ตอนที่12 สัญญานะ

            ย่าหยากินขนมเค้กรสชาติคุ้นลิ้น วัฒนธรรมช่วงนี้ส่งต่อถึงยุคปัจจุบันทำให้เธอรู้สึกราวกลับได้กลับบ้านอีกครั้ง แต่ก็นั้นแหละ ความจริงก็คือความจริง เธอยังติดอยู่ในช่วงปี ร.ศ.117 ห่างกันประมาณร้อยกว่าปี   หญิงสาวยังอยากเดินเที่ยวต่อแต่ดูท่าทางแจ่มจะไม่ไหว ยังดีที่พกยาหม่องมาแก้วิงเวียน  วันนี้ถือว่าได้มาเปิดหูเปิดตา วันหน้าต้องมาใหม่แน่นอน

            “ฉันจะไปห้องสุขา ประเดี๋ยวเราก็กลับกันเลยนะคะ”  ย่าหยาพูดหลังจากจัดการขนมตรงแล้วและสั่งขนนฝรั่งกลับบ้านด้วย

            “ไม่อยากไปเที่ยวที่อื่นอีกหรือ?”

            “อยากไปค่ะ แต่...วันหลังดีกว่า หรือว่าคุณสินธุ์ไม่อยากพาฉันมาแล้ว”

            “ได้สิ  เอาไว้วันหยุดของฉัน ฉันจะพาเธอไปเที่ยวเอง”

            “สัญญานะ!”  เธอยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้า อีกฝ่ายยิ้มขำไม่ยอมเกี่ยวก้อยด้วย

            “ไม่ใช่เด็กไม่ต้องเกี่ยวก้อยก็ได้”

            “แต่ว่า...ถ้าไม่เกี่ยวก้อยสัญญาก็แสดงว่าไม่รับคำสัญญาสิ”

            “ไม่เชื่อใจฉันรึ”

            เขาจ้องหน้าเธอนิ่งๆ ครู่หนึ่งย่าหยาพลันนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ใบหน้าหวานก็เห่อร้อนขึ้นมา เธอชักมือกลับแต่เขาเร็วกว่ายื่นมือไปเกี่ยวนิ้วก้อยของเธอ

            “ฉันสัญญา”

            ปลายนิ้วก้อยเกี่ยวกันเล็กน้อยแต่ราวกับเส้นด้ายที่มองไม่เห็นพันเกี่ยวเหนียวแน่น แม้เป็นระยะเวลาแสนสั้นแต่ราวกับทุกอย่างเหนี่ยวรั้งหัวใจสองดวงไว้ เขาปล่อยมือและเธอดังมือกลับพลางยกมือขึ้นแตะเรือนผมแก้เขินก่อนจะพยักหน้ากับแจ่มชวนกันไปห้องสุขา

            เมื่อสองสาวต่างวัยจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ แจ่มก็อดหยอกเจ้านายไม่ได้

            “ไม่ยักรู้ว่าคุณย่าหยาสนิทกับคุณสินธุ์”

            หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยแล้ว “มะ..ไม่..ไม่ได้สนิท เอ่อทุกคนก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ”

            “ไม่นะเจ้าค่ะ นอกจากคุณหลวงพิชัยกับคุณช้อยแล้ว แจ่มก็ไม่เคยเห็นคุณสินธุ์คุยเล่นหยอกล้อกับใคร

            “เขาคงเอ็นดูฉันมั้ง?”  ถ้าอยู่ในยุคของเธอ เธอจัดว่าเขาเป็นเพลย์บอยตัวพ่อได้เลยล่ะ มือไว จูบเร็ว ตั้งตัวไม่ทันเลยทีเดียว

            แจ่มได้แต่ยิ้มไม่พูดอะไรอีกเพราะเกรงเจ้านายจะเขินอาย ให้เป็นแบบนี้นั้นแหละ ดีแล้ว

            เมื่อย่าหยาเดินกลับมาก็เห็นมีคนมานั่งเพิ่ม เป็นชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับคุณสินธุ์ ราวกับรู้ว่าถูกมองจึงย้ายสายตามาทางเธอแล้วลุกขึ้นยืนก้มศีรษะให้เล็กน้อย แต่เธอยกมือไหว้

            “Good afternoon”

            “Good afternoon” 

            “หือ? คุณผู้หญิงพูดภาษาอังกฤษได้ด้วยรึ”  ชายหนุ่มคนนั้นเลิกคิ้วเป็นเชิงถามแล้วหันมาทางสินธุ์ที่ดูแปลกใจไม่แพ้กัน

            ย่าหยากลอกตาไปมาแล้วเอ่ยขึ้น “ฉันพูดซ้ำประโยคของคุณไงคะ”

            “อ้อ!”  เขาหัวเราะ “ผมชื่อมงคลเป็นเพื่อนกับสินธุ์  เธอชื่อย่าหยาสินะ”

            “ค่ะ”  เธอก้มศีรษะรับแล้วปรายตามองทางสินธุ์เล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปผลักไหล่เพื่อนเบาๆ

            “ไปๆ อย่ามาวุ่นวาย”

            “เรื่องดีๆ แบบนี้จะเอาไปเล่าถวายพระองค์ท่าน ท่านเป็นห่วงว่านายสินธุ์ของเราจะไม่เข้าใกล้สตรีเสียแล้ว”

            พนักงานในร้านนำกล่องขนมมาให้จึงยุติบทสนทนาได้  ย่าหยาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดหยอกล้อกัน จู่ๆ ก็เกิดเสียงร้องวุ่นวายในร้านขึ้นเรียกสายตาของทุกคนให้หันไปมองรวมทั้งย่าหยา

            “คนนั้น...เป็นอะไรไปรึ”  แจ่มก็อดมองไม่ได้ 

            หญิงสาวขยับเท้าเดินเข้าไปใกล้ เห็นเด็กน้อยผมสีทองสุกปลั่งสำลักอาหารจนหน้าเริ่มเปลี่ยนสีคล้ำ สตรีในชุดกระโปรงสุ่มพูดภาษาต่างชาติรัวๆ คล้ายขอความช่วยเหลือ แต่ดูท่าไม่มีใครกล้าช่วย ย่าหยากัดริมฝีปากแน่นแล้วสาวเท้าเข้าไปหยุดด้านหลังเด็กชายวัยราวสิบสองขวบ ใช้สองมือโอบจากด้านหลัง

งอตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใช้มือซ้ายกำหมัดและมือขวากำรอบมือซ้ายรัดและกระตุกที่ท้องใต้ลิ้นปี่  เพราะเด็กชายตัวเล็กกว่าเธอทำให้ทำท่าได้สะดวก เธอทำซ้ำอยู่สองครั้งก้อนลูกอมก็หลุดออกมาทางปาก ทำให้เด็กชายหายใจได้โล่งขึ้น สีหน้าค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ

            “thank you! thank you very much!”

            ย่าหยายืนดูจนมั่นใจว่าเด็กชายดีขึ้นแล้วจึงยิ้มบางๆ แล้วหมุนตัวเดินออกมาท่ามกลางสายตาของคนในร้านรวมทั้งสินธุ์และเพื่อนของเขา ชายหนุ่มจ้องมองอย่างประหลาดใจและเอ่ยถามทันทีที่เธอเดินมาใกล้

            “รู้วิธีช่วยคนเช่นนั้นมาจากที่ใดรึ”   เป็นมงคลที่ชิงถามขึ้นมาก่อน

            “อ่านเจอในหนังสือ...ค่ะ”  เธอพูดหน้าตาเฉย “ไม่รู้ว่าจะใช้ได้จริง โชคดีเหลือเกิน”

            “หนังสือเล่มใดรึ”

            ย่าหยาไม่คิดว่าจะโดนซักถามมากกว่าขนาดนี้จึงปรายตาบุ้ยปากไปทางชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่

            “หนังสือที่คุณสินธุ์ให้ยืมอ่านค่ะ”

            หนังสือสามเล่มนั้นจะมีเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร สินธุ์ไม่ได้พูดออกไปแต่พยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เดินทางกลับได้แล้ว หญิงสาวเป็นฝ่ายประคองกล่องขนมเอง เธออยากให้พี่ยี่สุ่นได้กินของอร่อยแปลกๆ ดูบ้าง แม้เธอจะเป็นลูกคนเดียวใช้ชีวิตไร้พี่-น้อง แต่เมื่อได้รับความรักความเอาใจใส่จากยี่สุ่นก็รู้สึกรักและเคารพจากใจจริง  กว่าจะกลับมาถึงเรือนก็เกือบบ่ายสามโมงไปแล้ว ย่าหยาเข้าไปไหว้คุณช้อยแล้วขอตัวกลับเรือน แจ่มทำท่าจะเดินไปส่งแต่ย่าหยาห้ามไว้ก่อน

            “อยู่ดูแลพี่ยี่สุ่นเถอะจ๊ะ ฉันกลับเรือนเองได้”   หญิงสาวยิ้มกว้างแล้วเดินกลับเรือนของตน วันนี้ได้ออกไปผจญภัยจนรู้สึกอ่อนเพลียอยากงีบหลับสักหน่อย

            “นี่”

            “ว้าย!”

            “ร้องอะไร”

            “คุณสินธุ์มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “ฉันเดินตามเธอมานะสิ”  เขาหมวดคิ้ว ตัวเขาก็ไม่เล็กทำไมเธอไม่รู้ตัว “ฉันเดินมาส่ง”

            “เรือนของฉันกับคุณสินธุ์อยู่คนละทางกัน ไม่ต้องมาส่งก็ได้แล้วนี่ก็กลางวันไม่มีอะไรน่ากลัวเสียหน่อย น่ากลัวที่สุดก็...”

            “อะไร?”  เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้ หญิงสาวผงะถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว ในเรือนไม่มีใครอยู่ทำให้ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

            “เมื่อครู่เธอว่าอะไรน่ากลัวที่สุด” เขาได้ยินชัดแต่อยากได้คำตอบที่ชัดเจน

            “ก็...ก็..คุณสินธุ์ไงคะ” เธอเชิดหน้าใส่ แต่เขากลับยื่นหน้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน

            “ฉันว่าเธอน่ากลัวมากกว่า เพราะฉันจำได้ว่าหนังสือที่ให้ยืมไปไม่มีเรื่องช่วยคนสำลักอาหาร”

            หญิงสาวเม้มปากครุ่นคิดก่อนเอ่ยออกไป

            “คุณหลวงกับคุณช้อยอนุญาตให้อ่านหนังสือในห้องหนังสือได้ ฉันจำไม่ได้ว่าอ่านจากเล่มไหน”

            “แต่จำวิธีการการได้”

            “ช่วยคนได้สำคัญกว่าไม่ใช่เหรอ”