บทนำ

บทนำ

“เฮ้ย ! เอาไงดีวะ”

เสียงใสเจือคำถามของเพื่อนซี้ปึ้กที่เรนนี่ลากคอให้มาเป็นเพื่อนในวันวาเลนไทน์ปีนี้ทำให้เธอเอี้ยวคอกลับไปมอง

“รออีกเดี๋ยว” เธอพึมพำไม่แน่ใจ ตากลอกมองหาร่างสูงใหญ่รุ่นพี่

“แต่นี่มันมหาลัยดังนะ มีแต่พวกรุ่นพี่” นลินเอ่ยเบา ๆ ด้วยความหวั่นใจ

เธอรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นจุดสนใจของคนมากมายในมหาวิทยาลัยชื่อดังของเมืองไทย เด็กสาวในชุดนักเรียนคอซองปักอักษรสีน้ำเงินบนหน้าอก ม.1 ตัวกระจ้อยร้อยท่ามกลางรุ่นพี่หุ่นกล้ามโต

“ไม่ได้หรอก พี่ธามไม่กลับบ้านมาเป็นเดือนแล้ว ขืนรอ...”

ป้าป ! นลินตบบ่าเพื่อนแล้วพาดไว้

“จะเป็นไรวะ แค่วาเลนไทน์...”

เธอก้มมองกล่องช็อกโกแลตจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ที่เธอพากเพียรหอบหิ้วกลับมาด้วยและรักษามันไว้เป็นอย่างดีตั้งแต่ช่วงปีใหม่

ดวงตากลมโตอันเป็นเอกลักษณ์ รูปร่างไม่ถึงกับอ้วนแต่ออกท้วมเล็กน้อย ผิวขาวซีดกำลังกวาดตามองเพื่อมองหาใครสักคน

“เรย์ !” เสียงนลินตื่นเต้นขึ้น “โน้น ! มาแล้ว”

ใบหน้ากลมยุ้ยเผยรอยยิ้มกว้างตาสดใสมองไปทางพี่ธามวินทร์ หนุ่มมหาวิทยาลัยปีที่สี่ แค่เห็นเขาเดินมาแต่ไกลในชุดนักศึกษาพับแขนเสื้อถึงคอศอก ใจเธอก็เต้นแรงราวกับจะกระดอนออกมา พวงแก้มเห่อร้อนเป็นสีตำลึง

“ตื่นเต้นจัง”

มือเล็กโอบอุ้มกล่องช็อกโกแลตกำแน่นทั้งชื้นเหงื่อ ส่งรอยยิ้มกว้างอย่างที่คิดว่าสวยที่สุดในชีวิตออกไป วิ่งไปขวางหน้าจนลืมนึกไปว่าตัวเองกำลังเป็นจุดสนใจ ไม่ทันเห็นว่าด้านหลังของพี่ธามมีคนเดินมาด้วยหลายคน

“พะ พี่ธามคะ”

รุ่นพี่หยุดชะงักทันที ไม่ยอมก้าวมาข้างหน้า สายตาหลุบมองคนร่างเล็กกว่าด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่มีเสียงลอดออกมาสักคำจากหนุ่มหล่อ

“ระ เรย์ เอาช็อกโกแลตมาให้ค่ะ”

เป็นเด็กสาวที่ขยับร่างเคลื่อนเข้าใกล้กระทั่งถึงระยะเอื้อมถึง ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปตรงหน้า พวงแก้มแดงซ่านสะเทิ้นอาย

เธอไม่เอะใจแม้แต่น้อยว่ารุ่นพี่ร่างสูงไม่ยอมยื่นมือออกมารับขนม ริมฝีปากยังเผยรอยยิ้มหวานให้พร้อมเอ่ยคำพูดที่คิดมาแล้วทั้งคืน

“เรย์ ซื้อมาจากสวิตเซอร์แลนด์ มะ มันแพงมาก และเรย์เก็บไว้อย่างดี พี่ธามรับไว้ด้วยนะคะ”

ธามวินทร์นิ่งงัน จ้องกล่องขนมแล้วตวัดตาขึ้นมองใบหน้าแดงซ่านยุ้ยที่เอาแต่มองพื้น

อย่า... ไอ้ธาม มึงอย่ารับ

คิ้วเข้มขมวดนิ่ง แม้ว่าใจอยากบอกปัดแต่มือคล้ำเข้มกำลังเอื้อมออกไป

“เฮ้ย! ไอ้ธาม ใครวะ มึงจะรับของของน้องคนนี้เหรอ”

เรนนี่ยิ้มเจื่อนเหลือบตามองด้านหลัง หนุ่มวัยยี่สิบกว่า ๆ หุ่นสูงใหญ่ไม่แพ้กันอย่างนักกีฬารักบี้มหาวิทยาลัย

“เปล่า กูไม่ได้จะรับ!”

ฉับพลัน พี่ธาม พี่ชายข้างบ้านที่เธอหลงรักมาทั้งชีวิตก็ใช้มือปัดกล่องช็อกโกแลตตกพื้น ฝาเปิดอ้าออกจนจดหมายและการ์ดรูปหัวใจกระเด็นออกนอกกล่อง

“เฮ้ย! นั่นอะไรว่ะ”

ธามคว้าร่างหนาของเพื่อนไว้ไม่ทัน มันก้มลงหยิบจดหมายขึ้นมาแล้วคลี่ออกอ่านเสียงดัง

‘My Dear

เรย์รู้จักพี่ธามตั้งแต่เด็ก เป็นพี่เป็นน้อง แต่ไม่รู้ทำไมเดี๋ยวนี้เรย์หัวใจเต้นแรง เรย์แอบมองพี่ธามนานมาก ๆ เลยค่ะ บางทีก็อยากบอกพี่ แต่ก็ไม่กล้าสักที จนปีนี้ก่อนที่พี่จะไปเรียนต่อเมืองนอก

เรย์อยากบอกพี่ธาม เรย์รักพี่ รักมากที่สุด และจะรักตลอดไป

จาก น้องคนนี้ที่รักพี่ที่สุด

เรนนี่

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า โฮ้! โคตรลิเกเลยว่ะไอ้ธาม ฮ่า ฮ่า มึงนี่โชคดี น้องเรย์คร้าบบบบ ไอ้ธามน่ะ มันมีแฟนแล้ว น้องไม่รู้เหรอครับ”

พวงแก้มของเด็กน้อยมัธยมต้นหน้าแดงก่ำไม่กล้ามองธามวินทร์ ตั้งท่าจะหันหลังวิ่งกลับพลันมือเล็กของเพื่อนสนิทฉุดไว้กำแน่น

“พวกพี่ทำแบบนี้ทำไม! เรย์ชอบพี่ธามมันผิดตรงไหน ทำไมต้องทำร้ายจิตใจกันด้วย”

เพราะเสียงตะโกนโกรธของนลินทำให้ทุกคนแถวนั้นหยุดมอง บางคนมองด้วยความสมเพชที่เธอไม่รู้จักเจียมตน บางคนหัวเราะขบขัน  ยิ่งทำให้เรนนี่ใบหน้าร้อนผ่าว ท้องไส้ปั่นป่วน

“ไอ้ธาม! น้องถาม มึงก็ตอบดิว่ะ”

ธามวินทร์เองหน้าแดงซ่านด้วยความอายเห็นได้ชัด พยายามไม่มองไปทางเรนนี่ จำใจพูดออกไปเพื่อต้องการปกปิดบางอย่าง

“รู้จักเจียมตัวสะบ้าง อ้วนขนาดนี้ เอาแค่ว่าน่ารักพี่ยังมองไม่เห็นเลย แล้วนี่อะไร บอกรัก... ”

“เฮ้ย! พี่ คนเรารักกันมันก็ดีอยู่แล้วป่ะ พี่ควรดีใจที่มีคนมาชอบ เพื่อนหนูเขาไม่ได้มาขอพี่เป็นแฟนสักหน่อย แค่เอาขนมมาให้เอง”

เพื่อนพี่ธามก้าวออกมาด้านหน้า สีหน้าอย่างชายหนุ่มที่ถูกเหยียดหยามเกียรตินักกีฬาระดับมหาวิทยาลัย โยนจดหมายใส่เด็กสาว

“ฮ่า ฮ่า ขนม น้องงงง เอาไปให้คนอื่นดีกว่า แล้วกะอีช็อกโกแลต พี่จะบอกอะไรให้นะน้อง ไอ้ธามมันรวยกว่าน้องหลายเท่า มีปัญหาซื้อกินเองได้ คราวหน้าคราวหลัง คิดจะชอบใครก็ดูหนังหน้าตัวเองบ้าง ชอบคนระดับเดียวกันอย่าสะเออะใฝ่สูง”

เรนนี่ตัวสั่นเทิ้มกลั้นเสียงสะอื้น ฉุดมือเล็กของเพื่อนสนิทพาวิ่งออกกลับบ้านทันที โดยไม่ทันมองหน้าธามวินทร์ว่ามีสีหน้าอย่างไรบ้าง

วิ่งหนีจากความอับอายที่ท้วมท้นไปทั้งร่าง รวมไปถึงความเสียใจ จนไม่ได้ยินเสียงคนต่อยกันด้านหลัง คิดอย่างเด็กน้อยที่ถูกทำร้ายทางจิตใจ พาตัวเองออกไปจากที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด

พอกันที ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ชอบใครอีกแล้ว