LOGIN“ค๊าบ ป๊ะป๋า”“พี่ๆแย่งกันเล่นกับเนโอแบบนี้ เห็นทีมีน้องคนเดียวจะไม่พอแล้วละ แล้วนี้แกไม่คิดจะมีน้องให้เนโอหรือไง มีคนเดียวเขาจะไม่มาเป็นลูกนะ เขาจะมาเป็นพ่อเรา” นาเดียร์เอ่ยกับอินนา“แก จะพูดเรื่องนี้มาอีกทำไมเล่า” ที่ฉันไม่กล้ามีน้องให้เนโอ เพราะฉันกลัวการแพ้ท้องมากๆยังไงละ เพราะตอนท้องเนโอ ฉันแพ้ท้องหนักนานถึง 6 เดือน ถึงกับกลัวการตั้งครรภ์ไปเลยล่ะ ส่วนหมอคุณ ถึงจะมีผัวเป็นหมอแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนะ เพราะขึ้นอยู่กับร่างกายของแต่ละคน หมอคุณเขารู้ว่าฉันทรมานมาก แค่นี้เราเลยตกลงกัน“มีแค่เนโอคนเดียว ครอบครัวเราก็แฮปปี้ดีอยู่แล้ว”“นั้นน่ะสิ แล้วฉันจะพูดขึ้นมาทำไม” ยังไงเสีย ยัยอินนานางก็คงไม่ใจอ่อนมีน้องให้เนโออยู่แล้วจากนั้นผู้ใหญ่ทั้ง 4 ก็นั่งจิบไวน์เย็นๆ บนชายหาดส่วนตัว ขณะที่เด็กๆทั้ง 3 คนเองต่างก็เล่นหาดทรายอย่างสนุกสนานพอเล่นบนชายหาดจนเบื่อแล้วนั้น จากนั้นน้องคาร์แรนก็ถือกระแป๋งใส่น้ำใบเล็กๆ ตักน้ำทะเลขึ้นมาสาดใส่คิริน และเนโอ อย่างสนุกสนาน“ฮ่าๆ แน่จริง ก็ตามมาสิ” เสียงของเด็กๆ เล่นหยอกล้อกันอย่างสนุก ส่วนน้องคิริน ที่โดนน้องชายท้าเช่นนั้น ก็ถือกระแป๋งอีกใบวิ่งไปตักน้ำ แต่รอ
~ 5 ปีต่อมา ~ด้านอินนาและวันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่ฉันต้องทำหน้าที่คุณแม่ลูกหนึ่ง ตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าห้องครัวเพื่อเตรียมมื้อเช้าให้สุดหล่อของบ้าน อย่างเช่นทุกๆวันหลังจากเรียนจบอีก 2 ปีต่อมา ฉันก็เข้าสู่ประตูวิวาห์อย่างที่ฉันวาดฝันเอาไว้ หมอณคุณสามีสุดหล่อสุดที่รักของฉัน เขาจัดงานแต่งให้อย่างสมเกียรติโดยไม่รังเกียจฐานะของฉันเลยสักนิด หลังจากนั้นมาเราก็ใช้ชีวิตด้วยกันดั่งสามีภรรยา และตอนนี้ฉันได้ให้กำเนิดเจ้าเด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชัง น้องเนโอ ลูกชายตัวน้อยๆที่ตอนนี้กินจุและกินเก่ง เหมือนเจ้าลูกหมู ตัวน้อยๆขึ้นทุกวัน เนโอเป็นโซ่ทองคล้องใจในความรักของฉันและพี่หมอณคุณ และตอนนี้เนโออายุก็เข้าสู่วัย 3 ขวบแล้ว นับวันยิ่งรู้ความมากหน้าตาที่ถอดแบบมาจากฉันมากกว่าพี่หมอคุณ ส่วนนิสัยถ้าได้พ่อมาแบบนี้ แม่นี้ปวดหัวรอแล้ว แต่ใครก็มักจะบอกเสมอ เนโอนิสัยเหมือนพี่หมอสุดๆ คุณปู่คุณย่า อาแทนคุณต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน ทำเอาพี่หมอคุณสุดหล่อของฉัน ถึงกับพอใจกับผลงานตัวเองสุดๆไปเลยละ“หม่ามี๊ ค๊าบ” เสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าชายตัวน้อย ที่วิ่งเข้ามาเกาะขาคุณแม่ในห้องครัว ตั้งแต่เวลาเจ็ดโมงเศษๆ“ค๊าบ ว่าไงเอ่ย”
"Happy Anniversary 3 year"อินนาที่คิดว่าณคุณแอบหนีไปทำงาน ทำเอาคนขี้น้อยใจถึงกับน้ำตาไหล“ให้ตายสิ อินคิดว่าพี่หมอคุณแอบหนีอินไปทำงาน นี้จำได้ด้วยเหรอเราคบกันตอนไหน” แป๊บๆ 3 ปีแล้ว“ใครจะเชื่อว่าเรารักกันมาถึง 3 ปีแล้ว”“นั้นน่ะสิ ใครจะเชื่อ” ณคุณไม่เพียงเอ่ย ทว่าเขากับดึงคนตัวเล็กเข้ามาสวมกอด“ใครจะกล้าหนีเมียไปทำงาน ขืนทำแบบนั้น เราทิ้งพี่ได้เป็นหม้ายขันหมากกันพอดี แบบนั้นพี่ไม่เอาด้วยหรอก” เขาเอ่ยพร้อมกับบีบจมูกเล็กปลายเชิ่ดๆของเธอ“เรียนจบ รับปริญญาบัตรแล้ว เมื่อไหร่จะใจอ่อน ยอมแต่งงานกับพี่สักที นี้อินจะใจร้ายกับพี่ไปถึงไหนครับ”“รอมาแล้วตั้ง 3 ปี รออีกสัก 2 ปีดีไหมคะ”“แบบนั้น ถ้าจะไม่ดีแน่นอนครับ นี้ปีนี้พี่ก็ 30 แล้วนะ รออีกปะเดี๋ยว เราก็มีสามีแก่พอดี”“ไม่เป็นไรค่ะ ถึงพี่หมอจะแก่กว่าอินหลายปี แก่แต่แซ่บแบบพี่หมอคุณ อินให้อภัยคะ” ณคุณหลุดยิ้มที่เธอชม แต่เอ้...“ที่รัก นี้แอบด่าหรือชมพี่เอ่ย”“ขึ้นอยู่กับพี่ค่ะ ว่าพี่จะเลือกแบบชมหรือแบบด่าดีละ” อินนาเอ่ยอย่างติดตลก เขาน่ะร้ายนัก กล้าดียังไงมาหลอกฉันว่ากลับไปทำงาน หมอแทนนี้ก็อีกคนที่ไหนได้ แอบเซอร์ไพรส์ วันครบรอบที่เขาขอเธอแต่ง
~ 2 ปีต่อมา ~อินนาร่างบางในชุดนักศึกษาเรียบร้อยสวมทับด้วยชุดครุย และวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวัน ที่เป็นวันแห่งความสำเร็จของฉัน“เป้ กูโคตรคิดถึงอิเดียร์เลยวะ”“ใช่ กูก็คิดถึงมัน” ที่ฉันกับอิเป้เอ่ยเช่นนั้น เพราะตอนนี้ยัยนาเดียร์นางได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศยังไงละ“ไว้มันกลับมาเมื่อไหร่ เราค่อยเอาชุดครุย ไปถ่ายด้วยกัน เคปะ”“อืม” พอออกจากหอประชุม ฉันกับยัยปูเป้เราก็แยกย้ายกันไป ไม่นานฉันก็เจอหมอณคุณที่เดินหอบช่อดอกไม้ อุ๊ย ไม่ใช่สิ ช่อธนบัตรสีเทาๆช่อโตๆใหญ่ๆ หนาๆ เดินมาตรงหน้าฉัน“คอนเกรทครับ ว่าที่คุณภรรยาคนเก่ง” ณคุณไม่เพียงแค่พูด ทว่าร่างสูงกับอ้าแขนรับเธอ“พี่หมอคุณเบาๆสิคะ นี้หมอลืมอะไรไปหรือเปล่า นี้มันมหาลัยนะคะ อินจะให้พี่หมอกอดได้ยังไง แบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวคนอื่นรู้กันพอดี”“ทำไมจะไม่ได้ละ ฉันกอดเธอในฐานะ คนรัก ไม่ใช่กอดในฐานะอาจารย์หมอ ใช่ไหมครับคุณแม่” ณคุณเอ่ย ขณะที่บิดามารดาและน้องชายเขามาถึงพอดี“น้องอินนาคะ พี่เกรทยินดีด้วยนะคะ นี้ของเกรทและพี่หมอแทนค่ะ” หมอเกรทแฟนหมอแทน ที่มาแสดงความยินดีในวันรับปริญญาบัตรของฉัน เอ่ย“ขอบคุณทุกๆคน มากนะคะ” อินนาฉันทราบซึ้งกับครอบ
~ 3 เดือนต่อมา ~ ด้านอินนาหลังจากที่ฉันถูกหมอณคุณขอแต่งงานที่มัลดีฟส์ พอกลับมาถึงบ้านเขา 1 สัปดาห์ต่อมา เขาก็จัดงานหมั้นแบบเล็กๆและเรียบง่าย มีเพียงคนในครอบครัวของเราที่ทราบเรื่องนี้ส่วนเพื่อนสนิทของฉันไม่แน่ใจว่ายัยนาเดียร์นางจะรู้เปล่า ฉันไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร เพราะหมอคุณเขายังทำงานที่เอสเอ็น อาจารย์และนักศึกษาเกรงว่าจะดูไม่เหมาะสมนัก เราจึงเลือกจัดงานเพียงงานเล็กๆแทนจากนั้นฉันก็ย้ายออกจากเรือนหลังเล็กของคุณย่า มาใช้ชีวิตที่เพ้นท์เฮ้าส์ของหมอณคุณเช่นเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือ ฉันไม่ได้กลับไปทำงานที่ร้านอาหารญี่ปุ่น เหมือนเมื่อก่อน ยังไงละและวันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่ฉันมีเรียนเช้าแต่หมอณคุณต้องเข้าโรงพยาบาล ก่อนเข้ามหาลัย“หมอคุณ ขา”“พี่หมอคุณขา” เขาเอ่ยอย่างล้อเลียนฉัน“ต้องให้บอกอีกกี่ครั้ง เธอถึงจะฟังฉัน”“ค่ะ พี่หมอคุณขา วันนี้อินมีเรียนเช้าไม่ต้องไปส่งอินหรอกค่ะ” ที่ฉันบอกเขาเช่นนั่น เพราะทางไปโรงพยาบาลและมหาลัยไปคนละทาง เขาไม่ต้องเสียเวลาไปส่งฉันก่อน“อิน ไปเองได้ค่ะ”“เอา งั้น”“ค่ะ” อินนาเอ่ย พร้อมกับถือกระเป๋ามาส่งว่าที่คู่หมั้นของเธอที่รถ“จุ๊บ” จากนั้นร่างบางในชุดนัก
หลายชั่วโมงต่อมา ณคุณร่างสูงที่เผลอหลับไปเมื่อช่วงบ่าย ทว่ารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที ก็เกือบจะเย็นแล้ว สายตาคมเข้มกวาดมองไปทั่วทั้งห้อง ทว่ากับไม่เจออินนา“ไปไหน ของเธอ” ร่างสูงลุกออกจากเตียงนอนเดินไปยังตู้เสื้อผ้า ทุกอย่างยังคงอยู่ครบ“โล่งอกไปที” เมื่อเป็นเช่นนั้น ร่างสูงจึงเดินทอดน่องไปตามชายหาดมาเรื่อยๆ จนกระทั่งนัยน์ตาสะดุดเข้ากับอินนาในชุดเสื้อคลุมสีขาว ด้านในสวมด้วยบิกินีสีสดใส“ตื่นแล้ว ทำไมไม่ยอมปลุกฉันกัน” เสียงทุ่มเอ่ยกับคนตัวเล็ก ที่เขาเอ่ยเช่นนั้น เพราะนี้ตะวันใกล้จะลับขอบฟ้าแล้ว“ฉันเห็นหมอยังหลับ แถมยังฝันหวานอยู่เลย”“ฝันหวาน”“อืม ก็ฉันเห็นหมอคุณเอาแต่นอนยิ้ม ก็ต้องเป็นฝันที่ดีมาก ยังไงละ” หึ...นี้เขาฝันกลางวันด้วยเหรอ คุณหมอแอบยิ้ม“ใช่ไหม ฉันทายถูกไหมว่าหมอกำลังฝันหวานแน่เลย”“อยากรู้ปะ ว่าฉันฝันว่าอะไร” อินนาทำหน้าอยากรู้อยากเห็น จากนั้นร่างบางที่นั่งดูดน้ำมะพร้าวที่ถืออยู่ในมือ ลุกออกจากตรงนั้น“ก็ฉันฝันว่าเรากำลังมีความสุขมาก ยังไงละ”“ความสุข” เธอถาม ทว่าเขาไม่ทันจะตอบเธอ!! พรึ่บ !! เพียงแค่เขากระตุกแขนเรียวของเธอเบาๆ อินนาก็นั่งบนตักเขาเสียแล้ว“หมอคุณขา ปล่อย







