ความรักของคุณคณิณ

ความรักของคุณคณิณ

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-04-14
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
Belum ada penilaian
52Bab
550Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อการแต่งงานเริ่มต้นจากบุญคุณที่อยากตอบแทน... แต่หัวใจเจ้ากรรมดันตกหลุมรักผู้มีพระคุณเต็มเปา ความรู้สึกยากจะบรรยายจึงเกิดขึ้น

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

J'entendais mon cœur battre la chamade tandis que je refermais brutalement mon ordinateur portable. « Vous voulez dire que quelqu'un d'autre a décroché le contrat ? » demandai-je, la voix tendue, prête à se briser.

« Je suis désolé, mais oui », répondit le client sans me regarder dans les yeux. « Vos maquettes étaient superbes, mais le conseil d'administration souhaitait une approche plus… prudente. »

Prudent. Coder signifie fade, sans inspiration et inefficace. Je sentais le poids de chaque mot m'accabler. « Je ne comprends pas », dis-je doucement. « C'était censé être mon tremplin. »

Il haussa les épaules et dit : « Parfois, ce n'est pas une question de talent. C'est une question de relations. »

Relations. Ce mot avait un goût amer. Je reculai ma chaise et me levai. Le bruit de ma chaise raclant le sol fut plus fort que je ne l'aurais voulu. D'une voix glaciale, je dis : « Merci pour votre temps. »

Le couloir me semblait se refermer sur moi tandis que je sortais. Chaque pas me rendait plus furieuse et honteuse. Je serrai les poings. Des années d'efforts réduits à néant comme des ordures.

Soudain, je le remarquai : l'entrée d'un bar d'hôtel élégant qui brillait dans la pénombre de la ville. Une douce musique jazz s'échappait, m'appelant comme une sirène. Un verre pourrait peut-être apaiser ma colère. Peut-être que la douleur s'estomperait.

Je n'y réfléchis presque pas avant de franchir les portes. Une chaleur m'envahit comme une vague. Un refuge. Ce soir serait peut-être différent, qui sait ?

Je m'assis sur un tabouret en cuir usé au bar, et le bois froid me serra les mains. Le barman me lança un regard rapide et entendu, comme s'il avait vu passer trop de rêves brisés ce soir.

« Que désirez-vous ? » demanda-t-il d'une voix douce mais lasse.

J'ai murmuré : « Ce qui me brûle le plus », les yeux rivés sur les rangées de bouteilles derrière le comptoir, qui luisaient comme de petites promesses.

Le premier verre m'a brûlé la gorge, chassant la douleur glaciale qui s'était installée au fond de moi. Autour de moi, des rires jaillissaient en flots discrets et spontanés. Les couples, absorbés par leur propre monde, ne voyaient pas la tempête qui m'agitait.

Mes pensées revenaient sans cesse sur la rencontre, les quelques mots échangés, et la douce façon dont elle s'était terminée. Ils parlaient de connexions. Pas de compétences. Pas d'efforts. Juste des noms prononcés en privé.

Une ombre s'est déplacée à côté de moi. J'ai tourné la tête et plissé les yeux.

Il était grand et mince, avec des traits anguleux adoucis par une barbe de trois jours qui captait la faible lumière. Ses yeux gris orageux me fixaient avec ce qui semblait être de l'intrigue… ou peut-être un défi.

« On dirait que tu viens de perdre une guerre », a-t-il lancé d'une voix basse et menaçante.

J'ai ri amèrement. « Quelque chose comme ça. »

Il a hoché la tête, comme s'il était au courant de disputes que je lui avais cachées. « Je m'appelle Callum. »

« Juniper », ai-je murmuré, surprise d'entendre mon propre nom.

Il a levé son verre et a esquissé un sourire. « Aux guerres perdues et aux victoires inattendues. »

J'ai trinqué avec lui. Le métal froid a fait naître en nous une étincelle fragile, peut-être d'espoir. Peut-être.

Le bruit autour de nous s'est estompé, le bar s'est rétréci, jusqu'à ce que nous soyons seuls, seuls face à la promesse du silence.

« Alors, une décoratrice d'intérieur qui boit comme si elle essayait d'oublier quelque chose », a murmuré Callum d'une voix basse et taquine, les yeux pétillants dans la douce lumière du bar.

J'ai souri, et ma colère a commencé à s'apaiser. « Seulement si l'ambition est une mauvaise chose. »

Il s'est adossé et a tapoté son verre du bout des doigts, pensif. « L'ambition est une mauvaise chose. » Ça pousse les gens à agir sans réfléchir.

Je l'ai regardé droit dans les yeux et je l'ai provoqué. « Et vous, Monsieur Dangereux ? Quelle bêtise avez-vous faite ? »

Pendant un instant, son regard s'est assombri et des ombres ont dansé derrière ses yeux. « Diriger un empire. » Garder ses distances avec tout le monde. « Faire comme si je n'en voulais pas plus. »

Il y avait une faille réelle et crue dans son armure. Je l'ai sentie, quelque chose que je savais déjà dans cette solitude.

J'ai murmuré : « Seul », juste au-dessus de la musique.

« Terriblement », a-t-il dit.

L'atmosphère entre nous a changé, s'est alourdie d'une tension que nous ne voulions pas encore définir. Ses doigts ont effleuré les miens, et ce contact léger mais électrisant m'a fait parcourir un frisson.

Sa voix s'est faite plus basse, presque un murmure. « Voulez-vous voir la vue de mon penthouse ? L'ascension en vaut la peine. »

Mon cœur s'est arrêté. Une partie de moi voulait fuir, mais l'autre, intriguée et désespérée, répondit par l'affirmative.

J'acquiesçai d'un signe de tête, la voix oscillant entre appréhension et excitation. « Vas-y. »

Les portes de l'ascenseur se refermèrent derrière nous, nous coupant du monde extérieur. Les lumières de la ville en contrebas étaient comme une promesse éblouissante dans la nuit.

Et dans cet instant de silence, je sus que j'étais au bord de quelque chose que je ne savais pas vouloir, mais dont je ne pouvais me détacher.

J'hésitai, et l'angoisse dans mon estomac se fit de plus en plus forte. La lumière ambrée tamisée et le jazz discret du bar chic de l'hôtel donnèrent soudain l'impression d'être prise au piège. « D'habitude, je ne fais pas ça », murmurai-je, à peine audible.

Le regard perçant et intense de Callum…

J'ai répondu : « Moi non plus », avec un soupçon de ricanement. « Mais il y a des moments où il faut enfreindre les règles. »

J'ai hoché la tête et me suis approchée de lui tandis que les portes de l'ascenseur se refermaient. Curiosité et prudence se livraient une lutte acharnée. L'espace exigu nous enveloppait entièrement, et seul le léger bourdonnement des machines venait troubler le silence.

Il m'a regardée un instant, et je n'ai pas réussi à déchiffrer son expression. « Tu crées des espaces où les gens se sentent chez eux. Et toi ? Où est ta maison ? »

J'ai ravalé ma salive. « Je ne suis pas sûre de l'avoir encore trouvée. »

La tension montait, comme une électricité statique dans l'air. Je sentais son souffle, régulier et mesuré, si près que j'en avais la chair de poule.

« Parfois, » dit-il doucement, « la maison n'est pas un lieu. C'est quelqu'un. »

J'avais envie de rire et de rejeter la faiblesse de ses paroles. Mais au lieu de cela, j'ai simplement hoché la tête, le cœur battant trop fort pour que je puisse l'ignorer.

L'ascenseur tremblait en montant, et les lumières de la ville en contrebas scintillaient comme des promesses lointaines. Je ne savais pas si j'allais être en sécurité ou en danger.

Cette fois, je n'ai pas hésité lorsque les portes se sont ouvertes.

Callum se déplaçait avec aisance et grâce. Grand et mince, son costume sur mesure épousait sa silhouette, sculptée par la maîtrise et la puissance. Son visage était très… Différent. Il était séduisant, mais avec une pointe d'agressivité qui lui donnait un air menaçant. Sa mâchoire était barbue et ses yeux étaient sombres et orageux.

Il versa deux verres, et le liquide doré scintilla à la lumière. Il me tendit un verre et dit : « On dirait que tu en as besoin. »

Je le pris, et nos doigts se frôlèrent une minute de trop. Une chaleur m'envahit, et ce n'était pas seulement dû au whisky.

Il s'appuya contre le comptoir en marbre et me fixa avec une intensité qui me mit mal à l'aise et attisa ma curiosité. « Quelle est la véritable raison de ta présence ici, Juniper ? »

Je le regardai droit dans les yeux et sentis mes défenses s'effondrer sous le poids de cette question. « J'ai oublié », dis-je.

Il sourit, mais ses yeux ne laissaient rien paraître. « C'est étrange comme oublier peut parfois faire ressurgir tous les souvenirs. »

L'atmosphère entre nous était chargée d'une tension électrique, palpable. Sa main retrouva la mienne, hésitante mais… Bien sûr, nos doigts entrelacés.

Pendant un instant, le temps s'est arrêté.

Et j'ai vu que mes boucliers ne se brisaient pas simplement ; ils s'effritaient.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
52 Bab
1
ตอนที่ 1ตะวันบ่ายคล้อยแสงแดดสีนวลสาดส่องเข้ามาภายในห้องทำงาน ของว่าที่ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังอย่าง คณิณ เกตพิพัฒน์สกุล ชายหนุ่มวัย 32 ปี เจ้าของใบหน้าหล่อเหล่า ดวงตาสีดำรัตติกาล ที่ใครจ้องมองต่างลุ่มหลง คิ้วหนาเรียงสวยขมวดขึ้นเป็นปมเบา ๆจนผู้มาใหม่อย่าง ชินกร ชายหนุ่มผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้ม เพื่อนสนิทของเขาทักขึ้นด้วยน้ำเสียงทะเล้น “เป็นอะไร หน้านิ่วคิ้วขมวด อย่างกับคนถ่ายไม่ออกมาหลายวัน”“เรื่องเดิม” คณิณตอบเสียงราบเรียบไร้อารมณ์เรื่องเดิมก็คงหนีไม่พ้นเรื่องการต้องไปดูตัวของเจ้าเพื่อนหน้านิ่งสินะ“แม่มึงขยันหาคู่ดูตัวมาให้ขนาดนี้แล้ว มึงก็เลือก ๆ สักคนเถอะ” คำพูดของชินกร ทำให้ร่างสูงหันขวับมองไม่สบอารมณ์“มึงคิดว่าการแต่งงานมันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง” คิ้วหนาเลิกขึ้นพร้อมกับจ้องมองราวจะกินเลือดกินเนื้อไม่“มึงก็อายุอานามไม่ใช่น้อยแล้วนะเพื่อน มึงจะมัวเก็บความโสดเอาไว้ให้ใครเอ่ย พ่อแม่มึงก็อายุเริ่มมากแล้ว เขาก็อยากอุ้มหลาน” สัจธรรมชีวิตถูกเปล่งออกมาจากเพื่อนผู้ไม่เอาถ่าน ฉุกคิดถึงความเป็นจริงตามที่ชินกรพูด แต่การแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่จะเอาใครก็ได้มาแต่ง“อย่างน้อยขอให้
Baca selengkapnya
2
ตอนที่ 2“ถ้าคุณลูกค้าไม่อยากดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ ลองพิจารณาเป็นเครื่องดื่มม็อกเทลดูไหมคะ” น้ำเสียงใสแนะนำอย่างสุภาพ คณิณจะปฏิเสธแต่วาริชรีบพูดแทรก“มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เบา ๆ แนะนำไหม”“มีค่ะ ลองพิจารณาเป็น Gin & Tonic ดูไหมคะ หรือว่าถ้าคุณลูกค้าชอบรสชาติอื่น สามารถบอกได้เลยนะคะ” บริกรสาวคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตร เครื่องดื่มที่เธอแนะนำเป็นเมนูเบสิกที่ดื่มง่าย เพราะนอกจากจะมีรสขมจากเหล้าจินแล้ว แต่ยังมีความซาบซ่าจากโทนิกวอเตอร์ และความเปรี้ยวสดชื่นจากมะนาว“Old Fashioned” เสียงเรียบเอ่ยขึ้นหลังเธอพูดจบเครื่องดื่มคลาสสิครสชาติหนักแน่นและเข้มข้นจากวิสกี้ มีความหวานจะน้ำตาลเล็กน้อย และมีกลิ่นหอมเบา ๆ จากเปลือกผลไม้รสเปรี้ยวทั้งที่พนักงานสาวสวยแนะนำเครื่องดื่มที่ดื่มง่ายและแอลกอฮอล์ไม่แรงมากนัก แต่เจ้าเพื่อนตัวดีกลับสั่งเครื่องดื่มที่แทบจะไม่ต่างกับการดื่มวิสกี้เพียว จนพวกเขาอดที่จะหันมาแซวไม่ได้“สั่งแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบ” ชินกรหันไปหยักไหล่กับวาริช“ได้เลยค่ะ รอสักครู่นะคะ”หลังจากได้เครื่องดื่ม ชินกรพูดคุยตามสไตล์คนช่างพูด แต่สายตาก็ลอบมองบรรยากาศในร้านขณะพูด จนไปสะดุดกับโต๊ะกลุ
Baca selengkapnya
3
ตอนที่ 3“ก้นน้องสาวคนนั้นอย่างนิ่มเลยว่ะ”“อย่างนี้ต้องจัดแล้วหรือเปล่า” บทสนทนาหยาบคายของชายสองคนที่กำลังยืนปัสสาวะ ไม่ไกลจากอ่างล้างมือที่คณิณกำลังล้างอยู่ดังขึ้น เสียงน่าสมเพชของชายพวกนี้คลับคล้ายคลับคลากับเสียงของชายมากตัณหาคนนั้น ในเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดได้ไม่นานมานี้ ทำให้เขาต้องชะงักแล้วหันไปทางต้นเสียง“มึงว่าน้องเขาจะเรียกเท่าไหร่”“แค่พนักงานคงไม่กี่บาทหรอก” ว่าเสร็จก็เดินมาล้างมือแล้วหัวเราะคิกคักชอบใจ คณิณที่ยืนฟังคำพูดแสลงหูที่พ่นออกมาอย่างหน้าไม่อาย ขบกรามแน่นจนสันกรามปูดโปน เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่กำลังพูดจาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพนักงานสาวคนนั้น“อะไร” ชายคนหนึ่งขมวดคิ้วถามขึ้นเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเดินมาทางตน“ไม่อยากจะยุ่งด้วยหรอกนะ แต่คำพูดเมื่อกี้ฟังแล้วมันหงุดหงิดไปหน่อย” เขาพูดเสียงนิ่ง“แต่งตัวก็ดูดีนี่” ตาคมไล่สายตามองหัวจรดเท้าก่อนจะยื่นมือไปจับปกเสื้อของชายที่ฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวบริกรสาว “ช่วยทำกิริยาให้มันดูดีเหมือนเสื้อผ้าที่ใส่ด้วย” กระชากคอเสื้ออย่างแรงพร้อมพูดเสียงลอดไรฟัน ที่ใครฟังต้องรู้สึกเกรงกลัว ดวงตาคมจ้องเขม็งราวกับราชสีห์จ้องมองเหยื่อในกำมือ
Baca selengkapnya
4
ตอนที่ 4ร้านอาหารสไตล์โมเดิร์น ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและดำ รายล้อมไปด้วยกระจกโปร่งใส เนื่องจากเวลานี้ยังไม่ค่อยมีลูกค้ามารับประทานอาหาร ทำให้เจ้าของร้านมีเวลาพักยืนคุยกับแบบฝันบริเวณหลังเคาน์เตอร์“กลางคืนกว่าจะเลิกงาน แล้วยังมาทำงานที่ร้านของพี่อีก เหนื่อยแย่เลย” “ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ อะไรที่ทำแล้วได้เงิน ฝันก็ต้องทำ” ไม่ว่างานจะยากลำบากแค่ไหนขอแค่ได้รับค่าตอบแทนเป็นเม็ดเงิน เธอก็ยินดีพร้อมทำทุกอย่าง เพราะเธอต้องช่วยเหลือค่าใช้จ่ายของที่บ้าน และยังต้องส่งเสียค่าเล่าเรียนของตัวเองอีก เธอหวังแค่ได้มีโอกาสกลับไปเรียนอีกครั้ง เธอเลยต้องพยายามทำงานเก็บเงินให้ได้เยอะ ๆ “พี่ล่ะสงสารเธอจริง ๆ” เธอลูบหัวรุ่นน้องด้วยความเอ็นดูบ่นอดสงสารไม่ได้ แบบฝันเป็นรุ่นน้องในคณะของเธอ เธอมักจะเห็นเด็กคนนี้ทำงานหามรุ่งหามค่ำ พยายามทำงานเก็บเงินส่งตัวเองเรียนกับส่งงานให้ทางบ้านตลอด เธอหน้าตาจะดูอิดโรยด้วยความเหนื่อยล้า แต่เธอก็ไม่เคยเห็นแบบฝันบ่นท้อแท้ในชีวิตสักครั้ง ถ้าเธอมีเงินมากพอเธอก็อยากจะช่วยน้องสาวคนนี้ ติดตรงร้านนี้ยังไม่คืนทุนนี่สิ ได้แต่หวังว่าแบบฝันจะได้กลับไปเรียนต่อให้จบในเร็ววันไม่นานเสียงกระดิ
Baca selengkapnya
5
ไม่รู้อะไรดลใจพาเข้ามายังร้านบาร์เมื่อคืน แต่วันนี้เขาเลือกนั่งตรงเคาน์เตอร์บาร์แทน บาร์เทนเดอร์ทักทายถามเมนูเครื่องดื่มที่ต้องการ ริมฝีปากบางชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อจะสั่งน้ำแร่ด้วยความเคยชิน เมื่อเมนูเครื่องดื่มเมื่อวานที่เธอคนนั้นเคยแนะนำให้ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด“Gin & Tonic”ตอนที่ 5แก้วเครื่องดื่มยื่นมาตรงหน้า ริมฝีปากบางบรรจงริมรสชาติเครื่องดื่มตรงหน้า ความรู้สึกขมของเหล้าถูกเจือจางด้วยความซาบซ่าของโทนิกวอเตอร์ บวกกับความเปรี้ยวจากเปลือกมะนาวทำให้เขารู้สึกสดชื่น สร้างความรู้สึกแปลกใหม่แก่เขาเป็นอย่างมาก เครื่องดื่มนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาเขามาก่อน แต่พอได้ลิ้มรสกลับทำให้เขารู้สึกดีอย่างประหลาดเมื่อเห็นพนักงานที่หน้าคุ้นบริการลูกค้าในบาร์ ตาคมก็จ้องมองหญิงสาวอย่างไม่วางตา ถ้าใครเห็นเข้าคงคิดว่าเขาเป็นพวกถ้ำมอง แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่สามารถละสายตาออกจากเธอได้แม้สักวินาที คำถามมากมายเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เกิดขึ้นทำงานที่เดียวไม่พอหรือไงลำพังตัวเขาทำงานที่บริษัทอย่างเดียวก็เหนื่อยจนวุ่นวายไปหมด ไหนจะต้องไปประชุม สัมมนา พบปะลูกค้าอีก แต่เธอคนนี้ที่ทำหน้าที่บริการลูกค้ากลับไม่รู้จักเหน็ดเ
Baca selengkapnya
6
ตอนที่ 6“เป็นอะไรอีกล่ะ” ชินกรเอ่ยทักคณิณที่มัวแต่จับมีดกับส้อมแต่ไม่ลงมือหั่นเนื้อสเต๊กตรงหน้า กินเสียที เนื่องจากวันนี้เขามาทำธุระละแวกใกล้เคียงกับเจ้าเพื่อนหน้านิ่ง เลยชวนอีกคนมากินมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารด้วยกัน“สมัยนี้ค่าเทอมมหา’ลัยเท่าไหร่วะ”“ฮั่นแน่! สนใจสาวมหา’ลัยเหรอคุณชาย” ชินกรแซว เพราะผู้หญิงที่แม่ของเจ้าเพื่อนไร้หัวใจหามาให้ มีแต่วัยทำงานทั้งนั้น เลยไม่เข้าตาเพราะสนใจสาวมหาวิทยาลัยนี่เอง“พูดบ้าอะไร” คณิณส่งสายตาค้อนใส่“แซวนิดแซวหน่อยไม่ได้” คนผมประบ่าทำปากเบะบ่นอุบอิบ“แล้วถามทำไม”“เปล่า แค่สงสัย” เขาตอบเสียงเรียบสีหน้ายากเกินกว่าจะคาดเดา“อืม ก็แล้วแต่คณะที่เรียนนะ ชื่อเสียงของมหา’ลัยก็มีส่วนด้วย” เจ้าของใบหน้าทะเล้นทรงเสน่ห์ว่าไปพลางเคี้ยวอาหารไป“ทำงานแบบนั้นจะได้เงินเท่าไหร่กัน” คณิณพูดลอย ๆ เสียงเบา เสียงเบาจนชินกรไม่สามารถปะติดปะต่อเป็นประโยคได้“มึงพูดว่าอะไรนะ” เขาเงี่ยหูฟังใกล้ ๆ“เปล่า ไม่มีอะไร”“มีลับลมคมในจริง” ชินกรว่าพลางจิ้มสเต๊กส่งเข้าปากอย่างเซ็ง ๆ ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำภารกิจของตัวเองกันต่อตะวันบ่ายคล้อยวันหนึ่ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการ
Baca selengkapnya
7
ตอนที่ 7“หน็อย นังนี่ กลับมานะ!” ว่าตามหลังเธอที่กำลังวิ่งออกจากบ้านแล้ววิ่งตาม วันนี้เขาจะต้องได้เชยชมลูกเลี้ยงตัวดีคนนี้ให้ได้ เพราะแม่ของเด็กนี่นานที จะไม่อยู่บ้าน คงมีแต่เวลานี้ที่เหมาะสม“กลับมานี่นะ!” ยิ่งเสียงดังใกล้เข้ามาเท่าไหร่เธอยิ่งต้องเร่งฝีเท้า เธอรับหูหลับตาวิ่งไม่ได้ดูทาง จนไปชนเข้ากับอกแกร่งของชายตัวสูงคนหนึ่ง ทำให้ร่างของเธอจมอบยู่ในอ้อมแขนของชายคนนี้ ตากลมโตสบเข้ากับตาคมที่ดูดุดันแต่ก็มีความลึกลับแฝง เธอขยับตัวจนเขาปล่อย“แบบฝัน!” เสียงเรียกทำให้ร่างบางสะดุ้งไปทั้งตัว คณิณมองท่าทางแปลกประหลาดของเธอ พิษไข้เริ่มที่ทำงานจนร่างกายของเธอเซ เธอไม่มีแรงจะวิ่งหนีพ่อเลี้ยงต่อแล้ว“ช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ” เธอมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน ใบหน้าซีดเผือดจากพิษไข้และมีหยาดเหงื่อซึมตามขอบหน้าผาก ทำให้เธอเหมือนกระต่ายตัวน้อยกำลังร้องขอชีวิตจากราชสีห์ก็ไม่ปานคณิณหันหน้าไปตามเสียงด้านหลังเพื่อปะติดปะต่อเรื่องราว เขาเข้าใจเพียงแค่ว่าหญิงสาวกำลังหนีคนที่กำลังวิ่งตามมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่คืออะไรเขายังไม่อาจคาดเดาได้ คงต้องเอาไว้ถามทีหลัง ร่างสูงตัดสินใจอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวพาไปยังรถที่จอดอยู
Baca selengkapnya
8
ตอนที่ 8หลังจากคนเป็นพี่ขับรถออกไป คนหมอคนสวยก็รีบไปซื้อข้าวต้มร้านหน้าปากซอยมาให้คนป่วย“ทานข้าวต้มแล้วทานยาพักผ่อนนะคะ” ญาดาถือถาดพลาสติกที่มีชามข้าวต้ม ยาลดไข้ และแก้วน้ำเปล่า วางข้างเตียงของเธอ“ถามได้ไหมคะ” ญาดาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงที่อีกคนนั่งพิงหลังอยู่ แล้วขยับเข้าไปใกล้“ค่ะ” เธอยกถาดวางบนตักแล้วตักข้าวต้มขึ้นเป่าคลายร้อน“คุณฝันเป็นอะไรกับพี่คณิณเหรอคะ” ข้าวต้มในปากแทบจะพุ่งออกมา เธอรีบคว้าทิชชูมาเช็ดปาก“ไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะ” เธอวางช้อนในมือแล้วรีบตอบทันที เพราะไม่อยากให้คุณหมอคนสวยเข้าใจผิด“จริงเหรอคะ” อีกคนถามอย่างไม่เชื่อในคำตอบ เพราะพี่ชายเธอไม่เคยพาสาวคนไหนไปไหนมาไหนด้วยอยู่แล้ว ยกเว้นเธอคนนั้น แต่พี่เธอกับโทรมาหาเธอแล้วพาผู้หญิงที่ชื่อแบบฝันคนนี้ มาให้เธอรักษา ทั้งที่จะไม่สนใจก็ได้“จริง ๆ ฝันไม่ได้รู้จักคุณคณิณหรอกค่ะ” เพราะเธอก็เพิ่งจะรู้จักชื่อของเขาเมื่อครู่นี่เอง“เอ๊ะ” หมอสาวอุทาน“ก่อนหน้านั้นมีเรื่องชุลมุนนิดหน่อย แล้วคุณคณิณเข้ามาช่วยฝันพอดี” เธออธิบาย“อย่างนี้นี่เอง งั้นหมอไม่รบกวนคุณฝันแล้ว อย่าลืมทานยาแล้วก็พักผ่อนนะคะ” ว่าแล้วลุกเดินออกไปแสงแดดยามเช้าเ
Baca selengkapnya
9
ตอนที่ 9แบบฝันนั่งแท็กซี่มาบ้าน เมื่อลงจากรถก็พบแม่ของเธอยืนเท้าเอวจ้องเขม็งมองด้วยแววตาขึงขัง“มานี่เลยนังลูกตัวดี” ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในรั้วบ้าน ผู้เป็นแม่ก็รีบเดินเข้ามาจิกเส้นผมกลางศีรษะของเธอ แล้วลากเธอมาใกล้ตัว“แม่! ฝันเจ็บนะ”“ไม่ต้องทำเป็นสำออย เดี๋ยวนี้หัดทำตัวเหลวไหลนักนะ” เธอเงยหน้ามอง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น“ฝันไม่ได้ทำอะไรเลยนะแม่”“พ่อแกเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว ว่าแกหนีไปกับผู้ชาย หน็อย งานการไม่ทำแต่หนีไปกับผู้ชายมันใช้ได้ที่ไหน!” ผู้เป็นแม่ว่าพลางเอามือทุบตีเข้าที่เนื้อตัวของเธอจนดัง“โอ๊ย! ฝันเจ็บนะแม่ มันไม่ได้เป็นอย่างที่ไอ้ชั่วนั่นบอกเลย” เธอพูดทั้งน้ำตาแล้วปรายตามองคนขี้ฟ้องอย่างเคียดแค้น“นี่แกกล้าด่าผัวฉันเหรอ” ฝ่ามือกระหน่ำทุบดีหนักกว่าเดิมจนผิวขาวขึ้นรอยแดงช้ำ“ที่รักอย่าทำลูกเลยนะ” ถึงปากจะห้าม แต่กลับลอบยิ้มเยาะเย้ยเธอ ที่เธอบังอาจทำเขาเจ็บตัวแล้วหนีไปกับชายอื่น“ดูสิคนที่แกด่า เขารักแกแค่ไหน เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ”“แม่ก็ดีแต่ฟังมันพูด เมื่อไหร่แม่จะฟังฝันพูดบ้าง” เธอว่าทั้งน้ำตาไหลพราก“จะให้ฉันฟังอะไรเด็กขี้โกหกอย่างแก ฮะ วันนี้ฉันจะตีให้แกหลาบจำเลย” แ
Baca selengkapnya
10
ตอนที่ 10หลังจากนั้นเขาก็พาเธอไปหาที่พัก เขาพาเธอไปดูหลายที่เธอไม่ไม่ใช่คนเรื่องมากเธอสามารถพักที่ไหนก็ได้ แต่เขาบอกกับเธอเสมอว่าความปลอดภัยจะละเลยไม่ได้ เธอเลยจำใจตามเขาไปดูที่พักต่าง ๆ จนมาหยุดที่ตึกสีขาวสะอาดตาสูง 5 ชั้น อยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟฟ้า ในซอยที่เงียบสงบ“ที่จริงฉันอยู่ห้องเช่าเล็ก ๆ ก็ได้นะคะ” เธอกระซิบข้างหูร่างสูง เมื่อเดินตามเจ้าของอพาร์ตเมนต์เข้ามาดูห้องด้านใน “ฉันบอกแล้วไง เธออยู่คนเดียวก็ต้องหาที่พักที่ปลอดภัย” ก็จริงตามที่เขาว่า ที่นี่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ครบครัน มีรถสาธารณะวิ่งผ่าน แต่ว่าอยู่ห้องแบบนี้มันไม่เกินกำลังของเธอไปหน่อยหรือ ลำพังรายได้ที่เธอได้รับก็ไม่ได้มากขนาดนั้น ที่ผ่านมาเธอมีบ้านให้อยู่อาศัย พอต้องออกมาใช้ชีวิตคนเดียว ไม่อยากจะคิดถึงค่าใช้จ่ายที่จะบานปลายตามมาเลย ไหนจะค่ามัดจำห้องที่ต้องจ่ายล่วงหน้าอีก“ห้องเป็นอย่างไงบ้างคะ ชอบไหม” เจ้าของถาม“ก็โอเคดีนะ” ห้องโล่งกว้างมีพื้นที่กำลังดี มีระบบรักษาความปลอดภัย เฟอร์นิเจอร์ครบ“ผมตกลงเอาห้องนี้ครับ”“คุณคณิณคะ...” เธอท้วง“ฉันจัดการเอง” เขาหันไปพูดกับเธอ“สะดวกเขาพักวันไหนคะ”“วันนี้”“งั้นเดี๋ย
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status