธอ นั่งแบบไม่สนใจใยดี มือหนึ่งถือแก้วเหล้า อีกมือหนึ่งกอดอยู่บนเอวสวีลู่ลู่สวีลู่ลู่มองมาที่ฉันอย่างเหยียดหยาม"นี่ใครคะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย?""ก็แค่เลขา ไม่ต้องสนใจหรอก"ใช่สิ ฉันเป็นแค่เลขาผู้บริหารภายใต้เซี่ยกรุ๊ปเท่านั้น ย่อมไม่เข้ากับวงการนี้อยู่แล้วถ้าไม่ใช่เกาะคนอย่างเซี่ยสือได้ ก็จะไม่มีโอกาสได้เจอคนดังในวงการธุรกิจเหล่านี้เลยเซี่ยสือยิ้มอีกครั้ง "และก็เป็นของเล่นด้วย"ฉันไม่ได้ปฏิเสธสามปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยยอมรับว่าฉันเป็นแฟนของเขา แม้แต่สถานะหวานใจก็ยังไม่ให้เขาพูดว่า "สวี่โยก็เป็นแบบนี้แหละ ผมจะทำยังไงกับเธอ เธอก็จะไม่มีวันทิ้งผมไป"เสียงโห่ดังขึ้นสวีลู่ลู่ปิดปากแอบหัวเราะ จากนั้นอ้อนกับเซี่ยสือว่า"ประธานเซี่ยคะ เธอชอบคุณหรือเปล่าคะ? ไม่งั้นคุณให้โอกาสเธอเปลี่ยนสถานะหน่อยดีไหมคะ?"เซี่ยสือเลิกคิ้วและมองมาที่ฉันอีกครั้ง หยิบกระเป๋าของฉันที่อยู่ข้างๆ โยนลงไปใ
Read more
บทที่ 2
ฉันกลั้นหายใจแล้วว่ายลงไปที่ก้นอ่างเก็บน้ำวันนี้ตอนที่ฉันออกจากบ้านได้เอากำไลอันนั้นใส่ไว้ในกระเป๋า ดังนั้นฉันจึงต้องไปเอามันมาให้ได้ต่างบอกว่าฉันเป็นคนข้างเซี่ยสือที่ประจบสอพลอมากที่สุด ทั้งๆ ที่เป็นแค่เลขา แต่ก็ยังมีความคิดที่ไม่เหมาะสมอยากเปลี่ยนลูกเป็ดขี้เหร่ให้กลายเป็นหงส์แต่ไม่มีใครรู้ว่าสามปีที่ผ่านมาไม่มีวันไหนที่ฉันไม่อยากจากไปว่ายลงไปสักพัก ฉันก็เห็นกำไลอันนั้นที่ล่วงออกมาจากกระเป๋าและกระแทกหักเป็นสองท่อนในทันทีฉันเม้มริมฝีปากเล็กน้อย มันหักแล้วจริงๆฉันเอื้อมมือไปหยิบกำไลสองท่อนขึ้นมาแต่ตอนที่ฉันหันหลังจะว่ายกลับ ต้นขากลับถูกหญ้าในน้ำที่มีหนามเกี่ยวไว้ฉันกระชากออกอย่างแรง จนบาดเป็นแผลยาวที่ต้นขา เลือดออกในทันทีฉันยิ้มเบาๆขอแค่สามารถเอากำไลที่หักกลับมาได้ ความเจ็บปวดแค่นี้ไม่เป็นอะไรเลยฉันอดทนต่อความเจ็บปวด กัดฟันออกแรงว่ายกลับไปอย่างสุดกำลังตอนที่ฉันออกมา ข้างนอกเต็มไปด้วยคนมุงดูมีคนล้อเซี่ยสือว่า "นายน้อยเซี่ย วันนี้จะเลิกเป็นโสดแล้วใช่ไหม?"เซี่ยสือไม่ตอบ เขามองมาที่ฉัน เสียงแหบนิดหน่อย"สวี่โย ผมไม่คิดจริงๆ ว่าคุณจะ..."จนกระทั่งเขาเห็นฉันนั่งย
Read more
บทที่ 3
ฉันกับเซี่ยสือรู้จักกันในสมัยวัยรุ่นคบกันมาเจ็ดปี ความสัมพันธ์มั่นคงมากฉันคิดว่าเราจะหมั้นหมายกันตามขั้นตอนและอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตเขาเป็นนักธุรกิจหน้าใหม่ ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลสวี่แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเป็นงูเห่าตัวหนึ่งเขาใกล้ชิดฉัน ทุกอย่างระหว่างเรา ล้วนเป็นกลอุบายที่เขาวางแผนมาเป็นอย่างดีเพื่อที่จะแก้แค้นเขาอาศัยเส้นสายของพ่อฉันและค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปทีละขั้นแต่หันกลับมาเขาก็ผลักพ่อฉันลงเหวเซี่ยสือเป็นคนที่โหดร้ายมากๆโหดร้ายมากๆวันนั้นฝนตกหนัก เขาโยนข้าวของของฉันออกจากคฤหาสต์ทีละชิ้น"คุณรู้อะไรไหม? วันที่พ่อคุณทำให้บ้านผมล้มละลายเป็นวันเกิดผม พ่อผมสัญญาว่าจะพาผมไปสวนสนุก แต่เขาก็ไม่เคยได้กลับมาอีกเลย""สวี่โย คุณควรขอบคุณผมจริงๆ ที่ผมโตได้ไม่เร็วมาก ปล่อยให้ครอบครัวของคุณมีชีวิตที่ดีมาตั้งหลายปีขนาดนี้""ต่อไป คุณก็ควรสัมผัสกับความรู้สึกที่ผมเคยสัมผัสมา!"ความรู้สึกอะไรน่ะเหรอ?ความรู้สึกของการที่ครอบครัวแตกสลายวันที่พ่อฉันฆ่าตัวตาย แม่ฉันอยู่ที่ชั้นล่างมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเธอสุขภาพไม่ดีอยู่แล้ว ทนต่อความกระทบกระเทือนทางจิตใจไม่ได้นอ
Read more
บทที่ 4
ตอนนี้ได้ยินฉันพูดแบบนี้มีคนกระซิบกระซาบว่า"อะไรกัน หวานใจของเซี่ยสือคนนั้นไม่ได้ชอบเขาเลย คิดอยากจะจากไปอยู่ตลอด?""หุบปาก!" จู่ๆ เซี่ยสือก็ตะคอกเขามองมาที่ฉัน สายตาดุร้ายและมุ่งมั่น"สวี่โย แล้วถ้าผมไม่รักษาคำพูดล่ะ?"ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว ไม่ได้พูดอะไรเซี่ยสือหลับตา ตอนที่ลืมตามาอีกครั้ง เขาก็ถอนหายใจอย่างแรงราวกับกำลังโน้มน้าวใจตัวเองให้ตัดสินใจ"สวี่โย คุณไม่ได้ชนะ" เขากลับมามีท่าทางเอ้อระเหยลอยชาย พูดพลางจุดบุหรี่มวนหนึ่ง"เพราะคุณเป็นแค่ของเล่นของผม และเป็นเพียงหนึ่งในของเล่นจำนวนมากที่ไม่มีค่าเลย""ผมอยากจะทิ้งก็ทิ้ง อยากจะเปลี่ยนก็เปลี่ยน"ขณะพูด เขาก็โอบดาราหน้าใหม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ คนนั้นสวีลู่ลู่คนที่เพิ่งหัวเราะเยาะฉันสวีลู่ลู่อุทานและกระแทกเข้าใส่อ้อมกอดเขา"ต้องขอโทษด้วยนะคุณสวี่ ครั้งนี้ผมต้องการผิดคำพูด ผมไม่อยากทิ้งของเล่นอย่างคุณแล้วสิ"สวีลู่ลู่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเซี่ยสือ มองมาที่ฉันอย่างยั่วยุตะคอกอย่างแอ๊บแบ๊วว่า "ยังอยู่ที่นี่ทำอะไร ของเล่นก็ไปที่ที่ของเล่นควรอยู่นู่น"ฉันมองไปที่เซี่ยสือ "กำไลหักแล้ว จากนี้ไปคุณกับฉันก็ตัดขาดกันแล้ว"
Read more
บทที่ 5
ช่างเป็นใบหน้าที่สมบูรณ์แบบจริงๆ ราวกับผลงานที่น่าภาคภูมิใจที่สุดของผู้สร้าง ทุกตารางนิ้วของโครงร่างนั้นวิจิตรบรรจงจนถึงขีดสุดเมื่อก่อนฉันเคยใจเต้นแรง หลังจากเกิดเรื่องราวมากมายหลายอย่าง ตอนนี้มองหน้านี้อีกครั้ง รู้สึกแค่ว่าเย็นชาและโหดร้ายแต่ขอแค่สามารถหนีไปจากเขาได้ ฉันยอมทำทุกอย่างฉันกัดฟัน คุกเข่าลงกับพื้น ใช้มือหยิบอาหารบนพื้นขึ้นมาข้างหูมีคำเตือนที่เย็นชาของเซี่ยสือดังมา "สวี่โย อย่าทำให้ตัวเองสกปรกจนเกินไป"ฉันทำเป็นไม่ได้ยิน หยิบอาหารยัดเข้าไปในปากสกปรกคืออะไร? แบบไหนถึงเรียกว่าสะอาด?ฉันไม่เคยสกปรกเสียงหัวเราะที่อยู่ข้างๆ ดังชัดจนแสบหู"สวี่โยคนนี้ แม้แต่ขยะก็ยังกิน เธอบ้าไปแล้วเหรอ?""เธอผีเข้าแล้ว คนทั้งเมืองอันใครไม่รู้ว่าเธอรักนายน้อยเซี่ยจนหัวปักหัวปำ นี่ถึงกับกินขยะเพื่อจะจากไป""นี่เธอแสร้งปล่อยเพื่อจับหรือเปล่า?"จู่ๆ ฉันก็ถูกดึงขึ้นมาอย่างแรงคือเซี่ยสือเสียงเย็นชาดังขึ้น "ไสหัวไป!"ฉันไม่กล้าที่จะมองเขาอีกเลย ไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของทุกคน หันหลังแล้วก็วิ่งตอนนี้ฉันแค่อยากจากไปเดี๋ยวนี้ ไปให้ไกลๆ!ฉันกลับเข้าเมืองโดยเร็วที่สุด โดยไม่สนใจเรื่องการเปลี่ยนเสื้อผ้าที
Read more
บทที่ 6
"ฆ่าผมเหรอ?" เซี่ยสือหัวเราะเยาะ "สวี่โย คุณมักจะมองตัวเองสูงไปเสมอ"ฉันจ้องมองปล่องบันไดที่โล่งกว้างอย่างว่างเปล่าใช่สิ ฉันจะทำอะไรได้?ฉันได้แต่บังคับตัวเองให้ทำท่าทางที่เขาชอบครั้งแล้วครั้งเล่า ถ่อมตัวและประจบประแจงเหมือนนักโทษ"ขอร้องคุณล่ะ... ฉันจะเชื่อฟังคุณ..."การต่อต้านไม่มีประโยชน์แต่คราวนี้ เซี่ยสือดูเหมือนจะเบื่อหน่ายกับลูกเล่นแบบเดิมๆรถที่มิดชิดพาฉันไปที่บ้านเขาจนมาถึงที่นี่ ในที่สุดฉันก็โทรหาแม่ติดเธอบอกฉันว่าเมื่อกี้แค่ออกไปเดินเล่นกับคนอื่น ตอนนี้กลับมาถึงโรงพยาบาลแล้วจู่ๆ ฉันก็รู้สึกหมดแรง พยุงโซฟาอย่างอ่อนแรงถึงจะยืนอยู่ได้เซี่ยสือกำข้อมือของฉัน ดึงฉันไปไว้ในอ้อมกอดจูบของเขามีกลิ่นอายของความก้าวร้าวและดุดันบ้าจริงๆ!ฉันกัดลิ้นของเขาเขาเจ็บ แต่กลับไม่ยอมปล่อยฉันกลิ่นเลือดเริ่มแรงขึ้นฉันผลักเขาออกอย่างแรง แล้วสะบัดมือตบเขามีเสียง "เพียะ"ทั้งห้องเงียบกริบเกรงว่าจะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาโดนตบเซี่ยสือใช้ปลายลิ้นดันแก้มเขาจ้องมองฉันอย่างเงียบๆ อยู่แบบนี้ ดวงตามืดมนเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ฉันไม่สามารถแยกแยะได้หัวใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความขี้ขลาดจู่
Read more
บทที่ 7
ฉันลืมไปแล้วว่าวันนั้นฉันจากมาได้ยังไงฉันจำได้แค่ว่า คืนนั้นเซี่ยสือบ้าคลั่งมากฉันขยับตัวไม่ได้ทั้งคืนหลังจากนั้นเขาก็ไม่มาหาฉันอีกนานส่วนฉันลางานและเฝ้าอยู่หน้าเตียงแม่ทั้งวันทั้งคืนกลางดึก มีมือข้างหนึ่งสอดเข้าไปในคอเสื้อของฉันฉันตกใจตื่นขึ้นมาทันทีคือเซี่ยสือฉันไม่คิดว่าเขาจะมาหาถึงที่นี่"สวี่โย ผมรอไม่ไหวแล้วแม้แต่วินาทีเดียว"เขาดูเหมือนจะเมานิดหน่อยบีบคางฉันอย่างแรง"คุณจำไว้นะ ต่อไปอย่าทำตัวแบบนี้อีก เมียน้อยก็ต้องทำตัวเหมือนเมียน้อย"ขณะพูดเขาก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อฉันนี่มันโรงพยาบาลนะ!แม่ก็กำลังหลับอยู่ที่เตียงข้างๆไม่ได้ จะให้แม่รู้ความสัมพันธ์ของฉันกับเซี่ยสือไม่ได้!ฉันขอร้องด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "ที่ไหนก็ได้ อย่าเป็นที่นี่"เขาตะคอกอย่างเย็นชา ดูเหมือนจะพอใจกับการประนีประนอมของฉันมากเขาลูบริมฝีปากของฉันแล้วพูดว่า "ทำไมปากคุณถึงชอบพูดสิ่งที่ผมไม่ชอบฟัง?"ฉันก้มหน้าก้มตาลง "ต่อไปจะทำอีกแล้ว"เขาหยุดขยับ จากนั้นก็หัวเราะเย็นชาเขาเข้ามาจูบยิ่งฉันผลักเขาก็ยิ่งกอดแน่นระหว่างดิ้นรนฉันหันกลับไปเห็นแม่ในห้องผู้ป่วยถัดไปไม่รู้ตื่นขึ้นมาตอนไหนด้วยแสงไฟที่ส่องเข้ามาจากนอก
Read more
บทที่ 8
เสียงของแม่สั่นเทาฉันตื่นตระหนกมาก บังคับมือที่สั่นไว้ มีเพียงความคิดเดียวคือแม่จะถูกกระทบกระเทือนจิตใจอีกไม่ได้ฉันเอื้อมมือไปดึงเธอ กลับถูกเธอหลบไป"แม่ มันไม่ใช่อย่างที่แม่คิดนะ"ในอากาศเต็มไปด้วยความเงียบที่ทำให้คนหายใจไม่ออกเซี่ยสือเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มดวงตาที่มืดมิดราวกับหมึกจ้องมาที่ฉัน"โยโย เรื่องของเราคุณไม่เคยบอกคุณป้าเลยเหรอ?""คุณป้าครับ เราคบกันมาตลอด ลูกสาวแสนดีของคุณป้า คนทั้งเมืองอันต่างบอกว่าเธอรักผมจนหัวปักหัวปำ""พอได้แล้ว!" ฉันส่งเสียงห้ามเซี่ยสือแม่ฉันฟังอยู่ จู่ๆ ก็สติแตกขึ้นมา ถอยหลังกลับอย่างต่อเนื่อง หลังจากพิงกำแพงไว้ได้ก็ร้องไห้อย่างใจสลาย"แม่..."ฉันกลัวมาก อยากไปประคองเธอ อยากไปข้างหน้าเพื่ออธิบาย แต่ถูกเธอคำรามด้วยขอบตาแดง"เธออย่าเข้ามานะ ถ้าเธอเข้าฉันจะกระโดลงไปเดี๋ยวนี้!"ฉันสะอึกสะอื้น น้ำตาไหลนอง ไม่กล้าขยับตัวอีกต่อไปและหยุดก้าวทันทีถัดจากแม่ก็คือหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่มองท่าทางของเธอ ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังสั่นคลอนทันใดนั้นเธอก็ยื่นมือไปตบตัวเองอย่างแรง"คุณสวี่ ฉันสอนลูกไม่ดีเอง ฉันเองฉันเอง!""ตอนนี้ลูกสาวคบกับเซี่ยสือแล้ว ฉันจะยังมีหน
Read more
บทที่ 9
ฉันหมดสติไปตอนที่ตื่นขึ้นมาก็มีหมอและพยาบาลล้อมรอบฉันอยู่พวกเขาเห็นฉันลืมตาฉันมองไปรอบๆ กลับไม่เห็นเซี่ยสือฉันอยากจะพูดอะไร แต่กลับกลืนมันลงไปฉันอ้าปาก"แม่ฉันล่ะ?"...เปิดผ้าขาวออกคนตัวซีดและไร้ลมหายใจคนนั้น หน้าตาเหมือนแม่ของฉันเลย...นี่ไม่ใช่แม่!"พวกคุณเอาแม่ฉันไปซ่อนไว้ที่ไหน!""นี่ไม่ใช่แม่!""แม่กับฉันตกลงกันว่าเราจะไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเราและใช้ชีวิตร่วมกัน"หมอหยุดฉัน"จับเธอไว้! ฉีดยาอีกเข็มหนึ่ง!"...ฉันถูกฉีดยาระงับประสาทและก่อนที่ฉันจะหมดสติอีกครั้ง ฉันก็เห็นเซี่ยสือในสายตาของเขาไม่มีความเสียใจแม้แต่น้อย กลับมองฉันแล้วหัวเราะเสียงหัวเราะที่ดูถูกเหยียดหยามล้นออกมาจากลำคอและสายตาของเขาก็กลายเป็นมืดมนมาก"คุณควรจะดีใจที่ในที่สุดพ่อที่ทุจริตคอรัปชั่นของคุณก็มีเพื่อนแล้ว""ถ้าอยากให้แม่คุณได้ฝังดินอย่างสงบก็หยุดโวยวายได้แล้ว!"
Read more
บทที่ 10
ที่งานศพ ฉันตรวจดูข้าวของของแม่ที่หมอให้ฉันมาครั้งแล้วครั้งเล่าไดอารี่ของเธอในหน้าสุดท้าย เธอพูดว่า "ลูกรัก ยกโทษให้แม่ด้วย""ถ้าแม่ไม่สามารถยืนหยัดจนถึงวาระสุดท้าย ก็ไม่ต้องเสียใจ แม่ไม่ได้ทิ้งลูกไป แค่จะอยู่กับลูกในอีกโลกหนึ่ง""โยโย ไม่มีแม่เป็นตัวถ่วง ชีวิตลูกถึงจะดีขึ้น..."ทุกคำพูดเป็นเหมือนมีดที่แทงเข้ามาในใจฉันวันที่เขียนไดอารี่คือก่อนวันที่เซี่ยสือจะมาหาฉันที่แท้แม่รู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้วฉันนั่งยองๆ ร้องไห้เศร้าเสียใจรองเท้าหนังคู่หนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าฉันฉันพูดเสียงแหบแห้งว่า "แม่ฉันตายแล้ว!""ตอนนี้คุณพอใจแล้วหรือยัง?"ฉันจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีแดง "ทำไมคนที่ตายไม่ใช่คุณ"เซี่ยสือขยับลูกกระเดือก หัวเราะเยาะดูถูก"ทุกอย่างที่คุณรู้สึกตอนนี้ ผมเคยรู้สึกมาหมดแล้ว""กรรมตามสนอง ทั้งหมดนี้คือกรรมตามสนอง!"ฉันกำหมัดแน่น กำลังจะลุกขึ้นต่อยไปที่เซี่ยสือในเวลานี้มีคนรีบวิ่งเข้ามาคือเมิ่งซิน เพื่อนสนิทของฉันเธอกอดฉันไว้ในอ้อมกอดน้ำตาเปียกต้นคอของฉัน"เซี่ยสือ คุณนี่มันสารเลวจริงๆ! คุณทำบ้าอะไรลงไป?""คุณรู้ไหมว่าทำไมเธอถึงยังมีชีวิตอยู่? ก็เพื่อแม่ของเธ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status