ตอนที่11 ตลาด

“เดินไหวหรือไม่ ถ้าไหวฉันจะพาไปตลาด”

            “ไหว!”   คราวนี้ย่าหยาร่าเริงขึ้นมาทันที เห็นรอยยิ้มขบขันของเขาแล้วก็แอบค้อนเข้าให้ ก็คิดเสียว่าได้มาทัศนะศึกษาก็แล้วกัน

            หญิงสาวตื่นตาตื่นใจกับภาพที่เห็น ทั้งรถยนต์ที่เคยเห็นในหนังสือภาพแต่เวลานี้รถยนต์เหล่านั้นแล่นได้จริง

            “มีรถรางด้วยเจ้าค่ะ!”  แจ่มเองก็ตื่นเต้นไม่น้อย “ที่นี่เรียกว่าอะไรเจ้าคะคุณสินธุ์”

            “ตลาดสำเพ็ง” 

            “สำเพ็ง”   ย่าหยาทวนคำที่ได้ยินแล้วยิ้มรับ “ย่านการค้าของคนจีน”

            “ถูกต้อง”  สินธุ์ยิ้มแล้วพาหญิงสาวเดินไปตามถนน

แต่แจ่มยิ้มค้างเมื่อได้ยินคำว่าสำเพ็ง เคยได้ยินว่าเป็นซ่องมิใช่หรือ? แต่นี่มันก็ตลาดชัดๆ  สองข้างทางมีร้านรวงมากมาย อัญมณีน้ำงาม เครื่องประดับของสตรี ผ้าแพรไหมเนื้อดี ย่าหยาเห็นคนขายขนมน้ำตาลปั้นก็หยุดยืนมองอย่างสนใจ เสียงหัวเราะหึหึทำให้หญิงสาวหันขวับตวัดตามองอย่างไม่พอใจ

“มีแต่เด็กๆ ที่อยากกินขนมน้ำตาลปั้น” สินธุ์หัวเราะในลำคอ

“แล้วมีกฎหมายห้ามคนอายุสิบเจ็ดกินขนมน้ำตาลปั้นไหมล่ะ”  เธอทำปากยื่นใส่แล้วหันมามองขนมน้ำตาลปั้นก่อนจะชี้นิ้วไปที่ขนมน้ำตาลปั้นรูปกระต่าย “เอาตัวนี้จ๊ะ”

มือเรียวเล็กคลำหากระเป๋าสตางค์อย่างลืมตัว แล้วก็นึกได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในปีพ.ศ.2567 ไม่มีทั้งกระเป๋าสตางค์และสมาร์ทโฟนสำหรับแสกนจ่าย  ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ย่อมมองเห็นทุกอย่างเขาเป็นฝ่ายชิงจ่ายเงินค่าขนมน้ำตาลปั้นให้เธอเสียเอง

“ขอบคุณค่ะ”  อย่างไรเขาก็เป็นคนจ่ายจะไม่ขอบคุณก็ไม่ได้ ประเดี๋ยวจะถูกตำหนิไปถึงพี่ยี่สุ่น  ย่าหยาได้ขนมน้ำตาลปั้นรูปกระต่ายน้อยมาก็อ้าปากกัดส่วนใบหูเรียวยาวของกระต่ายน้อย

“อื้ม อร่อยจัง”

“อร่อยมากหรือเจ้าคะ” แจ่มอดถามไม่ได้

“อ๊ะ! ลืมซื้อให้พี่แจ่ม”  ย่าหยาพูดอย่างเพิ่งนึกได้ แต่แจ่มโบกมือไปมา เมื่อครู่กำลังจะจ่ายเงินให้เพราะคุณยี่สุ่นฝากเงินให้นางเป็นคนถือเพราะเกรงว่าคุณย่าหยาจะทำหล่นหายหรือถูกล้วงกระเป๋า แต่คุณสินธุ์กลับเร็วกว่าจ่ายเงินให้ก่อน ช่างดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

“ไม่ต้องเจ้าค่ะ แค่เห็นคุณย่าหยากินก็อิ่มแล้ว”

“จะอิ่มได้อย่างไร”  ย่าหย่าย่นจมูกแล้วก็พูดขึ้น “ประเดี๋ยวถ้าเจอขนมฝรั่งเราซื้อไปฝากคุณช้อยกับพี่ยี่สุ่นกันนะ”

ขนมไทยฝีมือแม่ครัวที่เรือนทำได้อร่อยเลิศรสอยู่แล้ว แต่ขนมฝรั่งคงไม่เคยได้กินกันมั้ง? หาพวกขนมปังขนมอบไปฝากดีกว่า

“ดีเจ้าค่ะ”  

เพราะคนเริ่มหนาตาและหญิงสาวเอาแต่มองสิ่งของตามร้านรวงต่างๆ สินธุ์จึงต้องคอยเดินประกบกันไม่ให้ใครมาชนร่างเล็กได้ เขาแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเธอพูดจาฉะฉานไม่ตะกุกตะกัก แม้ประโยคการพูดจะฟังแปร่งหูอยู่บ้างแต่ก็สื่อสารกันเข้าใจ  ดูเหมือนเธอจะสนใจทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวไม่กลัวที่จะถาม ผิดกับยามที่อยู่บ้านลิบลับ เขาก้มมองริมฝีปากช่างเจรจาที่อ้าปากกัดขนมน้ำตาลปั้นซึ่งทำให้ริมฝีปากของเธอเป็นมันวาว จู่ๆ เขาก็นึกถึงรสชาติหวานล้ำจากริมฝีปากสาวทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก  ย่าหยาเผอิญหันมาเห็นเข้าก็เอ่ยปากถาม

“หิวน้ำเหรอ? เรา..เราหาร้านน้ำชาหรือร้านน้ำดื่มดีไหม”  ย่าหยาไม่แน่ใจว่ายุคนนี้เรียก ‘คาเฟ่’ ว่าอะไร

พอได้ยินว่า ‘น้ำชา’ แจ่มก็ผลันคิดถึง ‘โรงน้ำชา’ ทำให้สีหน้ากระอักกระอ่วน เห็นทีว่ากลับเรือนแล้วคงต้องสอนเรื่องที่ไม่ควรพูดอย่างนี้

“มีร้านน้ำชาไม่ไกลนี่”   ผู้คนพลุกพล่านเขาเกรงว่าจะผลัดหลงจึงคว้ามือเรียวเล็กมาจับไว้ “ประเดี๋ยวหลงทางกันจะหาลำบาก”

“เช่นนั้นก็จับมือพี่แจ่มด้วย เดี๋ยวพี่แจ่มหลงทาง”

“แจ่มไม่หลงทางเจ้าค่ะ อิชั้นจะเดินตามติดไม่ห่างเจ้าค่ะ”   แจ่มรีบพูดขึ้นแอบยิ้มในใจ ออกมาข้างนอกอย่างนี้ดีเหลือเกิน คุณย่าหยาก็พูดจาคล่องขึ้นซ้ำคุณสินธุ์ยังดูแลใกล้ชิดทะนุถนอมอีกด้วย

สินธุ์พาย่าหยาและแจ่มมาที่ร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง เขามาที่บ่อยครั้งเพื่อดื่มชาและสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดกับสหาย ในร้านเปิดเพลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียง  เขาเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวนั่งซึ่งย่าหยาก็นั่งด้วยท่าทีเรียบร้อยสำรวมกิริยาในขณะที่แจ่ม กลายเป็นฝ่ายเงอะงะเสียเอง

“ไม่ต้องเกร็งพี่แจ่ม คิดว่ามากินขนมนอกบ้าน”  เธอตบหลังมืออีกฝ่ายแล้วส่งยิ้มกว้างให้สินธุ์ “มาบ่อยเหรอคะ”

“อืม” เขาพยักหน้ารับแล้วนั่งลง

“ที่นี่บรรยากาศดีนะคะ พาสาวมาออกเดตเหรอ”

“เหลวไหล” สินธุ์ทำตาดุใส่ “ไปจำเรื่องพรรค์นี้มาจากที่ใด”

ย่าหยายิ้มทะเล้นใส่ “อ่านเจอในหนังสือ”

เขาส่ายหน้าไปมา  “มาดื่มน้ำชาแล้วก็คุยกับสหายที่นี่บ่อยๆ”

“ดีจัง” เธอยิ้ม “อ้อ!ที่นี่มีน้ำมะเน็ดหรือLemonadeไหมคะ ฉันอยากลองชิมสักครั้ง”

“น้ำอะไรนะเจ้าคะ”  แจ่มถาม

“น้ำมะเน็ด น้ำมะนาวโซดา แต่ไม่ใช่มะนาวจริงๆหรอก” 

สินธุ์เลิกคิ้วเล็กน้อยแต่สั่งเครื่องดื่มให้เธอมาลองชิม ส่วนเขาสั่งน้ำชามาดื่มเหมือนเคย ขวดแก้วรูปร่างแปลกตาสำหรับแจ่ม แต่ย่าหยามองด้วยรอยยิ้มนึกถึงน้ำอัดลมแบบขวดแก้วซึ่งไม่ค่อยเห็นแล้ว เธอลองจิบคำเล็กๆ ก่อนจะดื่มอีกหลายอึก ได้ดื่มน้ำอัดลมก็ช่วยคลายความคิดถึงบ้านในปีพ.ศ.2567ได้บ้าง แต่แจ่มกลับทำหน้าเหย่เก น้ำอะไรไม่รู้ ไม่เห็นอร่อยเลยสักนิด

“หิวไหม ฉันสั่งแซนวิชให้แล้วนะ”

“สั่งแล้วจะถามทำไม”  เธอยิ้มขำ แล้วกวาดตามองไปรอบๆ ต่างคนต่างพูดคุยกันไม่ดังนักและแต่งกายทันสมัย เธอเพิ่งสังเกตว่าคุณสินธุ์ตัดผมสั้นรองทรงตามแบบฉบับนักเรียนนอก เขาดูง่ายๆ สบายๆ ไม่เหมือนคุณหลวงพิชัยที่เนี้ยบทุกตารางนิ้ว

“หน้าฉันมีอะไรติดรึ”  เขาถามเมื่อเห็นดวงตาคู่สวยจ้องมองอย่างไม่เกรงมารยาท

“คุณสินธุ์ก็หน้าตาไม่เลว ไม่มีแฟนเอ่อ...คนรักหรือคะ”

“แค่กๆ”  สินธุ์สำลักน้ำชากะทันหัน “ไปจำคำพูดพวกนี้มาจากไหน อะ อย่าบอกว่าอ่านมาจากในหนังสืออีกนะ”

“ก็ต้องจากในหนังสืออยู่แล้ว”  ช่วยไม่ได้นะ เธอไม่มีข้ออ้างอะไรอีกแล้ว

“แก่แดด”

เขาต่อว่าไม่จริงจังนัก บางครั้งก็ดูไร้เดียงสา บางคราวคล้ายซ่อนเล่ห์พรายที่เขาไม่อาจคาดเดา พูดจาเหมือนรู้ดีเรื่องระหว่างชายหญิงแต่รสจูบไม่ประสีประสานั้นก็ย้ำว่าอ่อนด้อยเรื่องพรรค์นี้นัก.