7

ตอนที่ 7

“หน็อย นังนี่ กลับมานะ!” ว่าตามหลังเธอที่กำลังวิ่งออกจากบ้านแล้ววิ่งตาม วันนี้เขาจะต้องได้เชยชมลูกเลี้ยงตัวดีคนนี้ให้ได้ เพราะแม่ของเด็กนี่นานที จะไม่อยู่บ้าน คงมีแต่เวลานี้ที่เหมาะสม

“กลับมานี่นะ!” ยิ่งเสียงดังใกล้เข้ามาเท่าไหร่เธอยิ่งต้องเร่งฝีเท้า เธอรับหูหลับตาวิ่งไม่ได้ดูทาง จนไปชนเข้ากับอกแกร่งของชายตัวสูงคนหนึ่ง ทำให้ร่างของเธอจมอบยู่ในอ้อมแขนของชายคนนี้ ตากลมโตสบเข้ากับตาคมที่ดูดุดันแต่ก็มีความลึกลับแฝง เธอขยับตัวจนเขาปล่อย

“แบบฝัน!” เสียงเรียกทำให้ร่างบางสะดุ้งไปทั้งตัว คณิณมองท่าทางแปลกประหลาดของเธอ พิษไข้เริ่มที่ทำงานจนร่างกายของเธอเซ เธอไม่มีแรงจะวิ่งหนีพ่อเลี้ยงต่อแล้ว

“ช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ” เธอมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน ใบหน้าซีดเผือดจากพิษไข้และมีหยาดเหงื่อซึมตามขอบหน้าผาก ทำให้เธอเหมือนกระต่ายตัวน้อยกำลังร้องขอชีวิตจากราชสีห์ก็ไม่ปาน

คณิณหันหน้าไปตามเสียงด้านหลังเพื่อปะติดปะต่อเรื่องราว เขาเข้าใจเพียงแค่ว่าหญิงสาวกำลังหนีคนที่กำลังวิ่งตามมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่คืออะไรเขายังไม่อาจคาดเดาได้ คงต้องเอาไว้ถามทีหลัง ร่างสูงตัดสินใจอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวพาไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกลมากนัก

เมื่อมาถึงรถซีดานหรูสีดำ เขาค่อยๆ เปิดประตูแล้ววางเธอตรงที่นั่งข้างคนขับ แล้วคาดเข็มนิรภัยให้เธอเสร็จสรรพ ตาคมมองไปด้านหลังก็พบว่าชายคนนั้นไม่ได้ตามเธอมาอีกแล้ว เขาไม่นิ่งนอนใจรีบเปิดประตูเข้าไปที่นั่งคนขับแล้วเคลื่อนรถไป

ยามรถเคลื่อนเขาลอบมองคนด้านข้างตลอดทาง ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากที่เคยสดใสกลับซีดและแห้งผาก บ่งบอกได้ว่าเธอไม่สบายตามคำบอกเล่าของพนักงานในร้านอาหาร แต่สิ่งที่ไม่เข้าใจคือท่าทางหวาดกลัวของเธอต่อชายคนนั้น ทำไมเธอถึงต้องวิ่งหนีออกมาด้วย

“ขอบคุณมากนะคะ” เสียงแหบพร่าเปรยออกมาอย่างยากลำบาก พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลแต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดเมื่อขึ้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโดนพ่อเลี้ยงลวนลาม สามีใหม่ของแม่เธอมักจะชอบหาโอกาสลวนลามเธอ ทางกายและวาจาตอนที่แม่ของเธอไม่อยู่ ซึ่งเธอเคยบอกเรื่องนี้ให้มารดาทราบแล้ว แต่ผู้เป็นแม่กลับต่อว่าเธอรุนแรง ที่ใส่ร้ายสามีตน จนเธออดนึกไม่ได้ว่าแม่เคยรักและเป็นห่วงเธอบ้างไหม ทำไมถึงเลือกที่จะเชื่อใจสามีใหม่มากกว่าลูกของตัวเอง เพียงแค่คิดก็อดน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาไม่ได้ หากพ่อของเธอยังอยู่ เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น เธออาจจะได้เรียนจนจบมหาวิทยาลัยโดยที่ไม่ต้องดรอปมาหาเลี้ยงตัวเองเช่นนี้ด้วย

“เกิดอะไรขึ้น” เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ มีแค่เสียงสะอื้นเป็นคำตอบ

“อยากให้ไปส่งที่ไหน” เขาเลือกที่เปลี่ยนคำถาม เพราะไม่อยากคะยั้นคะยออีกคนมากนัก

“โรงแรม The XXX ค่ะ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินคำตอบ

“จะไปทำงานเหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“ไม่สบายทำงานได้หรือไง” เสียงเข้มดุ

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ”

“เกิดเธอเอาเชื้อโรคไปติดลูกค้าคนอื่นจะทำอย่างไง” เธอหันหน้ามองเขาด้วยความสงสัย

“คุณรู้เหรอคะว่าฉันทำงานอะไร”

“ก็พอเดาได้” เขาตอบข้าง ๆ คู ๆ

เธอระบายยิ้มกับสภาพของตัวเอง นั่นสินะคนอย่างเธอจะไปทำงานอย่างอื่นได้อย่างไง

“ไปโรงพยาบาลไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก จอดตรงป้ายรถข้างหน้าก็ได้ค่ะ” เธอชี้ไปยังป้ายรถประจำทางไม่ไกลด้านหน้า อย่างน้อยตอนนี้ก็พอจะประวิงเวลาไม่ต้องอยู่กับพ่อเลี้ยงสองคนได้แล้ว

“แน่ใจ?”

“ค่ะ” เธอยิ้มเจื่อน เขาถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเหยียบคันเร่งขับเลยจุดหมายที่อีกคนบอกให้ไว้

“คุณจะพาฉันไปไหนคะ” เธอถามเสียงสั่นเจือความระแวง

“ฉันไม่อยากเป็นบาปปล่อยคนป่วย ให้เป็นอะไรข้างทางหรอกนะ” เขาว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์โทรไปหาใครบางคน

“ฮัลโหล ว่างไหม... ช่วยดูคนให้หน่อย... อืม ไม่ต้องรู้หรอก เดี๋ยวเข้าไปหา... โอเค” เขาว่างสายก็พบกับสายตาหวาดหวั่นของเธอ

“ฉันไม่ใช่พวกบ้ากามตัณหากลับ สบายใจได้” เขาตอบกลับราวกับอ่านใจเธอได้

เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำเพียงนั่งมองวิวด้านนอกรถเงียบ ๆ ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่ได้รู้สึกอึดอัดเมื่ออยู่กับชายแปลกหน้าคนนี้

ไม่นานรถคันหรูก็เคลื่อนมายังบ้านสีขาวหลังไม่ใหญ่มากนัก ด้านหน้ามีป้ายคลินิกเวชกรรมตัวหนังสือสีเขียวติดไว้ 

“ไม่เจอกันนานเลยนะคะพี่” สาวผมสั้นใส่แว่นหน้าตาน่ารักเอ่ยทักคนที่เพิ่งมาถึง คนตัวสูงเพียงตอบรับในลำคอ

“คนนี้เหรอ” คุณหมอคนสวยชะเง้อหน้ามองคนข้างหลังร่างสูง เมื่อเห็นสีหน้าไม่ค่อยไว้วางใจของผู้หญิงคนนี้ เธอจึงรีบแนะนำตัว

“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นแพทย์นะคะ เดี๋ยวเชิญเข้าข้างไหนก่อน”เธอแนะนำตัวอย่างเป็นมิตรแล้วเข้าไปประคองแบบฝันเข้าไปด้านในคลินิก ทำการซักถามอาการ ตรวจร่างกาย และจ่ายยาให้ตามอาการ เมื่อจ่ายยาเสร็จคณิณก็เรียกคุณหมอเข้าไปคุย

“คลินิกปิดอยู่ใช่ไหม”

“ใช่ ทำไมเหรอ”

“ให้เธอนอนพักที่นี่ได้ไหม”

“นอนพักอ่ะได้ แต่ถามก่อนว่าพี่กับเธอเป็นอะไรกันเหรอ” คุณหมอคนสวยอดแซวลูกพี่ลูกน้องของเธอไม่ได้ เพราะตั้งแต่ที่คณิณเลิกกับพี่สาวคนนั้น เธอก็ไม่เคยเห็นเขาพาใครมาให้เธอรู้จักเลยสักครั้ง

“ไม่ต้องรู้หรอกน่า” เสียงเข้มเอ็ด

“แหม กับน้องกับนุ้งก็ไม่เคยคิดจะบอก” เธอบ่นกระปอดกระแปด    

“สรุปได้หรือไม่ได้”

“ได้ค่า”

“คืนนี้เธอพักที่นี่ละกัน” ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่หน้าร่างบาง

“ไม่เป็น-” แบบฝันกำลังจะปฏิเสธ แต่โดยคณิณพูดตัดบท

“ไม่ต้องปฏิเสธ อยู่ใกล้มือหมอจะได้รีบหาย รีบกลับไปทำงาน”

“แต่ว่า-” เธอพยายามจะพูดแต่ก็โดนหมอสาวรีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน

“ไม่ต้องกังวลนะคะ นอนพักได้ตามสบายเลย เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของคลินิกค่ะ ไม่มีคนไข้แน่นอน” ญาดาแย้มยิ้ม

“ฝากดูแลเธอด้วยนะ” คณิณหันหน้าไปทางลูกพี่ลูกน้องก่อนจะขอตัวกลับก่อน ทิ้งคนป่วยไว้กับคุณหมอแล้วจับรถออกไป

“รับทราบค่า” หมอสาวรับปากเสียงดังฟังชัด