บทที่ 6

เสียงซุบซิบดังระงมทั่วแผนกเมื่อกานต์เริ่มโปรยข่าวลือเรื่องผู้บริหารคนใหม่ “คนนั้นแหละ ที่แอบพาน้ำหอมไปอยู่ด้วยกันในที่ลับตาคน” เธอจงใจใส่ไฟให้ทุกคนเชื่อ

พนักงานรอบข้างเริ่มต่อเติมข้อมูลกันเองจนกลายเป็นเรื่องฉาวโฉ่ “นึกว่าใส ที่แท้ก็อยากจับคนมีอำนาจเหมือนกัน” เสียงจิกกัดแว่วเข้าหูทำให้น้ำหอมหน้าชาดิก

น้ำหอมพยายามคุมสติแต่ความอับอายโจมตีจนตัวสั่น เธอไม่คิดว่าแค่ทำงานล่วงเวลาจะถูกบิดเบือนจนกลายเป็นเมียน้อยผู้บริหาร

สายตาเหยียดหยามจากเพื่อนร่วมงานทิ่มแทงจนเธออยากหายไปจากตรงนั้น “ฉันไม่ได้ทำนะคะ...” เธอพยายามแย้งเสียงเบาแต่ไม่มีใครยอมฟัง

ธีระที่ยืนมองสถานการณ์จากมุมมืดรับรู้ทันทีว่ากานต์คือต้นเหตุ เขาเชื่อมโยงจังหวะปั่นข่าวได้ชัดแต่เลือกนิ่งเฉยเพื่อคุมเกมไว้ในมือ

น้ำหอมเริ่มยืนไม่อยู่เมื่อกลุ่มพนักงานรุมล้อม “ไม่คิดเลยนะว่าน้ำหอมจะเลือกคนรวยคนนั้น” คำพูดเหน็บแนมจากคนตรงหน้าทำให้เธอหายใจลำบากขึ้นทุกที

กานต์ยังคงสนุกกับการปั่นข่าวไม่หยุด “ก็เห็นอยู่นี่ว่าเข้าไปในห้องนั้นตั้งนาน” เธอจงใจชี้ให้ทุกคนจินตนาการภาพฉาวโฉ่ที่ไม่มีจริงเพื่อทำลายน้ำหอม

ความสับสนตีรวนจนน้ำหอมน้ำตาคลอ “ใครบอกพี่คะ... ว่าฉันอยู่กับเขา” เธอพยายามเค้นเสียงถามแต่กานต์เบี่ยงประเด็นจนคนรอบข้างมองเธอด้วยสายตารังเกียจ

ธีระที่มองอยู่เริ่มสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของร่างเล็กที่พยายามฝืนทน “มานี่” เขาตัดสินใจก้าวออกจากมุมมืดแล้วคว้าข้อมือน้ำหอมไว้แน่นท่ามกลางสายตาตกตะลึง

น้ำหอมสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกดึงออกจากวงล้อมโดยไม่ทันตั้งตัว “ทะ... ท่านประธาน” เธออุทานเบา ๆ ขณะที่ธีระเริ่มส่งรังสีความกดดันใส่กลุ่มพนักงานที่ยืนออกรุมอยู่ตรงหน้า

ธีระยังจับข้อมือน้ำหอมนิ่งพลางกวาดสายตามองทุกคน “ใครเป็นคนเริ่มพูดเรื่องพวกนี้” น้ำเสียงเย็นทำเอาพวกที่นินทาสะดุ้ง

กานต์หน้าถอดสีทันทีที่เห็นท่านประธานเดินออกมา “ไม่ค่ะท่าน ฉันไม่ได้...” เธอก้มหน้าหลบตาพลางสั่นเทาด้วยความกลัว

น้ำหอมพยายามขัดขืนเพื่อถอยแต่ธีระกระชับอ้อมแขนดึงเธอเข้าหาตัว “เห็นชัดหรือยัง ว่าตอนนั้นมีผมอยู่กับเธอ” เขาประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนที่ยืนอึ้ง

ความเงียบปกคลุมแผนกเมื่อทุกคนรู้ว่าผู้บริหารคนนั้นคือธีระ “ไม่มีใครอื่นเกี่ยวข้อง นอกจากผม” เขาเน้นย้ำจนกานต์ยืนตัวแข็ง

ธีระไม่รอให้ใครถามต่อ เขาดึงน้ำหอมเดินออกจากพื้นที่วุ่นวายทันที “ออกไปคุยกับฉันข้างนอก” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงแรงอารมณ์สูง

ธีระกึ่งลากกึ่งจูงน้ำหอมออกมาในโถงทางเดินที่ไร้ผู้คน แรงบีบที่ข้อมือทำให้น้ำหอมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแต่ไม่กล้าท้วง

“ทำไมเธอปล่อยให้พวกนั้นรุมแบบนั้น” ธีระหยุดกะทันหันก่อนหันมาประจันหน้า สายตาที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นด้วยความไม่พอใจ

น้ำหอมก้มหน้าหลบสายตาคมกริบ “ฉันอธิบายไม่ได้นี่คะ” เธอตอบเสียงเครือเพราะความกดดันที่สะสมมาตั้งแต่ถูกกานต์ปั่นข่าว

ธีระขยับเข้าหาจนร่างเล็กถอยกรูดติดผนัง “แล้วมันจริงไหม ที่เธออยู่กับผู้บริหารคนอื่น” เขาเค้นถามด้วยน้ำเสียงประชดจนใจหาย

น้ำหอมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยความสับสน “คุณก็เห็นหนิคะ... ว่ามีแค่เรา” เธอพยายามยืนยันแต่ถูกแรงกดดันจากเขาข่มจนพูดไม่ออก

ธีระแค่นยิ้มเย็นเมื่อเห็นท่าทางสั่นเทาของคนตรงหน้า “แล้วทำไมไม่พูดให้มันชัดกว่านี้” เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างลดลงอย่างน่าใจหาย

น้ำหอมพยายามเบี่ยงตัวหลบสัมผัสที่จงใจคุกคาม “ฉันไม่รู้ว่าเขาเริ่มพูดกันตอนไหน” เธอตอบเสียงแผ่วขณะหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก

สายตาของเขาจ้องเขม็งราวกับจะแผดเผาเธอ “มันน่าหงุดหงิดนะ ที่ปล่อยให้คนอื่นพูดแบบนั้น” ธีระเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดรุนแรง

ความเงียบปกคลุมเมื่อแรงกดดันจากเขากลายเป็นอารมณ์เข้มข้นขึ้น “ท่านประธาน... ปล่อยฉันเถอะค่ะ” เธออ้อนวอนแต่อีกฝ่ายไม่ยอมถอย

ธีระกระชับแขนที่กักเธอไว้กับผนังให้แน่นขึ้น “คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ เหรอ” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

แรงอารมณ์ที่พุ่งสูงทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยน “ท่านประธานคะ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ” น้ำหอมพยายามผลักอกเขาแต่ไร้ผลเมื่อเขาไม่ขยับ

ธีระโน้มหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสลมหายใจร้อนรุ่ม “ทำไมล่ะ ทีเรื่องกับคนอื่นยังปล่อยให้เขาพูดกันได้” เขาเค้นเสียงต่ำใส่จนใจสั่น

น้ำหอมเริ่มเสียสมดุลเมื่อถูกต้อนจนมุม “ฉันไม่ได้อยากให้ใครมองแบบนั้นนะคะ” เธอละล่ำละลักพลางน้ำตาคลอเพราะความอัดอั้นที่ถาโถมเข้ามา

สายตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากที่สั่นระริกอย่างไม่วางตา “งั้นก็จำไว้ให้ดี ว่าเธอเป็นของใคร” ธีระเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังชาวาบ

ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดเมื่อเขาแสดงความไม่พอใจชัดเจน “ท่านพูดอะไรคะ” น้ำหอมถามเสียงแผ่วขณะร่างกายเริ่มอ่อนแรงลง

ธีระรวบข้อมือทั้งสองข้างของน้ำหอมตรึงไว้เหนือหัวจนเธอหนีไม่ได้ “ฉันบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าให้ใครมาดูถูกเธอ” น้ำเสียงที่เคยสุขุมกลับสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์

น้ำหอมพยายามดิ้นรนแต่กลับยิ่งถูกเบียดเสียดจนสัมผัสความร้อนจากร่างกายเขา “ฉันขอโทษค่ะ” เธอเอ่ยเสียงสั่นขณะหัวใจเต้นระรัว

สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะกลืนกินเธอ “คำขอโทษมันไม่พอหรอกนะ น้ำหอม” ธีระกระซิบชิดใบหูจนขนลุก

บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงหอบหายใจของสองคน “ท่านประธานจะทำอะไรคะ” น้ำหอมถามด้วยความหวาดหวั่นปนหวั่นไหว

ธีระไม่ตอบแต่โน้มหน้าลงมาจนหน้าผากชนกันท่ามกลางความตึงเครียดที่ล้ำเส้น “จำไว้ อย่าให้ใครมาแตะต้องเธออีก” เขาเอ่ยทิ้งท้ายก่อนก้มลง