تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 1
أحدث فصل
ความลับของดาว บทที่ 10
เมื่อประตูเปิดออก แสงสว่างที่ทิ่มแทงตาทำให้เห็นร่างของคุณหมอเมิ่งดูราวกับยมบาลจากนรกเขาคุกเข่าลง บีบคางของฉันเพื่อบังคับให้เงยหน้าขึ้น"รู้ไหม หวังเหมี่ยวเหมี่ยว?" น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาจนน่ากลัว "ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ ยาที่เธอกินน่ะไม่ใช่ยารักษาซิฟิลิสเลยสักนิด แต่มันคือยาชนิดพิเศษที่เอาไว้ใช้กำราบผู้หญิงที่ไม่เชื่อฟังโดยเฉพาะ มันจะทำให้เธอ... โหยหาผู้ชาย และไม่สามารถควบคุมตัวเองได้"ฉันเบิกตากว้าง ความรู้สึกสะอิดสะเอียนตีขึ้นมาในกระเพาะ"ทำไม ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้?" ฉันมองคุณหมอเมิ่งด้วยความตกตะลึง หยาดน้ำตาคลออยู่ในดวงตา"เมิ่งเสี่ยวอวี่ น้องชายของฉันไง" นิ้วมือของเขาบีบแน่นขึ้น ฉันเจ็บจนน้ำตาไหลพราก "เมื่อสามปีก่อน เพราะเธอปฏิเสธที่จะกลับไปคืนดี เขาเลยถูกรถบรรทุกทับจนกลายเป็นเศษเนื้อระหว่างทางที่ไปตามตื้อเธอ เธอรู้ไหมว่าฉันต้องใช้เวลานานแค่ไหน ถึงจะประกอบศพของเขาขึ้นมาได้?"ความทรงจำของฉันพลันย้อนกลับไปในวันฝนตกวันนั้น ภาพของเมิ่งเสี่ยวอวี่ที่คุกเข่ากลางสายฝนเพื่อขอให้ฉันเปลี่ยนใจหลังจากนั้นฉันได้ข่าวว่าเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่า..."คราวนี้ ถึงตาเธ
ความลับของดาว บทที่ 9
เฮ้อ!ใครจะไปคิดล่ะว่าฉันเป็นแค่เพียงนักศึกษาสาววัยใส แต่ทำไมถึงต้องมาติดโรคอย่างซิฟิลิสแบบนี้ได้?ที่ผ่านมาฉันเคยคบหาแฟนมาไม่น้อยจริงๆ ตอนนี้จะไปโทษใครก็คงไม่ได้แล้วหลังจากนั้นตลอดทั้งสัปดาห์ ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความวิตกกังวลและความหวาดกลัวในทุกๆ วันฉันรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกลายเป็นโหลใส่ยาไปเสียแล้ว ไม่เพียงแต่หลิวเกินจู้ที่คอยเร่งให้ฉันกินยาแก้ซิฟิลิสเท่านั้นแต่คุณหมอเมิ่งเองก็ยังคอยกำชับให้ฉันกินยาให้ตรงเวลาทุกวัน เพื่อรักษาโรคประหลาดที่ทำให้ร่างกายคันยิบๆ นี่ด้วยหยดน้ำฝนนอกหน้าต่างเคาะกระทบกระจก ฉันจ้องมองยาเม็ดสีขาวในมือพลางรู้สึกว่าลำคอตีบตันสุดท้าย ฉันก็ยังไม่สามารถกลืนยาลงไปได้อยู่ดีโทรศัพท์พลันสั่นเตือนขึ้มากะทันหัน เป็นข้อความจากคุณหมอเมิ่ง: "วันนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ? อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะ อาการของคุณกำลังดีขึ้นแล้ว"ฉันจ้องหน้าจอ มุมปากยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่ได้พบกับคุณหมอเมิ่ง ชีวิตที่เหมือนฝันร้ายนี้ก็ดูเหมือนจะมีแสงสว่างปรากฏขึ้นมาเสียทีเขาไม่เหมือนกับหมอคนอื่นๆ เขาไม่เคยมองฉันด้วยสายตาแปลกๆทุกครั้งที่ไปตรวจเขาก็จะรับฟังอย่างอดท
ความลับของดาว บทที่ 8
สี่วันผ่านไป ประจำเดือนกลับสิ้นสุดลงเร็วกว่าที่คิดปกติมักจะลากยาวเป็นสัปดาห์ แต่ครั้งนี้กลับสั้นจนน่าประหลาดใจโทรศัพท์สั่นเตือนตรงเวลาเป๊ะ มันคือข้อความจากหลิวเกินจู้: "เหมี่ยวเหมี่ยว หลายวันมานี้ในหัวพี่มีแต่เรื่องของเธอ หลับตาก็เห็นแต่ท่าทางยั่วสวาทของเธอ พี่จะโดนทรมานจนบ้าตายอยู่แล้ว"ตัวอักษรที่หยาบโลนเหล่านี้ทำให้ฉันรู้สึกพะอืดพะอมจนมวนท้องไอ้คางคกไม่เจียมตัว!แต่ฉันไม่มีทางเลือกที่เกินไปกว่านั้นคือ เขาสั่งให้ฉันสวมชุดเซ็กซี่วาบหวิวไปตามนัดฉันฝืนกล้ำกลืนความสะอิดสะเอียน สวมชุดเดรสผ้าโปร่งสีชมพูที่บางจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน ดีไซน์ด้านหลังเว้าลึกเผยให้เห็นผิวพรรณรำไรชายกระโปรงพริ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน ขับเน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกายให้เด่นชัดใต้ต้นไม้หน้าประตูมหาลัย หลิวเกินจู้ยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ววินาทีที่เขาเห็นฉัน ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ ลมหายใจเริ่มหอบหนัก ดูราวกับพ่อวัวที่กำลังติดสัดเขาฉุดกระชากฉันขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ ฝ่ามือที่ร้อนจัดส่งผ่านความร้อนผ่านผ้าบางๆ เข้ามา"จะพาไปที่พิเศษสักหน่อย" เขาซุบซิบชิดใบหู ริมฝีปากที่ชื้นแฉะลากไล้ไปตามลำคอที่น่าแปลกคือ ฉันกลับรู
ความลับของดาว บทที่ 7
ฝ่ามือของเขาบีบรัดข้อมือของฉันแน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบมหาศาลนั้นทำให้ฉันเจ็บจนน้ำตาเล็ดออกมาฉันพยายามดิ้นรนสุดชีวิตแต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ความหวาดกลัวจู่โจมเข้ามาในใจดั่งกระแสน้ำ เจ้าบ้านี่คงไม่ได้คิดจะขืนใจฉันที่นี่หรอกนะ?ตอนที่ถูกลากเข้าไปในส่วนลึกของป่าละเมาะ แผ่นหลังของฉันก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นๆที่นี่เป็นสถานที่นัดพบยามค่ำคืนของพวกคู่รักในมหาลัย แต่ตอนกลางวันกลับไร้ผู้คนสัญจร เปลือกไม้ที่หยาบกร้านครูดไปกับผิวแขนที่เปลือยเปล่าจนเจ็บแสบไปหมด"หลิวเกินจู้! ฉันเจ็บนะ!" ฉันตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น ขอบตาร้อนผ่าวผู้ชายที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวดูน่ากลัวตรงหน้านี้ ยังใช่พี่ชายข้างบ้านที่เคยยอมฉันทุกอย่างคนนั้นอยู่หรือเปล่า?"นังแพศยา!" คำด่ายาบคายที่สาดซัดมาทำให้ฉันสั่นสะท้านไปทั้งร่างทันใดนั้น หมัดที่ใหญ่ราวกับหม้อดินก็ซัดเข้าใส่ลำต้นไม้ข้างกายอย่างแรงใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาปลิวว่อนไปทั่ว แม้แต่พื้นดินยังส่งแรงสั่นสะเทือนมาถึงเท้าฉันหดตัวถอยหลังหนีครึ่งก้าว นี่มันใช่พละกำลังของมนุษย์ที่ไหนกัน? มันคือสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งชัดๆ"ฉันทนมามากพอแล้ว!" เขาพูดลอ
ความลับของดาว บทที่ 6
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฉันก็เม้มริมฝีปากล่างอย่างได้จังหวะ ยามเงยหน้าสบตาเขา ขนตาก็สั่นไหวเบาๆ อย่างน่าสงสารลมหายใจของคุณหมอเมิ่งหนักหน่วงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดฉันฉวยโอกาสนี้ลุกขึ้นยืน แสร้งทำเป็นหน้ามืดแล้วคว้าแขนของเขาเอาไว้ แม้จะมีเสื้อกาวน์กั้นอยู่ แต่ฉันกลับสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่แข็งตึงของเขา"ตามการสังเกตทางคลินิก" เสียงของเขาพลันแห้งผากขึ้นมา "นี่คือปฏิกิริยาปกติของการตอบสนองต่อยาครับ มันจะเริ่มจากการกระตุ้นการหลั่งฮอร์โมนโปรเจสเตอโรน และเมื่อระดับฮอร์โมนในร่างกายพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด..."เขาพูดคำศัพท์เฉพาะทางค้างไว้เพียงครึ่งเดียวแล้วก็หยุดชะงักไป เพราะปลายนิ้วของฉันลากไล้ขึ้นไปสัมผัสที่ลูกกระเดือกของเขาเสียแล้วในองศานี้ ฉันได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ จากปกเสื้อของเขา ผสมปนเปไปกับกลิ่นเบสโน้ตของน้ำหอมผู้ชายบางอย่าง"คุณหมอคะ" ฉันเขย่งปลายเท้า ลมหายใจรดรินอยู่ที่ปลายคางของเขา "ไอ้ที่คุณหมอพูดมาฉันไม่เข้าใจหรอกค่ะ ฉันรู้แค่ว่า... ตอนนี้มีแค่คุณหมอเท่านั้นที่ช่วยฉันได้"บรรยากาศในห้องตรวจพลันหวานหยาดเยิ้มขึ้นมาทันตาฉันรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อแขนของเขาเกร็งแน่นราวกับท่อนเหล็ก
ความลับของดาว บทที่ 5
ช่างมันเถอะ ยังไงหลิวเกินจู้ก็ไม่ใช่สเปกของฉันอยู่แล้ว จะไปเสียเวลาคิดมากทำไมในค่ำคืนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงทำงานเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศดังอยู่ในห้องพักฉันนอนขดตัวอยู่บนเตียงเดี่ยว นิ้วมือขยำผ้าปูเตียงไว้แน่นโดยไม่รู้ตัวภาพที่วนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน อุณหภูมิจากปลายนิ้วของคุณหมอเมิ่งในห้องตรวจวันนั้นรสชาติของการถูกปลุกปั่นอารมณ์แต่กลับไม่ได้รับการปลดปล่อย มันทรมานยิ่งกว่าการถูกลงทัณฑ์ใดๆ เสียอีก"บ้าไปแล้วจริงๆ..." ฉันกัดมุมปลอกหมอนเอาไว้ ขาทั้งสองข้างเบียดเสียดถูไถกันไปมาโดยสัญชาตญาณเตียงในหอพักส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ทำเอาฉันสะดุ้งจนร่างกายแข็งทื่อไปทันทีรูมเมทเตียงข้างๆ พลิกตัว ฉันกลั้นหายใจรอจนแน่ใจว่าเธอไม่ได้ตื่นขึ้นมา ถึงได้ขยับต่อความรู้สึกหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้กลับยิ่งทำให้ความเสียวซ่านรุนแรงขึ้นกว่าเดิมแสงจันทร์นอกหน้าต่างสาดส่องลงมา กระทบลงบนหน้าผากที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อของฉันฉันจ้องมองรูปแอบถ่ายตอนทำงานของคุณหมอเมิ่งในหน้าจอโทรศัพท์ แผ่นหลังภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวนั่นทำให้ร่างกายของฉันร้อนผ่าวทั้งที่ทำถึงขนาดนี้แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันไม่พอเอาเสียเลยบนโต๊ะ
